Reacties

Nowhere of No where terwijl de alternatieve titel L'Inconnu is, wat de vreemdeling betekent. Ze hebben echt hun best gedaan om de vlag de lading te laten dekken.

Een fraaie maar sobere roadmovie waarin de reis belangrijker is dan de bestemming. Het tempo ligt wat laag maar het werkt wel. Je krijgt ruim de tijd om de personages te leren kennen en te snappen wat hen heeft gemaakt wie ze zijn. De 2 mannen worden al sinds jaren gekweld door het gemis.

Weinig dialogen zijn nodig, maar de stiltes en kleine momenten zijn mooi en kwetsbaar in beeld gebracht. Uiteindelijk gaat het om verwerken, loslaten, en langzaam vooruitkomen. De 2 mannen hebben elkaar in elke fase dan ook nodig.

Hoewel ik geen fan ben van horror en thrillers, maar wel van mystery ben ik toch overstag gegaan en de film bekeken.

Ik moet zeggen dat de film redelijk begon maar steeds verder afdaalde naar een matig en bedenkelijk niveau.

Het idee was ook zeker niet origineel en ruimte laten voor een vervolg is wat prematuur. Laten we maar hopen dat het hier bij blijft.

Ik mag dat graag zien, passie en emoties in de sport. Jezelf alles ontzeggen om dat ene te willen halen.

We zien vaak alleen de resultaten in beeld waarbij de medailles worden verdeeld. Maar de weg naar dat succes en de hobbels te nemen komen in deze documentaire fraai naar voren.

Ook de kant van de ouders wordt meegenomen. Steun, medeleven maar ook begeleiden en meelijden horen daarbij.

Nogmaals deze film maat nu met de kids gezien en ze zijn nu ook fan van Rango. Het blijft een mooie animatie op vele vlakken.

Drie jongens ontdekken bij toeval een grot in het bos. Nadat ze daarin gekropen zijn, worden ze blootgesteld aan een substantie. Niet veel later ontdekken ze dat ze nu over telekinetische krachten beschikken.

Wat begint als een onschuldige manier van goochelen wordt steeds intenser en gevaarlijker en loopt vreselijk uit de hand.

De film zie je door een camera die de jongens altijd bij zich hebben. Dat is redelijk vermoeiend en biedt voor mij weinig extra’s.

De film is een soort variatie op X-men qua opzet maar de opnames en acteerwerk haalt het cijfer helaas naar beneden.

De film voelt een beetje als een herintroductie van een verhaal dat we eigenlijk al goed kennen. De film blijft dicht bij de stripverhaal wat de fans waarschijnlijk weten te waarderen.

De film Watchmen uit 2009 van Zack Snyder vond ik toch aanzienlijk beter. Hier ligt het tempo te laag, de dialogen te lang en het voelt allemaal afstandelijk.

Toch blijft het kijken net voldoende aangenaam en kan ik het met een kleine 6 waarderen. Deel 2 moet wel even wachten, want deze film is niet interessant genoeg om gelijk door te pakken.

Als je zin hebt een een leuke vermakelijke romantische komedie, dan is het beter deze over te slaan.

Zoetsappig en te ver van de werkelijkheid afgedwaald. In mijn geval leid dat dusdanig af, dat zelfs om een leuke grap niet meer wordt gelachen. Maar die momenten waren maar op 1 hand te tellen.

Om deze musical-achtige film volgen we een aantal migranten uit het Caribisch gebied die in New York wonen. Zij dromen van een leven dat voor hun eigenlijk onbereikbaar is.

Het leven voor migranten is duidelijk een ander beeld dan momenteel in het Trump tijdperk wordt geschetst in het hedendaagse Amerika. Hoop en saamhorigheid staat in schil contrast met angst en verdriet.

Maar los daarvan is de film als een stuk kauwgom enorm uitgerekt waardoor het steeds meer aan amusement inlevert. Voor mij meer ergernis dan vermaak.

Johnny Depp in de rol van een fantasie figuur, is hem meestal op het lijf geschreven. En nu ook weer.

Een zeer aangename film waarin we ook weer eens van Michelle Pfeiffer mogen genieten. Het verhaal start bij een immigrantenfamilie in Amerika rond 1780. Daar wordt door liefde, lust, teleurstelling en magie een situatie gecreeerd die ruim 200 jaar later een fraai vervolg krijgt.

Toch op het randje nog een oude kerstfilm bekeken. Alle ingrediënten van een romcom zijn er ruim in vertegenwoordiging. Wat begint met een leugentje loopt volledig uit de hand.

Na het zien van de eerste beelden denk je wel te weten hoe de afloop zal zijn, maar daar zit misschien toch een kleine verrassing.

Uiteindelijk een prima film maar de vergelijking met de klassieke Engelse romcoms gaat niet op.

Voor mij iets ter mager voor een leuke en boeiende avonturen, fantasy film. Het christelijke element waar sommigen over schrijven viel mij erg mee en vond ik minder storend.

Met veel plezier heb ik dit onverwachte cadeautje uitgepakt. Een hilarische film waarbij tot het einde de vraag blijft waar dit verhaal toe leidt. Het lot bepaalt alles en het verleden is niet ver weg.

Bratt Pitt acteert als nooit tevoren maar ook de gehele crew heeft puik werk afgeleverd.

En we weten nu allemaal wat een tentoumushi betekent.

