Reacties

Bill Nighy, Emma Thomson, Philip Seymour Hoffman, Nick Frost tezamen in deze heerlijke nostalgische muziekfilm.

De tijd dat radio Veronica op de Noordzee haar uitzendingen verzorgden drongen zich weer bij mij op. Eén heerlijke tijd met waanzinnige muziek.

Deze film geeft weer iets van die tijd terug. Ik heb me prima vermaakt en gloei nog wel even na.

Onderhoudende actie drama film uit de tijd van de Japanse samoerai strijders. Keanu Reeves speelt een buitenstaander die samen met 49 samoerai’s zijn meester wil wreken.

De landschappen, scènes en kostuums zijn prachtig, maar de film mist focus en komt op mij wat rommelig over. Teveel thema’s als historie, actie en romantiek verweven in deze film. Toch blijft er voor mij genoeg over en is de sfeer en vermaak voldoende aanwezig.

Door de film “Thelma and Louise” ben ik Geena Davis meer gaan waarderen. Met dit gevoel en het idee dat deze film een inspiratie was voor de serie “Pirates of the Caribbean” ben ik onderuitgezakt gaan kijken naar “Cutthroat Island”.

Het eerste deel van de film kon mij helaas weinig bekoren. Morgan Adams, speelt een rum-drinkende en vechtende piratenleider. De grappen waar flauw en de spanning was evenzo ver te zoeken.

Daarna werd het wel wat beter. De beelden oogden werkelijk en de opnames waren goed verzorgt.

Uiteindelijk was zeker niet alles onvoldoende, maar de verwachtingen waren te hoog gespannen en dan valt het totaal mij wel wat tegen.

Ben stiller, speelt zijn favoriete personage. De wat naïeve onnozele Eddie Cantrow komt binnen 24 uur nadat jij in het huwelijksbootje is gestapt erachter dat ze totaal niet bij elkaar passen.

De huwelijksreis naar Mexico loopt op alle fronten fout en juist dan ontmoet hij de vrouw van zijn dromen.

Een slap verhaal waarin Ben Stiller helaas niet zijn eigen niveau haalt.

Deze infantiele film kan je met een gerust hart links laten liggen. Een kinderachtig sprookje voor grote mensen.

Jack McCall, Eddie Murphy, heeft een connectie met een boom op een wijze dat als Jack spreekt, de boom per woord een blaadje verliest met als gevolg dat de boom en ook Jack zal sterven.

Ik hoopte op een kolderieke Beverly Hills Cop achtige komische film, maar het werd een deceptie.

In het verleden zijn het geen kometen of vulkaanuitbarstingen geweest die het leven op aarde sterk hebben beïnvloed, maar het waren de vuurspuwende draken.

Na duizenden jaren van isolement zijn ze wederom actief geworden en willen de aarde domineren.

In het post-apocalyptisch Engeland strijden Denton, Matthew McConaughey, en Quinn, Christian Bale, samen met enkele andere overlevenden om een groep vuurspuwende draken te verslaan. De zoektocht en het vernietigen van de Drakenkoning zal tot de oplossing moeten leiden.

Ik zat zeker niet op het puntje van mijn stoel. De beelden waren redelijk, maar het verhaaltje had weinig om het lijf. Als een plak gom uitgerekt tot bijna 2 uur en dan duurt dat wel erg lang.

In een strak tempo wordt je meegenomen in de wereld van de small caps. Vanwege marginale handelsaantallen is de koers door 1 of enkele handelaren sterk te beïnvloeden.

Al snel komt de Iconische scène waarin Hanna Jordan les geeft in de wereld van het snelle geld. Hij begint ritmische te borstkloppen en te neuriën. Een soort bizarre, bijna primitieve mantra om zichzelf op te zwepen.

Het zet meteen de toon voor de rest van de film. Het is niet alleen een les in het grote geld, maar vooral een introductie in een wereld van hebzucht, manipulatie en over-the-top gedrag.

Briljant of ordinaire verrijking. Het is maar wat je er in ziet. Meer dan 3 uur vermaak en verwondering.

Jeetje, er zit toch een bug in de software. Soms hapert het opslaan en dan staat het een moment later tweemaal als commentaar.

