Reacties

Ik moest erg wennen aan het nieuwe gezicht van Sly, dat op sommige plaatsen bevroren lijkt en op andere plekken juist weer een eigen leven lijkt te leiden. Wat doen die mensen zichzelf toch aan in Hollywood. Maar goed, toen de ergste schok voorbij was, bleek dit een enorm leuk 'tongue-in-cheek'-mafiadrama te zijn. Tenminste, seizoen 1 was behoorlijk briljant en daar heb ik echt van genoten. Seizoen 2 werd een slap aftreksel en daarna ben ik afgehaakt.

Wat wel grappig is, is dat ik nog nooit zó weinig seks in een Amerikaanse serie van de afgelopen jaren heb gezien. Sly zelf geeft geen een keer een fikse kus (heeft misschien ook met zijn opgeblazen lippen te maken), maar verder is het ook jaren 50-keurig. Verder twee bijrollen die het vermelden waard zijn: Anabella Sciorra uit The Sopranos en Dominic Lombardozzi uit The Wire. Leuk om deze acteurs zoveel jaar later weer te zien!

Ik weet persoonlijk geen reden waarom deze film de tand des tijds niet zou hebben doorstaan. Natuurlijk gaat tegenwoordig alles sneller, maar juist daarom vind ik het af en toe heerlijk om een oude, langzame film te kijken. Misschien ook omdat ik de tijd zonder mobieltjes, Google en social media nog heel goed weet (en soms ook mis).

Dus wat mij betreft een prima verfilming van een goed boek, met een cast met grote namen. Tom Cruise natuurlijk, maar ook Holly Hunter, Ed Harris en vooral Gene Hackman maakten indruk op me. Hoewel de film een ander einde heeft dan het boek, vond ik dat niet storend. Allebei de eindes konden goed. Dus ik geef een 8.

'The Invite' deed mij denken aan 'Carnage', een andere film die ook over twee getrouwde stellen gaat die samenkomen en die ook naar een toneelstuk is gemaakt. Ik was behoorlijk weggeblazen door 'Carnage' en ik moet zeggen dat 'The Invite' zeker wat mooie overeenkomsten vertoont.

Bijvoorbeeld het enorm sterke toneelspel. Iedereen is goed, maar Edward Norton speelt geweldig. Hij is iets meer ingetogen dan de rest en weet dan toch als niemand anders een lach en een traan te bewerkstelligen. Verder ook de scherpe dialogen, het is af en toe net een tennisspel waarbij je tak-tak, van links naar rechts gaat. En natuurlijk al het onuitgesproken zeer, de frustraties die naar boven komen, maar snel weer afgevoerd worden.

Toch vond ik persoonlijk 'Carnage' iets beter. Ik denk omdat iedereen daar zijn laagje vernis moest laten varen en dat is hier niet zo. Terwijl ik daar wel een beetje op zat te wachten. Dat maakte het geheel wat onevenwichtiger en onaf. 'Carnage' was ook wat spannender omdat er een gezamenlijk probleem was dat toch opgelost moest worden en dat is hier niet. En ik vond de muziek af en toe te overheersend en te veel op emoties inspelen.

Daarom geef ik 'The Invite' een zeven en geen acht zoals 'Carnage'.
Leuk detail: de consultant was Esther Perel, een psychologe die ooit bij Zomergasten was.

Ik was gelukkig gewaarschuwd door de reacties van @SJoKoReeP en kon daardoor de serie als een onafhankelijke serie zien (dus niet een serie die waarheidsgetrouw was). Dat scheelde veel in het kijkplezier!

Daardoor geef ik de serie wel een 8. Ik heb veel plezier gehad bij het kijken. De verhaallijnen waren zeer onderhoudend, de jaren 70-setting was een genot om te zien en Marlon Brando en Al Pacino waren echt goed in hun imitaties. Elke aflevering was er wel iets spannends en er zat ook genoeg humor in. Prima serie!

Ik wil wel zeggen dat ik betwijfel of deze serie ook goed te doen is als je de film (en in mijn geval ook het boek) niet kent. Er zijn veel verwijzingen die bepaalde scenes weer doen herleven en dat is ook een groot deel van wat deze serie leuk maakt.

Een geweldige serie - op Pierce Brosnan en Helen Mirren na. Pierce Brosnan vond het nodig om een ander Iers accent te doen dan waar hij vandaan komt en slaat daardoor de plank helemaal mis. Wat een miskleun. Hetzelfde geldt voor Helen Mirren. Daardoor komt elk woord uit hun mond onnatuurlijk over. Verder vond ik hun verhaallijn ook heel ongeloofwaardig. Het zijn net twee kinderen. Alsof iemand op zo'n manier een grote mafiabaas kan zijn.

