Reacties

Dale Denton (Seth Rogen) raakt via zijn dealer Saul Silver (James Franco) aan een nieuwe wietsoort Pineapple Express.

Hij is onbedoeld getuige van een moord en via zijn achtergelaten joint, die zo zeldzaam is, leidt dat de moordenaars direct naar Saul en Dale.

Dat ontpopt zich een kinderachtig en flauw verhaaltje dat net van voldoende kwaliteit is om het af te zien.

Hee @Daenelia, al ken ik je niet maar blij dat je er weer bent. Ik lees graag je commentaren maar deze hielden vorig jaar ineens op. Inkt opgedroogt, ziek of nog erger scnario's kwam bij mij op.

Gelukkig niets van dat alles. Dus welkom terug en hopelijk klim je af en toe weer eens in de pen.

Pixar-films halen over het algemeen een hoog niveau en deze film zit in de hogere regionen.

De film vertelt het leven van Joe Gardner, een gepassioneerde maar onsuccesvolle muziekleraar die droomt van een carrière als jazzpianist. Hij valt in een gat en belandt in 'Het Grote Hierna', Hij weet te ontsnappen naar 'Het Grote Hiervoor', en wordt gekoppeld aan Ziel 22.

Samen met Ziel 22, in de hoedanigheid van een kat, leren zij meer over zichzelf, hun ambities en dromen. Uiteindelijk leert Joe de belangrijkste les, dat de zin van het leven niet zit in één allesomvattend doel, maar in de kleine dingen des levens.

Eén prachtig verhaal verpakt in een fraaie reis alleen niet geschikt voor de kleine kijker.

Een hoge beoordeling en veel positieve kritieken op deze site. Voldoende nieuwsgierig geworden, maar mij heeft het helaas minder geraakt.

Eén jongeman, Elio (Timothée Chalamet) is opzoek naar zichzelf en zijn geaardheid. In een prachtig Italiaans landschap wordt hij verliefd op Oliver, een knappe Amerikaanse onderzoeksassistent van Elio’s vader.

De film kabbelt in een rustig tempo over het scherm terwijl de seriële spanning tussen de mannen langzaam groeit.

Wat mij het meeste raakte waren de woorden die de vader tegen Elio sprak nadat Oliver terug was gevlogen. Daar sprak alleen maar liefde en genegenheid uit die niet elke vader in zo’n situatie zou kunnen opbrengen.

Het was geen drama en geen komedie. Het was een regelrechte ramp om deze film uit te kijken.

Een zwak verhaal dat in een andere vorm een veelvoud aan kopieën heeft gehad. Matig acteerwerk en tenenkrommende grappen die eerder plaatsvervangende schaamte oproept.

Nee, ik heb hier geen goed woord voor over. En het advies is ergo, laat deze film maar links liggen of ga er met een grote boog omheen.

Een geniaal wiskundig wonderkind van 7 jaar, Mary, Mckenna Grace, wordt door haar oom Frank Adler, Chris Evans, opgevoed, nadat zijn zus zelfmoord heeft gepleegd.

Een soort dramatische versie van Matilda. De oma van Mary, Lindsay Duncan als Evelyn Adler, probeert via de rechter haar kleinkind weg te halen bij Frank om de geniale capaciteiten van haar kleindochter ten volste te kunnen benutten.

Met wat morele bijstand geleverd door de buurvrouw van Frank, Roberta Taylor, gespeeld door Octavia Spencer, en de juf van Mary, Jenny Slate als Bonnie Stevenson moet de klus worden geklaard.

Het gaat zoals men kan verwachten niet vlekkeloos, maar zoals het een echte Amerikaanse feelgoodfilm betaamt, komt alles weer op zijn pootjes terecht.

Ik geef dan toch ruimschoots de voorkeur aan Matilda.

Rick Santoro (Nicolas Cage) is een enigszins corrupte agent. Met zijn jeugdvriend, die nu een hoge functie bekleed bij de marine Kevin Dunne (Gary Sinise), bezoekt hij een bokswedstrijd in een groot casino.

