De eigenzinnige filmmaker Jim Jarmusch, die een graag geziene gast is op filmfestivals, won pardoes en onverwacht de Gouden Leeuw op het filmfestival van Venetië in 2025 met zijn nieuwste film Father Mother Sister Brother (2025). Een drieluik over een vader, een moeder en een broer en zus. Verhalen die op zichzelf staan maar die met elkaar verweven worden door terugkerende grapjes en opmerkingen die in alle drie de verhalen zitten.

Vader is niet zo zielig als het lijkt

In het eerste verhaal maken we kennis met Jeff (Adam Driver) en Emily (Mayim Bialik) die onderweg zijn naar hun vader (Tom Waits). De vader laat zich graag financieel ondersteunen door zijn zoon terwijl zijn zus iets meer op haar hoede is. Onder het mom dat de vader het niet zo breed heeft na de scheiding en zichzelf verwaarloost, komt bij Jeff een verantwoordelijkheidsgevoel naar boven. In het ongemakkelijke samenzijn in het armoedige huisje zit zowel humor als drama. Zoals altijd heeft Jarmusch een vaste groep acteurs waar hij graag mee samenwerkt. Dat zijn in dit korte verhaal Waits en Driver. En dat zie je terug aan de dynamiek en aan het spel.

Heerlijk ongemak

In het tweede verhaal maken we kennis met een moeder (Charlotte Rampling). Een dame op stand, chique en een gevierd schrijfster. Haar dochters Timothea (Cate Blanchett) en Lilith (Vicky Krieps), twee totaal verschillende types, gaan haar bezoeken. De ietwat truttige Timothea wordt heerlijk gespeeld door Blanchett. De alternatieve Lilith met roze haar wordt prima vertolkt door Krieps, als de dochter die rijkdom en succes veinst om indruk op haar moeder te maken. Ook hier voel je zoveel ongemak dat het weer grappig wordt, maar die wellicht voor wat oudere kijkers ook wel herkenbaar is. Familie krijg je en daar moet je het maar mee doen, lijkt Jarmusch ons te willen zeggen. Dat de kinderen uiteindelijk weinig van hun ouders en andersom weten, wordt steeds duidelijker.

Terugkerende thema's

Dat gezegd hebbende, dat gegeven komt het best tot uiting in het afsluitende verhaal waarin broer Billy (Luka Sabbat) en zijn zus Skye (Indya Moore) naar Frankrijk afreizen om meer te weten te komen over hun ouders die onlangs zijn overleden. Pas dan wordt duidelijk dat je als kind misschien minder van je ouders weet, dan je zou willen. Want als ze er niet meer zijn, dan kun je het nooit meer vragen. Dit verhaal suggereert dat broer en zus misschien nog wel de beste band met hun ouders hadden, maar feit is dat het hier om allemaal gebroken gezinnen draait. In het leven en daarna. Dat de verhalen een terugkerend thema hebben in de vorm van een Rolex en water maakt het grappig en herkenbaar terwijl een andere terugkerende scène - de skateboarders die in slow motion voorbij komen - wat vrijer voor interpretatie is.

Deze film zal niet voor iedereen zijn. Als je de stijl van Jarmusch weet te waarderen en op juiste waarde schat, dan zal deze film je ook zeker bekoren. Als je niet van slow cinema houdt en moeilijk stil kan zitten, dan kan je ook beter niet naar deze film gaan. Hoe dan ook, Jarmusch toont zich weer een meester binnen de onafhankelijke film. Hij heeft betere films gemaakt maar hier kun je gerust voor naar de bioscoop.

Beoordeling: 3.5* / 5

Al generaties lang is Mario het gezicht van Nintendo. Met meer dan 400 miljoen verkochte games is Mario wereldwijd een cultureel icoon. Toen in 2021 Super Mario Bros: The Movie (2023) werd aangekondigd, dachten veel fans: eindelijk. Het eerste deel wist de sfeer van de games goed te pakken. De film omarmde de lange geschiedenis en gebruikte alles wat Mario zo sterk maakt. Het was een van de grootste films van 2023 en je merkte aan alles dat de makers passie hebben voor het karakter. Voor het vervolg keerde de cast, met onder anderen Chris Pratt, Charlie Day, Jack Black en Anya Taylor-Joy, en de crew terug naar de wereld van Mario en Luigi. Na het succes van het eerste deel is de vraag of fans weer zó massaal naar de bioscoop trekken voor The Super Mario Galaxy Movie (2026).

