Reacties

Werner Herzog-docu's zijn altijd topmateriaal, en dat is met deze docu niet anders. De hooglanden van Angola en de zoektocht naar mysterieuze 'spookolifanten' worden prachtig in beeld gebracht onder begeleiding van een geweldige soundtrack. Herzogs karakteristieke stem en wat filosofische commentaar maken het mooi af. En ook al suggereert de docu vooraf een echte natuurdocumentaire te zijn met veel olifantenbeelden en -weetjes, het gaat daarentegen veel meer over Afrikaanse tradities, mythes, dromen najagen en een manier van leven die mijlenver weg staat van de onze.

Kijkt an sich niet slecht weg, maar het is allemaal zo clichématig en voorspelbaar.... pfff.... en als je dan op een bepaald moment al helemaal klaar bent met die opeenstapeling aan sentimenteel braaksel, komt Butler op het einde nog met een epiloog aanzetten waar je haren helemaal van overeind gaan staan (en dan niet op een goede manier). Conclusie: had veel meer ingezeten, nu is het een overbodige en enorm melodramatische draak geworden.

IJzersterke serie met een mooi gelaagd plot die duidelijk de signatuur draagt van de makers van The Wire, en waarin we ook de nodige acteurs weer terugzien die in The Wire speelden. Jon Bernthal speelt echt de sterren van de hemel als Wayne Jenkins, de beruchte leider van de Gun Trace Task Force, maar ook Josh Charles is enorm op dreef als Daniel Hersl, de ultieme corrupte agent die je het bloed onder de nagels vandaan haalt. Kijktip pur sang!

Klassieke oorlogsfilm met een vrij simpel verhaal, waarbij er gestreden wordt om een, strategisch gezien, waardeloze heuvel (Pork Chop Hill), een thema dat ook in diverse andere oorlogsfilms terugkomt. Gregory Peck, met die unieke stem van hem, speelt solide als luitenant Clemons die de Amerikaanse ballen op de heuvel hoog probeert te houden tegen een overmacht aan Chinezen, maar de acteerprestaties van de anderen mogen er ook zijn. Bijzonder aan deze film is dat ie over de Koreaanse Oorlog gaat, een oorlog die toch altijd in de schaduw staat van de Wereldoorlogen en de Vietnamoorlog, terwijl de nasleep van de Koreaanse Oorlog nog tot op de dag van vandaag te zien en voelbaar is.

Erg mooie en indrukwekkende animatieverfilming over een baby die uit een deportatietrein in een donker besneeuwd bos wordt gegooid en dan door een arme houthakkersvrouw gevonden wordt die altijd al een (onvervulde) kinderwens had. Het levert een bijzonder innemend maar ook tragisch avontuur op waarbij veel gevaren overwonnen moeten worden, maar één thema alles uiteindelijk verbindt: de niet aflatende liefde die een ouder (en andere opvoeders) voor een onschuldig kind hebben, en zelfs in tijden van oorlog het kind op de eerste plaats zetten. Dat klinkt wellicht wat zoetsappig, maar dat is deze film zeker niet.

Het tweede seizoen is zo mogelijk nog beter dan het eerste. Erg sterke acteerprestaties, continue spanning, een sinister sfeertje en echt gewaagde plotkeuzes maken het ijzersterk. Het enige wat ik uit het eerste seizoen beter vond was dat Kastanjemanden-liedje, het telversje uit dit seizoen is net wat minder duister.

Topfilm met wederom een erg goede cast, wat oude bekenden en een geweldige soundtrack. Het is wel aan te raden om de serie gezien te hebben voordat je hieraan begint, want dat geeft de film veel meer diepgang en kleur. Dat de serie hierna weer doorgetrokken wordt met Duke Shelby in de hoofdrol was wel te verwachten. Ik ben benieuwd wat ze daarvan gaan maken, want Cillian Murphy/Tommy Shelby vervangen is geen peulenschilletje.

Op zich een heel aardige film, een beetje een kruising van Fury en Das Boot (zeker als de Tiger gaat 'duiken'). Enige wat mij dan altijd weer stoort bij een oorlogsfilm als deze, is dat de acteurs dan in gebroken Duits-Engels acteren en ik me dan echt afvraag of het nou echt niet mogelijk was om hier goede Duitse acteurs voor te vinden. Dat had de film veel authentieker en intenser qua beleving gemaakt, nu komen veel dialogen toch een beetje gekunsteld en houterig over. Dat is erg jammer, maar verder prima te bekijken (en het einde is ook zeker bijzonder).