Maar Tom Hardy en Joanne Froggatt maken gelukkig heel veel goed. Het is echt genieten als de verhaallijn niet over Pierce en Helen gaat. Spannend, met humor en soms dramatisch - echt heel goed. Eigenlijk dus een dikke 8, maar ik moet toch een punt eraf halen.

Een van de beste Nederlandse films. Ik zou elke niet-Nederlander aanraden om deze film te zien en zo kennis te maken met onze cultuur. Het is misschien een beetje over de top, maar het is wel hoe het is. De kringverjaardag is een mooi voorbeeld.

De meeste accenten zijn perfect getroffen en sommige woorden zijn echt pareltjes. Zoals 'fruitschuitje', dat woord uitspreken met een Rotterdams accent is als een klein gedichtje. En de scène waarin de marathonlopers moesten wachten tot de Amsterdamse verhuizer tientallen dozen had uitgeladen, was ook raak. Het is de essentie en het verschil tussen deze twee steden; Rotterdam is erg energiek - het draait allemaal om dingen voor elkaar te krijgen, doorzetten en doorgaan. Amsterdam is relaxter - werk is minder belangrijk, bij elke zonnestraal rent iedereen met een fles wijn naar het Vondelpark.

Het beste deel waren de grappen. Ik heb zo hard gelachen! Niet bepaald politiek correct (helemaal niet), maar jeetje, er zaten een paar briljante grappen in. Wat ook weer zo realistisch is. De snelle geestigheid van de personages; ze hebben een scherp oog en een scherpe tong.

Het acteerwerk is ook absoluut uitzonderlijk. Het verhaal vraagt niet om personages met veel diepgang, maar we leren de marathonlopers toch goed kennen. We zien hun kwetsbaarheden en hun worstelingen. Maar bovenal zien we hun 'koude handen en warme hart'. En dat maakt deze film onweerstaanbaar.

Goed idee, prachtig mooi gebied en in principe goede acteurs in deze miniserie (Jonathan Pryce!). Maar heel voorspelbaar en bij vlagen ook ongeloofwaardig of ronduit raar.

Ik weet niet of Kelly Reilly zo goed speelde dat ze me mateloos irriteerde of dat ze dat juist niet deed. Ik ken haar alleen uit True Detective, waar ze een prettig personage speelde. Nu duidelijk niet. Ze speelt een getroubleerde vrouw, maar op zo'n manier dat ik geen sympathie meer kon opbrengen. Daarbij werd haar personage een soort running gag, niet meer serieus te nemen. Als ze werd gevraagd om iets te doen (blijf even in de auto wachten), kon je er vergif op innemen dat ze dat juist niet ging doen. En als er ook maar iets gebeurde, liep zij altijd net op dat moment langs.

Ik heb de serie uitgekeken (soms wat versneld) en daarom een 6. Maar met wat aanpassingen hier en daar had er veel meer ingezeten, dus dat is toch wel jammer.

Een nogal rechttoe rechtaan film terwijl er wel steeds iets van spanning en verrassing in de lucht hangt. Waar ik eerlijk gezegd het meest mee bezig was, was om te bedenken op wie de hoofdrolspeelster Sienna Guillory lijkt. Cate Blanchett? Claire Danes? Ik weet het nog steeds niet. Maar waarschijnlijk heb ik daardoor wel de film uitgekeken.

De minst goede Star Trek-serie die ik tot nu toe heb gezien. Omdat ik goede herinneringen heb aan andere series (Voyager en natuurlijk TNG), ben ik blijven kijken. Maar ik heb wel lang over de 3 seizoenen gedaan.
Star Trek drijft op de spannende avonturen én het hoge soapgehalte. Kortom: je leeft mee met de crew die uit onmogelijke situaties ontsnapt. Maar dan moet er wel een crew zijn die het meeleven waard is. Dat was bij deze serie niet zo. Ik moet zeggen dat Spock eigenlijk het enige personage was dat me boeide en dat is wel heel mager. De makers denken volgens mij dat een personage sympathiek is als er een menselijk trekje aan zit. Dus komt er bij iedereen een bepaalde kwetsbaarheid naar voren en dan moet dat genoeg zijn om mee te kunnen leven. Maar zo werkt dat niet (bij mij in ieder geval).
Sommige afleveringen waren leuk en met veel plezier gemaakt. Dat kon ik merken. De 'musical'-aflevering was echt uniek. En natuurlijk waren er weer allerlei monsters in rare pakken. Dat blijft ook grappig. Maar verder... Een zesje.