Wat een beleving was deze film. Die Yorgos Lanthimos creëert een visueel verbluffende en eigenzinnige film die het midden houdt tussen een absurdistische komedie en een filosofisch drama.

Bella Baxter, gespeeld door Emma Stone, is een vrouw die op een Frankenstein achtige wijze tot leven is gewekt. Na haar zelfmoord heeft ze de hersenen geïmplanteerd gekregen van haar ongeboren baby.

De arts dr. Godwin Baxter, Willem Dafoe, die deze operatie uitvoerde is zelf verminkt en getekend door de vele operaties en proeven die zijn vader gelijk Josef Mengele op hem heeft uitgevoerd.

Door deze hersentransplantatie ontdekt ze de wereld met kinderlijke nieuwsgierigheid en ontwikkeld ze zich van een intuïtieve, egocentrische baby naar een sociale, erudiete, geciviliseerde en empathische vrouw.

Zonder het verhaal verder uit de doeken te doen, maar haar reis en haar ontwikkeling vormt de kern van het verhaal.

Hierdoor ontwikkeld ze haar zelfstandigheid, seksualiteit en maatschappelijke betrokkenheid, met dank aan Duncan Wedderburn (Mark Ruffalo).

Zo af en toe loop je tegen een film aan die net even anders is dan de meeste, zo deze. Ik was na 10 minuten er redelijk klaar mee. Daarna nog een aantal maal wat minuten doorgespoeld in de hoop op een lichte verbetering. Dat kan makkelijk bij dit type films. Je verbindt de puntjes zelf wel en mist nagenoeg niets.

Maar uiteindelijk heb ik deze film niet afgekeken. Te flauw en te weinig verhaal. Te slecht acteerwerk en qua productie haalt het zeker ook geen voldoende.

De film start op een iets eerder moment op dezelfde plek in Texas als Kill Bill 1. De zwangere bruid en haar bruidegom met zijn familie repeteren hun huwelijk in een kapel.

Bill, de voormalige minnaar van de Beatrix, The Bride, de vader van haar kind en de leider van de Deadly Viper Assassination Squad, arriveert onverwachts en geeft de Deadly Vipers de opdracht iedereen op de bruiloft te vermoorden. En gelijk in deel 1 schiet Bill Beatrix in het hoofd,

Nadat “The Bride” gestart is met het elimineren van haar tegenstanders in deel 1 wordt nu de rest opgejaagd. De meest vreselijke dingen staan haar te verwachten en staan het slagen van haar missie in de weg.

Nog een leuk feitje.
De film Kill Bill was eigenlijk als 1 film bedoeld door Quentin Tarantino. Maar Producent Harvey Weinstein stelde dat deze film veel te lang zou worden. Het inkorten zou echter betekenen dat vele typerende en goede scènes weggelaten zouden worden. Daarop werd door Weinstein besloten dat de film dan maar in tweeën geknipt moest worden. Op deze manier kon er ook meer aan verdiend worden.

Een vrouw in een trouwjurk ligt gewond in een kapel in El Paso nadat ze werd aangevallen door een elitegroep moordenaars met de codenaam Black Mamba. Ze vertelt hun leider, Bill, dat ze zwanger is van zijn baby net voordat hij haar door het hoofd schiet.

Dan ontvouwt zich een verhaal die alle fantasie te boven gaat. Een aaneenschakeling van actie, bloed en wraak kleurt het scherm geregeld diep rood.

In een vijftal delen wordt naar een open einde toegewerkt dat de nieuwsgierigheid alleen maar meer prikkelt.

Een ware Quentin Tarantino in optima forma. Beter worden ze niet, maar ik weet dat niet iedereen even enthousiast is als ik, dat begrijp ik. Maar dat QT bijzondere monumenten heeft gemaakt valt niet te ontkennen.

Net als vele andere Tarantino films heb ik deze ook al vele keren gekeken en geef ik de lichte adoratie door aan mijn volgende generatie.

Een prachtig document waarin 400 jaar Nederlandse geschiedenis in 10 delen wordt getoond.

