Sommige horrortrailers weten in twee minuten meer spanning op te bouwen dan een volledige speelfilm. Other Mommy (2026) leek met zijn beklemmende beelden en verontrustende dubbelganger een van de interessantere horrorfilms van het moment te worden. Met Jessica Chastain in de hoofdrol en Rob Savage, bekend van Host (2020) en The Boogeyman (2023), achter de camera zijn de ingrediënten aanwezig. De film duurt bovendien slechts 93 minuten. Helaas blijkt al snel dat een sterke trailer nog geen goede horrorfilm garandeert.

Meteen de diepte in

Savage verspilt weinig tijd aan een lange introductie en duikt vrijwel direct in het verhaal. De jonge Bela krijgt te maken met een wezen dat zich voordoet als haar moeder en steeds nadrukkelijker haar leven binnendringt. Die snelle start werkt aanvankelijk goed. De film houdt het tempo hoog en weet in de eerste scènes een ongemakkelijk gevoel op te roepen. In een tijd waarin veel films onnodig lang aanvoelen, is het prettig dat Other Mommy zijn speelduur efficiënt probeert te benutten.

Helaas weet Savage de opgebouwde spanning nauwelijks vast te houden. Zodra de eerste schrikmomenten voorbij zijn, wordt duidelijk hoe voorspelbaar het verhaal is. Het gezin accepteert de bovennatuurlijke gebeurtenissen opvallend snel en maakt vervolgens keuzes die je al van mijlenver ziet aankomen. De film biedt weinig verrassingen en slaagt er nauwelijks in om de bekende horrorformule een eigen draai te geven.

Logica achter de voordeur

Nog problematischer is de manier waarop de film met zijn eigen regels omgaat. Natuurlijk hoeven personages in een horrorfilm niet altijd de verstandigste keuzes te maken, maar de gebeurtenissen moeten wel enigszins geloofwaardig blijven binnen de wereld die wordt geschetst. Dat lukt hier nauwelijks. Personages doen soms een eeuwigheid over het overbruggen van een paar meter, om in een volgende scène plotseling razendsnel te bewegen. Ook lijken harde geluiden nauwelijks effect te hebben, terwijl een simpele gil personages wel wakker krijgt.

Dit soort inconsistenties stapelen zich op en halen de kijker steeds verder uit het verhaal. Ook Savage's voorliefde voor harde cuts werkt niet altijd in het voordeel van de film. Waar een abrupte overgang de spanning kan versterken, onderbreekt die hier regelmatig de schaarse momenten waarop de horror daadwerkelijk werkt.

Sterke acteurs, weinig spanning

Gelukkig is niet alles mislukt. Jessica Chastain en Jay Duplass overtuigen als ouders die onder steeds grotere druk komen te staan. Hun stress en wanhoop voelen oprecht aan, waardoor de menselijke kant van het verhaal beter werkt dan de bovennatuurlijke dreiging. Chastain krijgt bovendien de ruimte om verschillende kanten van haar rol te laten zien. Het is jammer dat het script haar sterke acteerwerk niet weet te ondersteunen met een even overtuigend verhaal.

Richting het einde probeert Other Mommy de spanning alsnog op te voeren, maar daarvoor heeft de film te veel kansen laten liggen. De voorspelbare ontwikkelingen en de gebrekkige logica blijven de opgebouwde dreiging in de weg zitten, waardoor de ontknoping weinig indruk maakt.

Een gemiste kans

Other Mommy heeft met zijn korte speelduur, sterke hoofdrolspeelster en veelbelovende uitgangspunt genoeg in huis voor een effectieve horrorfilm. Het tempo ligt hoog en de acteurs doen hun best, maar voorspelbare ontwikkelingen, gebrekkige logica en weinig effectieve spanningsopbouw ondermijnen het resultaat. De trailer beloofde een beklemmende nachtmerrie, maar de film zelf weet die belofte zelden waar te maken.

