Reacties

Leuk en interessant kijkje achter de schermen bij Artis, dat laat zien welke belangrijke toegevoegde waarde dierentuinen hebben op het gebied van soortbehoud en educatie.

Spielberg had blijkbaar geleerd van Life on Our Planet uit 2023, dat wisselvallig en ongestructureerd in elkaar was gezet en in de promotie nogal deed voorkomen dat het vooral om dino's zou draaien, wat in de praktijk zwaar tegenviel. Dus was een complete (mini-)serie over dinosaurussen het logische gevolg. Het resultaat is prachtig: dit keer een goede, rustige en logische opbouw die van heeeel lang geleden naar het heden terugloopt, met schitterende beelden en de fijne rustige stem van Morgan Freeman als no-nonsense verteller. Het maakt Life on Our Planet voor mij zelfs bijna overbodig.

Bijzonder deel in de reeks, dat op een bepaald moment heel dramatisch en bijna spiritueel aandoet, maar dan afgesloten wordt met een nogal raar absurd-'komisch' einde. Over het algemeen wel aardig te doen, mooi vormgegeven, maar er komt waarschijnlijk nog wel een volgend deel aan waar ik op basis van de eindscène niet meteen enthousiast van wordt.

Ik denk dat je in plaats van 'kikker', 'killer' bedoelt? 😁

Ik heb de predators toch liever in de originele magische vorm van mythische, duistere en nietsontziende jagers die het liefst ook zo min mogelijk communiceren. Dat is hier wel anders, en dus even wennen. Maar na het eerste kwartier merkte ik wel dat ik daarmee kon leven en werd het een interessante avonturenfilm die desondanks nog wel wat spannender en bloederiger gemaakt had kunnen worden. Het is en wordt meer drama, en ik vrees dat het op deze manier een standaard actie/sci-fi-franchise gaat worden waarbij de predator in de vervolgdelen (want daar wordt al vol op gehint) zelfs amoureuze gevoelens gaat ontwikkelen (ook dat voel je hier al aankomen). Alsjeblieft niet wat mij betreft! Al hou ik dat helaas niet tegen.

Wat een Snickersreep toch niet allemaal kan veroorzaken... beetje vergezocht, maar toch ook wel een beetje grappig. Als dinonerd kijk ik graag naar de Jurassic-franchise, al weet ik ook wel dat de verrassing er natuurlijk allang af is, de clichés je om de oren vliegen, en je alles van meet af aan al kan uittekenen, want de hints daartoe zijn overduidelijk. Maar ik vond 't toch wel genietbaar en ben vooral op een grappige manier wel benieuwd naar wie ze in godsnaam vooronderzoek hebben laten doen naar Paramaribo en Suriname, want hoe dat er uit zag was echt lachwekkend (wat plaggenhutjes op het water, wat vissers die aan het dobbelen zijn (waarvan er eentje in hopeloos Nederlands 'drie op een rij!' roept), vissers die overigens meer op Hispanics dan Surinamers lijken, en gooi er tot slot wat blikken Parbo Bier bij... ja, dat is typisch Paramaribo!!). Maar ja, het zal een kwestie van tijd zijn voor de volgende Jurassic-film weer uitkomt, en stiekem blijf ik ze toch een beetje leuk vinden.

Een groepje geharde activisten kiest de verkeerde slachterij uit om hun ongenoegen over de misstanden aldaar te uiten, dat is in het kort het verhaal van Vleesdag, en meer is het ook niet. Neemt niet weg dat dit qua horror (en dan ook nog een Nederlandse productie!) best genietbaar is, vooral Bart Oomen zal zich wel in zijn handen gewreven hebben met zijn rol, hij neemt de bloederigste kills voor zijn rekening. Daarnaast krijg je, al dan niet onbedoeld, ook nog wel wat inzicht in de machines, gereedschappen en andere instrumenten die in een slachthuis gebruikt worden, want vrijwel het hele arsenaal wordt benut. Best leuk voor de horrorfan dus.

Wat vond je ervan?

