Reacties

Sorry @marcvanutrecht, ik was licht doorgeschoten in mijn enthousiasme. Bedankt voor de waarschuwing en de aanpassing is gedaan 👍

De film speelt zich af tegen het prachtige Engels decor van het begin van de 18e eeuw. Engeland is in oorlog met Frankrijk en de zieke en zwakke koningin Anne, Olivia Colman, zit op de troon.

Door haar zwakke gezondheid adviseert en regeert haar vriendin Lady Sarah, Rachel Weisz, in haar plaats over het land en waakt over haar gezondheid.

Abigail, Emma Stone, is verre familie van Sarah maar is door gokschulden van haar vader veroordeeld tot het vinden van werk en treedt in dienst bij het hof.

Sarah is onder de indruk van haar verschijning en lef en neemt Abigail onder haar hoede. Hierdoor krijgt Abigail de mogelijkheid om weer terug te keren in de aristocratische kringen waar ze ooit toe behoorde.

Het verhaal geeft eigenlijk alleen ruimte om alle karakters en de relaties daartussen in beeld te brengen. Dat in combinatie met het decor is toch voldoende om de aandacht vast te houden.

Een luchtig niemendalletje dat je even laat ontspannen. Het is weliswaar een romantische comedy maar veel gelachen werd er hier niet. Vermakelijk en origineel. Gelukkig niet mierzoet maar luchtig tot het einde aan toe.

Adam Sandler speelt Henry Roth die zich niet wil laten binden aan 1 vrouw totdat Lucy Whitmore, Drew Barrymore, in zijn leven verschijnt. Zij lijdt aan geheugenverlies en kan zich alles herinneren tot haar ongeluk. Daarna weet ze alles maar 1 dag vast te houden.

Dit geeft uiteraard complicaties in het starten van een relatie.

Ik heb deze film na 30 minuten afgezet. Ik had werkelijk geen idee waar het allemaal vandaan kwam en naar toe ging.

Nu ben ik bang dat de logische verklaring is, dat ik deel 1 niet heb gezien, waarschijnlijk is dat randvoorwaardelijk voor het goed kunnen volgen van deze film.

Maar mijn interesse is ook niet gewekt om deel 1 te gaan bekijken. Deze serie laat ik dan maar voor wat het is.

Een zwarte komedie van gebroeders Coen, met een cast om je vingers bij af te likken.

Overspel, afpersing, spionage en moord. Dit alles zorgt dat amateurs met slechte bedoelingen zichzelf in een hoek verven met desastreuse gevolgen.

Maar Linda Litzke krijgt uiteindelijk waar het allemaal om begonnen is.

Een vermakelijke sciencefiction film maar erg origineel is deze niet. Veel elementen van andere films zijn er in terug te vinden.

Helaas wordt alles in het tweede deel nog met een sentimenteel sausje overgoten. Dat was voor mij een beetje teveel van het goede.

Al met al een kleine voldoende voor de beelden en het verhaal.

Visueel indrukwekkende SF van Ridley Scott, die zelden teleur stelt. In de film hangt een mysterieuze sfeer en de beelden en decors zijn uitstekend. Daarnaast is er ook constant een lichte spanning. Ik zou het eigenlijk geen horror willen noemen.

Het verhaal is wel van een iets mindere kwaliteit dan de beelden. Maar het geheel is toch prachtig gemaakt, spannend en ietwat filosofisch. Wie heeft de mens gemaakt, die vraag houdt ons al eeuwig bezig

Rodriguez en Tarantino waren bevriend en werkten nauw samen. Kort voor deze film had Rodriguez nog meegewerkt aan Pulp Fiction. Blijkbaar was het nu weer de beurt van QT om een kleine bijdrage te leveren.

Die film past dan ook prima in het format. Veel dialogen, excessief geweld en veel bloed en doden.

Het is niet de beste maar prima om naar te kijken en vervelen doe je je niet.

Aan alle goede dingen komen een eind, maar ook gelukkig aan de minder goede dingen. Het laatste deel van de trilogie is helaas ook de minste.

