Reacties

Dat het leven van een artiest of kunstenaar dusdanig interessant is om deze in een documentaire vast te leggen is een twijfelachtig.

Ik blijf erbij dat het leven van vele anderen eerder in n aanmerking komen. In dit geval is het een eerbetoon aan de zieke Erwin Olaf om dit portret samen te stellen. Een bevlogen man die strijd voor een plek voor zichzelf en anderen.

Adolf Hitler, Oliver Masucci, ontwaakt in 2014 in Berlijn vlak bij zijn voormalige bunker. Gedesoriënteerd trekt hij door de straten van Berlijn en verbaast zich over hoe sterk Duitsland sinds 1945 is veranderd.

Een ontslagen tv-maker ziet in hem een buitenkans om weer aan de slag te gaan en maakt hem tot mediapersoonlijkheid. Iedereen denkt dat deze persoon een komediant is. Hitler gebruikt de hedendaagse communicatiemiddelen en zijn populariteit stijgt.

Maar naarmate zijn populariteit stijgt, vervaagt de grens tussen grap en verheerlijking. Wie houdt wie nu een spiegel voor? Goed gedaan en dat kon niet anders dan in Duitsland gemaakt worden.

Een zelfverzekerde Jack Reacher, Tom Cruise, helpt de advocaat van James Barr om de waarheid te achterhalen.

Een Sherlock Holmes achtige setting waarbij ogenschijnlijk zorgvuldig verzameld bewijs uiteindelijk weerlegt wordt en de moordenaar in een andere hoek gezocht moet worden.

Het loopt wel allemaal net iets te gladjes en voorspelbaar, maar toch een oud verhaal in een prettig modern jasje gestoken.

Ben Affleck is een ingenieur die na 3 jaar werken aan een geheim project, moet ontdekken waarom hij zijn eigen verleden uitgewist heeft en de wereld moet gaan redden door naar zichzelf een envelop te sturen met 20 items. Daar moeten we het als kijker meedoen.

De film heeft een interessant uitgangspunt over toekomst, technologie en identiteit maar de uitvoering mist diepgang. Het begint sterk maar wordt steeds zwakker naarmate het einde in zicht komt.

Een leuk idee en redelijk uitgevoerd maar niets bijzonders. Wel altijd fijn om Uma te zien.

Eindelijk heb ik deze film bekeken. Het historische verhaal was mij bekend, maar door deze documentaire-achtige film is het leven en zijn relatie met zijn vrouw, de overheid en collega's fraai uiteen gezet. Het onderschrijft de verwrongen gedachte van Amerika dat een wapen de sleutel is tot veiliheid en vrede. In het groot met een atoombom en in het klein met het bezit van vuurwapens ter bescherming van je zelf en je gezin.

Oppenheimer had voor zijn huwelijk een relatie met Jean Frances Tatlock. Zij was een Amerikaanse psychiater. Terwijl sommige historici geloven dat Oppenheimer een buitenechtelijke affaire had met Tatlock terwijl hij aan het Manhattan Project werkte, beweren anderen dat nadat hij was gekozen om het Los Alamos Laboratory te leiden, hij Tatlock slechts één keer ontmoette, medio juni 1943. Maar haar lidmaatschappen bij de Communistische Partij en de vermeende relatie met Oppenheimer na zijn huwelijk heeft grote gevolgen gehad dat in de film een belangrijke rol krijgt. Tatlock leed aan een klinische depressie en pleegde op 5 januari 1944 zelfmoord.

Aan het einde van de film besprak Oppenheimer met Einstein de mogelijkheid dat een kettingreactie als gevolg van de atoombom de gehele wereld zou kunnen vernietigen. De kans daarop was klein, maar aanwezig. Uiteindelijk kreeg Oppenheimder gelijk en is een wapen ontwikkeld die deze mogelijkheid in zich heeft.

Een eigenzinnige muzikant, die voor de kost de banjo bespeelt woont tijdelijk in een caravan op het platteland terwijl hij bezig is om zijn eigen huis te bouwen. Didier is vijfendertig jaar oud wanneer hij Elise ontmoet, een tattooartieste die in vrijwel alles totaal van hem verschilt. Toch zijn de twee gelukkig met elkaar en een relatie is daar.

Op een dag krijgen zij een dochter, die Maybelle wordt genoemd. De relatieproblemen beginnen wanneer hun dochter ernstig ziek wordt. Is de liefde tussen de twee sterk genoeg om druk op de relatie aan te kunnen?

Ik moest later terugdenken aan deze film na het lezen van Tonio, van de schrijver A.F.Th. van der Heijden. Hij verloor zijn enige zoon en dat leed kan je alleen of met je partner verwerken.

