The Devil Wears Prada (2006), geregisseerd door David Frankel, was wereldwijd een enorm succes. De film bracht zo'n $327 miljoen op en groeide uit tot een echte popcultuurklassieker. Des te opvallender is het dat een vervolg zo lang op zich liet wachten. Dat lag vooral aan de hoofdrolspelers, die jarenlang niet stonden te springen om terug te keren. Meryl Streep (Miranda Priestly) en Anne Hathaway (Andy Sachs) hielden een sequel lange tijd bewust af. In The Devil Wears Prada 2 (2026) zijn ze er toch weer bij, samen met Emily Blunt (Emily) en Stanley Tucci (Nigel). De vraag is dan ook simpel: was het het wachten waard?

Oude cast, nog steeds op niveau

Frankel neemt opnieuw plaats in de regiestoel en kiest voor een hoog tempo. De film schiet uit de startblokken en we zien Andy, twintig jaar later, terugkeren bij Runway als succesvolle journalist om het blad uit een lastige situatie te helpen. Je merkt meteen dat haar karakter is gegroeid sinds het eerste deel, wat je na twintig jaar ook wel mag verwachten. Wanneer Miranda weer in beeld komt, is ook direct duidelijk dat niet iedereen veranderd is. Hathaway laat opnieuw zien waarom ze tot de top van haar generatie behoort en stelt niet teleur. Streep blijft een klasse apart; een levende legende die haar rol nog steeds moeiteloos draagt. In de openingsfase worden ze sterk ondersteund door Stanley Tucci, misschien wel een van de meest onderschatte acteurs. Hij weet, zoals vaker, vrijwel elke scène naar zich toe te trekken, en dat zegt genoeg met deze cast om hem heen. Emily Blunt maakt het viertal compleet en zet opnieuw een scherpe, overtuigende Emily neer, zonder dat het een karikatuur wordt.

Sterke bijrollen houden het modern

Niet alleen de originele cast keert terug, de film wordt ook aangevuld met namen als Kenneth Branagh (Murder on the Orient Express (2017)), Justin Theroux (American Psycho (2000)), B.J. Novak (The Office (2005–2013)) en Simone Ashley (Bridgerton (2020– )). Allemaal goed gecast en ze voegen echt iets toe. Het verhaal zelf is niet per se baanbrekend, maar wel gewoon goed genoeg voor wat het is. Voor een film als deze is het makkelijk om volledig te leunen op het succes van het eerste deel, maar juist de sterke bijrollen houden het geheel fris. Zij zorgen ervoor dat de film moderner aanvoelt en dat er ook actuele thema's, zoals veranderingen binnen de journalistiek, worden meegenomen. Daardoor is het niet alleen vermakelijk, maar zit er ook nog een serieuzere laag in. In de eerste helft slaat de film daarin misschien iets door. Het tempo ligt wat lager en het voelt hier en daar net iets te zwaar. Regisseur David Frankel had daar best wat strakker mogen monteren; een paar scènes minder en iets meer tempo hadden geholpen. Gelukkig trekt de film in de tweede helft bij. Dan komt het verhaal echt op gang en zie je weer de charme en energie die het eerste deel zo sterk maakten.

Een waardig vervolg

The Devil Wears Prada 2 is een zeer vermakelijke film en doet daarmee precies wat het moet doen, zonder dat het inlevert op een goed verhaal. Een indrukwekkende prestatie van de regisseur en daarmee een waardig vervolg op deel 1. Daarmee is de vraag of het het wachten waard was beantwoord, en resteert er niets anders dan naar de bioscopen trekken voor The Devil Wears Prada 2.

Beoordeling: 3.5* / 5

Laat het maar aan een regisseur als Baltasar Kormákur - die zelf uit IJsland komt - over om een spannende film te maken waarin de natuur en haar omstandigheden grotendeels de hoofdrol spelen. Zo maakte hij eerder Everest (2015), over een groep bergbeklimmers die de top van de Mount Everest willen halen en te maken krijgt met zware weersomstandigheden. En Adrift (2018), een film over een koppel dat op een zeilboot te maken krijgt met tegenslag.

Mens versus natuur

In zijn nieuwe film Apex (2026) volgen we Sasha (Charlize Theron), een adrenalinejunkie die wat te verwerken heeft en troost en zingeving zoekt in Australië. Ze gaat op pad met haar kano en een complete uitrusting om de wilde rivieren te bedwingen. Als ze nog maar net gearriveerd is, wordt ze meteen lastig gevallen door mannen bij het plaatselijke tankstation. Daar leert ze ook Ben (Taron Egerton) kennen waar ze de weg aan vraagt, omdat haar navigatie is uitgevallen. Hij helpt en tipt haar de ideale plek om te gaan kanoën. Hij had geen betere plek kunnen aanwijzen en vol enthousiasme gaat ze met haar kano de rivier af. Als ze de volgende dag wakker wordt, is een deel van de uitrusting weg en komt ze plotseling Ben weer tegen. Ze is een beetje argwanend en houdt hem op afstand, maar hij lijkt oprecht en maakt een ontbijt voor haar klaar. De sfeer verandert als ze haar uitrusting terug krijgt en hij muziek opzet. Hij haalt een groot wapen tevoorschijn en ze krijgt tot het eind van het liedje de tijd om te gaan rennen voordat hij achter haar aankomt. Een meedogenloos kat-en-muisspel is begonnen en ze zal een hoop moeten trotseren om Ben bij haar vandaan te houden.