Een dun verhaaltje, veel actie en geweld. Onmogelijke ontsnappingen volgen elkaar in rap tempo op. Ook wordt gepoogd om met serene sfeermuziek wat romantiek en diepere emoties een kans te bieden in deze film.

Maar ik begrijp ook de reviews van de kijkers die toch voldoende plezier uit deze film hebben gehaald.

De film laat je meekijken door de ogen van een dementerende vader, Anthony Hopkins, die bij zijn dochter, Olivia Colman, en schoonzoon inwoont.

Deze situatie trekt een zware wissel op haar en haar relatie en langzaam maar zeker wordt de situatie alleen maar erger.

Zijn werkelijkheid verschilt steeds meer van de werkelijkheid wat onzekerheid en paniek veroorzaakt.

Prachtig geacteerd in een emotioneel verhaal en klassieke achtergrond. Laat dat maar aan de Engelse over.

“Ik heb het gevoel dat ik al mijn bladeren verlies”, hoe treffend en pijnlijk is dat??

En simpele romantische fantasy. Een tienermeisje kan niet wachten dat ze 30 is. Haar huidige leven is wil ze zo inruilen voor die van een 30-er.

Door het toeval wordt ze wakker als 30-er maar kan zich alleen haar leven herinneren tot haar 13-de. Ze blijkt egoïstisch te zijn zonder vrienden en ook haar ouders worden door haar niet meer bezocht.

Dan wordt uiteindelijk alles teruggedraaid en leven ze nog lang en gelukkig………….

Jongvolwassenen lopen al vast en raken volkomen opgebrand. Buren out op zeer jonge leeftijd. Ze delen hun ervaringen uit deze triestste fase uit hun leven. Op jonge leeftijd hebben ze gedwongen moeten herontdekken waar hun grenzen liggen, ook nog lang na herstel. Het is niet anders dan bij anderen. Het komt voort uit plichtsbesef en betrokkenheid. Zonde……….

Een keurige en trouwe hond , Borderterrier Reggie, wordt door zijn harteloze, asociale en masturberende baas op grote afstand van zijn huis uit de auto gezet in de hoop eindelijk van die hond af te zijn.

Aldaar raakt Reggie bevriend met zwerfhond Bug en Bugs vrienden Maggie en Hunter.

Het uiteindelijk plan is om het baasje te straffen door zijn edele delen eraf te bijten.

Een grofgebekte film met een zacht randje dat het kijken meer dan waard maakt.

Een bijzonder film en dito sfeer. Het verhaaltje stelt niet veel voor, maar de verwennerij zit meer in de beelden en acties.

Ondanks het feit dat dit genre mij niet echt kan boeien, heb ik deze film, zonder me te vervelen, bekeken.

Als de verwende gasten denken even lux en ontspannen een hoogstaand culinair vorkje mee te prikken komen bedrogen uit. De diepste geheimen van de gasten worden in het menu verwerkt en de chef doet dit uit pure wraak.

Deze wraakzucht en zelfdestructie van de chef en het gehele team schiet uiteindelijk zover door dat je op het einde je toch achter de oren krabt en de geloofswaarheid ietwat in twijfel trekt.

Ik heb echter niet het idee dat deze film een aanklacht is tegen het instituut Michelin, maar dat het als decor is gebruikt voor het verhaal.

Desalniettemin een heerlijke en boeiende film die je wel op de bank houdt tot het einde aan toe.

Lang geleden gezien, maar door de aankondiging dat deze weer vanavond wordt uitgezonden met de onlangs overleden Cees Geel in de hoofdrol overweeg ik de film nogmaals te bekijken.

Prima film dat past in de historie van de Schotse en Ierse films. De slechte en vaak uitzichtloze omstandigheden in een arme volkswijk waar het lastig is om te dromen en nog bijna onmogelijk om deze dromen na te jagen.

Vaak met onbekende maar goed gecaste acteurs. Zo ook Rose-Lynn Harlan (Jessie Buckley) die droomt van een leven als countryzanger zangeres. Maar een crimineel verleden en 2 kinderen zitten aar in de weg.

Haar moeder Marion (Julie Waters) is als een moeder voor haar kleinkinderen en keurt de keuzes van haar dochter af.

