Gebaseerd op het virale internetfenomeen brengt YouTube-maker en 'wonderkind' Kane Parsons zijn eerste volwaardige psychologische horrorfilm naar het grote scherm. In Backrooms (2026) vervaagt de grens tussen werkelijkheid en nachtmerrie langzaam maar meedogenloos. Wanneer meubelverkoper Clark in de kelder van zijn winkel een verborgen portaal ontdekt, belandt hij in de zogenaamde Backrooms: een eindeloos doolhof van verlaten kantoorruimtes dat voortdurend lijkt te veranderen. Terwijl zijn therapeut wanhopig probeert hem terug te halen, wordt duidelijk dat er in deze andere realiteit iets schuilt dat zich nét buiten het zicht ophoudt. Een beklemmende horrorfilm die speelt met isolatie, paranoia en de angst voor het onbekende.

A24 gokt op een nieuwe horrorstem

Kane Parsons maakt op 20-jarige leeftijd zijn regiedebuut, een indrukwekkende prestatie die direct veel lof oplevert, ook voor A24 dat het risico durfde te nemen. Hoewel het geen extreem groot risico is; met een geschat budget van ongeveer 10 miljoen dollar en een cast met onder anderen Oscargenomineerde acteurs, zijn de verwachtingen hoog. Dat is niet vreemd: Parsons bouwde met zijn YouTube-serie Backrooms al een wereldwijd fenomeen op, goed voor meer dan 300 miljoen views. Daarmee ligt de lat voor zijn eerste bioscoopfilm meteen opvallend hoog. De vraag is dan ook of hij die online hype kan vertalen naar een volwaardige Hollywood-horrorfilm.

Een eerste akte die moeilijk te evenaren is

We ontmoeten Clark, gespeeld door Chiwetel Ejiofor (12 Years a Slave (2013)), en al snel is duidelijk dat hij ongelukkig is. Via gesprekken met zijn therapeute Mary, gespeeld door Renate Reinsve in haar eerste rol sinds haar Oscarnominatie voor Sentimental Value (2025), leren we hem kennen op een manier die fris aanvoelt. Clark is manager van een meubelwinkel en het is daar dat hij de Backrooms vindt: een eindeloos doolhof van zo goed als lege kamers met een sfeer waar je ongemakkelijk van wordt. Onder begeleiding van een zeer nare (en daarmee zeer goede) score van Edo Van Breemen en Parsons zelf, onderzoekt Clark wat er achter die deuren schuilt. De eerste akte van Backrooms is niet alleen indrukwekkend, maar behoort misschien wel tot een van de sterkste van de afgelopen jaren in het horrorgenre. Een knappe prestatie van Parsons, al weet hij die kwaliteit niet helemaal tot het einde vast te houden.

Herkenbaar, maar nooit ouderwets

Found footage en horror zijn al sinds het begin van de jaren 2000 onlosmakelijk met elkaar verbonden. Parsons vindt het wiel dan ook niet opnieuw uit, maar weet het genre wel op een frisse manier naar zijn hand te zetten. De found footage-elementen voelen nergens geforceerd aan en worden natuurlijk in het verhaal verweven. In de tweede akte neemt de film logischerwijs wat gas terug, waardoor ook een deel van de spanning wegvalt. Tegelijkertijd ontstaat hierdoor meer ruimte voor het karakter van Mary, al kun je je achteraf afvragen hoeveel die extra verdieping uiteindelijk echt toevoegt. Zodra ook zij haar weg naar de Backrooms vindt, verschuift de focus steeds meer naar het mysterie achter deze bizarre wereld, en groeit vooral de behoefte aan antwoorden.

Meer vragen dan antwoorden

Backrooms is een indrukwekkende prestatie van Kane Parsons, die op jonge leeftijd nu al laat zien een veelbelovende toekomst tegemoet te gaan. Met relatief weinig traditionele horror weet de film toch vrijwel constant een goede spanning vast te houden. Hoewel Backrooms zeker geen volledig open einde heeft, blijven veel van de grote vragen bewust onbeantwoord. Juist die keuze zal niet voor iedereen werken, zeker voor kijkers die op zoek zijn naar duidelijke verklaringen rondom de Backrooms zelf. Tegelijkertijd zorgt het ervoor dat er veel ruimte overblijft voor eigen interpretatie én een eventueel vervolg. En misschien is dat uiteindelijk wel de grootste kracht van Backrooms: dat het mysterie interessanter blijft dan het antwoord ooit had kunnen zijn.

