Reacties

Tot en met seizoen 4 gekeken, maar ik kon niet wennen aan Michael Burnham als Captain en ben daardoor afgehaakt voor seizoen 5. Op zich vind ik het leuk dat er een lange verhaallijn is en bepaalde spelers, zoals Michelle Yeoh als Georgiou, zijn echt fantastisch. Maar ik werd soms een beetje misselijk van het ontzettende hoge 'woke'-gehalte en het constante gehuil. Conclusie: best een leuke nieuwe Star Trek-serie, maar Captain Burnham als hoofdpersoon haalt het gewoon niet bij Picard (TNG) of Janeway (Voyager).

Aardige 3-delige documentaire over Boyzone, een band die ik nauwelijks ken. Wat ik het meest schokkend vond, was de totale gewetenloosheid van hun manager. Een man die alleen op winst uit was. Brrrrrr.

By far de slechtste documentaire die ik ooit heb gezien. Ik moest af en toe het geluid uitzetten vanwege het keiharde gegil van mensen en/of gitaren dat maar voortduurde. Het was ook geen pretje om naar de vele thuisfilmpjes te kijken die heen en weer zwalkten en een stel mensen met behoorlijk psychische problemen lieten zien. Net zoals de talloze dagboek aantekeningen. Het voelt een beetje grensoverschrijdend dat dit met de wereld wordt gedeeld. Het gaf mij allemaal een behoorlijk ongemakkelijk gevoel. Het enige wat ik interessant vond, was om de vader en moeder van Cobain te zien.

Wat is het toch jammer dat Amerikaanse documentaires zo vaak een idool willen laten zien en geen mens. Ook hier is dat weer zo. Hoewel de titel anders doet vermoeden, is dit ook gewoon weer zo'n documentaire in de vorm van een fan-document. En daarbij compleet Amerikaans, zonder enig historisch besef. Er wordt beweerd dat het verzet in Nederland pas medio 1942 door de executie van haar oom op gang kwam, wat een ronduit belachelijke claim is. Er wordt ook gezegd dat het ongehoord was dat Hepburn haar carrière stopte en zich op haar privéleven richtte. Deze mensen hebben dan schijnbaar nooit van Grace Kelly en Greta Garbo gehoord. Ook de keuze voor interviews met buren en werknemers ("ze was heel vriendelijk") en de regisseur van haar laatste film - die haar grootste flop was - is dubieus. Het komt daardoor allemaal niet zo betrouwbaar over.

Ook zijn er tussendoor balletscenes die het geheel een soort kunstzinnige sfeer moeten geven, maar daar niet in slagen. Het meest interessant waren de stukjes interview met Audrey Hepburn zelf (veel te weinig) waarin zij naar voren komt als iemand die juist openlijk over haar kwetsbaarheden durft te praten. Wat is het dan jammer dat deze documentaire haar daarin niet eert. Ik had pas bij het laatste stuk in de documentaire het idee dat Audrey Hepburn naar voren kwam en niet een geforceerd beeld van een modepop en mislukte echtgenote. Geen aanrader.

Het is een echte musical, deze film! Ik had werkelijk geen idee en was met stomheid geslagen toen opeens allemaal mensen midden in een scène op straat gingen dansen en zingen. Op West Side Story na, niets voor mij. Gauw afgezet.

Hele indringende film over het ondergaan van een abortus, met alles wat daarbij komt kijken, maar ook over de eenzaamheid van een tiener uit een disfunctioneel gezin.
De hele film door was ik bang dat er iets heel naars met de hoofdrolspeelsters zou gebeuren. Er zat een constante dreigende spanning in. Ik denk dat dit het gevoel is dat veel meisjes en vrouwen in de VS ervaren. Maar ook in Nederland voelen veel (jonge) vrouwen zich onveilig.
Al met al een heftige film. Als er iets meer dialoog in had gezeten en dus iets meer inkijk in de gevoelens, had ik een hoger cijfer gegeven. Maar nu is het een welverdiende 8.

Mooi 'Romeo en Julia'-verhaal in een beproefde setting van diverse tijdsbestekken door elkaar. Goed geacteerd en met als leuk detail dat er drie talen worden gesproken. De ontknoping was best verrassend voor mij. Echt een prima filmhuisfilm.

