Oorlogsfilms over de Tweede Wereldoorlog zijn er in overvloed. Toch kiest Pressure (2026) een opvallend perspectief door niet de strijd zelf, maar de cruciale dagen voorafgaand aan D-Day centraal te stellen. Geen grote veldslagen of rondvliegende kogels, maar gesprekken, twijfel en een beslissing waarvan duizenden levens afhangen.

Spanning zonder kogels

Acht jaar na zijn indrukwekkende regiedebuut Hotel Mumbai (2018) keert Anthony Maras terug met Pressure. Ook daar liet hij al zien hoe effectief hij spanning kan opbouwen binnen een grotendeels afgesloten omgeving. Ditmaal volgt hij de Schotse meteoroloog James Stagg, die vlak voor D-Day de weersomstandigheden moet voorspellen en generaal Eisenhower adviseert over het wel of niet doorgaan van de invasie. Daarmee komt een enorme verantwoordelijkheid op zijn schouders te liggen.

Maras laat de gesprekken rond die beslissing rustig ontwikkelen en durft tussen de belangrijke momenten voldoende ruimte te laten, waardoor de spanning niet geforceerd aanvoelt. Wanneer de druk vervolgens wordt opgevoerd, is duidelijk waarom die eerdere rust nodig was.

Dat is vooral indrukwekkend omdat Pressure nauwelijks terug kan vallen op het spektakel dat normaal gesproken bij een oorlogsfilm hoort. Grote veldslagen blijven uit en kogels vliegen zelden door het beeld. De dreiging zit juist in wat er kan gebeuren wanneer de verkeerde beslissing wordt genomen. De muziek en geluidseffecten versterken dat gevoel zonder de dialogen te overschaduwen. Hierdoor weet Maras met een kamer vol pratende mensen soms meer spanning te creëren dan andere oorlogsfilms met een compleet slagveld.

Klein verhaal, grote gevolgen

Ook visueel weet Pressure te overtuigen. Er werd gebruikgemaakt van echte locaties, zoals Mentmore Towers in Buckinghamshire, en dat is terug te zien in hoe tastbaar de omgeving aanvoelt. De ruimtes ogen niet als zorgvuldig opgebouwde filmsets, maar als plekken waarin daadwerkelijk gewerkt en geleefd wordt. Daardoor voelt de historische setting nooit als decoratie en wordt het makkelijk om mee te gaan in de enorme belangen die achter de gesloten deuren worden besproken.

Die aanpak past bovendien goed bij het relatief kleine verhaal. Terwijl buiten de muren een van de grootste militaire operaties uit de geschiedenis wordt voorbereid, blijft de camera voornamelijk bij de mensen die de beslissingen moeten nemen. Juist dat contrast maakt de schaal van D-Day voelbaar zonder dat Maras die voortdurend laat zien.

Een cast onder druk

Uiteindelijk wordt Pressure vooral gedragen door zijn acteurs. Andrew Scott, bekend van All of Us Strangers (2023) en Ripley (2024), heeft zich de afgelopen jaren ruimschoots bewezen en krijgt als meteoroloog James Stagg opnieuw de ruimte om met kleine gebaren en subtiele veranderingen veel over te brengen. De druk waaronder Stagg staat hoeft daardoor niet voortdurend door het scenario te worden uitgesproken; Scotts spel maakt die zichtbaar.

Brendan Fraser laat ondertussen zien dat zijn terugkeer met The Whale (2022) geen eenmalige opleving was. Zijn Dwight 'Ike' Eisenhower schippert overtuigend tussen vriendelijkheid en scherpte. Het ene moment straalt hij begrip uit voor de mensen om hem heen, terwijl hij even later zonder moeite het gezag laat voelen van iemand die een beslissing met enorme gevolgen moet nemen. Chris Messina is misschien een minder bekende naam, maar wel een herkenbaar gezicht. Als de Amerikaanse meteoroloog Irving Krick botst hij regelmatig met Stagg en biedt hij Scott sterk tegenspel.