Dank voor de tip @jotofilm. Ik zal Fury Road weer eens uit de kast trekken alvorens Furiosa wordt opgezet. Er staan nogal wat films op stapel, dus een reactie zal nog even op zich laten wachten.

Een getraumatiseerde arts, een medium, een handige broer en zus, een naïeve huishoudster en een vrouw die leed aan een variant op het syndroom van Münchhausen by proxy.

Doe daar een bedwelmde detective, een doorgestapt ventje, een onbetrouwbare agent, een fantasievolle schrijfster en een ex met hartenzeer bij en je hebt alles om oude en nieuwe moordzaken op te lossen.

Het was weer een typische Poirot die uiteindelijk de sleutel vond dat leidde naar de oplossing. Deze was wederom zo goed verstopt dat ik niet in de buurt kwam om ook daar achter te komen.

Uiteindelijk oude wijn in nieuwe zakken en daar zijn er al genoeg van.

De jaren 60 in Amerika kenmerkt zich door een politie en justitieel apparaat dat racistisch en corrupt was. Mede daardoor werd Rubin Carter in 1967 samen met John Artis beschuldigd en veroordeeld voor een drievoudige moord en tot drie maal levenslange gevangenisstraffen veroordeeld.

Nadat 2 kroongetuigen, Bello en Bradley, in september 1974 bekenden meineed gepleegd te hebben, werd het proces heropend. Maar ook toen bleef zijn veroordeling staan.

Bijzonder was wel de hulp van Lesra Martin door publiciteit te genereren. Maar uiteindelijk kwam de juridische en organisatorische inzet van de Canadese groep bij het heropenen en het juridische proces dat tot zijn vrijspraak leidde.

In 1985 werd Carter alsnog vrijgelaten nadat een rechter oordeelde dat er sprake was geweest van een oneerlijke rechtsgang.

Gelukkig hebben we aan deze juridische dwaling een autobiografie, The Sixteenth Round en een van de beste nummers van Bob Dylan, Hurricane, overgehouden. Ruim 8 min en 30 seconden muzikaal genot die het verhaal, dat op sommige punten wel afwijkt van de werkelijkheid, vertelt.

Ja, we moeten in deze tijd alle opties maar open houden.

Rap muziek is eigenlijk niet zo mijn ding. Maar als alle rap nummers het niveau zouden halen van Lose Yourself dan zou mijn muziekverzameling er deels anders uit hebben gezien.

Het verhaal gaat over Jimmy, B-Rabbit, Smith Jr., een jonge rapper uit Detroit die worstelt met armoede, familieproblemen en twijfelt sterk aan zichzelf in een door zwarten gedomineerde rap scène.

Jimmy probeert via rap-battles naamsbekendheid te verwerven in de hiphopscene De film is halfautobiografisch.

Het verhaal is simpel maar oké, en Eminem’s acteerprestaties vallen niet tegen. Het resultaat is een redelijke film die mij redelijk heeft geboeid.

Prima avonturenfilm die je ruim 2 uur weg houdt van de werkelijkheid. Een prima script en dito acteurs.

De special effects zijn van goede kwaliteit met hier en daar een vleugje humor. Leuke familiefilm als de kleintjes oud genoeg zijn om de ondertiteling te lezen.

Het is een soort combinatie van James Bond, Inspector Clouseau en Frank Drebin aangevuld met wat vrouwelijk schoon en enkele kleerkasten.

Voor mij tenenkrommende flauwe humor. Het staat in schil contrast met de acteurs die stuk voor stuk hun strepen verdiend hebben.

Maar ja, Es muss nicht immer Kaviar sein.

Na 10 minuten weet je welke kant de film op gaat. DEA-agent Bobby Trench, Denzel Washington, en Naval Intelligence-officier Marcus Stigman, Mark Wahlberg, zijn beide undercoveragenten. Echter, ze weten dat niet van elkaar.

Genoeg ingrediënten om een redelijke maar ietwat voorspelbare actiefilm te maken.

Haar debuut als 14 jarige sing and song writer was het, voor die tijd in de 60-er jaren, controversiële nummer Society’s Child.

Een begin van een lange carrière van Janis Ian die meer heeft gedaan en betekend dan alleen At Seventeen.

Een onterechte overtuiging dat ik deze film reeds aan mijn palmares had toegevoegd bleek onjuist.

Laten we maar hopen dat er geen mentaal probleem aan ten grondslag ligt.

Altijd in de overtuiging geleefd dat ik alle Bond films reeds meerdere keren had gezien. Niet dus. Eindelijk dit kleinnood vanavond uitgepakt.

