Reacties

Weer een lekkere nordic noir-serie met veel spanning, mysterie en een niet te lange tijdsduur waardoor het allemaal niet doordraaft. De climax viel me wat tegen en kwam wat clichématig over, maar het overall niveau is echt heel behoorlijk, vooral de eerste drie afleveringen zijn echt hoogstaand. Een dikke 7.

Ik wist ook niet dat ie in de film zat, totdat ik 'm in beeld zag... al ging er pas na een half minuutje een belletje rinkelen haha.

Aardige thriller die echter door een karrevracht aan toevalligheden en een aantal clichés geen topper is geworden. Het lijkt een beetje een copy-paste-bedoening geworden waarbij elementen uit andere vergelijkbare bekende (90's-)thrillers bij elkaar geveegd zijn, maar aan het verhaal ligt toch echt een roman ten grondslag: is het boek dan niet zo goed verfilmd of is het niet zo'n bijzonder boek? Ik vermoed het eerste. Maar goed, laat ik niet al te negatief zijn, want de film houdt je op zich best aan het scherm gekluisterd en Keaton geniet duidelijk van zijn rol. Een zeventje.

Ja, het is behoorlijk genieten en bijzonder spectaculair, maar verder is deze film ook niets anders dan een veldslag van 2,5 uur zonder enige diepgang. En het gaat soms ook wel heel kort door de bocht: de slag met het Ork-leger dat uit Gundabad komt, wordt nog geen halve minuut belicht, waarbij je je ook afvraagt of ze de adelaars niet eerder hadden kunnen inzetten voor van alles en nog wat om heel veel doden en ellende te voorkomen. Dat had echt wel wat meer aandacht verdiend. Net als dat Peter Jackson het hele gebeuren met de draak veel beter in het vorige deel had kunnen laten eindigen dan daar nu nog een half uur aan te besteden. Maar ja, ik snap 'm wel, dan was er weinig meer overgebleven voor een relevant derde deel.

Spektakel te over (die scène waarin de dwergen en Bilbo ontsnappen in lege wijnvaten door een kolkende rivier is echt prachtig gemaakt, een parel), maar je merkt duidelijk dat er te weinig verhaal is voor twee uur en drie kwartier film. Als er even niets te vertellen valt, duiken de orks maar weer ergens op voor wat actie en de scènes met Smaug zijn veel te breed uitgesmeerd. En wat Smaug ook aan oneliners de wereld in smijt ("My armour is like tenfold shields, my teeth are swords, my claws spears, the shock of my tail is a thunderbolt, my wings a hurricane, and my breath death!") beklijft niet en is vooral een brij aan weinigzeggende Trumpiaans-achtige rommel. Mijn antwoord erop zou vooral zijn: 'Leuk voor je, Smaug'. Desalniettemin wil ik ook niet te veel zeuren, want het was wel weer fijn om ondergedompeld te worden in de LOTR-wereld.

Niet languit op de bank gelegen? 😉

Na jaren maar weer eens gekeken, en ja, erg mooi gemaakt en goed begin van deze trilogie, die eigenlijk geen trilogie had moeten zijn, want de twee delen hierna (en zeker het derde deel) hebben veel te weinig verhaal. Maar ja, uit commercieel oogpunt snap ik het natuurlijk wel en voor een stuk spektakel zit je sowieso goed!

Ik weet overigens niet of het verhaal vanaf hier nu verder gaat in Tremors 5, maar ik was niet meer van plan om nog eens minimaal negentig minuten aan een vijfde Tremors te besteden. Heeft in ieder geval geen Oscars gewonnen voor zover ik weet 😂

Alweer de vierde Tremors-film, waarin de franchise een 'Star Warsje' doet.... Er wordt na drie delen teruggegaan naar de oorsprong van alle wormenellende. Niet dat je nu echt achter de ontstaansgeschiedenis van de wormen komt, maar voor zo'n vierde deel is het echt zo slecht nog niet. De hoofdpersonages krijgen zelfs wat inhoud en er wordt wat aan karakterontwikkeling gedaan, en daarnaast krijgt Michael Gross nu een echte introductie als dé hoofdpersoon van de hele Tremors-franchise (hij speelt in alle delen mee, volgens mij zijn het er al zeven ondertussen?). Er is ook een aardige rol weggelegd voor wijlen Billy Drago als Black Hand Kelly, die na Pale Rider en The Untouchables helaas alleen nog maar in C-producties heeft geacteerd. Het is al met al dus aardig bedacht om terug in de tijd te gaan, en ook zeker niet zo slecht, maar ja, het is en blijft uiteindelijk toch een vierde deel, conform een allang uitgemolken formule, die verder qua horror en/of bijzondere of grappige scènes echt te weinig brengt. Een beetje gezapig zou je het wel kunnen noemen, en daarom ook net geen voldoende waard.

