Gedurende de Tweede Wereldoorlog, hebben de Duitsers talloze gevangenen naar de Sovjet-Unie gestuurd. Aan het einde van de oorlog wordt het merendeel van deze gevangenen in Rusland gehouden, omdat de autoriteiten mensen nodig hebben om het land weer op te bouwen. Tijdens de Koude Oorlog worden deze mensen als ‘vermist’ opgegeven door de Russische regering en geen enkel contact met het Westen wordt getolereerd. De nabestaanden van deze mensen zijn in de veronderstelling dat hun geliefden dood zijn. Gaston Boissac is een van deze gevangenen. Hij zit in de Sovjet-Unie sinds 1945. Zijn familie noch zijn verloofde hebben ooit een van zijn brieven ontvangen. Tijden veranderen als Gorbatchov aan de macht komt. In 1989, op zeventigjarige leeftijd, keert Gaston eindelijk terug naar zijn geboortedorp Soulières.