Reacties

Een nogal rechttoe rechtaan film terwijl er wel steeds iets van spanning en verrassing in de lucht hangt. Waar ik eerlijk gezegd het meest mee bezig was, was om te bedenken op wie de hoofdrolspeelster Sienna Guillory lijkt. Cate Blanchett? Claire Danes? Ik weet het nog steeds niet. Maar waarschijnlijk heb ik daardoor wel de film uitgekeken.

De minst goede Star Trek-serie die ik tot nu toe heb gezien. Omdat ik goede herinneringen heb aan andere series (Voyager en natuurlijk TNG), ben ik blijven kijken. Maar ik heb wel lang over de 3 seizoenen gedaan.
Star Trek drijft op de spannende avonturen én het hoge soapgehalte. Kortom: je leeft mee met de crew die uit onmogelijke situaties ontsnapt. Maar dan moet er wel een crew zijn die het meeleven waard is. Dat was bij deze serie niet zo. Ik moet zeggen dat Spock eigenlijk het enige personage was dat me boeide en dat is wel heel mager. De makers denken volgens mij dat een personage sympathiek is als er een menselijk trekje aan zit. Dus komt er bij iedereen een bepaalde kwetsbaarheid naar voren en dan moet dat genoeg zijn om mee te kunnen leven. Maar zo werkt dat niet (bij mij in ieder geval).
Sommige afleveringen waren leuk en met veel plezier gemaakt. Dat kon ik merken. De 'musical'-aflevering was echt uniek. En natuurlijk waren er weer allerlei monsters in rare pakken. Dat blijft ook grappig. Maar verder... Een zesje.

Ik zit eerlijk gezegd nog met veel vragen na het zien van de 1e docu. Het gaat over een heel heftige gebeurtenis, maar er is weinig diepgang over de oorzaken ervan en wat er nu echt speelde op die dag. Misschien niet iets om in een krap halfuurtje te laten zien. Dus ik laat het hierbij wat betreft vervolgafleveringen.

Ik heb één keer hardop moeten lachen en ik heb de film uitgekeken. O ja, en Jennifer Aniston deed me in deze rol heel erg aan Catherine Keener denken, een van mijn favoriete actrices. Dat haar, die bijna hese stem en bepaalde gebaren, echt opvallend. Dat maakt een voldoende. Philip Seymour Hoffman daarentegen was niet op zijn best.

Ik kon me eerlijk gezegd niet voorstellen dat ik deze film vroeger nooit heb gezien, maar nu denk ik dat ik alles ben vergeten. Wat een flop. Een semi-erotische brei van misplaatste clichés. Hoe vaak kun je een shot van het kruis en de kont van een dansende vrouw laten zien? Heel vaak, schijnbaar. Daarnaast kun je ook duidelijk zien dat er verschillende dansers zijn, waaronder een man.

Een heerlijk sprookje van een film. Voor die tijd heel knap gemaakt. Met een prachtige rol van James Cromwell als een beetje nukkige boer met een hart van goud. Ik heb goede herinneringen aan deze film!

Ik denk dat Janus het een probleem vindt dat een donkere vrouw (Angela Bassett) de rol van POTUS heeft. Terwijl hij toch zo'n mooie naam heeft, die juist voor verandering staat.
Janus is de Romeinse god van het begin en het einde, van overgangen en van deuren en poorten. Zijn belangrijkste symbool is een hoofd met twee gezichten (een 'januskop'): het ene kijkt vooruit (de toekomst) en het andere achteruit (het verleden).

Een documentaire die weer eens laat zien hoe enorm veel onbegrip er is over psychiatrische ziekten. En hoe weerzinwekkend wreed social media is. Verder werd opnieuw zichtbaar hoe onderkoeld wij Nederlanders zijn. Er wordt gehuild, maar zonder geluid, met tranen die zachtjes met een tissue gedept worden. Nergens snot, een rode neus of doorgelopen make-up, heel keurig allemaal. Misschien is dat de kracht van deze docu, dat het niet dramatisch wordt. Maar tegelijk vind ik dit ook wel de zwakte. Want lieve hemel, het zal maar in je gezin gebeuren!

Wat een fantastische serie! De bedenker en makers hebben veel contact gehad met de echte geheime dienst van Frankrijk, wat resulteert in heel realistische situaties, maar ook in een getrouwe kopie van het kantoor. Dat is op de bovenste verdieping, wat je hoort aan het koeren van de duiven. Sommige situaties waren zelfs zo realistisch (bijv. bij IS) dat ik even niet kon kijken.
Geen James Bond-taferelen (hoewel …), maar wel vernuftig. En wat ik zelf heel mooi vond, was het menselijke aspect. De agenten stellen trouw aan hun land en hun idealen boven alles, maar hoe zit dat in de praktijk als er vriendschap of liefde komt kijken? En hoe kunnen ze in hemelsnaam bepaalde gebeurtenissen te boven komen?
Daarbij nog die prachtige Franse taal en de stad Parijs, die ook een rol speelt (zoals New York ook vaak een personage is) - genoeg om een 9 te geven.