De eerste Bond film en al weer bijna 33 jaar oud, maar alle ingrediënten waren er al duidelijk in verwerkt. Met Ursula Andress als het eerste Bond meisje. Prima keuze.

Vanwege haar zware accent is haar stem in de film trouwens niet te horen, de teksten werden later ingesproken door Nikki van der Zyl.

Het is een verwarrende film. De titel doet vermoeden dat het gaat om de wedstrijd tussen Billy Jean King, 29 jaar (Emma Stone) en Bobby Riggs (Steve Carell) in 1973. Bobby is dan al 55 jaar. Deze iconische wedstrijd in het Houston Astrodome en werd live op tv uitgezonden.

In de aanloop naar deze wedstrijd speelt Bobby een wedstrijd tegen de nr 1, Margareth Court die hij met 6-2 6-1 wint. De wedstrijd staat bekent als “Mother’s Day Massacre”

Maar eigenlijk wordt deze wedstrijd als decor gebruikt om de liefdesrelatie tussen BJK en Marilyn Barnett in beeld te brengen. Een romance tussen twee vrouwen in een periode dat dit ongewoon was en niet werd geaccepteerd door de media, sponsoren en de rest van de maatschappij.

Maar ook in de film is de emancipatie van het vrouwentennis en vrouwen in het bijzonder ingeweven. En tel daar ook maar de relatieproblematiek van Bobby Riggs bij op.

Al deze verhaallijnen lopen zo door elkaar dat het een beetje onprettig kijken was. Soms zijn gerechten meer aangenaam als er niet teveel ingrediënten worden gebruikt.

Dan mag ik vaststellen @SJoKoReeP dat je een opgeruimd karakter hebt of een op dat moment goed humeur, want ik zou dan, met een dergelijk commentaar, geneigd zijn er een magere 4 aan toe te kennen

Deze film voldoet aan alles waar een klassieker aan moet voldoen. Fantastische acteurs en een prachtig meeslepend verhaal.

Het heeft, onlangs de vele jaren die reeds verstreken zijn, niets aan kwaliteit ingeboet.

Ik verwacht dat deze film in de top 10 staat van de meeste filmliefhebbers.

Billy en Sydney, Wesley Snipes en Woody Harrelson een blanke en zwarte man gaan als brood basketballers door het leven.

Met wat vals spel en gokken wordt Billy niet veel rijker. Daarnaast zit de maffia achter hem aan omdat hij een schuld van 7000 dollar bij hen open heeft staan.

Zijn vrouw verlaat hem en keert later weer teug nadat ze Jeopardy had gewonnen, om vervolgens weer te vertrekken.

Verder een hoop geschreeuw en weinig entertainment. Ik had me er meer van voorgesteld.

Een remake van de film The Man Who Never Was (1956). Een goede cast en een historisch verhaal dat redelijk dicht bij de werkelijkheid is gebleven.

Hoe een dode man die niets had met de 2-de wereld oorlog of het leger een belangrijke rol heeft gespeeld en mogelijk het leven heeft gered van duizenden Engelse soldaten.

Dulce et decorum est pro patria mori

Het leven van Draco is onlosmakelijk verbonden met dat van prins Einon. Prins Einon zag zijn vader de koning gedood worden en raakte zelf ook levensgevaarlijk gewond.

Draco genas hem en gaf een deel van zijn hart weg in ruil dat prins Einon een leven zou leiden conform de Code.

Of dat nu wel was toevertrouwd aan de tirannieke prins valt nog te bezien. Een fantasy film in een jasje van een sprookje gestoken. Een leuke en onschuldige film.

Altijd prettig om naar Julianne Moore te kijken. Maar zelfs zij is niet in staat om van een 4 een voldoende te maken. Ik blijf dan maar hangen op een 5.

Het verhaal en de beelden zijn net van voldoende kwaliteit. Alleen daar waar alles moet samen komen en een onuitwisbaar einde in de lijn der verwachtingen zou liggen, wordt dat eventjes afgeraffeld en kom je van een koude kermis thuis.

Het is een flinterdun verhaaltje waarbij The Rock als huurmoordenaar de aantrekkelijke tovernares moet doden zodat zij niet meer de veldslagen van haar meester Memnon kan voorspellen.

Memnon is ambitieuze heerser over de stad Gomorrah en wil alle nomadenvolkeren uitmoorden.

Meer ingrediënten heb je niet nodig om het verloop van de film te kunnen voorspellen. Voor mij iets te licht en tel daarbij op dat ik bij Dwayne Johnson enigszins moet glimlachen terwijl de scène daar niet om vraagt.