Profiel van Collins

Seizoen 3 gisteren afgekeken, en het was best aardig met leuke en interessante rollen van onder andere Robert Patrick en Samuel L. Jackson, maar meer dan 'best aardig' is het ook echt niet meer.
Zoals hierboven al geschreven is, verrast Tulsa King al lang niet meer en is het een herhaling van zetten, een trucje geworden, waarbij telkens weer een nieuwe boef ten tonele verschijnt die het de boevenclub van Stallone lastig maakt tot de laatste aflevering van het seizoen. Weinig lef dus van de makers, die ook nergens een echt impactvolle aflevering durven neer te zetten waarin iets gebeurt dat de verhaallijn of de karakters drastisch kan doen veranderen.

Tot slot dan nog Neal McDonough, die in seizoen 3 echt verkeerd gecast wordt en totaal niet past in z'n aanstaande gouverneursrol... jammer hoor, het begon allemaal zo goed en origineel in seizoen 1...

Qua niveau haalt dit het totaal niet bij de originele franchise, en sommige grappen zijn letterlijk gejat uit de oude delen. Neeson doet z'n best, en doet dat soms best aardig, maar Leslie Nielsen en George Kennedy waren echt een fantastisch en onverwoestbaar duo, terwijl Neeson het hier bijkans alleen moet doen omdat 'de nieuwe Ed' echt niet grappig is. Er zitten wel een paar geinige scènes tussen, maar al te vaak houdt het niet over. Leuk dat de makers het geprobeerd hebben, maar dit is uiteindelijk toch een overbodige toegift.

Aardige Hitchcock waarin vooral de cameravoering en de cinematografie van een bijzonder hoog niveau zijn, dat dit al gemaakt kon worden in 1929! Ook de soundtrack mag er wezen, die begeleidt je vaak op een bijzondere manier door de scènes heen. Maar wat is het dan toch jammer dat de eerste vijf à tien minuten een rommeltje zijn: er worden talloze personages geïntroduceerd zonder enige karakterisering of duiding en in het begin lijkt alles er ook op dat je met een stomme film te maken hebt. Niet gek voor die periode, maar des te vreemder is het dat er dan vanuit het niets ineens gesproken wordt, alsof Hitchcock hier een statement wilde maken om het einde van het tijdperk van de stomme film te markeren. Hoe het ook zij, het werkt in ieder geval niet in het voordeel van het verhaal dat sowieso niet erg bijzonder is, want de 'chantage', waar het allemaal om draait, komt er totaal niet uit. De climax in en op het dak van het British Museum is dan wel weer bijzonder, het lijkt een soort voorschot op latere grote actiefilms te zijn zoals bijvoorbeeld de James Bond-franchise die zich ook altijd op de nodige markante locaties afspeelt. Leuk in ieder geval om afgevinkt te hebben, maar een topfilm? Nee.

Aardige Zweedse krimi die tot het einde interessant blijft, al heb ik wel betere gezien. Vooral de nachtmerries, trauma's en andere (nare) jeugdherinneringen van de hoofdpersoon zijn te alom aanwezig, en halen de vaart vaak uit het verhaal. En dat verhaal zelf, tja, dat is natuurlijk op z'n zachtst gezegd ook wel een tikkeltje ongeloofwaardig. Maar heb me overall toch wel vermaakt, vooral de rauwe scenery en ongepolijste personages van dit soort Scandinavische series maken veel goed qua beleving en spanning.

Niet elke Scandinavische krimi is een schot in de roos, dat blijkt maar weer. Waar je je bij sommige series afvraagt waarom daar niet simpelweg een film van gemaakt is, had deze film zich juist weer beter geleend voor een miniserie. Want als het (wat rare) verhaal zich dan eindelijk ontvouwt, is er nog maar 20 minuten film te gaan en wordt alles nog even snel uitgelegd en van een nogal matige climax voorzien. Nee, dit was 'm niet echt, zonde.