Profiel van Carmen163

Tot en met seizoen 4 gekeken, maar ik kon niet wennen aan Michael Burnham als Captain en ben daardoor afgehaakt voor seizoen 5. Op zich vind ik het leuk dat er een lange verhaallijn is en bepaalde spelers, zoals Michelle Yeoh als Georgiou, zijn echt fantastisch. Maar ik werd soms een beetje misselijk van het ontzettende hoge 'woke'-gehalte en het constante gehuil. Conclusie: best een leuke nieuwe Star Trek-serie, maar Captain Burnham als hoofdpersoon haalt het gewoon niet bij Picard (TNG) of Janeway (Voyager).

Aardige 3-delige documentaire over Boyzone, een band die ik nauwelijks ken. Wat ik het meest schokkend vond, was de totale gewetenloosheid van hun manager. Een man die alleen op winst uit was. Brrrrrr.

By far de slechtste documentaire die ik ooit heb gezien. Ik moest af en toe het geluid uitzetten vanwege het keiharde gegil van mensen en/of gitaren dat maar voortduurde. Het was ook geen pretje om naar de vele thuisfilmpjes te kijken die heen en weer zwalkten en een stel mensen met behoorlijk psychische problemen lieten zien. Net zoals de talloze dagboek aantekeningen. Het voelt een beetje grensoverschrijdend dat dit met de wereld wordt gedeeld. Het gaf mij allemaal een behoorlijk ongemakkelijk gevoel. Het enige wat ik interessant vond, was om de vader en moeder van Cobain te zien.

Wat is het toch jammer dat Amerikaanse documentaires zo vaak een idool willen laten zien en geen mens. Ook hier is dat weer zo. Hoewel de titel anders doet vermoeden, is dit ook gewoon weer zo'n documentaire in de vorm van een fan-document. En daarbij compleet Amerikaans, zonder enig historisch besef. Er wordt beweerd dat het verzet in Nederland pas medio 1942 door de executie van haar oom op gang kwam, wat een ronduit belachelijke claim is. Er wordt ook gezegd dat het ongehoord was dat Hepburn haar carrière stopte en zich op haar privéleven richtte. Deze mensen hebben dan schijnbaar nooit van Grace Kelly en Greta Garbo gehoord. Ook de keuze voor interviews met buren en werknemers ("ze was heel vriendelijk") en de regisseur van haar laatste film - die haar grootste flop was - is dubieus. Het komt daardoor allemaal niet zo betrouwbaar over.

Ook zijn er tussendoor balletscenes die het geheel een soort kunstzinnige sfeer moeten geven, maar daar niet in slagen. Het meest interessant waren de stukjes interview met Audrey Hepburn zelf (veel te weinig) waarin zij naar voren komt als iemand die juist openlijk over haar kwetsbaarheden durft te praten. Wat is het dan jammer dat deze documentaire haar daarin niet eert. Ik had pas bij het laatste stuk in de documentaire het idee dat Audrey Hepburn naar voren kwam en niet een geforceerd beeld van een modepop en mislukte echtgenote. Geen aanrader.

Het is een echte musical, deze film! Ik had werkelijk geen idee en was met stomheid geslagen toen opeens allemaal mensen midden in een scène op straat gingen dansen en zingen. Op West Side Story na, niets voor mij. Gauw afgezet.