Deel 1 start start vanaf het moment waarin de eerste bewoners zich hier vestigden. Daan Schuurmans loopt mee als verteller door alle scènes heen. Wat overigens prima is, daar waar ik verachtte dat dat zeer storend te zijn.

Een prachtige serie met als enige nadeel dat Daan er wel met zevenmijlslaarzen doorheen loopt. Het had van mij wel dubbel zo lang mogen duren.

Vandaag begon overigens binnen dit zelfde concept “Het verhaal van Nederland - De tweede wereldoorlog”

Het zou me niets verbazen als in een straal van 50 km rond mijn woonplaats minstens 100 levens interessanter zijn om te verfilmen.

Een muzikale biopic over het leven van Whitney Houston of welke Vip dan ook vind ik meestal te veel eer. De muziek in deze is waar het om moet gaan. De rest leidt af.

De strekking is voorspelbaar. De hoofdpersoon verliest het contact met de werkelijkheid. Raakt labiel en afhankelijk van anderen en drugs en gaat uiteindelijk ten onder.

Maar ook ik vind me toch soms terug als een ordinaire voyeur die de verleiding niet kan weerstaan.

En ook nu zal ik deze film opnemen en op een later moment met wat gêne terugkijken.

@Filmwatcher beweerde dat deze film beter zou zijn dan deel 1. Ik moet hem wel gelijk geven. Je zou bijna verlangen dat je ouders uit elkaar gaan om in een dergelijke familie op te mogen groeien.

Je moet overigens wel deel 1 hebben gezien om het verhaal te begrijpen.

Dank voor je advies. Ik zal de film dan toch nog een keer bekijken.

Helaas, maar deze film deed me zeer weinig. Veel komedies zijn onrealistisch en over de top. Deze film en de acteur Will Ferrell is daar een goed voorbeeld van.

Doe mij maar het subtiele, goed geacteerde Engelse werk. Een beetje onhandige types die met de beste bedoelingen de plank volledig misslaan.

Een alleenstaande jonge moeder Vianne komt met haar dochter aan in een klein bekrompen Franse dorpje. Daar opent zij de chocolaterie La Céleste Praline.

Door de magische chocolade die ze maakt en haar open houding verandert zij het leven van de vele dorpelingen.

Dat gaat echter niet zonder slag of stoot. Met name de burgemeester Reynaud wil kosten wat het kost alles bij het oude houden. Hij zet de gemeenschap tegen haar op en moet zelf de verleidingen van het leven weerstaan.

Een prachtige film die de vergelijking met chocolade makkelijk kan weerstaan.

Een van moord op zijn vriendin verdachte jonge man genaamd Ig, Daniel Radcliffe, wordt vrijgesproken. Maar bij gebrek aan een andere verdachte blijft zijn omgeving zijn onschuld sterk in twijfel trekken.

Nadat hij het bestaan in God in twijfel trekt, groeien er 2 hoorntjes uit zijn hoofd. Daarnaast hoort hij wat andere mensen eigenlijk willen zeggen maar uit angst of beleefdheid niet uitspreken.

De film is niet volledig chronologisch waardoor er steeds meer duidelijkheid wordt geboden over zijn jeugd en relatie met zijn vermoorde vriendin Merrin, Juno Temple.

Een bijzondere film met een bijzonder einde. Prima, maar wel voor 1 keer.

@jotofilm, soms lukt het opslaan van een review niet en maak ik eerst een kopie. Blijkbaar had ik abusievelijk 2 maal deze actie herhaald.

De film “One battle after another” is vannacht bij de Oscars uitgeroepen tot beste film en kreeg in totaal zes beeldjes. Een goed moment om deze film ook eens te bekijken.

Ik weet niet of het aan de naam Anderson ligt, maar ook deze coming-of-age film is bijzondere door zijn verhaal en sfeer en laat zich niet makkelijk vergelijken met andere films.

Het verhaal speelt zich af in de jaren 70 en volgt de moeizame maar dynamische relatie tussen Gary, een zelfverzekerde tienerondernemer, en Alana, een jonge vrouw die nog op zoek is naar richting in haar leven. Ze zou overigens zo het Amerikaanse nichtje van Raven van Dorst kunnen zijn.

Het bijzondere is dat de film eigenlijk geen logisch verhaal volgt maar meer een verzameling van momenten is.