De filmsnob zal dit wel weer helemaal niks vinden, maar ik heb me prima vermaakt. Ja tuurlijk, het is lekker rechttoe rechtaan, iets te veel Rambo-vibes en het Amerikaanse patriottisme druipt er langs alle kanten vanaf, maar als je even wat vooronderzoek naar de regisseur doet, weet je dat je hier een lekkere bak aan scifi-actie krijgt zonder al te veel opsmuk, en ja, dat kijkt gewoon lekker weg. Aan het einde te zien kunnen we ook nog een tweede deel verwachten, weet niet of dat nou per se nodig is.

28 Years Later eindigde wat merkwaardig met een absurd-komische noot die totaal niet paste bij de rest van de film, maar van een komische noot is in dit vervolg vanaf minuut één geen sprake meer. The Bone Temple is hier en daar veel donkerder en sadistischer, maar regisseur DaCosta wisselt dat af met scènes die je bijna in slaap doen vallen, zoals rare flashbacks van de Alpha die uit de toon vallen. Daardoor komt het wat wisselvallig over. Ook valt het centrale persoon Spike wat weg naar de achtergrond en draait het hier veel meer om Dr. Kelson (Fiennes steelt echt de show). Daarnaast zijn er ook bijna geen scènes met zombies, alsof ze er ineens amper meer zijn. Maar goed, genoeg gezeurd, overall is The Bone Temple goed te doen en zijn sommige scènes dan wel weer een pareltje qua spanning en intensiteit. Ook is hier gelukkig niet voor een raar einde gekozen, waardoor ik nu juist wel uitkijk naar het volgende deel.

Met een gemiddelde IMDb-score van 3.4 begon ik nou niet bepaald hoopvol aan deze film, en in het eerste deel vond ik het allemaal nog zo slecht niet (in ieder geval geen 3.4 waard). Het is natuurlijk vrij standaard en simpel allemaal (een bloeddorstige beer maakt een bepaald gebied onveilig en er wordt een jacht op poten gezet), maar ik had het allemaal wel slechter gezien.... tot het tweede deel van de film.... dan wordt de 3.4-score wel waargemaakt met de ene na de andere lachwekkende scène, slaagt een heel peloton aan agenten er niet in om de beer te temmen (van een meter afstand raak schieten is zelfs te lastig), en moet er een lone ranger met PTSS aan te pas komen om de meubelen te redden. Dat dit ook nog eens een product is van voormalig Gouden Kalf-winnaar Roel Reiné, verbaast me nog het meest... was dit echt het maximaal haalbare?

Leuk en interessant kijkje achter de schermen bij Artis, dat laat zien welke belangrijke toegevoegde waarde dierentuinen hebben op het gebied van soortbehoud en educatie.

Spielberg had blijkbaar geleerd van Life on Our Planet uit 2023, dat wisselvallig en ongestructureerd in elkaar was gezet en in de promotie nogal deed voorkomen dat het vooral om dino's zou draaien, wat in de praktijk zwaar tegenviel. Dus was een complete (mini-)serie over dinosaurussen het logische gevolg. Het resultaat is prachtig: dit keer een goede, rustige en logische opbouw die van heeeel lang geleden naar het heden terugloopt, met schitterende beelden en de fijne rustige stem van Morgan Freeman als no-nonsense verteller. Het maakt Life on Our Planet voor mij zelfs bijna overbodig.

Bijzonder deel in de reeks, dat op een bepaald moment heel dramatisch en bijna spiritueel aandoet, maar dan afgesloten wordt met een nogal raar absurd-'komisch' einde. Over het algemeen wel aardig te doen, mooi vormgegeven, maar er komt waarschijnlijk nog wel een volgend deel aan waar ik op basis van de eindscène niet meteen enthousiast van wordt.

Ik denk dat je in plaats van 'kikker', 'killer' bedoelt? 😁

Ik heb de predators toch liever in de originele magische vorm van mythische, duistere en nietsontziende jagers die het liefst ook zo min mogelijk communiceren. Dat is hier wel anders, en dus even wennen. Maar na het eerste kwartier merkte ik wel dat ik daarmee kon leven en werd het een interessante avonturenfilm die desondanks nog wel wat spannender en bloederiger gemaakt had kunnen worden. Het is en wordt meer drama, en ik vrees dat het op deze manier een standaard actie/sci-fi-franchise gaat worden waarbij de predator in de vervolgdelen (want daar wordt al vol op gehint) zelfs amoureuze gevoelens gaat ontwikkelen (ook dat voel je hier al aankomen). Alsjeblieft niet wat mij betreft! Al hou ik dat helaas niet tegen.

