Reacties

Erg vreemde film en een van de weinige die ik niet heb uitgekeken. Het begint al raar, met een lelijke man die een beeldschone vrouw weet te versieren op een afgrijselijk cheesy manier. Daarna volgt het meest grensoverschrijdende gesprek ooit tussen vier 'vrienden'. En dan de puur Amerikaanse manier van veroordelen - iets wat niet gebeurd is, is erger dan de realiteit van dingen die mensen wel gedaan hebben.
Ik kon het dus niet meer aanzien. Helemaal onvoldoende.

Documentaire die wat mij betreft erg tekortschiet in duiding en relevantie. We zien Geert, de stalker, in gesprek met een psychiater, maar wat daar de functie van is? De psychiater fungeert als interviewer en geeft geen mening. Verder komen er nogal wat 'stalker-experts' aan het woord, waarvan de Amerikaanse vrouw ronduit agressief was. Maar echte kennis over dit specifieke geval had geloof ik geen enkele expert. Aan de kant van Agnetha deed er niemand mee, dus bleef over het verhaal van Geert zelf. Maar juist omdat hij zelf natuurlijk geen goed inzicht kan geven in zijn handelswijze, bleef dat allemaal nogal vaag. Een krappe zes omdat ik wel tot het einde heb gekeken.

Een film met véél dialoog, wat door de langzame manier van praten van de hoofdfiguur (een geweldige Bill Nighy) mij soms ongeduldig maakte. Maar omdat het zo past bij zijn karakter en het karakter van de film, gaf het ook wel een plezierige spanning. Heel goed geacteerd en prachtig vormgegeven.

Ook een film die mij aan het denken zette. Natuurlijk werd meteen duidelijk dat 'van het leven genieten' niet uit wein, weib und gesang bestaat, maar wat dan wel?

Om meteen maar met een spoiler te beginnen:

De eerste grote film met Catherine Deneuve, die 20 was toen de film uitkwam. Zij speelt een tiener en dat doet ze perfect. Bijna nooit heb ik die verveelde, veroordelende blik die tieners kunnen hebben, zo goed nagespeeld gezien. Het verhaal is verder niet zo diepgaand en sommige decors doen erg goedkoop aan. Maar het geheel is zeker boeiend genoeg.

Ik weet nooit zo goed of dit nu serieus is, of satire: Netflix-abonnees zijn volledig ondersteboven van de Spaanse thriller Nowhere (2023). De Netflix Original wordt door veel kijkers aangeraden: "Bizar goede film op Netflix. Indrukwekkende verhaallijn en ziek goed geacteerd."
IMDB score 6.3, FV score 6.4.

Het is natuurlijk wel erg als mensen niet naar de dokter gaan omdat ze in paranormale genezing geloven (zie Sylvia Millecam) of veel geld uitgeven.

Ik ken James Randi vooral van de uitdaging die Derek Ogilvy aanging. Deze Schotse 'babyfluisteraar' moest via zijn paranormale gaven 10 speelgoeddingen raden waar een kind mee speelde in een andere kamer. Derek had er ééntje goed, minder dan wanneer iemand gewoon blind zou gokken.

Verder kende ik James Randi niet. Ik vond het leuk om zijn achtergrond te zien. En de titel kreeg nog een bijzondere twist toen bleek dat er in het privéleven van Randi ook niet alles was zoals het zou moeten zijn. Een interessante film!

Onderhoudende documentaire, maar niet heel bijzonder.

Film met de slechtste soundtrack ooit. Heel vaak was de muziek totaal niet passend en soms ronduit irritant. Het verhaal zwabberde heen en weer. Soms waren er goede en rake typeringen. Wat mij trof was de tweedeling op de Ivy League-universiteiten. Sommige mensen zijn daar gekomen door keihard te werken en anderen zijn daar gekomen omdat ze rijke ouders hebben. En de eerste groep minacht de tweede; dat werd wel duidelijk in deze film. Ik geloof dat daar wel een kern van waarheid in zit. De #metoo-discussie blijft ingewikkeld en dat was nu niet anders.