Woorden als belangrijkste wapen

Pressure bewijst uiteindelijk dat een oorlogsfilm niet naar het slagveld hoeft om spannend te zijn. Het gebrek aan grote actiescènes wordt geen beperking, maar juist een van de sterke punten van de film. De spanning ontstaat uit twijfel, tegengestelde overtuigingen en het besef dat een verkeerde keuze duizenden levens kan kosten.

Dat werkt alleen wanneer de acteurs dat gewicht overtuigend kunnen dragen, en juist daar blinkt Pressure in uit. Scott vormt het sterke middelpunt, terwijl Fraser en Messina hem uitstekend tegenspel bieden. In combinatie met de beheerste regie van Maras ontstaat zo een sterke oorlogsfilm die zijn spanning bijna volledig uit dialoog haalt. Toch ontbreekt uiteindelijk dat ene bijzondere element dat Pressure echt memorabel maakt. Alles wordt vakkundig uitgevoerd en er valt weinig aan te merken op wat Maras neerzet, maar de film weet zich nergens volledig boven zijn sterke uitvoering uit te tillen. Daarmee is Pressure een overtuigende en knap gemaakte oorlogsfilm, zonder er een te worden die nog lang na afloop blijft hangen.

Beoordeling: 3.5* / 5

Met De Eetclub (2026– ) komt Netflix met een gloednieuwe, eigentijdse serie gebaseerd op de bestseller van Saskia Noort. Zestien jaar na de speelfilm verruilen de makers het vertrouwde Gooi voor de exclusieve villawijken van het Noord-Hollandse Bergen en gieten ze het overspelige moordmysterie in een strak, modern jasje. Dat levert een frisse en opvallend meeslepende serie op, al kampt het scenario af en toe met slordigheden in de opbouw.

Het verhaal volgt Karen, die na haar verhuizing met haar gezin al snel wordt opgenomen in de lokale Eetclub: een verleidelijke vriendenkring van vermogende mensen die leven voor luxe en aanzien. De schijnbaar perfecte wereld stort in wanneer een van de villa's in vlammen opgaat en vriend Evert om het leven komt. Terwijl de rook optrekt, ontdekt Karen dat de hechte groep gebouwd is op leugens en diepe geheimen. Door het lopende onderzoek en een reeks onthullingen komt er steeds meer boven water, waarbij de spanningen al snel oplopen.

Visuele klasse en luxe setting

Visueel maakt de serie vanaf het eerste moment indruk. De keuze voor het welgestelde Bergen als decor pakt uitstekend uit. De grote villa's, luxe auto's en stijlvolle kleding stralen van het scherm af en worden door fraai camerawerk goed in beeld gebracht. Ook de overgangsshots dragen sterk bij aan de beleving: losse slowmotionbeelden van vliegende meeuwen, de zee en boswegen geven de serie een stijlvol, esthetisch randje. Met de combinatie van een luxueuze omgeving, onderlinge intriges en een duister mysterie groeit De Eetclub uit tot de Nederlandse Big Little Lies (2017–2019). Hoewel die Amerikaanse serie op cinematografisch en dramatisch vlak nog wel een stapje hoger staat, vormt ook hier de rijke bubbel een sfeervolle achtergrond voor het drama dat zich langzaam ontvouwt.

Moderne accenten

De makers hebben het verhaal ditmaal ook verrijkt met een aantal eigentijdse aspecten. Zo komen actuele thema's voorbij zoals cancelcultuur, verschuivende man-vrouwverhoudingen en vragen over opvoeding. Ook de levensstijl van de vriendengroep is gemoderniseerd: naast de vertrouwde glazen wijn aarzelen de leden van de Eetclub niet om nu ook drugs te gebruiken. Door deze vernieuwingen voelt het bekende verhaal weer meer van deze tijd.

Sterke hoofdcast met wisselvallige bijrollen

Nederlandse series schieten nog wel eens tekort op het gebied van geloofwaardige dialogen en overtuigend acteerwerk, maar De Eetclub staat redelijk sterk in zijn schoenen. Het taalgebruik voelt verfrissend modern aan en het merendeel van de cast levert goed werk af. Acteurs als Loes Haverkort, Teun Luijkx en Rifka Lodeizen dragen de serie en weten de onderlinge spanningen geloofwaardig neer te zetten. Wel is het niveau binnen het ensemble niet overal gelijk. Zo overtuigt Remko Vrijdag in de rol van Ivo niet helemaal en valt ook de vertolking van de vrouwelijke detective wat tegen. Ook enkele bijrollen komen wat houterig over, wat de kijker af en toe helaas weer even uit het verhaal haalt.