Goed verhaal en prima cast. Glasgow, no place like home………..

Helaas, maar ruim 2,5 uur heeft deze lichte kwelling geduurd. Het was in alles helaas een teleurstelling. Het verhaal, de acteurs en de decors waren niet al te best. Zelfs Judi Dench kon het niet naar een voldoende tillen.

Maar laat dat je niet weerhouden, want een IMDB-score van 6.6 is blijkbaar voor velen een waardering die ruim voldoende is.

Ruim 51 jaar geleden werd Paul McCartney's originele Höfner-bas gestolen uit een busje. Met deze Bas heeft hij veel originele Beatle nummers opgenomen.

Deze documentaire graaft terug in de tijd en ontrafeld het mysterie van deze verdwijning. Een kruimeldief, een kroegeigenaar dan zijn zoon en nog iets verder.

Maar uiteindelijk weet het de weg met wat hulp naar huis te vinden en wordt de gitaar weer bespeeld door Paul himself.

Deze film nogmaals gezien samen met mijn zoon die soms laat vallen dat hij een carrière in het leger ambieert. Zeker na het ontvangen van een zoveelste uitnodiging van de Minister van Defensie.

Nu maar hopen als verontruste ouder dat hij zijn zinnen op iets anders gaat zetten. Zo niet, dan trekken we de Deer Hunter uit de kast.

De politie is een onmisbare schakel tussen de overheid, justitie, instanties, zorg en de burger. Een enorm zwaar beroep met mooie en rauwe randjes dat in deze serie op een fraaie wijze wordt neergezet.

Het volgt het leven van een aantal politiemensen in verschillende steden. Voor mij is het daardoor enorm frustrerend en boosmakend om te zien dat juist zij zichzelf te vaak tegen de burger moet beschermen.

De film is geregisseerd door Francis Ford Coppola en gebaseerd op de roman van John Grisham.

Matt Damon speelt Rudy Baylor, een jonge advocaat die zijn eerste grote zaak aangaat tegen een machtige verzekeringsmaatschappij.

Je voelt wel aan alles wat het verloop zal zijn. Maar de spanning en het verhaal leidt er er gelukkig niet erg onder.

De film heeft wel een aantal navolgers gekend. Zo is daar Erin Brockovich, A Civil Action, Dark Waters of Michael Clayton waarin een jurist of advocaat het opneemt tegen een machtige organisatie.

Een weduwnaar, Dan Aykroyd, heeft een dochter Vada. Zij is geobsedeerd door de dood omdat ze denkt haar eigen moeder vermoord te hebben.

Thomas Is haar beste vriend en samen brengen ze veel tijd door. Haar vader neemt Shelly, Jamie Lee Curtis, in dienst en ze worden verliefd. Dan gebeurt het ergst denkbare en de Britse familierelatie komt verder onder druk te staan.

Een prima tearjerker die net op het randje balanceert.

Sinds enkele dagen bekijk ik nu op de Nederlandse televisie met veel plezier deze Belgische quiz. Normaal gesproken skip ik alle quizzen en spelprogramma’s omdat ik daar enorme jeuk van krijg.

Allerlei bekende Nederlanders met een hyperventilerende quizmaster en een vleesgeworden applausmachine als publiek is zeer slecht voor mijn gestel.

Maar hiervoor maak ik graag een uitzondering. Spontaan, veel humor en een goedlachse sympathieke spelleider tilt dit tot een ruime voldoende.

Blijkbaar waren de centjes op en de breuken geheeld en is er middels deze film weer onder de fans gecollecteerd.

Toegegeven, in het verleden heb ik me regelmatig verbaasd maar ook gelachen om de stunts en grollen van de heren. Maar het is nu allemaal wel gedaan en gezien.

Zeker na het overlijden van 2 prominenten leden Ryan Dunn, hij overleed in 2011 op 34-jarige leeftijd door een zwaar auto-ongeluk en Stevie Lee, Puppet the Psycho Dwarf die plotseling overleed op 54 jaar, had er van mij wel een punt achter gezet mogen worden.