Profiel van Filmfanaat

Het was geen drama en geen komedie. Het was een regelrechte ramp om deze film uit te kijken.

Een zwak verhaal dat in een andere vorm een veelvoud aan kopieën heeft gehad. Matig acteerwerk en tenenkrommende grappen die eerder plaatsvervangende schaamte oproept.

Nee, ik heb hier geen goed woord voor over. En het advies is ergo, laat deze film maar links liggen of ga er met een grote boog omheen.

Een geniaal wiskundig wonderkind van 7 jaar, Mary, Mckenna Grace, wordt door haar oom Frank Adler, Chris Evans, opgevoed, nadat zijn zus zelfmoord heeft gepleegd.

Een soort dramatische versie van Matilda. De oma van Mary, Lindsay Duncan als Evelyn Adler, probeert via de rechter haar kleinkind weg te halen bij Frank om de geniale capaciteiten van haar kleindochter ten volste te kunnen benutten.

Met wat morele bijstand geleverd door de buurvrouw van Frank, Roberta Taylor, gespeeld door Octavia Spencer, en de juf van Mary, Jenny Slate als Bonnie Stevenson moet de klus worden geklaard.

Het gaat zoals men kan verwachten niet vlekkeloos, maar zoals het een echte Amerikaanse feelgoodfilm betaamt, komt alles weer op zijn pootjes terecht.

Ik geef dan toch ruimschoots de voorkeur aan Matilda.

Rick Santoro (Nicolas Cage) is een enigszins corrupte agent. Met zijn jeugdvriend, die nu een hoge functie bekleed bij de marine Kevin Dunne (Gary Sinise), bezoekt hij een bokswedstrijd in een groot casino.

In een soort theaterachtige setting wordt ontrafeld wie de moordenaar, opdrachtgever en regisseur is van de moord op de minister van Defensie van Amerika.

Het is een wat lichte vorm van spanning en vermaak in een niet al te sterk verhaaltje.

In een soort Marvel lookalike film worden we getrakteerd op een aantal fenomenen uit de ruimte die alleen met een gastheer in leven kunnen blijven.

Eén iets wat overijverige reporter wordt een complot ingetrokken en moet deze globale dreiging zien te keren in samenwerking met een afvallig ruimtewezen.

Lopende de film neemt de spanning af en de humor toe. Dat had van mij niet gehoeven. Er zat veel meer in gezeten als de nogal flauwe humor de ruimte had gelaten aan spanning.

Niet slecht, maar kan niet in de schaduw staan van een Deadpool bijvoorbeeld.

Na jaren deze film voor mij uit geschoven te hebben, heb ik deze film dan toch gekeken. Na The Silence of the Lambs uit 1991, was ik zeker fan, maar een vervolg die daarna wordt uitgebracht maakt het verhaal doorgaans niet beter.

Ook deze keer is dat niet het geval. Jodie Foster, die een latente intellectuele erotische relatie had met Hannibal Lecter, vervangen door Edward Norton verraad dat eigenlijk al.

Desalniettemin een prima film. Voldoende spanning maar te weinig verrassing. Behalve aan het einde. Daar werd de klassieke truc weer van stal gehaald door de grote dode wisseltruc.