Reacties

Het heen en weer reizen in de tijd is een vaak beproeft concept. Niet altijd geslaagd, maar deze was redelijk raak.

Voldoende onzekerheid over hoe de tijdslijnen elkaar zouden kruizen. Je zat niet op het puntje van je stoel, maar genoeg spanning om je aandacht erbij te houden.

Denzel Washington levert zelden een slechte film af. De rest van de acteurs stonden dan ook nu weer volledig in dienst van hem en waren meer figuranten.

Jeetje, @jotofilm mag ik je even voorrekenen,

25.000 x 2,5 uur = 62.500 uur / 24 = 2605 dagen / 365 = 7,1 jaar non stop

Ik ben bang dat velen van ons dat ook niet gaan halen

Een interessante begin van de film. De vraag dringt zich snel op wat de bedoeling van het “spelletje” is in de trein, wat ieder zijn rol is en waar het toe moet leiden.

Daarna wordt het wat rommelig en rijgen teveel toevalligheden zich aaneen en volgt er een zwak plot en dito einde.

Veel van verwacht, maar helaas is dat niet waargemaakt.

Een IMDB score van 6.8 belooft veel goeds. De trailer was ook oké, dus alle seinen stonden op groen.

Maar helaas werd deze belofte niet waargemaakt. Het is een zielige kinderlijke vertoning van volwassen mensen. Alle grappen zaten al in de trailer dus dat was achteraf genoeg geweest en had me 1,5 uur frustratie bespaart.

Dus als op het laatste moment een crematie wordt geannuleerd kan ik je deze film van harte aanbevelen.

De film vertelt enigszins het geromantiseerde leven van Barry Seal. Hij begon als een Amerikaanse commerciële piloot en vloog voor TWA en werd een belangrijke drugssmokkelaar voor het Medellínkartel.

Nadat Seal was veroordeeld voor smokkel, werd hij informant voor de Drug Enforcement Administration (DEA) en getuigde hij in verschillende grote drugsprocessen. Hij werd op 19 februari 1986 vermoord door huurmoordenaars die door het kartel waren ingehuurd.

Het is zeer interessant om te zien welke rol de Amerikaanse overheid precies speelde in de oorlog tegen Nicaragua en de Contra’s. Helaas kwam dat veel te weinig aan bod.

Wat overblijft van de film is het leven van mr Seal en de vele vliegreisjes die hij maakte om drugs, geweren en personen te vervoeren.

Weinig spanning en te weinig diepgang naar de rol van de Amerikaanse overheid waar ik op had gehoopt.

Een aardige film waarbij het genre komedie wel minimaal aan bod komt. Daar staat dan wel veel bloed en afgescheurd vlees tegenover.

Wat begint als een ordinaire kidnapping verandert in een horror film waarbij niet alles lijkt wat het is.

Ik heb me redelijk vermaakt, maar een kleine voldoende is royaal beoordeeld.

De gelezen kritieken over deze film zijn over het algemeen lovend. Een pijnlijk eeuwenoud thema waarin het mannelijk seksueel opdringerig en ontoelaatbaar gedrag bij vrouwen op duidelijke wijze wordt getoond.

De man doet het af als grappig, hoort erbij en jeugdig maar laat hiermee een spoor van vernieling achter.

Cassie, Carey Mulligan, gaat juist op zoek naar deze mannen en wordt gestuurd door vreselijke herinneringen uit haar eigen studententijd.

Het verhaal was wel ietwat ongeloofwaardig in mij optiek. Maar los daarvan was er wel een merkbare spanning de gehele film. Daar waar je dacht dat het toch allemaal op zijn plaats zou vallen, valt het juist de andere kant op.

Ik heb me zeker niet verveelt, maar ik ben wel iets minder enthousiast.

In een circusachtig Gotham komt na vele jaren Oswald Cobblepot (Danny DeVito) weer bovengronds. Hij werd na zijn geboorte door zijn ouders in een mandje het water ingegooid omdat hij weinig gelijkenis vertoonde met een mensenbaby. In het riool is hij opgegroeid tussen de pinguïns en ontwikkelde een moorddadig karakter.