Onderhoudend drama en onlogische tijdlijnen

Inhoudelijk wordt het verhaal gaandeweg steeds gecompliceerder en boeiender. De geheimen die langzaam boven water komen houden de kijker goed vast, al wordt het nergens écht spannend. De uitwerking op het gebied van de chronologie schiet af en toe tekort. De tijdlijnen zijn soms niet helemaal goed te volgen; personages beschikken in bepaalde scènes al over kennis waarvan je als kijker op dat moment nog niet verwachtte dat ze die al hadden. Dit zorgt voor inconsistenties in hun gedrag en onderlinge reacties, wat de logica van de plotontwikkeling op enkele momenten verstoort.

Geslaagd drama

Wie voorbij de sporadisch warrige tijdlijn kijkt, krijgt met De Eetclub een stijlvolle en zeer vermakelijke serie voorgeschoteld. Dankzij de fraaie locaties, mooie beelden en moderne aanpak levert Netflix een verrassend geslaagd Nederlands drama af.

Beoordeling: 3* / 5

The Whisper Man (2026) van regisseur James Ashcroft is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Britse schrijver Alex North. De auteur, genaamd Steve Mosby, gebruikt een pseudoniem omdat hij onder deze naam boeken kon schrijven met meer bovennatuurlijke elementen. Dat werd een succes, want dit boek werd meteen een bestseller. De filmrechten van het boek waren in handen van AGBO, de productiemaatschappij van de broers Anthony en Joe Russo, die zelf als regisseurs in Hollywood actief zijn. Samen met Netflix produceerden zij de film.

Net iets teveel toevalligheden

Tom Kennedy (Adam Scott) en zijn zoon Jake (Acston Luca Porto) verhuizen na het overlijden van zijn vrouw, naar zijn geboorteplaats waar ze in een net iets te groot huis gaan wonen. Tegelijkertijd is rechercheur Amanda Beck (Michelle Monaghan) op zoek naar het vermiste jongetje Neil Spencer (Exavier Montanez). Als de politie een cassettebandje ontvangt met zijn stem erop en dan ook nog Jake verdwijnt, lijkt er al snel sprake te zijn van de werkwijze van de Fluisteraar. Alleen de Fluisteraar is al lang geleden opgepakt en zit een jarenlange gevangenisstraf uit. Is hier sprake van een copycat? Degene die verantwoordelijk is voor het opsluiten van de Fluisteraar is Peter Willis (Robert De Niro) en dat is toevalligerwijs de vader van Tom.

Gemiste kansen

Wat kan er nog mis gaan? Je zou zeggen dat een film gebaseerd op een bestseller, met een sterrencast en een budget van 50 miljoen dollar ook een memorabele film zou moeten opleveren. Dat is het niet geworden en ondanks een taai begin van de film; de meeste kijkers zullen het saai, vlak en niet spannend vinden. De film veert de halverwege op als Michael Keaton in beeld verschijnt. Keaton, die overduidelijk veel plezier in zijn rol heeft, zorgt ervoor dat de kijker weer even rechtop gaat zitten en er ontvouwt zich een verhaal met meerdere personages en verhaallijnen. Het dreigt alleen een beetje onoverzichtelijk te worden, maar de film weet zich net op tijd te herstellen en komt met een verrassende twist.

Sterrencast presteert ondermaats

Ondanks de grote namen is dit niet altijd een garantie op succes. Het is al een tikkeltje ongeloofwaardig dat Scott en De Niro als vader en zoon moeten doorgaan, maar ook hun personages en achtergrond worden maar matig uitgewerkt. Slechts een handvol snippers in de film moeten ons wat duidelijkheid verschaffen. Dit voelt als een gemiste kans. Ook Monaghan gaat nogal emotieloos door de film heen. Qua acteren is het Keaton die de boel redt. Dit verhaal heeft bovendien een bovennatuurlijk element, dat een belangrijke draad in de film is.