Afgaande op de titel dacht ik een flauwe tienerkomedie tegemoet te gaan, maar niets is minder waar. Sterker nog: deze film is behoorlijk confronterend en laat je wel met wat denksels achter, en dat is vooral de verdienste van de hoofdrolspeelster die deze rol echt indrukwekkend neerzet. Vaders van jonge tienermeiden moeten deze film maar niet zien.

Zeer intrigerende film die vooral overtuigt door het erg sterke acteerwerk en dito rollenspel dat de beide hoofdrolspelers laten zien. Als kijker zit je continu op een ongemakkelijke manier op het puntje van je stoel, en die spanning blijft tot het einde toe als het wraakspel van Jules tot een climax komt. Zeker aan te bevelen!

Aardige film die de aandacht vasthoudt. Begint wat rommelig met veel onzinnig gepraat, maar als het verhaal dan aanbeland is bij het punt waarop de agenten bij de mysterieuze verlaten opslagplaats aankomen, komt het lekker los. Wel komt alles op de schouders van Damon en Affleck terecht, want de andere karakters worden nogal mager ingekleurd.

Ik ben echt benieuwd naar jouw bank, zitten er niet al doorligplekken in? 😀

De mystiek van het Tatragebergte wordt wel mooi in beelden gevat, maar men had beter wat meer aandacht kunnen besteden aan de inhoud. In de eerste twee afleveringen ben je nog totaal zoekende wie, wat, waar, hoe en waarom is, daarna wordt het wel aardig, maar dan moet de laatste aflevering nog komen.... die is een complete puinhoop. En erger nog, je weet na afloop eigenlijk nog steeds niet echt wie Forst nu eigenlijk is. Jammer, had meer in gezeten.

Redelijk, maar dat is het ook wel. Dat komt vooral door Sofia Vergara die hier nogal matig voor de dag komt. Ze acteert geforceerd en komt totaal niet natuurlijk over in haar maffiabaas-rol, het beste komt dat tot uiting in de toespraken die ze ten overstaan van haar onderdanen geeft, die zijn eerder lachwekkend dan angstaanjagend of indrukwekkend. En volgens mij had de visagie een paar weken vakantie genomen tijdens de opnames.

Ik keek deze film lang geleden onder de invloed van het een en ander en dat was, op z'n zachtst gezegd, een bijzondere ervaring 😜. Vandaag maar weer eens bekeken (maar dan in nuchtere toestand) en ook dan is en blijft het een aparte trip waarbij je continu ongemak voelt. Dat komt natuurlijk door de ultramaffe optredens van Depp en Del Toro, maar ook omdat er nooit een moment van rust is en je voortdurend in de drugsroes van de hoofdrolspelers blijft hangen. Dat zal de een helemaal niks vinden, maar de ander weer geweldig en vooral cult. Ik kon het wel waarderen, al had de film niet langer moeten duren, want op een bepaald moment is het drugscirkeltje toch wel drie keer rondgegaan en geloof je het wel.

Vroege korte klassieker van Dick Maas. Een man probeert op allerlei manieren zelfmoord te plegen, maar dat blijkt zo makkelijk nog niet. Voor de liefhebbers echt genieten, en komende maand nog een keer te zien in EYE.

Nog zo'n pareltje uit de vroege jaren van Dick Maas, die je eigenlijk wel een voorloper kan noemen van de 'even Apeldoorn bellen'-reclames. Kan je komende maand nog een keer zien in EYE.

Morbide filmpje met een grappig randje over een vader en zoon die gestrande reizigers naar hun boerderij lokken. Een zeer geslaagde korte film van Dick Maas uit zijn vroege jaren die je komende maand nog een keer in EYE kan zien (samen met allerlei andere korte films van zijn hand).