De batman films van Tim Burton zijn weliswaar gedateerd maar het kijken nog meer dan waard. En een 30 jaar jongere Michelle Pfeiffer als Catwoman in een latexpakje is ook prima.

Uiteindelijk niet de beste Batman film maar redelijk origineel en het kijken meer dan waard.

Ik heb vele films van Wes Anderson enorm genoten. Hij creëert een herkenbare fijne sfeer waarin de acteurs, het decor en het verhaal een fraai geheel vormt.

Zijn acteurs zijn hem trouw en andersom want vele spelen, zo ook in deze film, weer een rol. Zelfs Bill Murray mag nog 2 maal 30 seconden in deze film verschijnen.

Helaas brengt deze film niet het verwachte resultaat die je van Anderson mag verwachten. Net te weinig en dus net niet genoeg.

Het scenario van deze film is van de hand van Samuel D. Hunter, gebaseerd op zijn gelijknamige toneelstuk, met Brendan Fraser in de hoofdrol.

Een online docent met zware obesitas voelt het einde naderen. Na het verlies van zijn geliefde en het ontbreken van contact met zijn dochter is het eten een nieuwe invulling van zijn leven geworden.

Voordat hij aan sterft aan zijn enorme overgewicht wil hij schoon schip maken en keren de belangrijkste personen uit zijn leven terug. Niet iedereen is daar even content mee en met name zijn dochter toont niet veel empathie. Ook een missionaris komt bij toeval in zijn leven terecht en betekend onbedoeld veel voor de mensen om hem heen.

In een ruimte is alles gefilmd. Meer een toneelstuk dan een film maar op een manier gemaakt en geacteerd dat het vele vele films ver achter zich laat.

Een prachtig ontroerende film die ik iedereen van harte aanbeveel. Een emotionele parel die meer dan de moeite waard is.

Mogelijk verwacht je de gruweldaden te zien die in Auschwitz hebben plaatsgevonden. Maar niets is minder waar. In plaats van expliciet geweld te tonen, laat de film het gewone leven zien van het gezin van de kampcommandant Rudolf Höss (Christian Friedel) dat naast Auschwitz woont.

Juist dat contrast maakt het zo ongemakkelijk: alles lijkt normaal, terwijl je weet wat er zich vlak naast hen afspeelt.

Wat vooral opvalt is het geluid. Je ziet weinig van de misdaden, maar je hoort het constant op de achtergrond, en dat maakt het misschien nog heftiger.

Als je niet zou weten dat het in deze film om het gezin van Rudolf Höss zou gaan die naast Auschwitz woont en het angstaanjagende geluid zou vervangen door kwetterende vogeltjes dan zou je de film totaal anders waarderen. Dus de boodschap is bijzonder knap verpakt.

Het tempo ligt overigens vrij laag en er gebeurt niet veel. Maar als je erin meegaat, is het een indrukwekkende en beklemmende film die je nog lang laat nadenken.

Aan het einde van de film zie je achter de grote glazen ruiten duizenden en duizenden kinderschoenen, mensenhaar en wat al niet meer. Ik ben daar zelf zo’n 20 jaar geleden geweest en dat beeld vervaagd bij mij niet.

Mij ontgaat totaal wat de meerwaarde van deze documentaire is. Een persoonlijke zoektocht van een vermoorde vader door zijn dochter. Een liquidatie met welk motief.

Vanuit haar perspectief begrijpelijk om te achterhalen wie haar vader was en wat hij deed. Maar voor een buitenstaander van generlei waarde.

Een portret van SS-commandant Albert Gemmeker. Hij was kampcommandant van het kamp Westerbork en verantwoordelijk voor het in op transport stellen van zo'n 80.000 Joden, Roma en Sinti.

Deze persoon is goed neergezet in deze korte film. Hij was een raadselachtige figuur en vertoonde vele gezichten. Hij is omschreven als kil en charmant, als keihard en koelbloedig. Maar ook als een gentleman en een stoïcijns.