De sfeer van de jaren 70 is uitstekend neergezet door de muziek, kleding en decors. De hoofdpersonen zijn meer dan goed plus een kleine traktatie in de vorm van Sean Penn en Bradley Cooper, heb van dit alles enorm genoten.

Omdat ik de titel niet kon duiden heb ik dat maar even opgezocht en de verklaring is het volgende:

De titel van Licorice Pizza verwijst naar een bijnaam voor vinylplaten die in de jaren 60 en 70 in Californië werd gebruikt. Een zwarte lp leek een beetje op een grote ronde drop (“licorice”), en daarom noemden sommige mensen platen speels “licorice pizzas.”

In Californië bestond ook een echte platenwinkelketen met de naam Licorice Pizza. Regisseur Paul Thomas Anderson groeide op in de San Fernando Valley en kende die naam uit zijn jeugd. De titel roept dus meteen een nostalgische sfeer van de jaren 70 op, die perfect past bij de setting van de film.

Alles wat je van een magere zombiefilm mag verwachten is ruim in dit exemplaar vertegenwoordigd.

Door een ietwat eigenwijze conciërge in een laboratorium wordt een kettingreactie gestart die de lokale mens zal bedreigen.

Een tweetal scouts overweegt te stoppen maar loyaliteit aan een scout vriend houdt ze nog even tegen.

Deze groep ijverige woudlopers voelt zich uiteraard geroepen om het tij te keren en de mensheid voor een grotere ramp te behoeden. De tijd is kort want het leger heeft aangegeven de boel daar te bombarderen.

Haast is dus geboden en met de opgedane skills weten ze zich uit vele hachelijke situaties te redden.

Stop er nog een vleugje romantiek en humor bij en je hebt voor mij een onvoldoende te pakken. Er zijn geen hele goede concurrenten maar zeker wel betere te vinden.

Alles wat je van een magere zombiefilm mag verwachten is ruim in dit exemplaar vertegenwoordigd.

Door een ietwat eigenwijze conciërge in een laboratorium wordt een kettingreactie gestart die de lokale mens zal bedreigen.

Een groep scouts voelt zich uiteraard geroepen om het tij te keren en de mensheid voor een grote ramp te behoeden. Een tweetal van deze ijverige woudlopers overwegen te stoppen maar loyaliteit aan een vriend houdt ze nog tegen. Maar de opgedane skills komen in vele hachelijke situaties goed van pas.

Stop er nog een vleugje romantiek en humor bij en je hebt voor mij een voldoende te pakken. Er zijn geen hele goede concurrenten maar zeker wel betere te vinden.

Ook ik had zin in deze film om de Olympische Winterspelen af te sluiten. Het verhaal is bekend maar de film was nieuw voor mij.

Een viertal zwarte mannen uit Jamaica willen zich kwalificeren voor de viermansbobslee op de Olympische Winterspelen van 1988 in Calgary.

Een mooi verhaal wat lijkt op die van Eddie The Eagle maar op mij kwam het meer over als een parodie ipv een verhaal uit een jongensboek.

Zoals ook in het echte leven ontstaan veel misverstanden door onduidelijkheden in de communicatie. Dit probleem is blijkbaar universeel.

Op een gegeven moment worden twaalf ruimteschepen waargenomen. Ze begeven zich verspreid over de gehele globe.

De reden van hun aanwezigheid is onduidelijk en het Amerikaanse leger is in opperste staat van paraatheid gebracht. Om achter de reden te komen heeft het leger vertaalster Louise Banks (Amy Adams) en wetenschapper Ian Donnely (Jeremy Renner) gevraagd om te communiceren met de aliens.

Nu eens geen bloeddorstige wezens die de wereldorde willen omgooien of aaibare aliens die je graag zou willen verwelkomen in je eigen gezin, maar een fraaie manier van het geduldig ontdekken van buitenaards leven.

Mooie film die het kijken zeker waard is. Geen spektakel maar een geduldige opbouw van het verhaal.

Eigenlijk in de stijl die Denis Villeneuve ook daarvoor inzette bij
Blade Runner 2049 en de twee films van Dune Part 1 en 2