Overtuigende griezel

Egerton speelt met volle overtuiging een ontzettende griezel die de natuur op zijn duimpje kent en het Sasha moeilijk maakt. Voor een Engelsman heeft hij zich het Australische accent goed en overtuigend aangemeten. Theron speelt op haar beurt de argwanende maar goed getrainde sporter die alles op alles zet om te ontsnappen. Zoals net genoemd is naast de twee acteurs een grote rol weggelegd voor de onmetelijke ruige natuur van Australië en het geweldige camerawerk van Lawrence Sher. Zijn laatste wapenfeit is de film The Bride! van dit jaar. De adembenemende beelden van de actie in combinatie met de natuur is een lust voor oog en oor. Egerton en Theron zijn aan elkaar gewaagd en dragen voor een groot deel de film samen. Het verhaal werd geschreven door Jeremy Robbins, die na wat shorts ook de televisieserie The Purge (2018–2019) (gebaseerd op de films) voor een groot deel schreef. Dit is zijn eerste volledige scenario voor een speelfilm. De geweldige soundtrack van de film werd gecomponeerd door de eveneens IJslandse Högni Egilsson, die eerder met Kormákur samenwerkte aan de series King and Conqueror (2025) en Katla (2021).

Apex - dat staat voor grote hoogte - is een spannende en soms nagelbijtende thriller die je de volle speelduur aan de buis houdt gekluisterd. De film heeft een hoog tempo, adembenemende beelden van de natuur, kent veel actie en vertelt ook nog een goed, mits bizar verhaal.

Beoordeling: 4* / 5

De iconische muziek en unieke persoonlijkheid van Michael Jackson lijken op zichzelf het perfecte uitgangspunt voor een biopic. Toch start de film met een fikse achterstand: de vele controverses rond zijn leven, de zware invloed van zijn familie en forse juridische beperkingen. Grote delen van de film moesten zelfs worden herschreven en opnieuw opgenomen omdat een belangrijk personage niet gebruikt mocht worden. Om daar toch iets overtuigends van te maken, heb je een regisseur nodig die weet wat hij doet. Antoine Fuqua is geen regisseur die meteen in het rijtje van de allergrootsten staat, maar wel een betrouwbare vakman die al jaren degelijk werk aflevert. Met een sterk script en een goede cast kan hij echt iets neerzetten, Training Day (2001) blijft het schoolvoorbeeld. Zijn filmografie is wisselvallig, maar juist daarom is het boeiend om te zien wat hij met dit beladen project heeft gedaan.

De eerste spanning

De film opent in 1966 in het ouderlijk huis van de Jacksons. De toon is meteen gezet: Michael (als kind gespeeld door Juliano Valdi) en zijn vader Joseph (een bijna onherkenbare Colman Domingo) hebben van jongs af aan een stroeve, beladen relatie. De film draait niet om de strenge, soms harde opvoeding heen. Toch voelt die eerste acte wat oppervlakkig aan, doordat er weinig context of nuance wordt geboden. Gelukkig maakt het acteerwerk van Domingo heel veel goed. Zijn Joseph Jackson is ronduit indrukwekkend en misschien wel Oscarwaardig. Juliano Valdi is perfect gecast als jonge Michael; het is bijna jammer dat hij niet meer schermtijd krijgt.

In de rol van Michael

Vooraf was er veel scepsis over de casting van Jaafar Jackson: nepotisme, beperkte acteerervaring en de vrees dat hij Michael vooral zou imiteren in plaats van belichamen. Die twijfels blijken grotendeels onterecht. Jaafar zet een indrukwekkende vertolking neer. Hij vangt niet alleen de bewegingen, de stem en de kenmerkende danspasjes, maar weet ook echt iets van Michaels kwetsbaarheid en innerlijke drive over te brengen. Gezien de immense druk rond deze rol is dat knap gedaan.

Wanneer de film even stilstaat

Michael (2026) raast in hoog tempo door het leven van de King of Pop, alsof het een lange muziekvideo is. Daardoor schiet het verhaal regelmatig tekort in diepgang. Juist op de momenten dat de film vertraagt en scènes meer ademruimte krijgen, toont hij zijn echte kracht. De cast overtuigt dan des te meer. Je vraagt je af waarom de makers niet vaker die rust pakken. De film hint zelf sterk op een mogelijk vervolg; meer rust en tijd nemen voor de personages in dit eerste deel had een tweede deel alleen maar sterker kunnen maken.

Status boven inhoud

Michael zal geen hoge ogen gooien bij critici die op zoek zijn naar een diepgravend portret. De film ontwijkt de controverses volledig en de invloed van de familie is voelbaar, maar voor het grote publiek maakt dat weinig uit. De status en vooral de muziek van Michael Jackson maken de film een gegarandeerde publiekstrekker, en niet onterecht. Het is een zeer vermakelijke, goed geproduceerde biopic waarin de iconische nummers mooi zijn verweven. Jaafar Jackson overtuigt, Colman Domingo steelt de show en Antoine Fuqua levert solide regiewerk. En ja, Michael wordt in de film herhaaldelijk gevraagd zijn voeten stil te houden. Het publiek zal tijdens het kijken precies hetzelfde probleem hebben want wie kan er nou stilzitten bij de muziek van Michael?

Beoordeling: 3.5* / 5