Bekende formule, nieuwe elementen

Zoals veel Mario-fans weten, is prinses zijn in de wereld van Mario levensgevaarlijk. Al sinds Super Mario Bros. uit 1985 wordt er in bijna elk nieuw Mario-verhaal wel een prinses ontvoerd. Het zal dus geen verrassing zijn dat ook in The Super Mario Galaxy Movie een ontvoering centraal staat. Buiten dit vrij cruciale punt om hebben regisseurs Aaron Horvath, Michael Jelenic en Pierre Leduc zeker hun best gedaan om dit tweede deel origineel te maken, zonder de kracht van het eerste deel te verliezen. Zo zit dit tweede deel vol nieuwe karakters, zoals Princess Rosalina (ingesproken door Brie Larson), Bowser Jr. (ingesproken door Benny Safdie) en Fox McCloud (ingesproken door Glen Powell). Ook wordt in dit tweede deel Yoshi geïntroduceerd, ingesproken door Donald Glover. Hoewel zijn bijdrage te vergelijken valt met die van Vin Diesel in Guardians of the Galaxy (2014), is de rol van Yoshi gelukkig een stuk groter. De film leunt wederom op sterke humor die de zaal meerdere keren hard laat lachen en ook de inmiddels iconische muziek van Mario is goed verwerkt in de film. Ook in het verhaal hebben de makers hun best gedaan om het origineel te houden en ondanks de eerder genoemde ontvoerde prinses is dat best goed gelukt. Zo is de vader-zoonband van de Bowsers leuk bedacht en brengt dit wat originaliteit in het verhaal.

De balans verschuift richting de fans

Een van de sterkste punten van The Super Mario Bros. Movie was toch het verrassingseffect. Veel casual filmfans en ouders zullen niet met de hoogste verwachtingen naar de zalen zijn getrokken, maar werden uiteindelijk positief verrast. Dit zie je ook terug in de publieksbeoordelingen. Dat element van verrassing is bij dit tweede deel natuurlijk minder aanwezig, maar daar staat tegenover dat de film vanaf het begin duidelijk weet wat het wil zijn. Je voelt dat de film voor een breed publiek is gemaakt, waarbij de bekende nostalgische waarden opnieuw sterk naar voren komen. Tegelijkertijd richt dit tweede deel zich merkbaar iets meer op de fanatieke Super Mario-fan dan het eerste. Richting het einde wordt de balans iets minder strak en kan je als niet-fanatieke Super Mario-fan hier en daar wat missen, maar je zal je als kijker nergens echt verloren voelen. The Super Mario Galaxy Movie blijft in de basis een film voor het hele gezin.

Succes ligt opnieuw voor de hand

Bij dit type films is mond-tot-mondreclame enorm belangrijk. Met de humor en het sterke gevoel voor nostalgie zal ook dit deel waarschijnlijk weer een groot financieel succes worden. Voor fans van de franchise zal dit geen verrassing zijn. Dit tweede deel voelt duidelijk meer gericht op de fanatieke Super Mario-fan dan het eerste, maar dat zal de pret niet drukken. Goed nieuws ook, want na het megasucces van de eerste en het verwachte succes van de tweede is het alleen maar wachten op de onvermijdelijke Super Mario 3.

Beoordeling: 3.5* / 5

Enkele dagen voor hun huwelijk wordt de relatie van Charlie en Emma volledig op zijn kop gezet wanneer Emma een schokkend geheim uit haar verleden onthult. Wat een periode van liefde en verwachting had moeten zijn, verandert plots in een emotionele crisis waarin Charlie alles wat hij dacht te weten over zijn aanstaande vrouw in twijfel trekt. Terwijl de bruiloft dichterbij komt, wordt hun relatie zwaar op de proef gesteld en moeten ze beslissen of hun liefde sterk genoeg is om de waarheid te overleven.

A24 en een sterke cast

A24 is al jaren ontzettend goed bezig als filmstudio en sleept inmiddels vrijwel ieder jaar meerdere Oscarnominaties binnen. Combineer een A24-productie met Zendaya (Challengers (2024), Dune (2021)) en Robert Pattinson (The Batman (2022), Twilight (2008)) en je hebt al snel de aandacht van veel filmfans. Voor het script en de regie wist de studio Kristoffer Borgli te strikken. Borgli is vooral bekend van Dream Scenario (2023) en staat nog relatief aan het begin van zijn carrière, maar zijn vorige film werd goed ontvangen door zowel publiek als critici. Op voorhand zijn er dus genoeg redenen om met interesse naar The Drama (2026) uit te kijken.

Een verhaal dat discussie oproept

De film begint vrij traditioneel met de ontmoeting tussen Emma en Charlie, gevolgd door een snelle montage van hun relatie. Al snel verschuift de focus naar de voorbereidingen van hun huwelijk. Iedereen die ooit een bruiloft heeft gepland weet hoe stressvol dat kan zijn, en Borgli weet die spanning realistisch neer te zetten. De relatie tussen Emma en Charlie voelt op meerdere vlakken geloofwaardig aan; hun discussies zijn scherp geschreven en Borgli geeft ze regelmatig een creatieve vorm. Niet alleen de relatie zelf voelt realistisch aan, ook hun vriendschappen worden overtuigend weergegeven. De rest van de cast, met onder anderen Alana Haim (Licorice Pizza (2021)) en Mamoudou Athie (Jurassic World: Dominion (2022)), laat zich niet ondersneeuwen door Zendaya en Pattinson, op zichzelf al een indrukwekkende prestatie. Wanneer Emma en Charlie met hun vrienden een proeverij doen voor de bruiloft, komt er een schokkend geheim boven tafel dat niet alleen hun relatie, maar ook hun huwelijk op losse schroeven zet. Hoewel je het geheim waarschijnlijk online kunt vinden, is het zeker de moeite waard om dit te vermijden. The Drama is namelijk een film die je uitdaagt om je eigen mening te vormen over de ethische dilemma's die worden voorgeschoteld. Hoe minder je daar vooraf over weet, hoe beter de ervaring. Eén ding is in ieder geval zeker: Borgli geeft je genoeg stof tot napraten.