Beoordeling: 3.5* / 5

Terwijl we wachten op de tiende en laatste film - naar eigen zeggen - van regisseur Quentin Tarantino, is het maar goed dat we kunnen terugvallen op zijn kleine maar fijne oeuvre. Een van de films is Kill Bill. Tarantino heeft dat altijd als één film gezien. De productie en distributie werd destijds door het onafhankelijke Miramax gedaan. Toch durfde ze het niet aan de visie die Tarantino voor ogen had, namelijk een film met een speelduur van vier uur uit te brengen. De film werd opgedeeld in part 1 en part 2 en vond zo zijn weg in de bioscopen. Die films waren alsnog succesvol. Vorig jaar ging in Amerika deze vier en half uur durende versie uit en is vanaf mei 2026 in Nederland te zien.

Het ultieme wraakverhaal maar dan toch anders

Kill Bill: The Whole Bloody Affair (2004) is het wraakverhaal van Beatrix Kiddo alias The Bride (Uma Thurman), een voormalig huurmoordenaar - ze maakte deel uit van Deadly Viper Assassination Squad - die na een coma van vier jaar op jacht gaat naar oude baas en geliefde Bill (David Carradine) en de overige vier leden. Opgeleid door Pa Mei (Chia-Hui Liu), een oude samoerai, is ze een gevaar voor iedereen. Vastbesloten om ze een voor een om te leggen, reist ze eerst af naar Okinawa, Japan om een legendarisch zwaard van meester smid Hattori Hanzo (Shin'ichi Chiba) te bemachtigen en spoort de overige vier leden: O-Ren Ishii (Lucy Liu), Vernita Green (Vivica A. Fox). Elle Driver (Daryl Hannah) en Budd (Michael Madsen) op.

Een ode aan de grote meesters

Zoals bekend is een Tarantino een groot bewonderaar van alle stijlen en genres. Met een liefde voor de oude meesters en hun films is hij de perfecte regisseur om dat allemaal in een blender te gooien en daar weer een geheel nieuwe maar toch altijd frisse en originele film van te maken. Ook in Kill Bill zijn de verwijzingen naar de grote meesters, hun stijl en de muziek weer volop aanwezig. Denk aan de close-ups van gezichten à la Sergio Leone met zijn spaghettiwesterns, de samoeraifilms á la Kurosawa en de gevechten zijn indirect een ode aan Kinji Fukasaku - een verwijzing is te zien in het intro van de film - (Battle Royale (2000)) en de Shaw Brothers Studio waar legendarische martialartsfilms vandaan kwamen. Ook de scores van Ennio Morricone en Bernard Hermann komen voorbij. Alsmede muziek van Quincy Jones.

Wat zijn de verschillen?

Wat zijn de grote verschillen tussen de eerdere twee delen en deze nieuwe versie? In de eerste plaats de structuur en toon waardoor de film beter en anders aanvoelt. Ook de geanimeerde scène die achtergrond geeft bij O-Ren Ishii is langer en gedetailleerder. Het legendarische gevecht met The Bride en de Crazy 88 is in deze versie volledig in kleur - in de eerdere versie was deze door censuur in zwart-wit te zien - en bepaalde overgangen en intro's zijn anders dan in de twee losse delen. 

Als je echt fan bent van Tarantino moet je deze versie natuurlijk in de bioscoop gaan kijken. Er is na ongeveer twee uur een intermission in de film van vijftien minuten. Die vier en half uur zijn echt zo voorbij en je zal je geen minuut vervelen. Deze waanzinnige mix van martial arts en brute actie gecombineerd met een grote dosis humor is en blijft een pareltje van Tarantino. Voor wie echt niets wil missen: blijf nog even zitten tot na de aftiteling.

