It’s all connected

Recensie 2:22


Tim Bouwhuis
om 10:15

Cyclische tijd, gebeurtenissen die zich herhalen, verwarrende romances, protagonisten wier schijnbare waanbeelden niet geloofd worden. De romantische thriller 2:22 staat op de schouders van films als Groundhog Day (1993), Source Code (2011), Edge of Tomorrow (2014) en Déjà Vu (2006). Geliefde premissen garanderen echter geen goede films, zo bewijst ook dit project van Paul Currie (One Perfect Day).

2:22

De hoofdrol is weggelegd voor een bekende naam. ‘Onze’ Michiel Huisman maakt al enkele jaren furore in Hollywood, waar onderonsjes met Brad Pitt (World War Z), Blake Lively (The Age of Adaline) en een drakenkoningin (Game of Thrones) de dagelijkse norm zijn. In 2:22 wordt Huisman geflankeerd door Teresa Palmer (The Choice), hier de jonge curator van een bevreemdende kunstgalerie. De toekomstige geliefden ontmoeten elkaar in het theater, waar door de lucht zwevende danseressen dienen als een mogelijke metafoor voor het werk dat Dylan (Huisman) in het dagelijks leven beoefende. Beoefende, want een cruciale fout in de verkeerstoren noodzaakte Dylans overste om zijn luchtverkeersleider tijdelijk op non-actief te zetten.

Lotsbestemming

Toeval bestaat niet, impliceert het scenario van Todd Stein en Nathan Parker op een weinig subtiele wijze. Sarah (Palmer) zat in het vliegtuig dat door het disfunctioneren van Dylan bijna verongelukte. Tijdens hun eerste kennismaking komen Dylan er Sarah erachter dat hun levens al vervlochten waren toen zij daar zelf nog geen enkele weet van hadden. Het vervolg verweeft de opbloeiende romance tussen de twee protagonisten met een vicieus plot over een misdaad in het verleden, raadselachtig verbonden aan repetitieve gebeurtenissen in het heden.

2:22

Geleidelijk ontwaart Dylan de patronen die zijn dagen kleuren: op de ‘Grand Central Terminal’ van New York ziet hij dezelfde typen mensen telkens weer terug, ‘s ochtends beroven herhaalde geluiden en gebeurtenissen zichzelf van hun willekeur. Cruciaal is ook de filmtitel; de climax van Dylans paranoia vindt dagelijks plaats op dat ene tijdstip.

Dodelijke duiding

In potentie is 2:22 een vermakelijke en intelligente thriller, steunend op concepten die hun narratieve sporen al verdiend hebben. Het grootste manco hier is echter dat Currie en zijn scenaristen te duidelijk gepoogd hebben alle losse eindjes met elkaar te verbinden. Alles voor een hermetisch omkaderd plot, moet Currie gedacht hebben. Zeker richting het einde wordt 2:22 daardoor een film met een hoog uitleg-gehalte. Dat gaat ten koste van het drama. De relatie tussen Huisman en Palmer mist diepgang, de acteurs missen chemie en gedeelde screen time. Ook de uiteindelijke uitwerking van het plot is onbevredigend. Currie onderschat de intelligentie van zijn publiek als hij denkt dat ieder detail vraagt om duiding. Geloofwaardiger wordt het echt niet als een samenspel van schijnbare toevalligheden uitmondt in een opgeloste narratieve puzzel.

Keuzerichting

Aan het scenario en de cast kun je duidelijk aflezen dat Currie met 2:22 de competitie van vergelijkbare Amerikaanse genrefilms opzoekt. Juist die beslissing had de Australische regisseur niet hoeven nemen; de dromerige, ambiente sfeer had richting kunnen geven aan een meer eigenzinnige aanpak, weg van dit narratieve Hollywood-concept. Het budgettekort is zichtbaar, waarom dan inhaken op bestaande conventies en een matig eindresultaat op de markt brengen? Veilig is die keuze wel, bevredigend niet.

2 / 5

Reacties


Nieuwste recensies


Dit zijn de nieuwste filmrecensies geschreven door onze recensenten.

Meer nieuwe recensies

Meer recensies van Tim Bouwhuis


Hieronder vind je meer recensies die geschreven zijn door Tim Bouwhuis.

Bekijk alle recensies van Tim Bouwhuis

2:22 (2017)

2:22

IMDb-score5.7 / 10
GenreThriller
Speelduur99 minuten
Kijkwijzer Kijkwijzer 12 Kijkwijzer a

LandVerenigde Staten / Australië
RegisseurPaul Currie
Acteurs Michiel Huisman
Teresa Palmer
Sam Reid
Bioscoop 6 juli 2017
Trailer (groot formaat)
Meer filminformatie

Recensie-archief

Nieuwste recensies