Ik heb de originele Naked Gun-films gezien en ik vond deze versie niet slecht, maar ze voegt ook niet echt iets toe. Er zitten veel grappen in en zeker als je ze in het Engels kunt begrijpen, zitten er goede vondsten tussen. Maar ja, ik heb het allemaal al eens gezien en dan toch een stukje beter.
Misschien ben ik ook niet zo enthousiast omdat ik Liam Neeson gewoon te oud voor deze rol vind. De man is 73! Geef toch ruimte aan een andere generatie.

Jojanneke volgt een aantal kinderen en volwassenen die met uithuisplaatsing te maken hebben (gehad). Nederland is Europees kampioen uithuisplaatsen en de gevolgen hiervan zijn heel groot en erg problematisch. Vijf afleveringen lang volgen we een paar betrokkenen en de laatste aflevering gaat Jojanneke verhaal halen bij Jeugdzorg, gemeentes en het ministerie.

Het is natuurlijk heel goed dat hier aandacht voor wordt gevraagd en mooi dat het zoveel afleveringen beslaat. Alleen wordt daardoor constant dezelfde informatie herhaald. Ook de 'hippe' muziek (dit woord laat waarschijnlijk goed zien hoe on-hip ik ben) en videoclip-achtige beelden namen wel erg veel tijd in beslag, vond ik.
Al met al een beetje doorsnee documentaire reeks, die qua onderwerp wel raakt, maar qua uitvoering niet zo. Een 7.

In deze serie zien we afwisselend interviews met (ex-)modellen en betrokken professionals en het dagelijkse leven van een jonge vrouw die probeert opnieuw model te worden en opdrachten te krijgen.

Er wordt een paar keer benadrukt dat het een 'winner takes all'-markt is, wat wil zeggen dat er maar een paar winnaars zijn die heel vet betaald krijgen en dat de rest eigenlijk maar aanstumpert. Want één voor één worden de (hardnekkige) mythes doorgeprikt. Wat overblijft, is een bizarre loterij om opdrachten. Modellen zijn uren- en dagenlang op pad voor castings, waar lukraak enkele gelukkigen worden gekozen voor een show of een fotoshoot. Lukraak, want behalve heel dun zijn, lijken de modellen niets te kunnen doen om die keuze te beïnvloeden.

Daarnaast bestaat er ook nog een shady wereld, vol met Jeffrey Epstein-achtige figuren. Daar zijn we getuige van als de jonge vrouw 'undercover' gaat. Zij wordt via een 'promotor' (ronselaar zou een passender term zijn) uitgenodigd voor een diner met andere modellen en rijke zelfopgeblazen mannen. Andere modellen vertellen over hun #MeToo-ervaringen met fotografen of agents.

Hoewel de documentaire een goed inkijkje geeft in deze wereld en ook de mythes doorprikt, had er voor mij echt wel een veel heftiger oordeel mogen zijn. Want deze misstanden duren nu al jaren, worden voortdurend getoond, maar door de gematigde toon kan deze door-en-door zieke industrie blijven bestaan. Om misselijk van te worden.

Ik heb 'Undercover' jaren geleden gezien en was er na het laatste seizoen een beetje klaar mee. Maar Netflix tipte mij nu de Ferry-franchise, dus ik ben gaan kijken. En jeetje, wat een leuke serie! Alles zit er in: spanning, tragedie en bakken met humor. Remco en Dennis zijn echt een komies (sic) duo. Ferry en Daantje zijn dan weer boeiend en soms zelfs ontroerend. In 'Undercover' bleek al dat Frank Lammers en vooral Elise Schaap de andere acteurs met vlag en wimpel achter zich laten, maar in deze serie acteren ze nog een tandje beter. Wat een verademing om vooral Anna Drijver niet meer hoeven te verduren.
Kortom, heel afwisselend en leuk. Ik moest af en toe zelfs aan 'The Sopranos' denken (voor mij de beste serie ooit), dus een beter compliment kan ik niet maken. Ik heb volop genoten. Een hele dikke 8,5, afgerond een 9.