In een soort theaterachtige setting wordt ontrafeld wie de moordenaar, opdrachtgever en regisseur is van de moord op de minister van Defensie van Amerika.

Het is een wat lichte vorm van spanning en vermaak in een niet al te sterk verhaaltje.

In een soort Marvel lookalike film worden we getrakteerd op een aantal fenomenen uit de ruimte die alleen met een gastheer in leven kunnen blijven.

Eén iets wat overijverige reporter wordt een complot ingetrokken en moet deze globale dreiging zien te keren in samenwerking met een afvallig ruimtewezen.

Lopende de film neemt de spanning af en de humor toe. Dat had van mij niet gehoeven. Er zat veel meer in gezeten als de nogal flauwe humor de ruimte had gelaten aan spanning.

Niet slecht, maar kan niet in de schaduw staan van een Deadpool bijvoorbeeld.

Na jaren deze film voor mij uit geschoven te hebben, heb ik deze film dan toch gekeken. Na The Silence of the Lambs uit 1991, was ik zeker fan, maar een vervolg die daarna wordt uitgebracht maakt het verhaal doorgaans niet beter.

Ook deze keer is dat niet het geval. Jodie Foster, die een latente intellectuele erotische relatie had met Hannibal Lecter, vervangen door Edward Norton verraad dat eigenlijk al.

Desalniettemin een prima film. Voldoende spanning maar te weinig verrassing. Behalve aan het einde. Daar werd de klassieke truc weer van stal gehaald door de grote dode wisseltruc.

Je krijgt wat je verwacht. Een nooit teleurstellende Denzel Washington en in deze Equalizer iets meer gedoseerd geweld.

Uit medelijden met een oude metselaar, Greg Dyer wiens pensioen door cybercriminelen is afgepakt, start de zoektocht naar deze organisatie. En zo kwam hij uit bij een internetcrimineel die al jaren onvindbaar was maar ook een drugsbende leidde op Sicilië.

Ook de maffia is uiteraard in het spel en daar moet Deinze het dan allemaal tegen opnemen.

Het tempo lag wel laag, maar eigenlijk beviel mij dat wel. Prima film maar ik ben er alleen nog niet uit of of ik het jammer vind dat er geen Equalizer 4 komt.

Het heen en weer reizen in de tijd is een vaak beproeft concept. Niet altijd geslaagd, maar deze was redelijk raak.

Voldoende onzekerheid over hoe de tijdslijnen elkaar zouden kruizen. Je zat niet op het puntje van je stoel, maar genoeg spanning om je aandacht erbij te houden.

Denzel Washington levert zelden een slechte film af. De rest van de acteurs stonden dan ook nu weer volledig in dienst van hem en waren meer figuranten.

Jeetje, @jotofilm mag ik je even voorrekenen,

25.000 x 2,5 uur = 62.500 uur / 24 = 2605 dagen / 365 = 7,1 jaar non stop

Ik ben bang dat velen van ons dat ook niet gaan halen

Een interessante begin van de film. De vraag dringt zich snel op wat de bedoeling van het “spelletje” is in de trein, wat ieder zijn rol is en waar het toe moet leiden.

Daarna wordt het wat rommelig en rijgen teveel toevalligheden zich aaneen en volgt er een zwak plot en dito einde.

Veel van verwacht, maar helaas is dat niet waargemaakt.

Een IMDB score van 6.8 belooft veel goeds. De trailer was ook oké, dus alle seinen stonden op groen.

Maar helaas werd deze belofte niet waargemaakt. Het is een zielige kinderlijke vertoning van volwassen mensen. Alle grappen zaten al in de trailer dus dat was achteraf genoeg geweest en had me 1,5 uur frustratie bespaart.

Dus als op het laatste moment een crematie wordt geannuleerd kan ik je deze film van harte aanbevelen.

De film vertelt enigszins het geromantiseerde leven van Barry Seal. Hij begon als een Amerikaanse commerciële piloot en vloog voor TWA en werd een belangrijke drugssmokkelaar voor het Medellínkartel.

