Profiel van Collins

Mooie, bijna spiritueel aandoende film waar je zonder voorkennis echt geen David Lynch-film in zou herkennen. Niet alleen is het verhaal van Alvin Straight aandoenlijk, maar de mensen die hij onderweg ontmoet zijn dat nog meer: allemaal innemende personen waardoor je toch weer wat hoop in de mensheid krijgt. De prachtig geschoten landschappen van Iowa en Wisconsin maken het af. Een aanrader voor wie op zoek is naar een stukje medemenselijkheid in zijn meest pure vorm.

Grappig om te zien dat Greenland juist nu weer trending is met alle heisa die zich afspeelt rondom Groenland, ook al zijn er behalve de filmtitel totaal geen overeenkomsten tussen het nieuws en de film. En ja tuurlijk, Greenland 2 is ook net uit in de bios, waardoor veel kijkers weer even terugvallen op het eerste deel. Verder is Greenland een redelijke rampenfilm die de geharde filmkijker weinig verrassends zal bieden, het lijstje met clichés wordt dan ook vakkundig afgevinkt. Wel fijn dat je van meet af aan meteen 'in de ramp' zit, dat helpt het tempo wel, waardoor de film geen ellenlange zit wordt.

De tigste haaienfilm waarbij je je eerst weer door twintig verschrikkelijke introminuten moet worstelen (we maken kennis met een groepje vriendinnen waar je als kijker niks om geeft, want uiteindelijk is het allemaal haaienvoer), waarna het er daarna natuurlijk alleen maar om gaat wie het einde van de film levend zal halen (en dat weet je na de eerste scènes al wel). Grootste probleem van deze haaientroep is dat het gewoonweg een doodsaaie film is die voor het grootste deel is gevuld met clichématige gesprekjes en eindeloos gedobber op zee. Het is zoals iemand al treffend in een review schreef: een prima bioscoopfilm om een date mee naar toe te nemen omdat je geen aandacht hoeft te besteden aan wat er op het scherm gebeurt.

Het is allemaal natuurlijk allang niet verrassend (en in dit deel ook vaak niet echt spannend) meer, en ik had ook het gevoel dat het nu meer ging om de nalatenschap van de Warrens even goed voor het voetlicht te brengen dan ons nog even een keer goed te laten griezelen. Maar Wilson en Farmiga zijn wel weer erg goed (zonder hen was deze franchise nergens) en dragen dit laatste deel er weer net genoeg doorheen om het van mijn kant toch voldoende te waarderen. Maar het is nu wel echt mooi geweest met de Conjuring-reeks.

Toch nog maar even in de bioscoop meegepakt, en het was in veel opzichten weer lekker nostalgisch. Daarbij ook veel mooi geschoten beelden op herkenbare plekken in Amsterdam (zeker als je er woont), en Dick Maas laat ook wel duidelijk weten wat hij van sommige 'nieuwe' rages vindt (zoals de eerder genoemde vleesvervangers). Het einde is vreemd, abrupt, en had meer aandacht moeten krijgen, het komt nu een beetje over alsof het budget op was (of gaan we toch nog voor een derde deel?). Hoe dan ook, Dick Maas weet altijd te vermaken, ook nu weer.