Beoordeling: 2* / 5

''Fatsoen is wat ons onderscheidt van de dieren" horen we in de proloog van de film en dat is waar het om draait in Animals (2026), de nieuwste film van acteur en regisseur Ben Affleck. In deze politieke misdaadthriller draait alles om macht, imago en status. Als het erop aankomt, gedraagt iedereen zich als een meedogenloos dier. Weet Affleck dit gegeven overtuigend weer te geven of laat hij steken vallen?

Maskers op

Naast zijn acteercarrière is Affleck al jaren actief als regisseur. Denk aan films als Gone Baby Gone (2007), The Town (2010) en Argo (2012). Animals is zijn nieuwste wapenfeit. Mark Kimball (Ben Affleck) is in de race om burgemeester van Los Angeles te worden. Hij is getrouwd met Abigail (Kerry Washington), ze hebben samen zoontje Denny (Christopher Woodley) en leiden een ogenschijnlijk onbekommerd bestaan. Maar achter die façade zit heel veel druk. Mentaal en financieel. Mark wordt bijgestaan door zijn spindoctor Sam Allison (Steven Yeun) die hem tot het uiterste drijft om de verkiezing te winnen.

In een ander daglicht

Als Mark op een avond wordt gebeld met de mededeling dat zijn zoon ontvoerd is en de ontvoerder zeven miljoen dollar cash eist, staat de hele boel op scherp. Mark kan niet bij zijn geld omdat alles in de verkiezing is gaan zitten en dus komt Sam met de oplossing. Hij kent een fixer die tegen een provisie van 20 procent het benodigde geld snel kan regelen. Haar naam is Dayle Burton op ijzersterke wijze gespeeld door Gillian Anderson. Ze zal de familie helpen om alles te regelen. Maar dan verandert de zaak opeens. Denny komt gewoon binnenwandelen en dan blijkt dat Hector, het vriendje van Denny en zoon van Ramon (Louis Gerardo Mendez), de klusjesman van Mark ontvoerd is. Ramon verblijft echter ongedocumenteerd in het land. Dat zet de hele zaak in een ander daglicht.

Maskers af

Dit gegeven speelt een cruciale rol in de film omdat zijn status Mark en Abigail doen aarzelen om hem te helpen. Terwijl iedereen druk zet om maar vooral geen imagoschade op te lopen met het oog op de lopende verkiezing, kiest hij uiteindelijk voor zichzelf. Daarnaast speelt ook nog eens een huwelijkscrisis tussen Mark en Abigail. Affleck laat zien hoe politieke ambities en de angst voor reputatieschade en morele principes naar de achtergrond verdringen. Wanneer de personages voor een moeilijke keuze staan, wordt duidelijk hoe dun de grens tussen fatsoen en eigenbelang is. Affleck weet een spannend politiek verhaal neer te zetten, dat het huidige politieke klimaat een spiegel voorhoudt.

Tegen het einde introduceert Affleck nog een verrassende wending, alhoewel een beetje geoefende kijker dit wel ziet aankomen. Het einde zelf is wel een tikkeltje rommelig en verwarrend. Er wordt veel informatie gegeven die teruggaat naar het begin van de film. Dat is misschien lastig als je niet goed hebt opgelet.

Overeenkomsten

Met Animals levert Affleck een onderhoudende thriller waarin politieke ambities, morele dilemma's en persoonlijke belangen op scherp worden gezet. Een overtuigende cast en de actuele thematiek zorgen voor voldoende spanning. Het laat goed zien dat fatsoen snel plaats maakt voor eigenbelang als er iets op het spel staat. De film vertoont enige overeenkomsten met High and Low (1963) van Akira Kurosawa, al is Affleck nog niet zo goed als deze Japanse grootmeester.

Beoordeling: 3.5* / 5

Een verwoest land, een bevolking die genoeg heeft van haar heersers en een man die na een persoonlijk verlies niets meer te verliezen lijkt te hebben. The Uprising (2026) speelt zich af in Engeland in 1381, kort nadat pest de helft van de bevolking heeft weggevaagd. Regisseur Paul Greengrass vertelt het verhaal van de Engelse Boerenopstand met Andrew Garfield als een boer die zich tegen de machthebbers keert. Op papier klinkt de combinatie van Greengrass en Garfield veelbelovend, maar de film weet zijn interessante uitgangspunt niet altijd van dezelfde overtuigingskracht te voorzien.

