Reacties

Fantastische serie, in 2 dagen bekeken, al gaf die hyperbare kamer me soms een licht benauwd gevoel. Carl is een karakter waar ik de ene keer hard om moest lachen, het sarcasme beviel me, maar aan de andere kant zo'n type dat ik graag een paar forse klappen zou willen geven, wat een zak. Over Akram ben ik benieuwd, wat deed hij nou qua beroep in Syrie? Hopelijk wordt dat in het tweede seizoen duidelijker.

Inderdaad, een vaag verhaaltje.

Het open einde doet vermoeden dat de decaan gelijksoortige ervaringen heeft, er wordt aan de kijker overgelaten haar huilen te interpreteren. Toch is dat open einde gelijk een reden voor mij geen hogere waardering te geven. Juist in het huidige tijdsbestek zou het wenselijk zijn meer te weten te komen ove alles wat volgde. Jammer dus.

Als het einde niet zo open was geëindigd, dan had dit harde filmpje een hogere score gehad. Nu blijft bij mij de vraag hangen over hoe Tarik later omgaat met zijn vaders handeling.

Indrukwekkend om te zien wat er allemaal mis kan gaan na een bevalling.

Humor? Het zal wel aan mij liggen, maar ik heb het niet gezien. Wat ik wel zag was een bizar, in knallende kleuren geklede Japanner die in 1976 naar Nederland kwam en die na 42 jaar nog steeds geen Nederlands spreekt. Als docente NT2 vraag ik me af: welke integratie?

Wat mij betreft liever 1x per week superscherp, dan 4x per week flauw met af en toe een uitschieter. Die overstap naar de commerciëlen: er is toch een zegswijze "links l*llen en rechts vullen? Volledig van toepassing hier.

De titel maakte me nieuwsgierig en toen ik Netflix' waarschuwing over 'expliciete beelden' las, dacht ik: wat ga ik nu zien? Het enige explciete wat ik gezien heb zijn tientallen geblurde foto's en erg veel mensen die allemaal hun kwartiertje bekendheid wilden hebben. Een aantal daarvan, zoals Charlotte Laws die zichzelf erg fantastisch vindt en de ex-vriendin van Hunter Moore die blijkbaar zo veel coke heeft gesnoven dat ze niet meer normaal kan praten, zorgden er bijna voor dat ik halverwege stopte met kijken. Ik hield vol, voornamelijk omdat ik het gerechtelijke einde wilde zien, maar over het geheel genomen was deze 3-delige documentaire geen 2 uur van mijn tijd waard. Een 5 dus.

Aangrijpende serie die, hoewel ik geen nabestaande ben, geregeld een brok in de keel of tranen in mijn ogen bracht. En ook al is of lijkt het nu onwaarschijnlijk, toch hoop ik dat ergens in de toekomst de drie veroordeelden wél hun straf zullen gaan uitzitten.

Een serie waar ik thuis voor bleef en stiekem sommige van die dokters wel zo leuk vond, dat ik droomde dat ik in St. Elseehere opgenomen werd. Ach ja, ik was nog jong.

Bij het nog een keer kijken - Asterix verveelt wat mij betreft nooit - zag ik dat ik geen recensie had gegeven, dus dan nu: Net als bijna alle Asterixfilms weer vol met fantasie en daardoor ontzettend leuk. De ingesproken stemmen van deze Nederlandstalige versie klinken beter dan die van een paar andere films, net iets minder gemaakt. Alleen, waarom heet Nestorix anders?

Meerdere afleveringen gezien met kleintjes terwijl ik babysitte, maar wat een vreselijke serie. Natuurlijk behoorde ik niet tot de doelgroep, maar zelfs de meeste kinderen vonden Sesamstraat veel leuker.

Interessante serie over hoe terroristen achtervolgd en bestreden worden. Dat het toenmalige hoofd van MI5 haar/hun straatje probeerde schoon te vegen is volledig politiek, dat verbaast mij niet. Een tikje medelijden heb ik met de agent die onherkenbaar met een hoodie op vertelde dat hij een onschuldig iemand heeft doodgeschoten, dat lijkt me vreselijk om mee te leven. En qua kwaliteit van deze acties in terrorismebestrijding sluit ik mij aan bij @dennistromp .

Een mix tussen een waargebeurde documentaire en een fictief verhaal. Ik vond het in elk geval een zware serie, bij elkaar 4 uur en 3 kwartier, maar ik heb er 4 dagen over gedaan om stukje bij beetje de serie af te kijken. Ik geef toe dat ik bepaalde scènes heb doorgespoeld, want om te kijken naar het mishandelen van een vrouw, dat is niet mijn favoriete tijdverdrijf. De serie eindigt op het moment dat Laura H. wordt vrijgelaten uit de EBI in Vught en dat voelde wat onbevredigend, te veel een open einde.

Documentaire voorzien van commentaar door Sir David Attenborough met onder meer adembenemde beelden van Siberische tijgers, maar helaas ook hartverscheurende beelden van walrussen die naar hun dood vallen vanaf een klif.

Beklemmende, maar ook ontroerende korte film met een onverwachte twist.

Met Zondag met Lubach was hij op z'n best, nu heeft hij soms leuke delen van een aflevering, maar vaker blijft het bij een paar leuke zinnen.

Vre-se-lijk. In het eerste seizoen heb ik ongeveer 1,5 aflevering uit weten te zitten en daarna nooit meer. Voyeurisme in de zin van realityseries over bijvoorbeeld de zorg, politie of haven kan leuk zijn, maar dit overdreven 'kijk-mij-nou-eens' is rijp voor een enkeltje ggz.

Redelijk interessante documentaire over een Amish-gezin dat hun kerk verlaat. Ik had - gezien de titel - verwacht dat ze veel verder eruit zouden gaan, maar het blijkt dat ze hun oude geloof verruilen voordat van een kerk van wedergeboren christenen, met eveneens veel en ook gelijksoortige regels. De documentaire is in 4 delen op YouTube te vinden, maar in elk deel lijkt de inhoud dubbel geplaatst te zijn.

Opnieuw leuke tekenfilm, maar helaas is ook deze Nederlandse versie ingesproken met vaak bizar hoge stemmen. Te vinden op YouTube:

https://www.youtube.com/watch?v=68aQuBvAaAQ

De dieren zijn schitterend, bijna levensecht weergegeven, maar gatver, dat lijk, dat is misselijkmakend.

Het zal wel aan mij ligggen, maar ik snap niets van deze animatie.

Saai, ongelooflijk saaie animatie.

Grappige animatie met helaas een minder goed einde voor een van de hoofdrolvogels. :-)

In 1979 heb ik als puber het Abba-concert in Ahoy in Rotterdam bijgewoond en samen met vriendinnen stond ik vooraan. Een concert als dit roept gave herinneringen op, die muziek (b)lijkt tijdloos te zijn.