Hij wordt ondervraagd door mauritz Frabkenhuis, gespeeld door Jacob Derwig, een jood die samen met zijn vrouw en 2 kinderen vanuit Westerbork zijn gedeporteerd.

Eén bijzonder indringend verhoor. Aan het einde van de film zijn nog beelden uit Westerbork getoond met het iconische beeld van het Sinti meisje met hoofddoek tussen de deuren van de trein.

Gemekker bleef ontkennen dat hij wist dat de gevangen na het transport werden vergast. Hij werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van 10 jaar en kwam na 6 jaar wegens goed gedrag vervroegd vrij.

Hij werd 74 jaar.

Dolly Parton, de koningin van de countrymuziek. Haar carrière overspant 60 jaar, 3000 nummers en 100 miljoen verkochte platen.

Eén ode aan deze levende legende is misschien wel terecht. Met 7 mijlslaarzen stappen we door aar leven heen. Dolly is het 4 kind van een gezin met 12 kinderen uit Tennessee. Arm maar met veel liefde.

Verder een vluchtig levensverhaal wat niet echt de moeite waard is, behalve waarschijnlijk voor haar echte fans. Wat wel nog is te vermelden is haar bekende uitspraak “It costs a lot of money to look this cheap”

De bouw van het grote Providence Place winkelcentrum gaat te koste van andere gebouwen wat op veel verzet stuit.

Een groep van acht kunstenaars ontdekt een doorgang in het nieuwe winkelcentrum met daarachter een grote loze ruimte.

Ze besluiten daar een woonruimte te creëren en weten daar 4 jaar lang onopgemerkt te blijven wonen.

Uiteindelijk lopen ze tegen de lamp en wordt het appartement ontdekt door de bewaking. De hoofdverdachte wordt veroordeeld en mag nooit meer een voet in het Providence Place winkelcentrum zetten.

Aan het einde van de film gaat de oud bewoner nog 1 keer kijken wat er met hun woonruimte is gebeurd.

Bill Nighy, Emma Thomson, Philip Seymour Hoffman, Nick Frost tezamen in deze heerlijke nostalgische muziekfilm.

De tijd dat radio Veronica op de Noordzee haar uitzendingen verzorgden drongen zich weer bij mij op. Eén heerlijke tijd met waanzinnige muziek.

Deze film geeft weer iets van die tijd terug. Ik heb me prima vermaakt en gloei nog wel even na.

Onderhoudende actie drama film uit de tijd van de Japanse samoerai strijders. Keanu Reeves speelt een buitenstaander die samen met 49 samoerai’s zijn meester wil wreken.

De landschappen, scènes en kostuums zijn prachtig, maar de film mist focus en komt op mij wat rommelig over. Teveel thema’s als historie, actie en romantiek verweven in deze film. Toch blijft er voor mij genoeg over en is de sfeer en vermaak voldoende aanwezig.

Door de film “Thelma and Louise” ben ik Geena Davis meer gaan waarderen. Met dit gevoel en het idee dat deze film een inspiratie was voor de serie “Pirates of the Caribbean” ben ik onderuitgezakt gaan kijken naar “Cutthroat Island”.

Het eerste deel van de film kon mij helaas weinig bekoren. Morgan Adams, speelt een rum-drinkende en vechtende piratenleider. De grappen waar flauw en de spanning was evenzo ver te zoeken.

Daarna werd het wel wat beter. De beelden oogden werkelijk en de opnames waren goed verzorgt.

Uiteindelijk was zeker niet alles onvoldoende, maar de verwachtingen waren te hoog gespannen en dan valt het totaal mij wel wat tegen.

Ben stiller, speelt zijn favoriete personage. De wat naïeve onnozele Eddie Cantrow komt binnen 24 uur nadat jij in het huwelijksbootje is gestapt erachter dat ze totaal niet bij elkaar passen.

De huwelijksreis naar Mexico loopt op alle fronten fout en juist dan ontmoet hij de vrouw van zijn dromen.