Nadat Seal was veroordeeld voor smokkel, werd hij informant voor de Drug Enforcement Administration (DEA) en getuigde hij in verschillende grote drugsprocessen. Hij werd op 19 februari 1986 vermoord door huurmoordenaars die door het kartel waren ingehuurd.

Het is zeer interessant om te zien welke rol de Amerikaanse overheid precies speelde in de oorlog tegen Nicaragua en de Contra’s. Helaas kwam dat veel te weinig aan bod.

Wat overblijft van de film is het leven van mr Seal en de vele vliegreisjes die hij maakte om drugs, geweren en personen te vervoeren.

Weinig spanning en te weinig diepgang naar de rol van de Amerikaanse overheid waar ik op had gehoopt.

Een aardige film waarbij het genre komedie wel minimaal aan bod komt. Daar staat dan wel veel bloed en afgescheurd vlees tegenover.

Wat begint als een ordinaire kidnapping verandert in een horror film waarbij niet alles lijkt wat het is.

Ik heb me redelijk vermaakt, maar een kleine voldoende is royaal beoordeeld.

De gelezen kritieken over deze film zijn over het algemeen lovend. Een pijnlijk eeuwenoud thema waarin het mannelijk seksueel opdringerig en ontoelaatbaar gedrag bij vrouwen op duidelijke wijze wordt getoond.

De man doet het af als grappig, hoort erbij en jeugdig maar laat hiermee een spoor van vernieling achter.

Cassie, Carey Mulligan, gaat juist op zoek naar deze mannen en wordt gestuurd door vreselijke herinneringen uit haar eigen studententijd.

Het verhaal was wel ietwat ongeloofwaardig in mij optiek. Maar los daarvan was er wel een merkbare spanning de gehele film. Daar waar je dacht dat het toch allemaal op zijn plaats zou vallen, valt het juist de andere kant op.

Ik heb me zeker niet verveelt, maar ik ben wel iets minder enthousiast.

In een circusachtig Gotham komt na vele jaren Oswald Cobblepot (Danny DeVito) weer bovengronds. Hij werd na zijn geboorte door zijn ouders in een mandje het water ingegooid omdat hij weinig gelijkenis vertoonde met een mensenbaby. In het riool is hij opgegroeid tussen de pinguïns en ontwikkelde een moorddadig karakter.

De batman films van Tim Burton zijn weliswaar gedateerd maar het kijken nog meer dan waard. En een 30 jaar jongere Michelle Pfeiffer als Catwoman in een latexpakje is ook prima.

Uiteindelijk niet de beste Batman film maar redelijk origineel en het kijken meer dan waard.

Ik heb vele films van Wes Anderson enorm genoten. Hij creëert een herkenbare fijne sfeer waarin de acteurs, het decor en het verhaal een fraai geheel vormt.

Zijn acteurs zijn hem trouw en andersom want vele spelen, zo ook in deze film, weer een rol. Zelfs Bill Murray mag nog 2 maal 30 seconden in deze film verschijnen.

Helaas brengt deze film niet het verwachte resultaat die je van Anderson mag verwachten. Net te weinig en dus net niet genoeg.

Het scenario van deze film is van de hand van Samuel D. Hunter, gebaseerd op zijn gelijknamige toneelstuk, met Brendan Fraser in de hoofdrol.

Een online docent met zware obesitas voelt het einde naderen. Na het verlies van zijn geliefde en het ontbreken van contact met zijn dochter is het eten een nieuwe invulling van zijn leven geworden.

Voordat hij aan sterft aan zijn enorme overgewicht wil hij schoon schip maken en keren de belangrijkste personen uit zijn leven terug. Niet iedereen is daar even content mee en met name zijn dochter toont niet veel empathie. Ook een missionaris komt bij toeval in zijn leven terecht en betekend onbedoeld veel voor de mensen om hem heen.

In een ruimte is alles gefilmd. Meer een toneelstuk dan een film maar op een manier gemaakt en geacteerd dat het vele vele films ver achter zich laat.

Een prachtig ontroerende film die ik iedereen van harte aanbeveel. Een emotionele parel die meer dan de moeite waard is.