Wat een Snickersreep toch niet allemaal kan veroorzaken... beetje vergezocht, maar toch ook wel een beetje grappig. Als dinonerd kijk ik graag naar de Jurassic-franchise, al weet ik ook wel dat de verrassing er natuurlijk allang af is, de clichés je om de oren vliegen, en je alles van meet af aan al kan uittekenen, want de hints daartoe zijn overduidelijk. Maar ik vond 't toch wel genietbaar en ben vooral op een grappige manier wel benieuwd naar wie ze in godsnaam vooronderzoek hebben laten doen naar Paramaribo en Suriname, want hoe dat er uit zag was echt lachwekkend (wat plaggenhutjes op het water, wat vissers die aan het dobbelen zijn (waarvan er eentje in hopeloos Nederlands 'drie op een rij!' roept), vissers die overigens meer op Hispanics dan Surinamers lijken, en gooi er tot slot wat blikken Parbo Bier bij... ja, dat is typisch Paramaribo!!). Maar ja, het zal een kwestie van tijd zijn voor de volgende Jurassic-film weer uitkomt, en stiekem blijf ik ze toch een beetje leuk vinden.

Een groepje geharde activisten kiest de verkeerde slachterij uit om hun ongenoegen over de misstanden aldaar te uiten, dat is in het kort het verhaal van Vleesdag, en meer is het ook niet. Neemt niet weg dat dit qua horror (en dan ook nog een Nederlandse productie!) best genietbaar is, vooral Bart Oomen zal zich wel in zijn handen gewreven hebben met zijn rol, hij neemt de bloederigste kills voor zijn rekening. Daarnaast krijg je, al dan niet onbedoeld, ook nog wel wat inzicht in de machines, gereedschappen en andere instrumenten die in een slachthuis gebruikt worden, want vrijwel het hele arsenaal wordt benut. Best leuk voor de horrorfan dus.

Wat vond je ervan?

Afgaande op de titel dacht ik een flauwe tienerkomedie tegemoet te gaan, maar niets is minder waar. Sterker nog: deze film is behoorlijk confronterend en laat je wel met wat denksels achter, en dat is vooral de verdienste van de hoofdrolspeelster die deze rol echt indrukwekkend neerzet. Vaders van jonge tienermeiden moeten deze film maar niet zien.

Zeer intrigerende film die vooral overtuigt door het erg sterke acteerwerk en dito rollenspel dat de beide hoofdrolspelers laten zien. Als kijker zit je continu op een ongemakkelijke manier op het puntje van je stoel, en die spanning blijft tot het einde toe als het wraakspel van Jules tot een climax komt. Zeker aan te bevelen!

Aardige film die de aandacht vasthoudt. Begint wat rommelig met veel onzinnig gepraat, maar als het verhaal dan aanbeland is bij het punt waarop de agenten bij de mysterieuze verlaten opslagplaats aankomen, komt het lekker los. Wel komt alles op de schouders van Damon en Affleck terecht, want de andere karakters worden nogal mager ingekleurd.

Ik ben echt benieuwd naar jouw bank, zitten er niet al doorligplekken in? 😀

De mystiek van het Tatragebergte wordt wel mooi in beelden gevat, maar men had beter wat meer aandacht kunnen besteden aan de inhoud. In de eerste twee afleveringen ben je nog totaal zoekende wie, wat, waar, hoe en waarom is, daarna wordt het wel aardig, maar dan moet de laatste aflevering nog komen.... die is een complete puinhoop. En erger nog, je weet na afloop eigenlijk nog steeds niet echt wie Forst nu eigenlijk is. Jammer, had meer in gezeten.

Redelijk, maar dat is het ook wel. Dat komt vooral door Sofia Vergara die hier nogal matig voor de dag komt. Ze acteert geforceerd en komt totaal niet natuurlijk over in haar maffiabaas-rol, het beste komt dat tot uiting in de toespraken die ze ten overstaan van haar onderdanen geeft, die zijn eerder lachwekkend dan angstaanjagend of indrukwekkend. En volgens mij had de visagie een paar weken vakantie genomen tijdens de opnames.