Een film die wel even blijft hangen. Worstelaar 'Randy The Ram' (prachtrol van Rourke, terechte Oscarnominatie) moet opnieuw beginnen als hij ervaart en wordt gewaarschuwd dat het code rood voor hem is door zijn heftige levensstijl, en dat is natuurlijk bijzonder lastig. Het verhaal dat volgt is een mooi samenspel van thema's als het omgaan met het verglijden van de tijd, eenzaamheid, het zoeken naar je ware identiteit, destructie, (wan)hoop, en nog veel meer. Wederom een prachtfilm van Aronofsky die je moet zien.

Mooie, bijna spiritueel aandoende film waar je zonder voorkennis echt geen David Lynch-film in zou herkennen. Niet alleen is het verhaal van Alvin Straight aandoenlijk, maar de mensen die hij onderweg ontmoet zijn dat nog meer: allemaal innemende personen waardoor je toch weer wat hoop in de mensheid krijgt. De prachtig geschoten landschappen van Iowa en Wisconsin maken het af. Een aanrader voor wie op zoek is naar een stukje medemenselijkheid in zijn meest pure vorm.

Grappig om te zien dat Greenland juist nu weer trending is met alle heisa die zich afspeelt rondom Groenland, ook al zijn er behalve de filmtitel totaal geen overeenkomsten tussen het nieuws en de film. En ja tuurlijk, Greenland 2 is ook net uit in de bios, waardoor veel kijkers weer even terugvallen op het eerste deel. Verder is Greenland een redelijke rampenfilm die de geharde filmkijker weinig verrassends zal bieden, het lijstje met clichés wordt dan ook vakkundig afgevinkt. Wel fijn dat je van meet af aan meteen 'in de ramp' zit, dat helpt het tempo wel, waardoor de film geen ellenlange zit wordt.

De tigste haaienfilm waarbij je je eerst weer door twintig verschrikkelijke introminuten moet worstelen (we maken kennis met een groepje vriendinnen waar je als kijker niks om geeft, want uiteindelijk is het allemaal haaienvoer), waarna het er daarna natuurlijk alleen maar om gaat wie het einde van de film levend zal halen (en dat weet je na de eerste scènes al wel). Grootste probleem van deze haaientroep is dat het gewoonweg een doodsaaie film is die voor het grootste deel is gevuld met clichématige gesprekjes en eindeloos gedobber op zee. Het is zoals iemand al treffend in een review schreef: een prima bioscoopfilm om een date mee naar toe te nemen omdat je geen aandacht hoeft te besteden aan wat er op het scherm gebeurt.

Het is allemaal natuurlijk allang niet verrassend (en in dit deel ook vaak niet echt spannend) meer, en ik had ook het gevoel dat het nu meer ging om de nalatenschap van de Warrens even goed voor het voetlicht te brengen dan ons nog even een keer goed te laten griezelen. Maar Wilson en Farmiga zijn wel weer erg goed (zonder hen was deze franchise nergens) en dragen dit laatste deel er weer net genoeg doorheen om het van mijn kant toch voldoende te waarderen. Maar het is nu wel echt mooi geweest met de Conjuring-reeks.

Toch nog maar even in de bioscoop meegepakt, en het was in veel opzichten weer lekker nostalgisch. Daarbij ook veel mooi geschoten beelden op herkenbare plekken in Amsterdam (zeker als je er woont), en Dick Maas laat ook wel duidelijk weten wat hij van sommige 'nieuwe' rages vindt (zoals de eerder genoemde vleesvervangers). Het einde is vreemd, abrupt, en had meer aandacht moeten krijgen, het komt nu een beetje over alsof het budget op was (of gaan we toch nog voor een derde deel?). Hoe dan ook, Dick Maas weet altijd te vermaken, ook nu weer.

Qua insteek best origineel (die eenhoorns worden er wel een stuk stoerder van), maar het probleem zit 'm vooral in het script en de personages: sommige karakters worden bloedserieus neergezet en andere karakters veel te clownesk, waardoor het overall helemaal niet grappig is (het is een komedie, toch?). Maar verder zie je wel dat er genoeg budget voorradig was en dat de film er daardoor prima uitziet. Dat maakt het voor de totaalscore overigens niet veel beter dan een zesje.