Hier had echt wel een goede film ingezeten. Goede acteurs (Julia Roberts kan gewoon niet slecht spelen), een prachtige universiteit, interessant gegeven... Maar helaas ging er veel mis. De dialogen waren soms zó intellectueel dat het wel satire leek, er waren te veel 'filmische' trucjes (we zien Julia door een sleutelgat), subplots die niet veel toevoegden en de muziek was dus verschrikkelijk.

De film waarmee Philip Seymour Hoffman zijn briljante acteertalent vereeuwigde. Wat speelt hij geweldig! Niet alleen door de stem en gebaren waarmee hij Truman Capote levensecht neerzet, maar vooral door de subtiele emoties die hij laat zien. Het is geen hommage aan Capote, want ook zijn minder prettige kanten worden getoond. Maar toch is het ergens ook wel een hommage, omdat hij door deze acteur wordt gespeeld.

Het verhaal is op zich niet zo heel bijzonder. Een flamboyante schrijver kiest een bijzonder onderwerp voor zijn nieuwste boek. Hij maakt daardoor kennis met personages die de donkere kanten van het leven laten zien. Maar door het fantastische spel, de mooie cameravoering en de boeiende dialogen is het een uitzonderlijke film geworden. Een dikke acht.

Ik had de synopsis anders begrepen dan hoe het in elkaar zat, maar ik kon me snel aanpassen. Toch wist het verhaal me niet echt te raken. Het lag zeker niet aan James Franco of Jonah Hill, dat zijn gewoon goede acteurs. Misschien was het zo dat er iets uit beide karakters of uit het verhaal naar voren moest komen dat er niet uit kwam.
Daarbij was de rol van Felicity Jones in de film geschreven omdat er nu eenmaal ook een vrouw moest meedoen. Zij voegde niets toe aan het verhaal, wat jammer was. En waar ik me wel vaker aan irriteer, is hoe ongeloofwaardig gevangenisscènes zijn. Alsof iedereen daar spontaan gezellig op bezoek kan komen, een telefoon met internet mag meenemen en alsof er geen strenge kledingvoorschriften zijn - nou ja, ik vind dat slordig en lui.
Ik heb de film uitgekeken en dan geef ik een voldoende. Maar daar blijft het ook bij.

Volgens mij niet echt een tautologie, omdat gezapig (sloom, saai) toch wel iets anders betekent dan oubollig (ouderwets, gedateerd).

De trailer geeft wel een goed beeld van deze documentaire - eigenlijk gebeurt er ook 'nothing'. Anthony maakt een onvoorstelbaar moeilijke tocht, maar eigenlijk gebeurt er niets bijzonders. We zien hem veel naar boven en beneden fietsen en op bootjes zitten, maar dat is niet zo interessant. Natuurlijk heeft hij het wel even lastig hier en daar, maar ja.

Misschien komt het omdat hij een 'niet lullen maar poetsen'-mentaliteit heeft. Zo vertelt hij depressief te zijn, maar dat toont hij niet aan de buitenwereld. En dat is ook met deze tocht; er is geen mogelijkheid om echt mee te leven. Jammer.

Interessant idee voor een documentaire, maar de uitvoering rammelde nogal. Voor mensen zonder kennis van dit fenomeen was er te weinig uitleg en voor mensen met kennis was er te veel uitleg. De speelduur was gewoon ook veel te lang. De meeste documentaires duren ongeveer 55 minuten en dat is genoeg. Deze documentaire was eigenlijk ook klaar na die tijd, want toen kwamen er beelden van mensen die geen salarymen (meer) waren. Maar dat was niet het onderwerp en dus niet boeiend.

Oftewel: het Whitney Houston-huwelijkverhaal, want Bobby Brown komt nauwelijks aan bod. Complete bagger, met steeds dezelfde filmarchief beelden en foto's en zonder enige verdieping. Ik heb betere documentaires op YouTube gezien.