Een land vol onvrede

Greengrass heeft weinig tijd nodig om duidelijk te maken in welke wereld het verhaal zich afspeelt. In een korte, efficiënte opening wordt Ploughman geïntroduceerd als een man die zijn vrouw en kinderen tijdens de pest heeft verloren en sindsdien vooral probeert te overleven. Tegen die achtergrond ontstaat de belangrijkste aanleiding voor de opstand: de koning en zijn lords besluiten de belastingen te verhogen, terwijl de bevolking daar fel op tegen is.

Daarmee kiest Greengrass voor een duidelijke tegenstelling, maar geeft hij die weinig extra lagen. De film laat wel zien dat de bevolking slecht wordt behandeld, maar één vroege scène waarin dorpsbewoners hardhandig worden aangepakt is onvoldoende om alle keuzes die later worden gemaakt volledig te dragen. Zeker omdat de opstand zelf steeds verder doorgaat, had meer diepgang de film aanzienlijk interessanter gemaakt.

Van onvrede naar opstand

Wanneer de opstand eenmaal uitbreekt, laat de film goed zien hoe snel een lokaal conflict kan uitgroeien tot iets veel groters. De bevolking komt in beweging en de confrontatie met de machthebbers wordt steeds groter. Tegelijkertijd krijgen de personages die deze opstand dragen maar weinig diepgang. Daardoor krijgen hun keuzes niet altijd het gewicht dat ze zouden moeten hebben.

Interessanter wordt het wanneer de dorpelingen zelf te ver gaan. The Uprising maakt dan duidelijk dat een bevolking die in opstand komt niet automatisch aan de juiste kant staat en dat een opstand zijn eigen grenzen kan overschrijden. De hoofdpersonages beginnen dat zelf ook in te zien, waardoor eindelijk wat diepgang ontstaat binnen het aanvankelijk vrij eenvoudige beeld van de opstandelingen tegenover de machthebbers.

Rauw, maar rommelig

Greengrass weet de opstand regelmatig indrukwekkend in beeld te brengen. De CGI is niet overal even sterk, maar de gevechten voelen rauw en groots aan. Grote groepen mensen, uitgestrekte landschappen en massale confrontaties geven het verhaal een behoorlijke schaal. Er zit alleen niet genoeg actie in de film om The Uprising echt als een actiefilm te laten aanvoelen. Dat maakt het tempo des te belangrijker, en juist daar gaat het regelmatig mis. Actiescènes worden afgewisseld met dialogen en dramatische momenten, waarbij de overgangen soms abrupt aanvoelen.

Sterke acteurs, beperkte personages

Zelfs Andrew Garfield kan deze opstand niet helemaal redden. Als Ploughman speelt hij met een ingehouden intensiteit die goed past bij een man die door verdriet en woede wordt voortgedreven. Ook Cosmo Jarvis overtuigt als Wat Tyler en geeft de steeds groter wordende opstand de energie die nodig is om geloofwaardig te blijven. Beide acteurs weten geregeld meer uit hun personages te halen dan er op papier in zit.

Daar wringt het tegelijkertijd. Er blijft te weinig ruimte over om de personages echt uit te diepen, waardoor de 'emotionele' scenes weinig gewicht met zich mee brengen. Vooral de onderlinge relaties hadden meer betekenis kunnen krijgen als de film langer had stilgestaan bij hun persoonlijke overtuigingen en twijfels. Ook de machthebbers blijven vooral een tegenkracht voor de opstandelingen, zonder veel extra lagen te krijgen.