Matig tussendoortje met wat B-acteurs die als haaienvoer mogen dienen. Dit keer is de open zee alleen verruild voor een grottenstelsel waarin de een na de ander wordt opgevreten door een haai met eeuwige trek. Op één van de hoofdpersonen na natuurlijk, waarvan je na tien minuten al weet wie dat is, het is ook het enige personage dat het bloed niet onder je nagels vandaan haalt. Het is echter zeker niet de slechtste haaienfilm, want er was duidelijk wat budget (anders zouden Metro-Goldwyn-Mayer en Lionsgate zich er niet tegenaan bemoeien) waardoor de cgi-haai er niet al te beroerd uitziet en er ook op locatie in Thailand geschoten kon worden. Maar verder... ach, niemand die had getreurd als deze film niet was uitgebracht.

Hahaha

Sterke verfilming van het begin van de Neurenberg-processen. Crowe in topvorm (alhoewel, hij was allang niet meer in Gladiator-shape, maar moest voor deze rol nog wat extra Big Macs naar binnen werken) en ook Malik doet het erg goed (al komt hij in sommige zwaar beladen scènes, zoals in het gesprek met Leo Woodall (als Sergeant Howie Triest), wat onverschillig over). Maar verder knap gemaakt, want de 2,5 uur vliegen voorbij terwijl deze film het nou niet van de actie moet hebben. Een dikke 8.

Zeer indrukwekkende film over het bizarre DDR-/Stasi-regime. Het is een film die ik al graag wilde zien sinds ik twee jaar geleden de Stasi-gevangenis in Hohenschönhausen bezocht (waar een deel van deze film ook is opgenomen), en je daar (in combi met een goede gids) echt voelt wat daar gebeurd is. Voor de mensen in de DDR was de wissel van het Nazi-regime naar het Stasi-regime totaal geen verbetering, sterker nog, het werd er alleen maar erger op. Iedereen controleerde iedereen en elke verkeerde stap kon de dood betekenen. Wie Das Leben der Anderen (over min of meer hetzelfde onderwerp) al imponerend vond, moet ook zeker Nahschuss zien!

Werner Herzog-docu's zijn altijd topmateriaal, en dat is met deze docu niet anders. De hooglanden van Angola en de zoektocht naar mysterieuze 'spookolifanten' worden prachtig in beeld gebracht onder begeleiding van een geweldige soundtrack. Herzogs karakteristieke stem en wat filosofische commentaar maken het mooi af. En ook al suggereert de docu vooraf een echte natuurdocumentaire te zijn met veel olifantenbeelden en -weetjes, het gaat daarentegen veel meer over Afrikaanse tradities, mythes, dromen najagen en een manier van leven die mijlenver weg staat van de onze.

Kijkt an sich niet slecht weg, maar het is allemaal zo clichématig en voorspelbaar.... pfff.... en als je dan op een bepaald moment al helemaal klaar bent met die opeenstapeling aan sentimenteel braaksel, komt Butler op het einde nog met een epiloog aanzetten waar je haren helemaal van overeind gaan staan (en dan niet op een goede manier). Conclusie: had veel meer ingezeten, nu is het een overbodige en enorm melodramatische draak geworden.

IJzersterke serie met een mooi gelaagd plot die duidelijk de signatuur draagt van de makers van The Wire, en waarin we ook de nodige acteurs weer terugzien die in The Wire speelden. Jon Bernthal speelt echt de sterren van de hemel als Wayne Jenkins, de beruchte leider van de Gun Trace Task Force, maar ook Josh Charles is enorm op dreef als Daniel Hersl, de ultieme corrupte agent die je het bloed onder de nagels vandaan haalt. Kijktip pur sang!

Klassieke oorlogsfilm met een vrij simpel verhaal, waarbij er gestreden wordt om een, strategisch gezien, waardeloze heuvel (Pork Chop Hill), een thema dat ook in diverse andere oorlogsfilms terugkomt. Gregory Peck, met die unieke stem van hem, speelt solide als luitenant Clemons die de Amerikaanse ballen op de heuvel hoog probeert te houden tegen een overmacht aan Chinezen, maar de acteerprestaties van de anderen mogen er ook zijn. Bijzonder aan deze film is dat ie over de Koreaanse Oorlog gaat, een oorlog die toch altijd in de schaduw staat van de Wereldoorlogen en de Vietnamoorlog, terwijl de nasleep van de Koreaanse Oorlog nog tot op de dag van vandaag te zien en voelbaar is.

