Reacties

Als het gekrijs en geschreeuw hetgeen is dat de spanning moet verhogen, dan zegt dit al genoeg.

Totaal niet vermaakt met deze film. Het verhaal, special effects en de spanning is ondermaats. Ik zou als acteur na het lezen van het script bedankt hebben voor welke rol dan ook.

Eerlijk is eerlijk, het blijft nog netjes overeind staan. Leuk verhaal en dito special effects.

Het nieuwtje is er uiteraard af, maar toch een voldoende voor deze film.

Mooie film die me wat deed denken aan het programma de “kloof”. Hoe verschillend mensen ook lijken, er zijn meer overeenkomsten dan men zou denken.

Als Simple Minds fan wordt je ook nog even op je wenken bediend.

Oude wijn in nieuwe zakken. Maar daar waar het niveau van een deel 3 een vrije val laat zien, blijft dat gelukkig uit.

Leuk verhaal en dito special effects.

Een stel gaat met een fikse ruzie uit elkaar. De consequentie is ook dat ze het appartement moeten verkopen. Maar tot die tijd leven ze nog samen.

Dan is het na 5 minuten alleen maar schreeuwen totdat ze inzien dat het allemaal voor hen te laat is.

Ik vind het overigens geen romantische film, meer drama en totaal niet komisch.

Een mierenzuren familie kerstfilm wat een remake is, die ik overigens niet ken. Het origineel kwam 1947 en in 1973 deden ze het nog eens dunnetjes over.

Alle ingrediënten waren aanwezig. Prima te doen omdat het maar 1 keer per jaar Kerstmis is.

Dan was Mathilde waarschijnlijk ook marteling voor je.

Een goede film gevormd door een goed verhaal en een sterke cast. Alles speelt zich af in 2 perioden die meer dan 20 jaar uit elkaar liggen.

De Federal agent Aaron Falk terug naar zijn geboortegrond voor de begrafenis van jeugdvriend Luke. Hij heeft zijn vrouw en zoon vermoord, maar de baby heeft hij laten leven.

Dan ontvouwd zich heel langzaam in een wat beklemmende sfeer het ware verhaal en de moord op Elise 20 jaar gelden.

Alles in een sfeer en omgeving waar geen ruimte is voor wilde achtervolgingen en schietgrage schurken.

Als je zo lang aan de uiers van een koe blijft trekken is het toch een keer gedaan met de melk.

Dat gevoel bekruipt mij bij deze versie van Bridget Jones. Leuk, maar niet meer hilarisch.

Na “Bridget Jones’s diary” dan een heerlijk vervolg. Alle hoofdrolspelers zijn weer in hun ideale rol gekropen en laten het beste van zichzelf zien.

Het verhaaltje is wel minder, maar er blijft gelukkig een dikke voldoende over.

Bijna alles wat vaak een Nederlandse film slecht maakt, is ruim in deze film aanwezig. Slecht verhaal, rommelig gefilmd, geen best acteerwerk.

De film is een soort kopie van Rambo, waarbij een prooi de jager wordt in zijn habitat. Leuk bedacht, maar een ruime onvoldoende voor het resultaat.

Korte film van laag niveau. Waarschijnlijk een gesponsorde productie van de filmacademie.

Een Marvel-achtige film waarbij mensen met speciale gaven het moeten opnemen tegen de buitenwereld om de binnenwereld te behouden.

Vreemd genoeg kan ik X-men beter verteren dan deze film. Effecten waren prima en de cast ook, maar het bleef voor mij op afstand.

De samenvatting van hierboven behoeft geen toevoeging. Alleen een link naar de declamatie van Joost Prinsen als eerbetoon aan Michel Velleman.

https://www.youtube.com/watch?v=qE6wFs1GZQo

Met Casablanca Records creëerde Neil Bogart een eigen onafhankelijk platenlabel. Zowel zakelijk als privé verliep het alles behalve makkelijk, maar zijn geloof in wat er mogelijk was bleef de aanjager om te volharden.

Zoals hij zelf voorspelde kent bijna niemand deze man, maar de 200 miljoen verkochte platen kreeg ons wel aan het dansen en is een onderdeel van de soundtrack van ons leven.

En om Willard Motley maar eens treffend te citeren. "Live fast, die young, and leave a good-looking corpse"

Korte films kunne heel krachtig zijn in het overbrengen van een boodschap.

Dat heb ik bij deze helaas gemist.

Leuk omdat ze op dezelfde lagere school (Mariaschool in Rijswijk) heeft gezeten als ik.

Voor mij niet zo geslaagde manier om haar leven en carrière als een soort film in beeld te brengen.

Als je iemand die een mislukte zelfmoord pleegt vermoord, is dat dan moord of bied je hulp.

Een korte film van nog geen 20 min die voor mij 19 minuten te lang duurde.

Een heerlijke roadmovie die je zowel ontroert als voorzichtig aan het lachen maakt. De film is in zwart-wit wat het al een bijzondere sfeer geeft.

Alexander Payne toont het ouder worden met een fijngevoelige mix van humor en weemoed. Net als in About Schmidt creëert hij een herkenbare sfeer die ik zeer aangenaam vind.

De mooie en melancholische reis van een vader en zijn zoon door het Amerikaanse Midwesten ondersteund met prachtige beelden.

Met veel plezier gekend toen deze serie nog bij de VPRO werd uitgezonden. Nu bij de commerciële heeft het toch behoorlijk wat ingeleverd. Eerlijk gezegd kijk ik helemaal niet meer, maar wacht wel of er een gedeelte van een uitzending in de media wordt aangeprezen.

Alleen de beste van de besten maken kans om toe te treden tot dit illustere gezelschap.

Fysiek, mentaal, talent, hersteltijd noem het maar op zijn allemaal eigenschappen die aanwezig moeten zijn om een kans te maken.

Mooi om de passie en opoffering van deze jonge mensen te zien

Heeft het niet zo lang volgehouden als ik had gehoopt. Wat zegt het dat over ons als we Wilfred Genee en Johan Derksen dagelijks over ons uitgestort krijgen en achtergrond info van de actualiteiten minder waarderen.

Het is toch een grote ramp waar we zelf onderdeel van uitmaken, zonder er ook maar kritische vragen bij te stellen.

Wij vinden rundvlees lekker omdat we zelf hersenloos als slachtvee achter elkaar aan lopen.

Helaas, de 5.8 was voor mij overgewaardeerd. Een flinterdun verhaaltje met lichte overeenkomsten met “Lemony Snicket’s A Series of Unfortunate Events” maar dan in een volwassen jasje.

Dat wordt dan een 6+ en afgerond levert dat hier een 6 op.