Een Deense 'fly-on-the-wall'-documentaire over een danser die probeert uit zijn verslaving te komen. En jeetje, wat een gevecht is het. We volgen hem ruim een jaar en zien ups en downs. Een heel realistisch en menselijk portret. Ik had alleen graag iets meer achtergrond willen weten, zodat ik beter kon plaatsen wat er met hem gebeurde.

Ik ben het helemaal met je eens. Ik vind het kwetsend voor mensen met deze problematiek en hun naasten. Wat is het volgende: Amy Winehouse leeft eigenlijk ook nog omdat haar dood zo publieksonvriendelijk is?

Ik heb het boek wel gelezen (alweer lang geleden) en wat mij sterk is bijgebleven, is de vervreemding die Myrthe voelde. Haar gevoel was weg, dood, en daarom kon ze ook met een soort galgenhumor naar haar hele situatie kijken. Ik kan me voorstellen dat als dit gevoel in de film niet duidelijk naar voren komt, er inderdaad een verkeerde nadruk wordt gelegd.
Dank je voor de recensie. Ik ga nu liever het boek nog eens lezen dan deze film kijken.

Omdat zo bekend is dat deze film eigenlijk over Antonie Kamerling en Isa Hoes gaat, vond ik het vreemd om deze acteurs te zien. Antonie Kamerling had een ongelooflijk charisma, was heel aantrekkelijk en had echt iets bijzonders. Hij werd vergeleken met Brad Pitt en Robert Redford qua uitstraling. Om dan de uit de klei getrokken acteur Egbert Jan Weber in deze rol te zien spelen, doet de plank misslaan. Noortje Herlaar aan de andere kant is weer veel knapper dan Isa Hoes. Omgekeerde wereld dus en dat bleef mij in verwarring brengen de hele film door.
Ook het verhaal klopt niet goed. Zo zaten Hoes en Kamerling een paar jaar in een soort cult, die het contact met vrienden en familie bemoeilijkte.

Ik weet dat het boek en verhaal van Isa Hoes veel mensen geholpen hebben en dat is natuurlijk erg goed. Maar deze film had wel wat eerlijker mogen zijn.

Thriller met een vreemd verhaal, maar dat mag de pret niet drukken. Lekker verstand op nul en kijken. Gewoon omdat het geluid eens on-Nederlands goed was in deze film, een 7.
Het was wel heel jammer dat de verkeerde actrice na 20 minuten van het scherm verdween. Elise Schaap is echt heel veel leuker om naar te kijken dan de mutserige Bracha van Doesburgh.

Wel aardige verfilming van de slechtste PR-stunt ooit. De film laat zien hoe verknipt Andrew is: een 59-jarige man met teddyberen op zijn bed die het over 'mammie' heeft, maar die ook keihard mensen misbruikt, liegt en denkt daarmee weg te kunnen komen. Ik heb bewondering voor Rufus Sewell (Andrew), want het moet moeilijk zijn om zo'n verknipt figuur te spelen. Ik ben eigenlijk ook wel benieuwd wat hij van de huidige ontwikkelingen vindt. Ik kan me voorstellen dat zo'n rol ervoor zorgt dat je een speciale verbinding met iemand gaat voelen en dan is het misschien wel extra pijnlijk wat er nu naar boven komt.
Gillian Anderson speelt de rol van Emily Maitlis ook goed. Maar hij is dan ook wel op haar lijf geschreven.

Wat jammer is, is dat de vrouw die écht het speurwerk heeft verricht, namelijk Laura Burns van het Noord-Ierse 'Panorama', geen vermelding krijgt. Andrew Lownie (historicus en biograaf van Andrew) heeft beschreven hoe zowel Panorama als Newsnight in de running waren voor een interview. Newsnight had als insteek de functie van Andrew als bijzondere zaakgelastigde, terwijl Panorama de Epstein-koppeling onderzocht. Buckingham Palace gaf uiteindelijk de voorkeur aan Newsnight, omdat die insteek makkelijker leek. Alleen wisten ze niet dat Panorama de informatie van hun onderzoek drie dagen voor het interview aan Newsnight had gegeven, waardoor die de Epstein-zaak ook kon bevragen. Met de bekende rampzalige gevolgen dus.