Ik zit eerlijk gezegd nog met veel vragen na het zien van de 1e docu. Het gaat over een heel heftige gebeurtenis, maar er is weinig diepgang over de oorzaken ervan en wat er nu echt speelde op die dag. Misschien niet iets om in een krap halfuurtje te laten zien. Dus ik laat het hierbij wat betreft vervolgafleveringen.

Ik heb één keer hardop moeten lachen en ik heb de film uitgekeken. O ja, en Jennifer Aniston deed me in deze rol heel erg aan Catherine Keener denken, een van mijn favoriete actrices. Dat haar, die bijna hese stem en bepaalde gebaren, echt opvallend. Dat maakt een voldoende. Philip Seymour Hoffman daarentegen was niet op zijn best.

Ik kon me eerlijk gezegd niet voorstellen dat ik deze film vroeger nooit heb gezien, maar nu denk ik dat ik alles ben vergeten. Wat een flop. Een semi-erotische brei van misplaatste clichés. Hoe vaak kun je een shot van het kruis en de kont van een dansende vrouw laten zien? Heel vaak, schijnbaar. Daarnaast kun je ook duidelijk zien dat er verschillende dansers zijn, waaronder een man.

Een heerlijk sprookje van een film. Voor die tijd heel knap gemaakt. Met een prachtige rol van James Cromwell als een beetje nukkige boer met een hart van goud. Ik heb goede herinneringen aan deze film!

Ik denk dat Janus het een probleem vindt dat een donkere vrouw (Angela Bassett) de rol van POTUS heeft. Terwijl hij toch zo'n mooie naam heeft, die juist voor verandering staat.
Janus is de Romeinse god van het begin en het einde, van overgangen en van deuren en poorten. Zijn belangrijkste symbool is een hoofd met twee gezichten (een 'januskop'): het ene kijkt vooruit (de toekomst) en het andere achteruit (het verleden).

Een documentaire die weer eens laat zien hoe enorm veel onbegrip er is over psychiatrische ziekten. En hoe weerzinwekkend wreed social media is. Verder werd opnieuw zichtbaar hoe onderkoeld wij Nederlanders zijn. Er wordt gehuild, maar zonder geluid, met tranen die zachtjes met een tissue gedept worden. Nergens snot, een rode neus of doorgelopen make-up, heel keurig allemaal. Misschien is dat de kracht van deze docu, dat het niet dramatisch wordt. Maar tegelijk vind ik dit ook wel de zwakte. Want lieve hemel, het zal maar in je gezin gebeuren!

Wat een fantastische serie! De bedenker en makers hebben veel contact gehad met de echte geheime dienst van Frankrijk, wat resulteert in heel realistische situaties, maar ook in een getrouwe kopie van het kantoor. Dat is op de bovenste verdieping, wat je hoort aan het koeren van de duiven. Sommige situaties waren zelfs zo realistisch (bijv. bij IS) dat ik even niet kon kijken.
Geen James Bond-taferelen (hoewel …), maar wel vernuftig. En wat ik zelf heel mooi vond, was het menselijke aspect. De agenten stellen trouw aan hun land en hun idealen boven alles, maar hoe zit dat in de praktijk als er vriendschap of liefde komt kijken? En hoe kunnen ze in hemelsnaam bepaalde gebeurtenissen te boven komen?
Daarbij nog die prachtige Franse taal en de stad Parijs, die ook een rol speelt (zoals New York ook vaak een personage is) - genoeg om een 9 te geven.

Geen doorsnee thriller, omdat er diepere laag inzit over relaties, maar ook over hoe (maatschappelijke) verwachtingen een mens vormen. De 'Cool Girl' zoals in de memorabele auto scene beschreven wordt, is namelijk wel hoe de (Amerikaanse) maatschappij tegen de ideale vrouw aankijkt. Een 'Stepford Wife' en wat gebeurt er als die verdwijnt? Een filmrol die Rosemund Pike op het lijf is geschreven. Een bijzondere film!

Coen Verbraak is voor mij een meester in het maken van menselijke portretten. Zijn 'Kijken in de ziel van'-serie bijvoorbeeld vind ik onovertroffen. Vooral de religieserie heeft diepe indruk op mij gemaakt. Hij stelt goede vragen, is oprecht geïnteresseerd en laat mensen in hun waarde. Natuurlijk ben ik me ervan bewust dat het geen spontane gesprekken zijn en dat er heus veel geknipt en geplakt is. Maar dan nog vind ik zijn methode heel knap. Hij kan werkelijk in de ziel van mensen of zaken doordringen.