Beoordeling: 4.5* / 5

Jon Favreau, de man die The Mandalorian (2019–2023) in 2019 groot maakte op Disney+, regisseert met Star Wars: The Mandalorian & Grogu (2026) voor het eerst een volwaardige Star Wars-bioscoopfilm. Pedro Pascal keert terug als premiejager Din Djarin, die samen met zijn jonge leerling Grogu, beter bekend als Baby Yoda, aan een nieuwe missie begint. Het Keizerrijk is gevallen, maar verspreide imperiale krijgsheren houden het sterrenstelsel nog altijd in hun greep. De prille Nieuwe Republiek stuurt Din en Grogu eropuit om orde te brengen in de resten van de chaos.

Een terugkeer met een vraagteken

Fans hebben lang moeten wachten: het is inmiddels zeven jaar geleden dat er voor het laatst een Star Wars-film in de bioscoop draaide, en nog langer geleden sinds er écht een goede verscheen. Met The Mandalorian & Grogu brengt Jon Favreau de franchise terug naar het grote doek. Een gewaagde keuze om na zo'n lange afwezigheid terug te keren met een direct vervolg op een serie. Niet iedereen heeft immers Disney+, laat staan alle seizoenen van The Mandalorian gezien. Tegelijkertijd voelt een film met Pedro Pascal als hoofdrolspeler ook weer als een relatief veilige zet. De grote vraag is dan ook niet alleen of het publiek massaal terugkeert naar de bioscoop, maar vooral: was het wachten het waard?

Een sterke start in een vertrouwd universum

The Mandalorian & Grogu schiet direct uit de startblokken en levert vanaf de openingsminuten de actie en schaal die je van een Star Wars-film mag verwachten. Vrijwel meteen worden we geïntroduceerd aan het personage van Sigourney Weaver. Jon Favreau zegt daar zelf over: 'Als iemand de baas van Din Djarin en Grogu kan spelen, dan is het Sigourney Weaver.' Met iconische rollen in onder meer Alien (1979), Ghostbusters (1984) en Avatar (2009) blijft ze een van de grootste sciencefictioniconen van Hollywood, en dat voel je direct zodra ze in beeld verschijnt. Alleen al het beeld van Sigourney Weaver in een X-Wing voelt als de droom van iedere sciencefictionfan. Din Djarin en Grogu krijgen een nieuwe missie: het redden van Rotta the Hutt, ingesproken door Jeremy Allen White. Het karakter van Rotta heeft verrassend veel diepgang. Samen met sterke actiescènes, herkenbare Star Wars-visuals en een hoog tempo zorgt dat voor een sterke eerste helft.

Serie-structuur op het grote scherm

Na een duidelijk middelpunt schakelt de film bewust een versnelling terug. Daardoor blijft The Mandalorian & Grogu soms aanvoelen alsof het ook gewoon twee afleveringen van een vierde seizoen van The Mandalorian had kunnen zijn. Toch is het knap hoe toegankelijk de film blijft voor kijkers die de serie niet hebben gevolgd. Nergens voelt het alsof je eerst uren aan Disney+-huiswerk moet doen om het verhaal te begrijpen. De tragere tweede helft blijft wel te lang hangen, waardoor als kijker de aandacht weg kan vallen. Zodra de film weer gas geeft, dendert hij echter snel richting de finale. Daarbij helpt het dat de speelduur relatief compact blijft, iets waar veel moderne blockbusters nog wat van kunnen leren.

Star Wars is terug, maar niet volledig op stoom

Er zal nooit een filmcomponist komen als John Williams, maar als iemand de potentie heeft is het druevoudig Oscarwinnaar Ludwig Göransson, die wederom een schitterende score heeft gemaakt. Toch blijft The Mandalorian & Grogu uiteindelijk hangen tussen twee werelden. Een prima film, met net genoeg spektakel en vakmanschap, maar ook één die waarschijnlijk meer heeft gekost dan hij uiteindelijk aan de bioscoopkassa zal terugverdienen. En juist dat is wel het grotere probleem: hoe goed of slecht de film ook werkt, het blijft een verlengstuk van een serie en niet een Star Wars-film die zelfstandig een nieuw publiek zal weten te trekken. En na zeven jaar wachten is dat misschien niet helemaal de terugkeer waar de echte fans op gehoopt hadden.

Beoordeling: 3.5* / 5