Het acteerspel van Cillian Murphy is waanzinnig goed. Verder bleef er veel open in deze film, wat eigenlijk wel passend was. Is het een film die me zal bijblijven? Nee, daar is het verhaal te klein voor. Maar nogmaals, het acteerspel van Cillian Murphy is zo uitzonderlijk goed dat het me wel zal bijblijven.

Ik vond het een hele leuke film. Maar dat is misschien omdat ik 'm meer als humoristisch dan als thriller heb bekeken. Jeroen van Koningsbrugge doet hier gewoon een heel goed 'Draadstaal' typetje en Tekla Reuten doet daar niet voor onder. Ook dat iedereen zo enorm zweet (het verhaal speelt zich tijdens een hittegolf af) was grappig, een soort running gag. Daarbij is het verhaal best boeiend en is er nog een verrassende afloop ook. Maar vooral veel gelachen. Echt wel een 8 waard.

Ik moest direct aan Rear Window en Carnage denken. Heel apart als de locaties in een film ondergeschikt zijn!

Zoals gezegd, is deze film een journalistieke detective. Een beetje zoals 'Zodiac'. Maar die film zit toch echt veel beter in elkaar. De karakters in 'Zodiac' zijn goed neergezet, duidelijk en hebben allemaal, ondanks hun menselijke tekortkomingen, iets sympathieks waardoor je werkelijk met ze meeleeft.
Dat heeft deze film niet. Hij blijft vlak. De personages komen niet uit de verf. Rachel McAdams is als actrice te krachtig voor de onzekere assistentrol die ze hier heeft. Russell Crowe is te veel 'ruwe bolster-blanke pit' en waarom Ben Affleck meedoet, is mij een raadsel, want zijn rol is inwisselbaar. Helen Mirren is goed gecast en Robin Wright speelt zelfs verrassend goed. Maar dat hielp mij niet om deze film behoorlijk saai te vinden.

Verrassende prima 'thriller' (want nagelbijtend op het puntje van je stoel zit je niet), met wat leuke (hoewel hoogst voorspelbare) twists. De Deense acteurs hebben voor mij inmiddels een hoog "speelde diegene niet in ..., of in ...?" gehalte, want net zoals in Nederland hebben zij een vrij kleine poel van acteurs met gevestigde namen. Maar dat neemt niet weg dat ze geloofwaardige karakters neerzetten. Vooral Dar Salim maakte indruk op mij door subtiele gezichtsuitdrukkingen toch een sterk gevoel op te kunnen roepen. De verandering die hij doormaakt, speelt hij echt goed.
Dus een 7-film krijgt daardoor een 8 van mij als cijfer.

Op zich wel een boeiend verhaal, maar op een bepaald moment wordt het nogal ongeloofwaardig. Geen sterk spel van Ford, op sommige momenten leek het wel alsof hij zijn tekst oplas. En ik heb Kristin Scott Thomas ook wel eens in betere rollen gezien.

Jeetje, wat een deprimerende film. Heel sterk acteerspel van zowel Nicolas Cage als Elizabeth Shue. Het ergste is dat dit een realistisch drama is. Er lopen echt dit soort mensen in Las Vegas rond. Zelfdestructieve mensen die door allerlei omstandigheden veel pijn ervaren.

Een mooie film over zekerheid en onzekerheid. Wanneer heb je genoeg bewijs om iets zeker te weten? Dat geldt zowel voor het gedrag van mensen als voor het geloof.
Meryl Streep is niet bang om een onsympathiek personage neer te zetten en dat doet ze hier vol verve. Een strenge non, maar wel iemand die haar zusters beschermt en opkomt voor de zwakkeren. Philip Seymour Hoffman kan niet slecht acteren, al zou hij het willen, dus ook hij zet hier een vol personage neer. De rol van Amy Adams is op haar lijf geschreven. Lief, naïef, maar sterker dan je op het eerste gezicht denkt.
Een bijzondere film, zo eentje die nog even nasuddert.