Mogelijk verwacht je de gruweldaden te zien die in Auschwitz hebben plaatsgevonden. Maar niets is minder waar. In plaats van expliciet geweld te tonen, laat de film het gewone leven zien van het gezin van de kampcommandant Rudolf Höss (Christian Friedel) dat naast Auschwitz woont.

Juist dat contrast maakt het zo ongemakkelijk: alles lijkt normaal, terwijl je weet wat er zich vlak naast hen afspeelt.

Wat vooral opvalt is het geluid. Je ziet weinig van de misdaden, maar je hoort het constant op de achtergrond, en dat maakt het misschien nog heftiger.

Als je niet zou weten dat het in deze film om het gezin van Rudolf Höss zou gaan die naast Auschwitz woont en het angstaanjagende geluid zou vervangen door kwetterende vogeltjes dan zou je de film totaal anders waarderen. Dus de boodschap is bijzonder knap verpakt.

Het tempo ligt overigens vrij laag en er gebeurt niet veel. Maar als je erin meegaat, is het een indrukwekkende en beklemmende film die je nog lang laat nadenken.

Aan het einde van de film zie je achter de grote glazen ruiten duizenden en duizenden kinderschoenen, mensenhaar en wat al niet meer. Ik ben daar zelf zo’n 20 jaar geleden geweest en dat beeld vervaagd bij mij niet.

Mij ontgaat totaal wat de meerwaarde van deze documentaire is. Een persoonlijke zoektocht van een vermoorde vader door zijn dochter. Een liquidatie met welk motief.

Vanuit haar perspectief begrijpelijk om te achterhalen wie haar vader was en wat hij deed. Maar voor een buitenstaander van generlei waarde.

Een portret van SS-commandant Albert Gemmeker. Hij was kampcommandant van het kamp Westerbork en verantwoordelijk voor het in op transport stellen van zo'n 80.000 Joden, Roma en Sinti.

Deze persoon is goed neergezet in deze korte film. Hij was een raadselachtige figuur en vertoonde vele gezichten. Hij is omschreven als kil en charmant, als keihard en koelbloedig. Maar ook als een gentleman en een stoïcijns.

Hij wordt ondervraagd door mauritz Frabkenhuis, gespeeld door Jacob Derwig, een jood die samen met zijn vrouw en 2 kinderen vanuit Westerbork zijn gedeporteerd.

Eén bijzonder indringend verhoor. Aan het einde van de film zijn nog beelden uit Westerbork getoond met het iconische beeld van het Sinti meisje met hoofddoek tussen de deuren van de trein.

Gemekker bleef ontkennen dat hij wist dat de gevangen na het transport werden vergast. Hij werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van 10 jaar en kwam na 6 jaar wegens goed gedrag vervroegd vrij.

Hij werd 74 jaar.

Dolly Parton, de koningin van de countrymuziek. Haar carrière overspant 60 jaar, 3000 nummers en 100 miljoen verkochte platen.

Eén ode aan deze levende legende is misschien wel terecht. Met 7 mijlslaarzen stappen we door aar leven heen. Dolly is het 4 kind van een gezin met 12 kinderen uit Tennessee. Arm maar met veel liefde.

Verder een vluchtig levensverhaal wat niet echt de moeite waard is, behalve waarschijnlijk voor haar echte fans. Wat wel nog is te vermelden is haar bekende uitspraak “It costs a lot of money to look this cheap”

De bouw van het grote Providence Place winkelcentrum gaat te koste van andere gebouwen wat op veel verzet stuit.

Een groep van acht kunstenaars ontdekt een doorgang in het nieuwe winkelcentrum met daarachter een grote loze ruimte.

Ze besluiten daar een woonruimte te creëren en weten daar 4 jaar lang onopgemerkt te blijven wonen.

Uiteindelijk lopen ze tegen de lamp en wordt het appartement ontdekt door de bewaking. De hoofdverdachte wordt veroordeeld en mag nooit meer een voet in het Providence Place winkelcentrum zetten.

Aan het einde van de film gaat de oud bewoner nog 1 keer kijken wat er met hun woonruimte is gebeurd.