Reacties

En simpele romantische fantasy. Een tienermeisje kan niet wachten dat ze 30 is. Haar huidige leven is wil ze zo inruilen voor die van een 30-er.

Door het toeval wordt ze wakker als 30-er maar kan zich alleen haar leven herinneren tot haar 13-de. Ze blijkt egoïstisch te zijn zonder vrienden en ook haar ouders worden door haar niet meer bezocht.

Dan wordt uiteindelijk alles teruggedraaid en leven ze nog lang en gelukkig………….

Jongvolwassenen lopen al vast en raken volkomen opgebrand. Buren out op zeer jonge leeftijd. Ze delen hun ervaringen uit deze triestste fase uit hun leven. Op jonge leeftijd hebben ze gedwongen moeten herontdekken waar hun grenzen liggen, ook nog lang na herstel. Het is niet anders dan bij anderen. Het komt voort uit plichtsbesef en betrokkenheid. Zonde……….

Een keurige en trouwe hond , Borderterrier Reggie, wordt door zijn harteloze, asociale en masturberende baas op grote afstand van zijn huis uit de auto gezet in de hoop eindelijk van die hond af te zijn.

Aldaar raakt Reggie bevriend met zwerfhond Bug en Bugs vrienden Maggie en Hunter.

Het uiteindelijk plan is om het baasje te straffen door zijn edele delen eraf te bijten.

Een grofgebekte film met een zacht randje dat het kijken meer dan waard maakt.

Een bijzonder film en dito sfeer. Het verhaaltje stelt niet veel voor, maar de verwennerij zit meer in de beelden en acties.

Ondanks het feit dat dit genre mij niet echt kan boeien, heb ik deze film, zonder me te vervelen, bekeken.

Als de verwende gasten denken even lux en ontspannen een hoogstaand culinair vorkje mee te prikken komen bedrogen uit. De diepste geheimen van de gasten worden in het menu verwerkt en de chef doet dit uit pure wraak.

Deze wraakzucht en zelfdestructie van de chef en het gehele team schiet uiteindelijk zover door dat je op het einde je toch achter de oren krabt en de geloofswaarheid ietwat in twijfel trekt.

Ik heb echter niet het idee dat deze film een aanklacht is tegen het instituut Michelin, maar dat het als decor is gebruikt voor het verhaal.

Desalniettemin een heerlijke en boeiende film die je wel op de bank houdt tot het einde aan toe.

Lang geleden gezien, maar door de aankondiging dat deze weer vanavond wordt uitgezonden met de onlangs overleden Cees Geel in de hoofdrol overweeg ik de film nogmaals te bekijken.

Prima film dat past in de historie van de Schotse en Ierse films. De slechte en vaak uitzichtloze omstandigheden in een arme volkswijk waar het lastig is om te dromen en nog bijna onmogelijk om deze dromen na te jagen.

Vaak met onbekende maar goed gecaste acteurs. Zo ook Rose-Lynn Harlan (Jessie Buckley) die droomt van een leven als countryzanger zangeres. Maar een crimineel verleden en 2 kinderen zitten aar in de weg.

Haar moeder Marion (Julie Waters) is als een moeder voor haar kleinkinderen en keurt de keuzes van haar dochter af.

Goed verhaal en prima cast. Glasgow, no place like home………..

Helaas, maar ruim 2,5 uur heeft deze lichte kwelling geduurd. Het was in alles helaas een teleurstelling. Het verhaal, de acteurs en de decors waren niet al te best. Zelfs Judi Dench kon het niet naar een voldoende tillen.

Maar laat dat je niet weerhouden, want een IMDB-score van 6.6 is blijkbaar voor velen een waardering die ruim voldoende is.

Ruim 51 jaar geleden werd Paul McCartney's originele Höfner-bas gestolen uit een busje. Met deze Bas heeft hij veel originele Beatle nummers opgenomen.

Deze documentaire graaft terug in de tijd en ontrafeld het mysterie van deze verdwijning. Een kruimeldief, een kroegeigenaar dan zijn zoon en nog iets verder.

Maar uiteindelijk weet het de weg met wat hulp naar huis te vinden en wordt de gitaar weer bespeeld door Paul himself.

Deze film nogmaals gezien samen met mijn zoon die soms laat vallen dat hij een carrière in het leger ambieert. Zeker na het ontvangen van een zoveelste uitnodiging van de Minister van Defensie.

Nu maar hopen als verontruste ouder dat hij zijn zinnen op iets anders gaat zetten. Zo niet, dan trekken we de Deer Hunter uit de kast.

De politie is een onmisbare schakel tussen de overheid, justitie, instanties, zorg en de burger. Een enorm zwaar beroep met mooie en rauwe randjes dat in deze serie op een fraaie wijze wordt neergezet.

Het volgt het leven van een aantal politiemensen in verschillende steden. Voor mij is het daardoor enorm frustrerend en boosmakend om te zien dat juist zij zichzelf te vaak tegen de burger moet beschermen.

De film is geregisseerd door Francis Ford Coppola en gebaseerd op de roman van John Grisham.

Matt Damon speelt Rudy Baylor, een jonge advocaat die zijn eerste grote zaak aangaat tegen een machtige verzekeringsmaatschappij.

Je voelt wel aan alles wat het verloop zal zijn. Maar de spanning en het verhaal leidt er er gelukkig niet erg onder.

De film heeft wel een aantal navolgers gekend. Zo is daar Erin Brockovich, A Civil Action, Dark Waters of Michael Clayton waarin een jurist of advocaat het opneemt tegen een machtige organisatie.