Een slap verhaal waarin Ben Stiller helaas niet zijn eigen niveau haalt.

Deze infantiele film kan je met een gerust hart links laten liggen. Een kinderachtig sprookje voor grote mensen.

Jack McCall, Eddie Murphy, heeft een connectie met een boom op een wijze dat als Jack spreekt, de boom per woord een blaadje verliest met als gevolg dat de boom en ook Jack zal sterven.

Ik hoopte op een kolderieke Beverly Hills Cop achtige komische film, maar het werd een deceptie.

In het verleden zijn het geen kometen of vulkaanuitbarstingen geweest die het leven op aarde sterk hebben beïnvloed, maar het waren de vuurspuwende draken.

Na duizenden jaren van isolement zijn ze wederom actief geworden en willen de aarde domineren.

In het post-apocalyptisch Engeland strijden Denton, Matthew McConaughey, en Quinn, Christian Bale, samen met enkele andere overlevenden om een groep vuurspuwende draken te verslaan. De zoektocht en het vernietigen van de Drakenkoning zal tot de oplossing moeten leiden.

Ik zat zeker niet op het puntje van mijn stoel. De beelden waren redelijk, maar het verhaaltje had weinig om het lijf. Als een plak gom uitgerekt tot bijna 2 uur en dan duurt dat wel erg lang.

In een strak tempo wordt je meegenomen in de wereld van de small caps. Vanwege marginale handelsaantallen is de koers door 1 of enkele handelaren sterk te beïnvloeden.

Al snel komt de Iconische scène waarin Hanna Jordan les geeft in de wereld van het snelle geld. Hij begint ritmische te borstkloppen en te neuriën. Een soort bizarre, bijna primitieve mantra om zichzelf op te zwepen.

Het zet meteen de toon voor de rest van de film. Het is niet alleen een les in het grote geld, maar vooral een introductie in een wereld van hebzucht, manipulatie en over-the-top gedrag.

Briljant of ordinaire verrijking. Het is maar wat je er in ziet. Meer dan 3 uur vermaak en verwondering.

Jeetje, er zit toch een bug in de software. Soms hapert het opslaan en dan staat het een moment later tweemaal als commentaar.

Wat een beleving was deze film. Die Yorgos Lanthimos creëert een visueel verbluffende en eigenzinnige film die het midden houdt tussen een absurdistische komedie en een filosofisch drama.

Bella Baxter, gespeeld door Emma Stone, is een vrouw die op een Frankenstein achtige wijze tot leven is gewekt. Na haar zelfmoord heeft ze de hersenen geïmplanteerd gekregen van haar ongeboren baby.

De arts dr. Godwin Baxter, Willem Dafoe, die deze operatie uitvoerde is zelf verminkt en getekend door de vele operaties en proeven die zijn vader gelijk Josef Mengele op hem heeft uitgevoerd.

Door deze hersentransplantatie ontdekt ze de wereld met kinderlijke nieuwsgierigheid en ontwikkeld ze zich van een intuïtieve, egocentrische baby naar een sociale, erudiete, geciviliseerde en empathische vrouw.

Zonder het verhaal verder uit de doeken te doen, maar haar reis en haar ontwikkeling vormt de kern van het verhaal.

Hierdoor ontwikkeld ze haar zelfstandigheid, seksualiteit en maatschappelijke betrokkenheid, met dank aan Duncan Wedderburn (Mark Ruffalo).

Zo af en toe loop je tegen een film aan die net even anders is dan de meeste, zo deze. Ik was na 10 minuten er redelijk klaar mee. Daarna nog een aantal maal wat minuten doorgespoeld in de hoop op een lichte verbetering. Dat kan makkelijk bij dit type films. Je verbindt de puntjes zelf wel en mist nagenoeg niets.

Maar uiteindelijk heb ik deze film niet afgekeken. Te flauw en te weinig verhaal. Te slecht acteerwerk en qua productie haalt het zeker ook geen voldoende.