Requiem for the Planet of Men

Recensie War for the Planet of the Apes


Tim Bouwhuis
om 08:43

Hoe vaak worstelen filmmakers niet met hun laatste akte? Het perfecte einde, of – in dit geval – de perfecte slotfilm? De meningen over deze winterse zomerblockbuster zullen zonder meer uiteen lopen, maar één ding lijdt nauwelijks twijfel: na Rise en Dawn is War for the Planet of the Apes de epische apotheose van een geslaagd drieluik.

War for the Planet of the Apes

Matt Reeves (Cloverfield) opent waar Rise eindigde en Dawn begon. In de bossen dus, de plaats waar Caesar (Andy Serkis) en zijn soortgenoten een geïmproviseerde guerrillastrijd voeren met vijandige legertroepen. De grimmige ondertoon laat zich moeiteloos oppakken door kijkers die de twee prequels al zagen; na de strijd bij de dam is een vreedzame verhouding tussen apen en mensen verder weg dan ooit. Caesar gaat duidelijk gebukt onder het gewicht van een oorlog die hij nooit wilde starten. Een weg terug is er echter niet, te meer als een ingrijpende gebeurtenis tijdens de beginfase Caesar confronteert met zijn eigen schaduwzijden.

Mens wordt beest

War for the Planet of the Apes ontpopt zich als een epische lijdensweg, donker en apocalyptisch van toon. Opzichtige associaties naar historische zwarte bladzijden laten niets aan de verbeelding over. Door de film heen ontmoeten Caesar en de andere apen meerdere personages die hun spraakvermogen zijn verloren. In een sleutelscène wordt dit verschijnsel uitgelegd als een teken van degeneratie: het virus dat de wereldbevolking na deel één decimeerde ontneemt de mensheid geleidelijk de vaardigheden en eigenschappen die haar van het rijk der dieren onderscheidt. De angst voor het verlies van de eigen ‘soort’ wordt ineens reëel, en Reeves besluit te tonen waar mensen dán toe in staat zijn.

Ape-pocalypse Now

Het voelt wrang dat de nazistische symboliek er in dit slotdeel zo dik bovenop ligt. Een grote groep apen wordt vastgehouden in kooien – niets nieuws onder de zon, ware het niet dat de omringende kampmuren onvermijdelijk de gedachte aan ’40-’45 oproepen. Dat effect wordt nog eens versterkt wanneer de soldaten in strakke linies marcheren, eensgezind reageren op commando’s en zelfs luisteren naar een wel erg bekend hymne. Hun leider? Een tot neonazi getransformeerde Woody Harrelson, die rond marchandeert als een instabiele (en ook wat mislukte) reïncarnatie van Marlon Brando’s generaal Kurtz.

Also sprach Zarathustra

Al die opzichtige verwijzingen hebben een licht tragikomisch effect, en dat is wellicht in strijd met hetgeen Reeves graag wil overbrengen. War for the Planet of the Apes belichaamt dan wel de definitie van episch, de film lijkt je vooral ook aan het denken te willen zetten over de aard van menselijk gedrag. Steeds meer vervagen immers de verschillen tussen apen en mensen, tot de cirkel rond is en er een aan Kubricks 2001 refererende situatie overblijft.

Audiovisuele finesse

Het scheelt enorm dat dit slotdeel wederom opvalt door haar visuele grandeur. De motion capture voor Caesar en de andere apen is ongeëvenaard, veel locaties zijn van een grote schoonheid. Waar beeld overgaat in geluid biedt de score van Michael Giacchino (Lost, Rogue One) spanningsopbouw en emotioneel gewicht. Deze afsluiter van de moderne apentrilogie is het kijken daarmee absoluut waard.

3.5 / 5

Reacties


Nieuwste recensies


Dit zijn de nieuwste filmrecensies geschreven door onze recensenten.

Meer nieuwe recensies

Meer recensies van Tim Bouwhuis


Hieronder vind je meer recensies die geschreven zijn door Tim Bouwhuis.

Bekijk alle recensies van Tim Bouwhuis

War for the Planet of the Apes (2017)

War for the Planet of the Apes

IMDb-score7.5 / 10
GenreActie Avontuur
Speelduur140 minuten
Kijkwijzer Kijkwijzer 12 Kijkwijzer g Kijkwijzer gt

LandVerenigde Staten
RegisseurMatt Reeves
Acteurs Judy Greer
Andy Serkis
Woody Harrelson
Bioscoop 13 juli 2017
Trailer (groot formaat)
Meer filminformatie

Recensie-archief

Nieuwste recensies

Films op tv de komende dagen