Te laat op stoom

Tegen het einde weet Greengrass eindelijk de spanning op te bouwen die eerder regelmatig ontbreekt. Juist wanneer The Uprising zijn sterkste vorm bereikt, laat de conclusie echter te lang op zich wachten, waardoor de opgebouwde spanning opnieuw wat kracht verliest. The Uprising heeft met Greengrass, Garfield en een omvangrijke historische setting genoeg ingrediënten voor een indrukwekkend drama, maar de uitwerking blijft achter. De sterke acteerprestaties en enkele overtuigende actiescènes kunnen het gebrek aan diepgang en samenhang niet opvangen. Wat overblijft is een degelijk historisch drama dat af en toe indruk maakt, maar uiteindelijk te weinig te vertellen heeft om echt te blijven hangen.

Beoordeling: 2.5* / 5

De bekendste verfilming van John Steinbecks breedgedragen roman East of Eden kwam tot stand in de jaren vijftig, en dus was het hoog tijd voor een frisse herinterpretatie. Best een uitdaging voor een verhaal dat zich grotendeels in de twintigste eeuw afspeelt en bol staat van de verwijzingen naar de Bijbel. Gelukkig bleek uitgerekend een van de sterkst opkomende actrices van dit moment bereid om dit zwaarmoedige familiedrama een nieuwe uitstraling te geven.

Een ongebruikelijke kennismaking

East of Eden (2026) overspant decennia en begint in de nasleep van de Amerikaanse Burgeroorlog. Twee broers die moeizaam met elkaar opschieten vangen een vrouw op die hevig is toegetakeld en haar verleden in nevelen hult. Naarmate Cathy (Florence Pugh in een moedige hoofdrol) opknapt, begint het leven voor de broers steeds sterker om haar aanwezigheid te draaien. Terwijl de burgerlijke Adam als een blok voor Cathy's charmes valt, groeit bij de meer verzettelijke Charles juist de weerstand.

Scenariste Zoe Kazan (die we vooral al kennen als actrice, bijvoorbeeld van The Big Sick) doet er goed aan om haar bewerking van het beroemde verhaal op te delen in zorgvuldige hoofdstukken. Na de nachtelijke noodopvang van Cathy, die dient als een soort proloog, leren we eerst Adam en Charles beter kennen. Pas in aflevering twee draait vervolgens alles om de eigenlijke hoofdpersoon.

Bevangen door het kwaad

Wie het bronmateriaal niet kent en een romantisch kostuumdrama verwacht, komt met deze intense karakterstudie bedrogen uit. Met eenzelfde fascinatie voor menselijk gedrag als haar grootvader, de regisseur van de geijkte verfilming, verdiept Kazan zich in de letterlijke (op Cathy's gezicht) en figuurlijke littekens die mensen maken tot wie ze zijn. In de greep van een donkere gemoedstoestand verwerpt haar ongrijpbare protagoniste haar familie, haar man en zelfs haar kinderen. Ondertussen blijven Adam en Charles het strenge oordeel en de nalatenschap van hun inmiddels overleden vader met zich meedragen.

Dat het verhaal van Steinbeck mede bekendstaat als een Bijbelse allegorie, brengt voor de makers ook een risico met zich mee. Als Cathy alleen overkomt als een vrouw die bevangen wordt door het kwaad, doet dat direct afbreuk aan de psychologische gelaagdheid van haar personage. Haar besluit om in een bordeel te gaan werken, komt op die manier te snel neer op klassieke zedeloosheid, in plaats van een stuk identiteitsvorming dat voortkomt uit haar eigen keuzes en levenservaring.

Een vervlogen tijdperk

Het karakter en de overtuiging die Pugh (door Kazan gecast nadat zij Midsommar zag) in haar rol legt weerstaan elke suggestie dat deze East of Eden Cathy openlijk veroordeelt of passief maakt. Tegelijkertijd blijft zij met vragen omringd die Kazan voor alle andere personages wél weet te beantwoorden. Latere scènes in de miniserie komen daarbij sowieso minder goed uit de verf, omdat de actrice niet zichtbaar veroudert maar haar kinderen wel door jongvolwassen acteurs worden gespeeld.