Een echte feelgoodfilm. Wat ik knap vond, was dat beide tijdperken naast elkaar werden gezet. Er was geen sprake van 'vroegah was alles beter', maar ook niet van 'kijk eens hoe geweldig alles tegenwoordig is'. Ik heb vaak moeten lachen en me geen moment verveeld. Er werd behoorlijk goed gespeeld en de aankleding was top. Gewoon een hele leuke, ontspannende film.

Ik ken Ferry Doedens alleen van hier en daar een aflevering van GTST, maar ik vond het best een indrukwekkende documentaire. De maker heeft een behoorlijk diepgaand en confronterend portret neergezet. Soms ronduit tenenkrommend (Lieke van Lexmond als psycholoog), soms medelijdenwekkend (de scène bij de huisartsenpost) en soms bloedirritant (het Georgië-verhaal). Maar in ieder geval boeiend en aangrijpend.

Er zit veel typische jaren 50-dialoog in deze film (veel uitleg en uitweidingen) en dat was in het begin even doorzetten voor mij. Maar zodra Grace Kelly in beeld kwam, werd de film direct een niveau hoger getild en was het genieten. Een film met verrassend veel humor (zelfs wat slapstick hier en daar), drama, filosofie en spanning. De prachtige kleding was daarbij een extra cadeau om naar te kijken. En het einde is in één woord geweldig!

Leuke, ontspannen film over mensen die happy-go-lucky door het leven gaan.

Soms kom je toevallig een leuke film tegen en dat was nu het geval. Een redelijk pretentieloze film, met verrassend sterk acteerspel en prachtige shots van het Ierse platteland.

De film geeft aan de ene kant een goed beeld van een wielerteam tijdens de Tour in die tijd. Het was een publiek geheim dat de hotels 's nachts vol leven waren vanwege alle renners die moesten bewegen. Anders zou hun bloed vol epo te stroperig worden en zouden ze een hartaanval krijgen. Ook klopt het dat de kleerhangers als makeshift infuusstandaards dienden, terwijl de ploeg gezellig kletsend op een kamer hun bloeddoping kreeg.

Maar aan de andere kant zitten er ook wel wat slordigheden in. De functies van meesterknecht en knecht worden door elkaar gehaald. Er wordt veel nadruk gelegd op het feit dat een knecht niet voor de zege gaat en dus een loser zou zijn, wat onlogisch is. Niemand zou tegen een verdediger in het voetbal zeggen dat hij een loser is omdat hij niet scoort. Mensen die wielrennen een beetje kennen, weten hoe de taakverdeling is.

Toch heb ik met plezier gekeken. Als de film iets meer diepgang had gehad, was het een 8 geworden, maar nu een dikke 7.

Ik moest erg wennen aan het nieuwe gezicht van Sly, dat op sommige plaatsen bevroren lijkt en op andere plekken juist weer een eigen leven lijkt te leiden. Wat doen die mensen zichzelf toch aan in Hollywood. Maar goed, toen de ergste schok voorbij was, bleek dit een enorm leuk 'tongue-in-cheek'-mafiadrama te zijn. Tenminste, seizoen 1 was behoorlijk briljant en daar heb ik echt van genoten. Seizoen 2 werd een slap aftreksel en daarna ben ik afgehaakt.

Wat wel grappig is, is dat ik nog nooit zó weinig seks in een Amerikaanse serie van de afgelopen jaren heb gezien. Sly zelf geeft geen een keer een fikse kus (heeft misschien ook met zijn opgeblazen lippen te maken), maar verder is het ook jaren 50-keurig. Verder twee bijrollen die het vermelden waard zijn: Anabella Sciorra uit The Sopranos en Dominic Lombardozzi uit The Wire. Leuk om deze acteurs zoveel jaar later weer te zien!

