Profiel van Parsifal

2 afleveringen gezien en ja, ik vind het de moeite waard. Het is allemaal, vooralsnog, wat minder demonisch en rustiger opgebouwd (daar is in het geval van een serie ook meer tijd voor natuurlijk) met een overtuigende, naïeve Carrie en een onwetende, oerconservatieve moeder die zelf geen enkele grip op de wereld heeft en alleen maar achterdochtig is. Kennen we dat verschijnsel ook niet in Nederland inmiddels? Complottheoriedenkers? Ze bestaan.

Verrukkelijke clichéscènes in de middelbare school, wanneer ze voor het eerst ongesteld wordt en daar geen weet van heeft. Dan word ze genadeloos door de groep uitgelachen en weggehoond. Je voelt als kijker dat je bloed gaat koken en je wordt nu al lekker gemasseerd richting haat en wraak, daar ga je je op verheugen. Goed gedaan!.

Ik ben nieuwsgierig hoe de opbouw verder eruitziet.

Ik ga geïnteresseerd en nieuwsgierig verder kijken en zal t.z.t. ook met een eindoordeel komen

Verschrikkelijke film, niet alleen vanwege het enorm hoge B-gehalte, maar met een werkelijk weerzinwekkende boodschap dat asielzoekers meestal verkrachters en moordenaars zijn die door burgers die voor eigen rechter gaan spelen straffeloos geëlimineerd kunnen worden. Evenals rechters en politieagenten die te mild optreden tegen asielzoekers. Net zo makkelijk, zonder ook maar één vorm van proces.

Met nog een walgelijke boodschap aan het einde: ik doe het voor 'jullie' (de burgers) en jullie moeten het zelf ook gaan leren doen.

Laten we hopen dat Rensini (zie hieronder) gelijk heeft en dat met deze film beoogd wordt, de discussie nog nadrukkelijker aan te gaan. Dat is, gezien mijn reactie, al deels gelukt.

Leuke serie, bestemd voor jongvolwassenen, maar ook voor volwassenen valt er genoeg te genieten. Zeker nu mijn dochter Maartje Braakman een van de hoofdrollen voor zich opeist en dat m.i. zeer overtuigend doet. Uiteraard ben ik niet onbevooroordeeld. Maar Maartje krijgt genoeg ruimte om te kunnen schitteren.

De serie draait om een fusie tussen twee scholen (w.o. een mbo-opleidingsinstituut) en alle strubbelingen die zoiets met zich meebrengt. 4 hoofdpersonages kunnen we wat nadrukkelijker volgen, evenals hun strubbelingen met het (sociale) leven, opleiding, fobieën, verslavingen, depressies. Niet allemaal even vrolijk .... En natuurlijk ligt het er soms te dik bovenop en is het over the hill af en toe, maar sommige scènes zijn echt krenten in de toch best lekkere pap.

Obsession is een lekkere suspensefilm met absoluut raakvlakken met beide "Smile"-films (deel 1 + 2). Het spel en met name de gezichtsuitdrukking van de 'bezetene' hebben iets Satanisch over zich en dat voelt ronduit oncomfortabel. En daar doe je het in feite voor, toch?

Genoeg op de film aan te merken, ik geef dan ook geen 10, maar er valt genoeg te genieten voor de horror- en supensefan. Ik zou voor een 7.5 kiezen, maar aangezien je moet afronden gaat ik liever omhoog dan omlaag. Een 8- dus.

Een voor Nederlandse begrippen heel aardig stalkerthrillertje. Goede regie, goed spel.
Geen kromme-tenenwerk, en dat vind ik voor Nederlandse begrippen al heel wat.

Vergeleken met bijvoorbeeld het gedrocht Amsterdamned (1 of 2, maakt niet uit) is deze film een verademing.