Met fraaie landschapsfotografie en dramatische, maar nooit al te goedkope inzet van strijkers geven de regisseurs (onder wie Lion-maker Garth Davis) vorm aan een vertelling met de esthetiek van een vervlogen tijdperk. Het is daarbij vooral een verademing dat East of Eden de tijd kan nemen voor tijdsprongen die eerder in twee uur werden afgewikkeld. Zonder de knappe wijze waarop Pugh onschuld en dreiging verweeft, was deze bewerking mogelijk weggezakt in de breedte van het Netflix-aanbod. Nu is er alle reden om deze innemende nieuwkomer op zijn minst een kans te geven.

Beoordeling: 3.5* / 5

Tyler Perry werkt al een tijdje exclusief voor Netflix en dat resulteerde in een handvol mooie films en series. De bekendste zijn A Fall from Grace (2020), The Six Triple Eight (2024) en Straw (2025). Dat zijn wortels in de Afro-Amerikaanse gemeenschap liggen, is in veel van zijn films terug te zien, met een volledig zwarte cast. Hetzelfde zien we ook in de nieuwste Netflix-film Doing Life (2026).

Hoop en dromen

In Doing Life volgen we Anika (Naomi Baker), een jonge alleenstaande moeder die ervan droomt om ooit een verpleegkundige te worden, die een baantje heeft in de Holloway Correctional gevangenis. Tijdens een gevangenisopstand redt Carousel (Jay Reeves) haar leven door haar te beschermen in zijn eigen cel. Als Anika niet meer terugkeert naar haar werk, begint hij brieven te schrijven in de hoop haar te vinden en te spreken. Zo ontwikkelt zich een vriendschap en meer, maar die komt behoorlijk onder druk te staan door haar familie. Zij zien de relatie met een ex-gedetineerde niet zitten.

Vooroordelen en sociale druk

Doing Life opent vrijwel meteen in de actie als Anika te maken krijgt met een gevangenisopstand en zelf in gevaar komt. Dit is behoorlijk sterk gefilmd en geeft een intens beeld van de situatie op dat moment. De film neemt dan wat gas terug als de twee door middel van de brieven met elkaar in contact komen. Perry kiest ervoor om dit met voice-overs te doen en zo krijgen de twee karakters ook gelijk wat ontwikkeling mee. Als Carousel voorwaardelijk vrij komt en ze elkaar echt gaan ontmoeten, moet Anika tegen haar zieke moeder liegen over waar ze is en haar vragen om op haar dochtertje te passen.

Als de relatie uiteindelijk uitkomt, zijn haar moeder en haar twee zussen daar op zijn zachts gezegd niet blij mee. Wat zij niet zien maar de kijker wel, is dat Carousel ondanks zijn veroordeling eigenlijk een hele goede en slimme jongen is die in Anika een kans op een tweede en beter leven ziet. Dit geldt ook voor haar, al houdt zij het nog lange tijd tegen.

Belangrijke thematiek

Perry raakt steeds de juiste snaar. Het is nergens te sentimenteel of te sensatiebelust. Mede door het spel van acteurs als Reeves, die eerder meespeelde in het eveneens sterke The Six Triple Eight van Perry. Of van Baker en Tamberla Perry, die de moeder van Anika speelt. Zij is overigens geen familie van Tyler. Dit is misschien wel de meest gelaagde en volwassen film van Perry die krachtige thema's behandelt. Alles zit erin; de weg naar volwassenheid, tweede kansen, vooroordelen en druk van de buitenwereld.

Hoewel sommige hobbels misschien net iets te makkelijk of te rooskleurig worden voorgeschoteld, is het toch vooral de kracht en hoop die dit verhaal vertelt. Toch valt het te prijzen dat Perry met zijn studio dit soort specifiek Afro-Amerikaanse thematiek blijft vertellen en dat die films gemaakt blijven worden. Daar staat tegenover dat hij ook wat meer luchtige en komische films maakt wat goed naast elkaar kan bestaan. Doing Life is een mooie film met een krachtige boodschap en mag zeker gezien worden.

Beoordeling: 3.5* / 5