Reacties

Een aangrijpend oorlogsdrama in miniatuurformaat. Nu geen veldslagen, man tegen man gevechten of ander geschut, maar het menselijk drama dat zich afspeelt in het gezin van een Duits kampcommandant.

Hij houdt de oorlog voor zijn zoon verborgen, maar de werkelijk dient zich harder aan dan iemand had kunnen bevroeden.

Kinderen discrimineren niet en zien de wereld zoals deze is. Het heeft wel verstrekkende consequenties voor hele gezin.

Blijkbaar is de samenwerking tijdens “Dirty Harry” tussen Siegel en Eastwood goed bevallen. Leuk feitje is dat Al Capone hier ook nog even heeft gelogeerd.

Goede spannende film over de historische ontsnapping op basis van een waar gebeurd verhaal. Tekst hieronder is van Wikipedia maar leuke achtergrond info.

Frank Morris en de broers John en Clarence Anglin ontsnapten volgens de verhalen op een opblaasbaar vlot gemaakt van aan elkaar gelijmde regenjassen. Frank Morris, de leider van de groep, had een bijzonder hoog IQ, en wellicht hebben ze het getij van de San Francisco Bay gebruikt om te ontsnappen. Enkele van hun spullen zijn teruggevonden op Angel Island, maar sommigen gaan ervan uit dat ze bij de Golden Gate Bridge aan land zijn gegaan en hun spullen via het getij naar Angel Island hebben laten drijven om de politie op een dwaalspoor te zetten. Van de mannen heeft niemand meer iets vernomen. Men is ervan uitgegaan dat ze verdronken waren, maar dat is nooit bewezen.

De film is misschien wel een klassieker, maar deze titels doet de film wel teveel eer aan.

Van start tot finish wordt door Jason de een na de ander vermoord. Dit alles in zo’n tempo dat de spanning weg zakt en de verveling toeneemt.

Ook de manier waarop is weinig fantasievol. Samengevat, alles speelt zich bijnaam in de nacht af. Heel veel regen en moordpartijen, slecht acteerwerk en weinig spanning.

Een hapslikweg film over een vermoorde man die uit de dood opstaat om in samenwerking met een kraai wraak te nemen op zijn moordenaars en die van zijn vriendin.

Markant is de dood van Brandon Lee, de zoon van Bruce Lee, die tijdens de opname is doodgeschoten op de ste.

Een lach en een traan. Ontroerend en grappig op zijn tijd. Boy meets girl verhaal. Eerlijkheid staat voorop maar is niet altijd makkelijk voor iedereen te dragen.

De film springt voor en achteruit door de tijd en daarin zie je alles opbloeien en verdorren. Het was enige tijd geleden dat ik deze film zag, maar vandaag wederom genoten.

Joseph Gordon-Levitt en Zooey Deschanel (Tom en Summer) dragen de film. Prima acteerwerk en prima muzikale omlijsting. Morgen ga ik weer eens naar The Smiths, met uiteraard Morrissey, luisteren. Dat werd weer eens tijd.

O ja, na de zomer komt de herfst.

Een beetje laat bedankje @chiel1971, maar niet minder gemeend.

Ik heb nooit gehoord van de oldmovies app, maar zal daar zeker een keer naar op zoek gaan. Thanks voor de tip.

De egocentrische jonge schrijver wentelt zich in zelfmedelijden en is blind voor het mooie om zich heen. Hij heeft alleen oog voor wat hij belangrijk vind en minacht anderen.

Hij en zijn vriend zijn in een huis bij het bos en de zee waar ze komen voor wat ontspanning en werk. Hij aan zijn boek en zijn vriend aan zijn portfolio.

Anderen komen of zijn reeds aanwezig en zo breidt de complexiteit zich uit.

Ik moest aan het einde denken aan de getekende hand van Escher die een andere tekent.

Een prachtige film die mij zeer aansprak. Elke woord en elk beeld is met zorg uitgezocht en draagt direct bij aan het deze mooie film.

Drie avonturiers ontvluchten de realiteit en togen naar een onbekend eiland voor de kust van Thailand.

De geheime locatie wordt gegeven middels een kaart die Richard, Leonardo DiCaprio, van een andere backpacker genaamd Duffy, Robert Carlyle, krijgt.

Eenmaal daar aangekomen veranderd het paradijs in een kleine complexe samenleving waarin alle aardse deugden steeds verder naar de achtergrond verdwijnen en plaats maken voor aardse zonden.

Een bijzondere film die je toch even aan het denken zet. Fraaie beelden en prima verhaal.

Leuk om weer even terug te zijn in de jaren 70. Eigenlijk was het mijn muzieksoort niet, maar de nostalgie won wel deze keer.

Het enthousiasme van de geïnterviewde was hartverwarmend. Ze eigende zichzelf steeds meer de invloed op andere artiesten en muziekontwikkelingen toe.

Veel muziek maakte gelukkig ook onderdeel uit van de documentaire.

Mij bekroop hetzelfde gevoel. De vergelijking met The Hunger Games is makkelijk te maken. Ik kom helaas niet verder dan een 5. Het verloop is vaak wel voorspelbaar als Jason Statham een dergelijke rol vertolkt.

Er zijn 2 collega’s. Zij wordt gedumpt, hij wil zich niet binden en je voelt het waarschijnlijk al aankomen.

De kunst bij het kijken naar deze film is om niet in slaap te vallen. Dat is mij helaas niet gelukt, maar ondanks het gemis van een kwart van de film (niet aaneengesloten) was de film prima te volgen.

The Cow theory, een stier bestijgt niet 2 maal dezelfde koe, wordt geboren.