Ik weet persoonlijk geen reden waarom deze film de tand des tijds niet zou hebben doorstaan. Natuurlijk gaat tegenwoordig alles sneller, maar juist daarom vind ik het af en toe heerlijk om een oude, langzame film te kijken. Misschien ook omdat ik de tijd zonder mobieltjes, Google en social media nog heel goed weet (en soms ook mis).

Dus wat mij betreft een prima verfilming van een goed boek, met een cast met grote namen. Tom Cruise natuurlijk, maar ook Holly Hunter, Ed Harris en vooral Gene Hackman maakten indruk op me. Hoewel de film een ander einde heeft dan het boek, vond ik dat niet storend. Allebei de eindes konden goed. Dus ik geef een 8.

'The Invite' deed mij denken aan 'Carnage', een andere film die ook over twee getrouwde stellen gaat die samenkomen en die ook naar een toneelstuk is gemaakt. Ik was behoorlijk weggeblazen door 'Carnage' en ik moet zeggen dat 'The Invite' zeker wat mooie overeenkomsten vertoont.

Bijvoorbeeld het enorm sterke toneelspel. Iedereen is goed, maar Edward Norton speelt geweldig. Hij is iets meer ingetogen dan de rest en weet dan toch als niemand anders een lach en een traan te bewerkstelligen. Verder ook de scherpe dialogen, het is af en toe net een tennisspel waarbij je tak-tak, van links naar rechts gaat. En natuurlijk al het onuitgesproken zeer, de frustraties die naar boven komen, maar snel weer afgevoerd worden.

Toch vond ik persoonlijk 'Carnage' iets beter. Ik denk omdat iedereen daar zijn laagje vernis moest laten varen en dat is hier niet zo. Terwijl ik daar wel een beetje op zat te wachten. Dat maakte het geheel wat onevenwichtiger en onaf. 'Carnage' was ook wat spannender omdat er een gezamenlijk probleem was dat toch opgelost moest worden en dat is hier niet. En ik vond de muziek af en toe te overheersend en te veel op emoties inspelen.

Daarom geef ik 'The Invite' een zeven en geen acht zoals 'Carnage'.
Leuk detail: de consultant was Esther Perel, een psychologe die ooit bij Zomergasten was.

Ik was gelukkig gewaarschuwd door de reacties van @SJoKoReeP en kon daardoor de serie als een onafhankelijke serie zien (dus niet een serie die waarheidsgetrouw was). Dat scheelde veel in het kijkplezier!

Daardoor geef ik de serie wel een 8. Ik heb veel plezier gehad bij het kijken. De verhaallijnen waren zeer onderhoudend, de jaren 70-setting was een genot om te zien en Marlon Brando en Al Pacino waren echt goed in hun imitaties. Elke aflevering was er wel iets spannends en er zat ook genoeg humor in. Prima serie!

Ik wil wel zeggen dat ik betwijfel of deze serie ook goed te doen is als je de film (en in mijn geval ook het boek) niet kent. Er zijn veel verwijzingen die bepaalde scenes weer doen herleven en dat is ook een groot deel van wat deze serie leuk maakt.

Een geweldige serie - op Pierce Brosnan en Helen Mirren na. Pierce Brosnan vond het nodig om een ander Iers accent te doen dan waar hij vandaan komt en slaat daardoor de plank helemaal mis. Wat een miskleun. Hetzelfde geldt voor Helen Mirren. Daardoor komt elk woord uit hun mond onnatuurlijk over. Verder vond ik hun verhaallijn ook heel ongeloofwaardig. Het zijn net twee kinderen. Alsof iemand op zo'n manier een grote mafiabaas kan zijn.

Maar Tom Hardy en Joanne Froggatt maken gelukkig heel veel goed. Het is echt genieten als de verhaallijn niet over Pierce en Helen gaat. Spannend, met humor en soms dramatisch - echt heel goed. Eigenlijk dus een dikke 8, maar ik moet toch een punt eraf halen.