Sfeer van de jaren 90

Als je van typische jaren 90 thrillers houdt die over seriemoordenaars gaan, dan valt deze wel in dat genre. De overeenkomsten met Se7en (1995) van regisseur David Fincher en The Silence of the Lambs (1991) van Jonathan Demme zijn overduidelijk aanwezig. Dit zorgt voor herkenning, maar aan de andere kant voelt het daardoor ook wel een beetje cliché. Alsof het oorspronkelijke verhaal van North daardoor niet helemaal tot zijn recht komt. Dit is deels te wijten aan het scenario dat van het boek geschreven is en deels door de regie. Het is ook een bekend euvel met boekverfilmingen. Ondanks de minpunten scoort de film net boven de middelmaat. Je hoeft er in ieder geval niet de deur voor uit.

Beoordeling: 3.5* / 5

Robin Hood is al talloze keren op het witte doek verschenen, maar zelden zo gebroken als in The Death of Robin Hood (2026). Regisseur en schrijver Michael Sarnoski kiest niet voor de charmante volksheld die steelt van de rijken en geeft aan de armen, maar voor een afgezonderde man die wordt achtervolgd door zijn gewelddadige verleden. Vanaf de grimmige opening wordt duidelijk dat dit geen traditioneel heldenverhaal gaat worden. Robin lijkt spijt te hebben van de vele levens die hij heeft genomen, al draait die spijt misschien nog wel meer om wat al dat geweld met hemzelf heeft gedaan. Het vormt het uitgangspunt voor een opvallend realistische en bovenal sombere interpretatie van het bekende personage.

Traag, maar genadeloos

Vooral in de eerste helft neemt Sarnoski uitgebreid de tijd om kennis te maken met deze versie van Robin Hood. Dat levert interessante momenten op, maar zorgt tegelijkertijd voor een van de grootste problemen van de film. Hoewel het verhaal genoeg te vertellen heeft, worden scènes regelmatig langer uitgespeeld dan nodig. Hierdoor voelt het tempo in de eerste helft soms onnodig traag aan, waardoor de film bij vlagen wat saai kan aanvoelen.

Dat betekent overigens niet dat er weinig gebeurt. De verschillende gevechten zijn hard, rauw en opvallend realistisch in beeld gebracht. The Death of Robin Hood maakt zijn 16+-classificatie moeiteloos waar en romantiseert het geweld nauwelijks. Iedere klap lijkt pijn te doen en de gevolgen ervan worden niet snel vergeten. Juist door die aanpak past het geweld goed bij de grimmige wereld die Sarnoski probeert neer te zetten.

Een held die weer mens wordt

In de tweede helft verschuift de aandacht steeds nadrukkelijker naar de mentale staat van Robin. Sarnoski laat zijn hoofdpersonage een duidelijke ontwikkeling doormaken, zonder daarbij zijn gewelddadige verleden uit het oog te verliezen. Die ontwikkeling voelt natuurlijk aan en behoort tot de sterkste onderdelen van The Death of Robin Hood.

Het tempo gaat ondertussen opvallend genoeg nog verder omlaag. Dat is een gedurfde keuze die niet altijd even goed uitpakt, maar wel past bij de manier waarop Sarnoski zijn verhaal wil vertellen. The Death of Robin Hood is daarmee nadrukkelijk een arthouse-interpretatie van het bekende personage en staat ver af van de traditionele avonturenfilm die bij Robin Hood misschien eerder voor de hand ligt.

Middeleeuwen zonder romantiek

Die realistische aanpak komt ook visueel sterk naar voren. De uitgestrekte landschappen zijn schitterend gefilmd en geven het verhaal echt een extra dimensie, zonder dat de middeleeuwse wereld ooit geromantiseerd aanvoelt. In combinatie met het geweld, de dialogen en de sterke score ontstaat een wereld die daadwerkelijk geleefd lijkt te zijn.

Ook de cast draagt daar veel aan bij. Noah Jupe weet met een relatief kleine rol indruk te maken. Na sterke rollen in onder andere A Quiet Place (2018) en Hamnet (2025) wordt het steeds interessanter om te zien wat hij met een grote hoofdrol zou kunnen doen.