De IMDb score van deze film is een 5.8 en dat is voor mij net 0,8 punten te hoog. Ik heb wel een paar keer lichtjes geglimlacht, maar voor een komedie is dat toch te weinig.

Deze film is een mislukte poging om een klassieker nieuw leven in te blazen. Wat over is gebleven van het origineel uit 1975 in een oppervlakkige komedie waar kraak noch smaak aan zit.

Joanna Eberhart (Nicole Kidman) is een ambitieuze carrièrevrouw die naar haar ontslag met haar man verhuist naar het ogenschijnlijk perfecte Stepford, waar vrouwen zich gedragen als ideale en gewillige huisvrouwen.

Het voordeel is dat deze film vlotjes weg kijkt maar laat bij mij zeer weinig indruk achter. Wel gewaagd om van een maatschappelijk kritische thriller een gezapige komedie te maken. Goed geprobeerd, maar in alles mislukt.

Die conclusie kan ik volmondig Ik beamen. Daar zijn helaas meerdere voorbeelden van te noemen.

Even een uurtje nostalgie snuiven met de muziek van Madness en wat van de Specials.

Daar hebben we toch mooi vele keren op de Madness achtige wijzen op gedanst. En nu bestaan ze nog steeds en treden ook nog op.

Uptempo Ska met vreemde pasjes en wat houterig bewegen.

Nowhere of No where terwijl de alternatieve titel L'Inconnu is, wat de vreemdeling betekent. Ze hebben echt hun best gedaan om de vlag de lading te laten dekken.

Een fraaie maar sobere roadmovie waarin de reis belangrijker is dan de bestemming. Het tempo ligt wat laag maar het werkt wel. Je krijgt ruim de tijd om de personages te leren kennen en te snappen wat hen heeft gemaakt wie ze zijn. De 2 mannen worden al sinds jaren gekweld door het gemis.

Weinig dialogen zijn nodig, maar de stiltes en kleine momenten zijn mooi en kwetsbaar in beeld gebracht. Uiteindelijk gaat het om verwerken, loslaten, en langzaam vooruitkomen. De 2 mannen hebben elkaar in elke fase dan ook nodig.

Hoewel ik geen fan ben van horror en thrillers, maar wel van mystery ben ik toch overstag gegaan en de film bekeken.

Ik moet zeggen dat de film redelijk begon maar steeds verder afdaalde naar een matig en bedenkelijk niveau.

Het idee was ook zeker niet origineel en ruimte laten voor een vervolg is wat prematuur. Laten we maar hopen dat het hier bij blijft.

Ik mag dat graag zien, passie en emoties in de sport. Jezelf alles ontzeggen om dat ene te willen halen.

We zien vaak alleen de resultaten in beeld waarbij de medailles worden verdeeld. Maar de weg naar dat succes en de hobbels te nemen komen in deze documentaire fraai naar voren.

Ook de kant van de ouders wordt meegenomen. Steun, medeleven maar ook begeleiden en meelijden horen daarbij.

Nogmaals deze film maat nu met de kids gezien en ze zijn nu ook fan van Rango. Het blijft een mooie animatie op vele vlakken.

Drie jongens ontdekken bij toeval een grot in het bos. Nadat ze daarin gekropen zijn, worden ze blootgesteld aan een substantie. Niet veel later ontdekken ze dat ze nu over telekinetische krachten beschikken.

Wat begint als een onschuldige manier van goochelen wordt steeds intenser en gevaarlijker en loopt vreselijk uit de hand.

De film zie je door een camera die de jongens altijd bij zich hebben. Dat is redelijk vermoeiend en biedt voor mij weinig extra’s.

De film is een soort variatie op X-men qua opzet maar de opnames en acteerwerk haalt het cijfer helaas naar beneden.

De film voelt een beetje als een herintroductie van een verhaal dat we eigenlijk al goed kennen. De film blijft dicht bij de stripverhaal wat de fans waarschijnlijk weten te waarderen.

De film Watchmen uit 2009 van Zack Snyder vond ik toch aanzienlijk beter. Hier ligt het tempo te laag, de dialogen te lang en het voelt allemaal afstandelijk.

Toch blijft het kijken net voldoende aangenaam en kan ik het met een kleine 6 waarderen. Deel 2 moet wel even wachten, want deze film is niet interessant genoeg om gelijk door te pakken.

Als je zin hebt een een leuke vermakelijke romantische komedie, dan is het beter deze over te slaan.

Zoetsappig en te ver van de werkelijkheid afgedwaald. In mijn geval leid dat dusdanig af, dat zelfs om een leuke grap niet meer wordt gelachen. Maar die momenten waren maar op 1 hand te tellen.

Om deze musical-achtige film volgen we een aantal migranten uit het Caribisch gebied die in New York wonen. Zij dromen van een leven dat voor hun eigenlijk onbereikbaar is.

Het leven voor migranten is duidelijk een ander beeld dan momenteel in het Trump tijdperk wordt geschetst in het hedendaagse Amerika. Hoop en saamhorigheid staat in schil contrast met angst en verdriet.

Maar los daarvan is de film als een stuk kauwgom enorm uitgerekt waardoor het steeds meer aan amusement inlevert. Voor mij meer ergernis dan vermaak.

Johnny Depp in de rol van een fantasie figuur, is hem meestal op het lijf geschreven. En nu ook weer.

Een zeer aangename film waarin we ook weer eens van Michelle Pfeiffer mogen genieten. Het verhaal start bij een immigrantenfamilie in Amerika rond 1780. Daar wordt door liefde, lust, teleurstelling en magie een situatie gecreeerd die ruim 200 jaar later een fraai vervolg krijgt.