Reacties van Filmfanaat - FilmVandaag.nl

Deze film was voor mij toch minder dan de eerste Knives Out. Dit verhaal stond verder af van de realiteit en ook minder gelaagd en creatief, maar ik heb me zeker wel geamuseerd.

Wel mooi gevonden was dat je twee keer naar dezelfde film keek, maar dan vanuit een andere opstelling.

Nu maar nog even wachten op Wake Up Dead Man: A Knives Out Mystery. Helaas @jotofilm weer niet in de bios.

Of het daadwerkelijk echt gebeurt is, is nog zeer de vraag.

Het is een bizarre overlevingstocht van een groep ontsnapte gevangenen door Siberië, Mongolië en de Himalaya.

Na de ontsnapping uit de Goelag zijn het vooral de indrukwekkende natuuropnames en het gevoel van fysieke uitputting dat constant aanwezig is. Het drukt, maar is niet zwaar.

Verder verloopt de film in een zeer rustig tempo maar het voelt toch constant intens en beklemmend.

Nog even gegoogled

“De film is gebaseerd op het boek The Long Walk (1956), waarin Sławomir Rawicz zijn ontsnapping beschrijft.

De film is een dramatische bewerking van een verhaal dat (mogelijk) waargebeurd is, maar het verhaal zelf is controversieel”.

Ik had vanavond twee uitzendingen van “Het uur van de wolf” bekeken.

De eerste zojuist doorgeworsteld. Dat betrof een docu over Guy Weizman, een Marrokaans-Israëlische cheograaf. Dat was al geen succes. Daarna werd ik blootgesteld aan Nora Fischer een klassiek geschoolde sopraan met een rammelende stem.

Het was teveel voor mij. Het zweeft en gaat alle kanten op. Ik ben daar teveel bèta voor, denk ik.

Hoe zeer ik ook mijn best doe, maar de moderne dans doet mij niets. Ballet heb ik leren waarderen, maar over de grond kruipen en rollen en daarmee iets uitbeelden is aan mij niet besteed.

Een reis naar huis, twee dagen voor thanksgiving, valt volledig in het water. Hierdoor worden 2 mannen, Neal Page (Steve martin) en Del Griffith (John Candy) tot elkaar veroordeeld.

Het wordt een rampzalige reis en elke manier van transport wordt door problemen, al dan niet zelf veroorzaakt, afgebroken.

De twee totaal verschillende mannen komen noodgedwongen steeds dichter tot elkaar en een vriendschap lijkt onvermijdelijk.

Eén kerstsfeerachtige feel good movie, die behoorlijk zoet is.

Het is een nogal uitgekauwd thema. Een groep (oud)bekenden komt samen en vanwege het slechte weer vast te zitten op een afgelegen plek. Onder hen is een moordenaar en dood 1 of meerdere personen.

Iedereen heeft zo zijn redenen om deze moord te plegen en het is aan de kijker om eerder dan de film laat zien, uit te zoeken wie dat deze keer is.

Daar waar de film Knives out nog een echt interessant verhaal en plot liet zien, moeten we het hier doen met een zwak aftreksel.

Toch een kleine voldoende want onder de streep heb ik me toch stiekem vermaakt.

Als ik aan Sylvia denk, denk ik aan haar naïeve gedachten dat borstkanker met een paracetamolletje en wat aandacht van een zelfbenoemd geneesheer kon worden behandeld.

Ze geloofde dat er alleen maar sprake was van een bacteriële infectie en zocht haar heil in alternatieve geneeswijzen, onder andere begeleid door het medium Jomanda.

Zonde, het heeft haar het leven gekost.

Ondanks alle waarschuwingen heb ik gisteren toch een poging gewaagd. Maar……gegokt en verloren. Misschien had ik toch mijn eigen advies moeten opvolgen.

Je verwacht een verhaal over een band, maar het blijkt met name te gaan om de persoon Cherie. Alles draait grotendeels om haar ervaringen in de band, haar moeilijke thuissituatie, haar relatie met manager Kim Fowley en de opkomst en ondergang van haar carrière.

Niet erg, maar daardoor wel wat dun en een gemiste kans. Soms voelt de film meer aan als een reeks muziekvideo’s.

De muziek overigens hangt een beetje tussen rock en punk in, maar raakt niets voldoende.

Goed om in nu Portugal te zijn, @jotofilm. Ik neem niet aan dat je met je boot de reis hebt gemaakt.

Een Zweedse comedy die het leven vertelt van een naïeve man die door zijn eerlijkheid onbewust in aanraking komt met ge groten der aarden zoals presidenten, dictators en de simpele broer van Albert Einstein.

Leuke ontspannende film met een aaneenschakeling van toevalligheden in het nu en het verleden die eke keer weer goed uitpakken.

Heel zijn leven schreeuwen er mensen naar hem. Als je door je wimpers kijkt zie ik toch veel gelijkenissen met Forrest Gump.

Zojuist de film weer eens bekeken en ik deel je mening. Teveel situaties zijn ineens daar zonder verklaring. En dat is wel van invloed op de film.

Maar goed, als ik dat loslaat is het nog steeds een prima film.