Geen doorsnee thriller, omdat er diepere laag inzit over relaties, maar ook over hoe (maatschappelijke) verwachtingen een mens vormen. De 'Cool Girl' zoals in de memorabele auto scene beschreven wordt, is namelijk wel hoe de (Amerikaanse) maatschappij tegen de ideale vrouw aankijkt. Een 'Stepford Wife' en wat gebeurt er als die verdwijnt? Een filmrol die Rosemund Pike op het lijf is geschreven. Een bijzondere film!

Coen Verbraak is voor mij een meester in het maken van menselijke portretten. Zijn 'Kijken in de ziel van'-serie bijvoorbeeld vind ik onovertroffen. Vooral de religieserie heeft diepe indruk op mij gemaakt. Hij stelt goede vragen, is oprecht geïnteresseerd en laat mensen in hun waarde. Natuurlijk ben ik me ervan bewust dat het geen spontane gesprekken zijn en dat er heus veel geknipt en geplakt is. Maar dan nog vind ik zijn methode heel knap. Hij kan werkelijk in de ziel van mensen of zaken doordringen.

Helaas zijn er bij deze serie wat minpuntjes, waardoor dit minder goed is gelukt. Zo is Verbraak zelf niet in beeld. Dat haalde de kracht van het aangaan van een dialoog onderuit. Ook was de keuze voor bepaalde mensen niet altijd duidelijk voor mij. Ik herkende bijvoorbeeld niet iedereen, wat geen probleem is als mensen worden voorgesteld. Maar helaas, daar was geen tijd voor? En waarom werden er twéé dochters van de voormalige president Ferrier bevraagd? Dus, hoewel ik veel heb geleerd, bleef het daardoor toch wat oppervlakkig helaas.

Goede serie - tot het moment dat Damian Lewis eruitging, vond ik het niet meer interessant. Maar dat was pas in seizoen 4, dus er waren genoeg afleveringen om wel van te genieten.
Claire Danes speelt fantastisch en ook Mandy Patinkin is een bijzondere vermelding waard.
Het Israëlische origineel 'Prisoners of War' (Hatufim) is anders, maar zeker ook de moeite waard.

Wat mij betreft ontbreekt het echte Star Trek-gevoel bij deze film. Ik vond hem behoorlijk somber (vol 'darkness' eigenlijk). Zo ontbrak de humor die er eerder was bij Chekov; Bones was vooral depressief aan het zeuren en we gingen ook niet 'boldly where no man has gone before'. Daarbij was de vijand (Benedict Cumberbatch) niet sterk in zijn spel. Voor mij als halve Trekkie, een van de mindere episodes.

Meteen in het begin van de film werd ik totaal gegrepen door de prachtige stem en muziek van Eddie Vedder (de zanger van Pearl Jam). Ook zijn er natuurlijk mooie natuurbeelden te zien. Dus wat dat betreft heb ik geen spijt dat ik heb gekeken. Ik weet alleen niet of het verhaal nu zo bijzonder zou zijn geweest als we niet bepaalde foto's van Christopher McCandless hadden. Ik vond de film daarbij ook te lang duren. Bepaalde gebeurtenissen hadden er echt wel uitgekund (het Deense stel bijvoorbeeld). Andere scenes waren wel weer aangrijpend en mooi, zoals de rol van Hal Holbrook. Al met al een ruime voldoende.

Ik zag dat deze link niet meer werkt. Maar ook te horen via YT https://www.youtube.com/watch?v=heu9tD0dzkY

Een geweldig boek van Michael Cunningham, vervat in een fantastische film. Ja, echt, die superlatieven horen hier. Zo'n film waarbij je jaren later nog bepaalde beelden kunt oproepen, of de stem van Nicole Kidman kunt horen. Zij speelt hier trouwens wat mij betreft de rol van haar leven. Misschien omdat ze, als vrouw die extreem onzeker is over haar uiterlijk, nu achter een masker zit en daardoor zichzelf echt kan geven. In ieder geval heeft ze terecht een Oscar gewonnen.
Maar in deze film spelen nog meer acteurs de sterren van de hemel. Ed Harris bijvoorbeeld en Julianne Moore ook. Zo ontroerend allebei. En inderdaad, de muziek van Philip Glass!

Heerlijke kerstfilm of een film voor wanneer je even een meisjesboek op het scherm wilt zien. Het verhaal is simpel, grappig en feel-good. Maar zo krachtig dat er inmiddels al vier Hollywoodfilms van zijn gemaakt, die bijna allemaal een heel hoge metascore (score van professionele recensisten) hebben op IMDB. Deze versie heeft bijvoorbeeld een 8,7.
De cast is fenomenaal en de aankleding prachtig. Ik vond het ook heel leuk om actrices als Kirsten Dunst en Claire Danes zo jong te zien en toch al zo goed te acteren!

