Wanneer een Sami een Zweedse wordt

Recensie Sami Blood


Tim Bouwhuis
om 08:56

Schuchter besluipt ze de waslijn. Een snelle greep en het kledingstuk is van eigenaresse verwisseld. Na een symbolische wasbeurt in de rivier kleedt Elle Marja zich als haar Zweedse lerares, om vervolgens een nieuwe naam aan te nemen. Elle Marja wordt Christina, haar Sami-verleden maakt plaats voor een even hoopvolle als onzekere blik op de toekomst.

Sami Blood

Iedere Nederlander zal wel eens van ‘Lappen’ of ‘Lapland’ gehoord hebben, terwijl de term ‘Sami’ (ook voor ondergetekende) weinig reacties zal oproepen. Het is tekenend voor de koloniale bril die we onbewust misschien nog steeds dragen. De lappen zijn de Sami in de ogen van de ander; de term staat haaks op de identiteit die dit van oorsprong nomadische volk zichzelf aanmeet. In Sami Blood is de vrouwelijke hoofdpersoon veelvuldig mikpunt van Zweedse spot. Elle Marja’s joik (traditionele zang) wordt met meewarige blikken aangehoord, op haar kostschool wordt haar zogenaamd inferieure intelligentie herhaaldelijk benoemd. Voor regulier Zweeds onderwijs in de stad komt ze niet in aanmerking.

Stranden in niemandsland

Het is volstrekt begrijpelijk dat een jong meisje in een dergelijk kader van stelselmatige discriminatie zoekt naar erkenning en bevrijding. Lene Cecilia Sparrok oogt onwennig als debuterend actrice, maar brengt daarmee op wel een bijzondere manier de interne twijfel over die haar personage tekent. Het gemis van emotionele overtuigingskracht weegt op tegen een oprecht voorkomen. Wat als ik nergens bij hoor? Wat als ik strand in niemandsland, ingekapseld tussen vervreemde Sami en vreemde Zweden? De vragen worden niet direct gesteld, maar dat betekent niet dat ze er niet zijn.

Onorthodoxe schoolfotograaf

Boven de respectabele middenmoot weet Sami Blood als film nooit uit te stijgen. De pacing is wat traag, de soms donkere en grauwe beelden maken dat dit Zweedse drama visueel vrij geladen aanvoelt. De inhoud staat in dat licht enigszins in contrast met de vorm. Het ontbreekt Sami Blood aan scènes die de evident schrijnende aard van de situatie echt doen doordringen. Een ongemakkelijke scène met een onorthodoxe schoolfotograaf vormt een uitzondering op de regel: even vervagen de plagerijen, en overheerst het gevoel dat hier echt iets goed mis is.

As It Is in Heaven

Paradoxaal genoeg is aan het begin van de film de cirkel al rond. In retrospectief wordt snel duidelijk dat de oude vrouw uit de openingssequentie (Maj-Doris Rimpi) vroeger Elle Marja was. Net als in die bekende Zweedse arthouse-hit (As It Is in Heaven, 2005) keert een zelfverkozen verloren zoon (hier dochter) terug naar de omgeving waar hij opgroeide. Bedrukt door gevoelens van weerzin en ongemak verneemt Christina dat de rendierhouders inmiddels quads gebruiken. Terwijl ze uitkijkt over wat eens haar natuur was, wordt het geluid van een helikopter één met het industriële sound design. Dat moment tekent Sami Blood: op termijn winnen moderniteit en individualisme het van natuur, gemeenschapszin en traditie.

3 / 5

Reacties


Nieuwste recensies


Dit zijn de nieuwste filmrecensies geschreven door onze recensenten.

Meer nieuwe recensies

Meer recensies van Tim Bouwhuis


Hieronder vind je meer recensies die geschreven zijn door Tim Bouwhuis.

Good TimeGood Time (2017)
11 oktober 2017
LovelessLoveless (2017)
4 oktober 2017
ManifestoManifesto (2015)
4 oktober 2017
The BeguiledThe Beguiled (2017)
6 september 2017
Tulip FeverTulip Fever (2017)
30 augustus 2017

Bekijk alle recensies van Tim Bouwhuis

Sami Blood (2016)

Sami Blood

IMDb-score7.5 / 10
GenreDrama
Speelduur110 minuten
Kijkwijzer Kijkwijzer 12 Kijkwijzer gt Kijkwijzer dc

LandZweden / Noorwegen / Denemarken
RegisseurAmanda Kernell
Acteurs Hanna Alström
Anders Berg
Katarina Blind
Bioscoop 11 mei 2017
Trailer (groot formaat)
Meer filminformatie

Recensie-archief

Nieuwste recensies

Laatste recensies

Lees meer recensies

Films op tv de komende dagen