Ik kan niet goed duiden waarom de film me niet kon boeien. Het startte traag en kwam maar niet los. Het einde laat ruimte voor een vervolg en dat komt een goed verhaal nooit ten goede.

Pijn voor je ogen, tenenkrommend en een minachting voor de kijker. Een enorm infantiel verhaal. Totaal ongeloofwaardig en na 30 minuten heb ik het maar uitgezet.

Oasis is gelukkig weer herenigd en speelt diverse concerten over de gehele wereld. Dat is wel een andere geweest. Liam en Noel Gallagher sloegen elkaar vaak het licht uit de ogen en verbraken hun samenwerking.

Hier dan een concert van Liam Gallagher en dat is prima, maar geen Oasis. Laten we hopen dat de broertjes blijven samenwerken en Oasis blijft bestaan.

Leuk dat kinderen enthousiast worden gemaakt voor het bakken van cup cakes en ze te versieren op een originele wijze.

Maar na 1 keer kijken heb ik genoeg gezien. Teveel complimentjes na verschrikkelijke baksels. Een beetje reëel een kind becommentariëren is toch wel het minste ipv het sparen of zelfs bewieroken van de tere kinderzieltjes.

Een redelijke biografie, maar de scherp kantjes van haar leven zijn er wel, en mogelijk juist daardoor, met goedkeuring van haar familie en vrienden afgeschuurd.

Enorm spijtig, temeer omdat dat deze vrouw in haar korte leven bepalend is geweest. Maar ik begrijp goed dat je als vader wilt dat je dochter een wat positieve beeld nalaat. Maar juist daarom moet je niet zijn zegen vragen.

Waar het zeker niet aan heeft gelegen is aan Marisa Abela die een fantastische Amy Winehouse heeft neergezet. Natuurgetrouw inclusief accent en stem. De nummers in de film zijn door haarzelf ingezongen.

Prima film maar teveel gepoetst aan de werkelijkheid.

Allemachtig, ik veronderstel dat dit wel de meest becommentarieerde film is die Filmvandaag in haar bibliotheek heeft.

De meningen zijn zeer divers, en dat maakt het wel interessant. Ik moet wel bekennen dat ik toebehoor aan het kamp met de lage waardering. De hele film is 1 grote ongeloofwaardige knokpartij. Een blinde man met een stok is geen partij voor 25 gewapende kleerkasten. En John Wick is blijkbaar onsterfelijk.

Het verhaal heeft weinig om het lijf en de dialogen zijn op 1 hand te tellen. De decors trokken het nog op, maar een voldoende wordt niet gehaald.

In de buurt van Pennsylvania woont een vader met zijn broer en 2 kinderen op het platteland. Hij is dominee maar heeft het geloof zijn rug toegekeerd omdat hij door een auto-ongeluk zijn vrouw recent heeft verloren.

Graancirkels op het land zijn de aankondiging van een invasie van aliens. Vanaf dan wordt de spanning drukkend en benauwend. Zonder veel spektakel worden ze de kelder ingedrongen.

Het einde is wel wat abrupt maar de film op zich is bijzonder maar niet groots.

Een echte familiefilm. Er is muziek, een avontuur en een groep vrienden die een raadsel moeten oplossen terwijl ze door een aantal boeven worden opgejaagd.

Maar waar die 8 vandaan komt, die zo royaal is gegeven is mij toch een raadsel.

Hoi @Carmen163. Het verhaal klopt wel, maar haar pijnlijke ervaringen waren niet vers maar uit een eerdere relatie met Kenneth Branagh.

Jij schreef dat ze tijdens het opnemen van deze scène net was gescheiden, maar dat was zo’n 8 jaar daarvoor. Maar ze kon het blijkbaar goed gebruiken om deze emotie op te roepen.

Met veel plezier naar de battle gekeken. Dit jaar voor het eerst overigens. Veel talent dat allemaal een hoog niveau haalt en Ziggodome-waardig is. Een klein zijsprongetje naar de beste-sing-en-song-writer van Nederland durf ik wel te maken. Daar werd ook een beroep gedaan op je eigen creativiteit en begeleiding.

Dit programma hoeft zeker niet weg, maar dat andere programma mis ik wel, gezien het talent dat is doorgebroken en nog steeds muziek maakt. Dat zie ik met deze artiesten, hoe goed ook, minder snel gebeuren.

Dag @Carmen163,

Leuke review, maar de suggestie dat Emma Thomson echte tranen liet trek ik toch in twijfel gezien haar privéverhaal op wikipedia.

Daarin staat;
"Thompson trouwde op 20 augustus 1989 met de acteur Kenneth Branagh, met wie ze in de mini-televisieserie Fortunes of War (1987) speelde. Ze speelden ook in verschillende andere succesvolle films, zoals Henry V (1989), Dead Again (1991) en Much Ado About Nothing (1993). Ze scheidden in oktober 1995.

Later kreeg Thompson een nieuwe relatie met Greg Wise, met wie ze in 1999 een dochter kreeg, Gaia Romilly. In 2003 trouwden Thompson en Wise."

Deze film komt uit 2003, dus betwijfel ik sterk aan je passage over Emma Thomson.

Wat ook niemand had kunnen bevroeden is dat Rob Reiner en zijn vrouw op 14 december dit jaar door zijn zoon zijn vermoord. Dat kan ik nu helaas niet meer los zien van deze fantastische film.