Helaas zijn er bij deze serie wat minpuntjes, waardoor dit minder goed is gelukt. Zo is Verbraak zelf niet in beeld. Dat haalde de kracht van het aangaan van een dialoog onderuit. Ook was de keuze voor bepaalde mensen niet altijd duidelijk voor mij. Ik herkende bijvoorbeeld niet iedereen, wat geen probleem is als mensen worden voorgesteld. Maar helaas, daar was geen tijd voor? En waarom werden er twéé dochters van de voormalige president Ferrier bevraagd? Dus, hoewel ik veel heb geleerd, bleef het daardoor toch wat oppervlakkig helaas.

Goede serie - tot het moment dat Damian Lewis eruitging, vond ik het niet meer interessant. Maar dat was pas in seizoen 4, dus er waren genoeg afleveringen om wel van te genieten.
Claire Danes speelt fantastisch en ook Mandy Patinkin is een bijzondere vermelding waard.
Het Israëlische origineel 'Prisoners of War' (Hatufim) is anders, maar zeker ook de moeite waard.

Wat mij betreft ontbreekt het echte Star Trek-gevoel bij deze film. Ik vond hem behoorlijk somber (vol 'darkness' eigenlijk). Zo ontbrak de humor die er eerder was bij Chekov; Bones was vooral depressief aan het zeuren en we gingen ook niet 'boldly where no man has gone before'. Daarbij was de vijand (Benedict Cumberbatch) niet sterk in zijn spel. Voor mij als halve Trekkie, een van de mindere episodes.

Meteen in het begin van de film werd ik totaal gegrepen door de prachtige stem en muziek van Eddie Vedder (de zanger van Pearl Jam). Ook zijn er natuurlijk mooie natuurbeelden te zien. Dus wat dat betreft heb ik geen spijt dat ik heb gekeken. Ik weet alleen niet of het verhaal nu zo bijzonder zou zijn geweest als we niet bepaalde foto's van Christopher McCandless hadden. Ik vond de film daarbij ook te lang duren. Bepaalde gebeurtenissen hadden er echt wel uitgekund (het Deense stel bijvoorbeeld). Andere scenes waren wel weer aangrijpend en mooi, zoals de rol van Hal Holbrook. Al met al een ruime voldoende.

Ik zag dat deze link niet meer werkt. Maar ook te horen via YT https://www.youtube.com/watch?v=heu9tD0dzkY

Een geweldig boek van Michael Cunningham, vervat in een fantastische film. Ja, echt, die superlatieven horen hier. Zo'n film waarbij je jaren later nog bepaalde beelden kunt oproepen, of de stem van Nicole Kidman kunt horen. Zij speelt hier trouwens wat mij betreft de rol van haar leven. Misschien omdat ze, als vrouw die extreem onzeker is over haar uiterlijk, nu achter een masker zit en daardoor zichzelf echt kan geven. In ieder geval heeft ze terecht een Oscar gewonnen.
Maar in deze film spelen nog meer acteurs de sterren van de hemel. Ed Harris bijvoorbeeld en Julianne Moore ook. Zo ontroerend allebei. En inderdaad, de muziek van Philip Glass!

Heerlijke kerstfilm of een film voor wanneer je even een meisjesboek op het scherm wilt zien. Het verhaal is simpel, grappig en feel-good. Maar zo krachtig dat er inmiddels al vier Hollywoodfilms van zijn gemaakt, die bijna allemaal een heel hoge metascore (score van professionele recensisten) hebben op IMDB. Deze versie heeft bijvoorbeeld een 8,7.
De cast is fenomenaal en de aankleding prachtig. Ik vond het ook heel leuk om actrices als Kirsten Dunst en Claire Danes zo jong te zien en toch al zo goed te acteren!

Een hele goede en spannende actiefilm die tot het einde blijft boeien. Het is een verhaal in een verhaal en als je denkt dat het afgelopen is, blijkt er nog een verrassend (voor mij dan) staartje aan te zitten. Maar dat is niet alles. De personages zijn realistisch. Sommige kun je wel achter het behang plakken en andere zijn echt sympathiek. Ik vond Casey Affleck fan-tas-tisch spelen, heel natuurlijk. Hij werd geregisseerd door zijn broer en dat vind ik best bijzonder. Maar ook Amy Ryan speelt hier een heel ander karakter dan in andere series (zoals The Wire of In Therapy) en dat doet ze goed.
Echt een goede film die nogal ondergewaardeerd is.