Erg mooie en indrukwekkende animatieverfilming over een baby die uit een deportatietrein in een donker besneeuwd bos wordt gegooid en dan door een arme houthakkersvrouw gevonden wordt die altijd al een (onvervulde) kinderwens had. Het levert een bijzonder innemend maar ook tragisch avontuur op waarbij veel gevaren overwonnen moeten worden, maar één thema alles uiteindelijk verbindt: de niet aflatende liefde die een ouder (en andere opvoeders) voor een onschuldig kind hebben, en zelfs in tijden van oorlog het kind op de eerste plaats zetten. Dat klinkt wellicht wat zoetsappig, maar dat is deze film zeker niet.

Het tweede seizoen is zo mogelijk nog beter dan het eerste. Erg sterke acteerprestaties, continue spanning, een sinister sfeertje en echt gewaagde plotkeuzes maken het ijzersterk. Het enige wat ik uit het eerste seizoen beter vond was dat Kastanjemanden-liedje, het telversje uit dit seizoen is net wat minder duister.

Topfilm met wederom een erg goede cast, wat oude bekenden en een geweldige soundtrack. Het is wel aan te raden om de serie gezien te hebben voordat je hieraan begint, want dat geeft de film veel meer diepgang en kleur. Dat de serie hierna weer doorgetrokken wordt met Duke Shelby in de hoofdrol was wel te verwachten. Ik ben benieuwd wat ze daarvan gaan maken, want Cillian Murphy/Tommy Shelby vervangen is geen peulenschilletje.

Op zich een heel aardige film, een beetje een kruising van Fury en Das Boot (zeker als de Tiger gaat 'duiken'). Enige wat mij dan altijd weer stoort bij een oorlogsfilm als deze, is dat de acteurs dan in gebroken Duits-Engels acteren en ik me dan echt afvraag of het nou echt niet mogelijk was om hier goede Duitse acteurs voor te vinden. Dat had de film veel authentieker en intenser qua beleving gemaakt, nu komen veel dialogen toch een beetje gekunsteld en houterig over. Dat is erg jammer, maar verder prima te bekijken (en het einde is ook zeker bijzonder).

De filmsnob zal dit wel weer helemaal niks vinden, maar ik heb me prima vermaakt. Ja tuurlijk, het is lekker rechttoe rechtaan, iets te veel Rambo-vibes en het Amerikaanse patriottisme druipt er langs alle kanten vanaf, maar als je even wat vooronderzoek naar de regisseur doet, weet je dat je hier een lekkere bak aan scifi-actie krijgt zonder al te veel opsmuk, en ja, dat kijkt gewoon lekker weg. Aan het einde te zien kunnen we ook nog een tweede deel verwachten, weet niet of dat nou per se nodig is.

28 Years Later eindigde wat merkwaardig met een absurd-komische noot die totaal niet paste bij de rest van de film, maar van een komische noot is in dit vervolg vanaf minuut één geen sprake meer. The Bone Temple is hier en daar veel donkerder en sadistischer, maar regisseur DaCosta wisselt dat af met scènes die je bijna in slaap doen vallen, zoals rare flashbacks van de Alpha die uit de toon vallen. Daardoor komt het wat wisselvallig over. Ook valt het centrale persoon Spike wat weg naar de achtergrond en draait het hier veel meer om Dr. Kelson (Fiennes steelt echt de show). Daarnaast zijn er ook bijna geen scènes met zombies, alsof ze er ineens amper meer zijn. Maar goed, genoeg gezeurd, overall is The Bone Temple goed te doen en zijn sommige scènes dan wel weer een pareltje qua spanning en intensiteit. Ook is hier gelukkig niet voor een raar einde gekozen, waardoor ik nu juist wel uitkijk naar het volgende deel.

Met een gemiddelde IMDb-score van 3.4 begon ik nou niet bepaald hoopvol aan deze film, en in het eerste deel vond ik het allemaal nog zo slecht niet (in ieder geval geen 3.4 waard). Het is natuurlijk vrij standaard en simpel allemaal (een bloeddorstige beer maakt een bepaald gebied onveilig en er wordt een jacht op poten gezet), maar ik had het allemaal wel slechter gezien.... tot het tweede deel van de film.... dan wordt de 3.4-score wel waargemaakt met de ene na de andere lachwekkende scène, slaagt een heel peloton aan agenten er niet in om de beer te temmen (van een meter afstand raak schieten is zelfs te lastig), en moet er een lone ranger met PTSS aan te pas komen om de meubelen te redden. Dat dit ook nog eens een product is van voormalig Gouden Kalf-winnaar Roel Reiné, verbaast me nog het meest... was dit echt het maximaal haalbare?

Leuk en interessant kijkje achter de schermen bij Artis, dat laat zien welke belangrijke toegevoegde waarde dierentuinen hebben op het gebied van soortbehoud en educatie.