Kees Torn groeide op in Maassluis en studeerde twee jaar piano aan het conservatorium.

Na een mislukte studie marketing en enkele jaren de Rotterdamse Academie voor Beeldende kunsten begon hij geïnteresseerd te raken in cabaret.

In 1994 won hij in het Leids Cabaret Festival. Ruim een jaar later maakte hij zijn officiële solo-debuut. In 2012 stopte hij met optreden door psychische problemen. Hij was naar eigen zeggen niet meer grappig en kon niet meer pianospelen en raakte totaal gedemotiveerd.

Hij schrijft nog wel, maar dan voornamelijk in briefvorm, waarin hij naar eigen zeggen zijn frustraties en grappen kwijt kan.

Kees Torn, nog nooit van deze sigaarrokende iets teveel alcohol drinkende persoon gehoord. De korte stukjes uit zijn oude conferences waren meer dan prima.

In een Bond-achtige sfeer is Tom Cruise verworden tot een vrouwvriendelijke paljas. Hij verdedigd een eeuwigdurende energiebron en zijn ontwerper.

Als getuige wordt ook Cameron Diaz het avontuur ingetrokken en ontwikkeld zich van naïef meisje tot een behulpzame handlanger.

Door de flauwe grappen en het vele geweld blijft er van de film eigenlijk niet veel meer over. De romantiek tussen de 2 bouwt zich onnatuurlijk op en ik als kijker moet dit allemaal maar ondergaan.

Al met al een romantische en komische lach-of-ik-schiet vertoning die ik met een kleine glimlach toch op een magere 6 heb gewaardeerd.

Vroeger was ik fan van deze dame. Pittig, goed geïnformeerd en doortastend.

Terug op NPO1 is voor mij de glans er wat van af. Te vaak sijpelt haar mening en voorkeur door haar interview heen waardoor de onafhankelijke journalistiek naar de achtergrond is verdreven.

Dit is zeer sterk het geval bij onderwerpen die haar interesseren en die vrijheid is ze in de loop der jaren helaas kwijtgeraakt.

Fraai gemaakte film waarin Alice (Mia Wasikowska) de doodgewaande familie van the mad hatte (Johnny Depp) moet bevrijden om haar en zijn wereld te redden.

Het verhaal is prima en de cast is ook uitstekend. En zoals het hoort bij dit genre is dat zowel jong als oud zich prima zal vermaken.

Lale Gül groeide op in een streng islamitisch gezin in Amsterdam. Ze studeert sinds 2018 Nederlands aan de Vrije Universiteit. In haar jeugd ging ze in het weekend naar de koranschool.

In 2021 publiceerde ze haar autobiografische debuutroman “Ik ga leven” waarin ze afstand neemt van haar streng gelovige opvoeding.

Nadat haar boek was uitgegeven werd Gül tot op de dag van vandaag, vanuit extremistische islamitische hoek ernstig bedreigd.

Een mooie dappere meid vertelt haar verhaal. Helaas staat zij voor vele islamitische meisjes die hetzelfde lot ondergaan. Onderdrukking, , bedreigingen, geweld en uitsluiting omdat je je keert tegen de Islam en helaas daardoor ook van je familie.

Een tijdloze feel good movie over een jongen die groot wenste te worden en dat ook werd. Net als in de film Forrest Gump speelt Tom Hanks weer een jongetje in een mannenlijf. Dat kan als hij als geen ander.

Meestal is het kijken naar “ het uur van de wolf” wel de moeite waard. Deze keer liet mogelijk mijn verbeelding me in de steek en heb ik deze aflevering na 10 minuten afgezet. Het leek meer op stucwerk dan een schilderij.

Ik heb nu eenmaal meer met muziek dan schilderkunst.

Vooral leuk om wat oude beelden terug gezien van Doe Maar en Harrie Vrienten.

Deze docu plaatst de oude en de nieuwe wereld naast elkaar door 2 generaties Vrienten als bassist met elkaar te vergelijken. Vrienten wordt bijgestaan door andere leeftijdsgenoten die hun verhaal vertellen.

Maar mij gaat het altijd meer om de muziek dan het leven van de muzikant. Temeer omdat vele levens vele malen interessanter zijn.

Toch is het kijken naar “ het uur van de wolf” meestal wel de moeite waard.

Een prachtige multidimensionale film over zelfvertrouwen, vriendschap en liefde.

Alle mogelijkheden, door de animatie geboden voordelen, zijn in deze film verwerkt. Het thema is uiteraard niet origineel maar het geheel wel.

Maar een 8.4 vind ik wel een veel te hoog cijfer.

Vanavond wederom deze film bekeken na minimaal 15 jaar. De clou was mij nog bekend en het verhaal in grote lijnen.

De film blijft meesterlijk, maar als de verrassing wegvalt en je direct alle scènes in het juiste perspectief plaatst dan kan je beter 30 jaar wachten.

Herkenbaar, het zwaardere en donkere genre waarvan je weet dat het (wederom) kijken naar de film het meer dan waard is, maar je achter blijft met een restgevoel, waardoor het uitstellen het vaak toch wint.