Een hele goede en spannende actiefilm die tot het einde blijft boeien. Het is een verhaal in een verhaal en als je denkt dat het afgelopen is, blijkt er nog een verrassend (voor mij dan) staartje aan te zitten. Maar dat is niet alles. De personages zijn realistisch. Sommige kun je wel achter het behang plakken en andere zijn echt sympathiek. Ik vond Casey Affleck fan-tas-tisch spelen, heel natuurlijk. Hij werd geregisseerd door zijn broer en dat vind ik best bijzonder. Maar ook Amy Ryan speelt hier een heel ander karakter dan in andere series (zoals The Wire of In Therapy) en dat doet ze goed.
Echt een goede film die nogal ondergewaardeerd is.

Ik heb vijf van de zeven seizoenen gekeken. Toen ging Damian Lewis er voor een seizoen uit en was ik er ook wel klaar mee. De intriges zijn tot op zekere hoogte erg leuk, alleen is er zoveel gekonkel dat je niemand of niets meer kunt geloven. Damian Lewis speelt zeker de eerste 3 seizoenen erg goed, hij kan soms met één blik veel emotie uitdrukken. De rest speelt prima, alleen zijn sommige karakters een beetje een karikatuur (Spyros en de robotachtige Mason) of moeilijk hoogte van te krijgen (Wendy Rhoades).

Wat echt bij tijden lachwekkend was, was de Google-vertaling. Er stond bijvoorbeeld een bus met het opschrift: Atlantic City. Dit werd letterlijk vertaald als Atlantische stad. En zo waren er tientallen missers. O ja, en de meest tenenkrommende scène die ik ooit gezien heb, was tussen Axe en James Hetfield van Metallica. James vraagt aan Axe hoe het met hem gaat, Axe stort zijn hart uit en James geeft dan advies. Compleet over the top en onrealistisch. Aan de andere kant was er in seizoen 5 een scène waarbij Chuck Rhoades drie minuten lang een omelet bakt in zijn keuken. Een heel bijzonder en cinematisch geweldig moment.
Ook bijzonder is de eindeloze hoeveelheid quotes en namen uit films, sport en boeken die worden genoemd.

Al met al vond ik de eerste drie seizoenen echt wel goed en hoewel het later veel herhaling van zetten werd en dus nogal saai, is het toch knap dat een serie mij 5 seizoenen heeft vermaakt. Een 7+.

Ik heb alle vier de seizoenen gezien en hoewel de kwaliteit een beetje wisselt, vind ik deze serie echt goed. Vaak is het verschil tussen de 'goeden' en de 'kwaden' moeilijk te vinden - en dat is juist het realistische van de verhalen. Er is een hoog tempo, er zijn veel verschillende personages en verhaallijnen en het acteerwerk is over het algemeen absoluut geloofwaardig. Het is een mafia-achtige serie, zonder dat er mafia in voorkomt. Aanrader!

Op zich een interessant verhaal over de kinderen uit een gezin, die elk op hun eigen manier worstelen met hun relatie - zeker nu hun eigen kinderen de deur uit zijn. Goed geacteerd en mooie heen-en-weersprongen tussen de verschillende verhalen. Wat deze film echter mist, is enige context over hoe de situaties tot stand zijn gekomen. Er is geen achtergrond of verklaring, waardoor het allemaal erg in het 'nu' hangt en het verhaal en de personages niet tot leven komen. Uiteindelijk leidde dit ertoe dat ik me afvraag waarom dit verhaal verteld moet worden. Ik twijfel aan het bestaansrecht van deze film, vandaar een onvoldoende.
En Julianna Margulies heeft iets engs met haar ogen en gezicht laten doen, wat ook behoorlijk afleidt.

Goed geacteerd sprookje over een dysfunctioneel gezin met een moeder die dement is, waardoor de verhoudingen even op scherp lijken te staan.

Tot en met seizoen 4 gekeken, maar ik kon niet wennen aan Michael Burnham als Captain en ben daardoor afgehaakt voor seizoen 5. Op zich vind ik het leuk dat er een lange verhaallijn is en bepaalde spelers, zoals Michelle Yeoh als Georgiou, zijn echt fantastisch. Maar ik werd soms een beetje misselijk van het ontzettende hoge 'woke'-gehalte en het constante gehuil. Conclusie: best een leuke nieuwe Star Trek-serie, maar Captain Burnham als hoofdpersoon haalt het gewoon niet bij Picard (TNG) of Janeway (Voyager).

Aardige 3-delige documentaire over Boyzone, een band die ik nauwelijks ken. Wat ik het meest schokkend vond, was de totale gewetenloosheid van hun manager. Een man die alleen op winst uit was. Brrrrrr.

By far de slechtste documentaire die ik ooit heb gezien. Ik moest af en toe het geluid uitzetten vanwege het keiharde gegil van mensen en/of gitaren dat maar voortduurde. Het was ook geen pretje om naar de vele thuisfilmpjes te kijken die heen en weer zwalkten en een stel mensen met behoorlijk psychische problemen lieten zien. Net zoals de talloze dagboek aantekeningen. Het voelt een beetje grensoverschrijdend dat dit met de wereld wordt gedeeld. Het gaf mij allemaal een behoorlijk ongemakkelijk gevoel. Het enige wat ik interessant vond, was om de vader en moeder van Cobain te zien.