Menselijk, overtuigend en meeslepend

The Drama is een zeer realistische en sterk geschreven film. Er hangt vrijwel continu spanning in de lucht en met alles wat er in het verhaal gebeurt, doet de film zijn titel eer aan. Zendaya en Robert Pattinson behoren tot de meest getalenteerde acteurs van hun generatie. Hoewel de film geen grote of overduidelijke acteerscènes bevat, weten ze met hun spel een indrukwekkend, menselijk en overtuigend optreden neer te zetten. The Drama blijft nog lang in je hoofd hangen en geeft meer dan genoeg stof tot napraten, een teken dat Borgli de juiste snaar zeker weet te raken.

Beoordeling: 4* / 5

I Swear (2025) van regisseur Kirk Jones ging vorig jaar in première op het Internationaal Filmfestival van Toronto en maakte daarna een zegetocht langs alle grote filmfestivals. Ook in eigen land werd de film alom gewaardeerd en won op het Internationaal Filmfestival van Rotterdam de Publieksprijs. Wat maakt deze film zo geliefd en bijzonder?

Koninklijke onderscheiding

De film start in 2019 als John Davidson (Robert Aramayo) door koningin Elizabeth onderscheiden wordt met de Orde van het Britse Rijk voor zijn inspanningen om meer begrip te kweken en kennis te geven over Gilles de la Tourette. Hij is daar samen met Dottie (Maxine Peake), de moeder van Murray (Francesco Piacentini-Smith), een oude schoolvriend van hem. Het is Dottie, die hem onder haar hoede neemt als zij hem voor de eerste keer ontmoet. Onaangepast en scheldend als hij is, geeft zij hem steeds meer zelfvertrouwen en leert hij steeds beter met zijn oncontroleerbare tics om te gaan. Nerveus als hij is, gaat hij de zaal binnen om meteen bij binnenkomst 'Fuck the Queen' te roepen.

Onder hoogspanning

We gaan terug naar 1983. We leren John in de film kennen als hij twaalf jaar oud is. Dan nog gespeeld door Scott Ellis Watson. Hij is zelfverzekerd, kan goed leren en heeft het talent om een goede keeper te worden. Alles verandert als hij tijdens het voorlezen in de klas opeens met zijn hoofd en nek begint te trekken en moeite heeft om te lezen. Hij wordt de klas uitgestuurd en wordt niet veel later gepest door zijn medeleerlingen. Ook thuis kan hij op weinig begrip rekenen en als hij op een gegeven moment de doperwten over tafel spuugt en zijn kans verprutst om voor een grote club gescout te worden als keeper, is de maat vol voor het gezin. Vader vertrekt pardoes en moeder staat er alleen voor. Niemand, inclusief hijzelf, weet wat er met hem aan de hand is. Hoewel de aandoening al in 1885 in de literatuur beschreven wordt, is het in de jaren 70 en 80 grotendeels onbekend. Hij krijgt daarom pas op zijn 25e de officiële diagnose en leert dan Dottie en later ook Tommy Trotter (Peter Mullan) kennen die hem aanneemt als assistent conciërge in een wijkcentrum.

Dat John zich zijn hele leven verontschuldigt voor zijn tics en zijn gevloek en dat hij daardoor in een isolement terechtkomt is de trieste uitkomst van het verhaal. Des te mooier is het dat er mensen zijn die verder kijken dan de handelingen alleen en hem accepteren zoals hij is. De empathie die hij zo nodig heeft, komt van anderen dan zijn familie.

Speelfilm na documentaires

In Engeland werden drie documentaires over John gemaakt die hem volgden op 16 jarige, 30 jarige en 37 jarige leeftijd. Jones liep al langer met het idee rond om een speelfilm te maken over John Davidson. Hij nam contact met hem op en ze spraken met elkaar. Davidson was in eerste instantie wantrouwend maar kreeg gaandeweg meer vertrouwen in de bedoelingen van hem. Dat het met die bedoelingen wel goed zit blijkt wel uit alle goede geluiden en de prijzen die de film ten deel viel.

De film weet de juiste balans te vinden tussen drama en humor zonder dat het sentimenteel wordt en weet alles goed invoelbaar te maken. Het acteerwerk is van een bijzonder hoog niveau en de boodschap dat er juist meer begrip en kennis over Gilles de la Tourette moet komen is duidelijk. I Swear is een hartverwarmend verhaal.

Beoordeling: 4.5* / 5