Niet voor iedere Robin Hood-fan

The Death of Robin Hood is uiteindelijk een bijzondere film die bewust weinig concessies doet aan zijn trage en ingetogen manier van vertellen. Dat tempo werkt niet altijd in het voordeel van de film en vooral de eerste helft had op sommige momenten strakker gemogen. Daartegenover staan sterke karakterontwikkeling, uitstekend acteerwerk en een prachtige, realistische presentatie.

Het hoge arthousegehalte en het lage tempo zullen niet voor iedereen even goed werken, maar geven deze versie van Robin Hood tegelijkertijd een duidelijke eigen identiteit. Sarnoski probeert de bekende legende niet groter of spectaculairder te maken, maar juist kleiner, menselijker en een stuk grimmiger. Niet iedere keuze pakt even sterk uit, maar The Death of Robin Hood laat wel zien dat er binnen een eeuwenoud verhaal nog altijd ruimte is voor een verrassend andere interpretatie.

Beoordeling: 3.5* / 5

The Last House (2026), gemaakt door de Franse regisseur Louis Leterrier (The Transporter (2002)), heeft een intrigerend gegeven, maar komt helaas niet lekker uit de verf. Als Jason (Wagner Moura) thuis komt van een middagje vissen en de regen inmiddels met bakken tegelijk uit de hemel komt, verandert er iets. Als zijn vrouw Ann (Greta Lee) en de kinderen Graham (Noah Alexander Sosnowski) en Ruth (Riley Chung) er toch uit willen om een kerstboom te gaan kopen, blijken alle deuren en ramen hermetisch afgesloten te zijn. Ze denken eerst nog dat het een grap is, maar al snel blijkt het menens.

Hoe kan dat nou?

Zonder zich af te vragen hoe dit kan, doet het gezin alles om de situatie door te komen. Vader werpt zich op als de leider en zal er persoonlijk voor zorgen dat zijn gezin het gaat redden. Gelukkig zitten de keuken en voorraadkasten goed vol dus kunnen ze wel even vooruit. De kinderen krijgen thuis les en er wordt fanatiek gesport. Maar dagen worden weken en weken worden maanden en op den duur zelfs jaren. Het gezin wordt noodgedwongen steeds inventiever. Dat de film daarmee de wetten van de logica tart, is tot dat punt nog wel te verdedigen.

Herhaling van zetten

Na een dik uur begint de film zich wel iets te herhalen. De kinderen zijn inmiddels vijf jaar ouder en iedereen loopt op zijn tenen. Alleen Ruth voelt in de regen iets van dreiging en denkt dat er wezens - het zijn duidelijk geen aliens - rondlopen. Als op een gegeven moment echt alles op is en iedereen er helemaal klaar mee is, worden er serieuze stappen gezet om deze wezens te grazen te nemen om zodoende het huis te kunnen verlaten. Hier slaat de film echt in door en wordt het zelfs lachwekkend. Wat begint als een survivalthriller die mede door het prima spel en de vaart nog goed te doen is, wordt in het tweede uur echt tenietgedaan.

Het grote pijnpunt

Het manco zit echt in het scenario. Omdat er geen echte dreiging is of we voelen die niet, wordt het ook nooit echt spannend. Daar hadden de scenarist en regisseur best wat beter hun best op mogen doen. Pas in het tweede uur als Leterrier alle registers opentrekt, komt er enige spanning in het verhaal. De film vertoont hiermee duidelijke overeenkomsten met A Quiet Place (2018) en Netflix-film Brick (2025).

Prima voor thuis

Hoewel de film aan de lange kant is, is het verder een prima thriller die er gewoon goed verzorgd uitziet. Leterrier is het bekendst van zijn actiefilms en weet dus wel hoe je een film goed moet verpakken. De vertolkingen zijn daarnaast prima. Het scenario en de logica zijn in deze Netflix Original de grote boosdoeners, maar dat neemt niet weg dat je naar een verder heel behoorlijke film zit te kijken. Het is geen materiaal voor de bioscoop, maar thuis vanaf je bank is deze verder prima te genieten.

Beoordeling: 3* / 5