Een weduwnaar, Dan Aykroyd, heeft een dochter Vada. Zij is geobsedeerd door de dood omdat ze denkt haar eigen moeder vermoord te hebben.

Thomas Is haar beste vriend en samen brengen ze veel tijd door. Haar vader neemt Shelly, Jamie Lee Curtis, in dienst en ze worden verliefd. Dan gebeurt het ergst denkbare en de Britse familierelatie komt verder onder druk te staan.

Een prima tearjerker die net op het randje balanceert.

Sinds enkele dagen bekijk ik nu op de Nederlandse televisie met veel plezier deze Belgische quiz. Normaal gesproken skip ik alle quizzen en spelprogramma’s omdat ik daar enorme jeuk van krijg.

Allerlei bekende Nederlanders met een hyperventilerende quizmaster en een vleesgeworden applausmachine als publiek is zeer slecht voor mijn gestel.

Maar hiervoor maak ik graag een uitzondering. Spontaan, veel humor en een goedlachse sympathieke spelleider tilt dit tot een ruime voldoende.

Blijkbaar waren de centjes op en de breuken geheeld en is er middels deze film weer onder de fans gecollecteerd.

Toegegeven, in het verleden heb ik me regelmatig verbaasd maar ook gelachen om de stunts en grollen van de heren. Maar het is nu allemaal wel gedaan en gezien.

Zeker na het overlijden van 2 prominenten leden Ryan Dunn, hij overleed in 2011 op 34-jarige leeftijd door een zwaar auto-ongeluk en Stevie Lee, Puppet the Psycho Dwarf die plotseling overleed op 54 jaar, had er van mij wel een punt achter gezet mogen worden.

Dale Denton (Seth Rogen) raakt via zijn dealer Saul Silver (James Franco) aan een nieuwe wietsoort Pineapple Express.

Hij is onbedoeld getuige van een moord en via zijn achtergelaten joint, die zo zeldzaam is, leidt dat de moordenaars direct naar Saul en Dale.

Dat ontpopt zich een kinderachtig en flauw verhaaltje dat net van voldoende kwaliteit is om het af te zien.

Hee @Daenelia, al ken ik je niet maar blij dat je er weer bent. Ik lees graag je commentaren maar deze hielden vorig jaar ineens op. Inkt opgedroogt, ziek of nog erger scnario's kwam bij mij op.

Gelukkig niets van dat alles. Dus welkom terug en hopelijk klim je af en toe weer eens in de pen.

Pixar-films halen over het algemeen een hoog niveau en deze film zit in de hogere regionen.

De film vertelt het leven van Joe Gardner, een gepassioneerde maar onsuccesvolle muziekleraar die droomt van een carrière als jazzpianist. Hij valt in een gat en belandt in 'Het Grote Hierna', Hij weet te ontsnappen naar 'Het Grote Hiervoor', en wordt gekoppeld aan Ziel 22.

Samen met Ziel 22, in de hoedanigheid van een kat, leren zij meer over zichzelf, hun ambities en dromen. Uiteindelijk leert Joe de belangrijkste les, dat de zin van het leven niet zit in één allesomvattend doel, maar in de kleine dingen des levens.

Eén prachtig verhaal verpakt in een fraaie reis alleen niet geschikt voor de kleine kijker.

Een hoge beoordeling en veel positieve kritieken op deze site. Voldoende nieuwsgierig geworden, maar mij heeft het helaas minder geraakt.

Eén jongeman, Elio (Timothée Chalamet) is opzoek naar zichzelf en zijn geaardheid. In een prachtig Italiaans landschap wordt hij verliefd op Oliver, een knappe Amerikaanse onderzoeksassistent van Elio’s vader.

De film kabbelt in een rustig tempo over het scherm terwijl de seriële spanning tussen de mannen langzaam groeit.

Wat mij het meeste raakte waren de woorden die de vader tegen Elio sprak nadat Oliver terug was gevlogen. Daar sprak alleen maar liefde en genegenheid uit die niet elke vader in zo’n situatie zou kunnen opbrengen.

Het was geen drama en geen komedie. Het was een regelrechte ramp om deze film uit te kijken.

Een zwak verhaal dat in een andere vorm een veelvoud aan kopieën heeft gehad. Matig acteerwerk en tenenkrommende grappen die eerder plaatsvervangende schaamte oproept.

Nee, ik heb hier geen goed woord voor over. En het advies is ergo, laat deze film maar links liggen of ga er met een grote boog omheen.

Een geniaal wiskundig wonderkind van 7 jaar, Mary, Mckenna Grace, wordt door haar oom Frank Adler, Chris Evans, opgevoed, nadat zijn zus zelfmoord heeft gepleegd.

Een soort dramatische versie van Matilda. De oma van Mary, Lindsay Duncan als Evelyn Adler, probeert via de rechter haar kleinkind weg te halen bij Frank om de geniale capaciteiten van haar kleindochter ten volste te kunnen benutten.

Met wat morele bijstand geleverd door de buurvrouw van Frank, Roberta Taylor, gespeeld door Octavia Spencer, en de juf van Mary, Jenny Slate als Bonnie Stevenson moet de klus worden geklaard.

Het gaat zoals men kan verwachten niet vlekkeloos, maar zoals het een echte Amerikaanse feelgoodfilm betaamt, komt alles weer op zijn pootjes terecht.

Ik geef dan toch ruimschoots de voorkeur aan Matilda.

Rick Santoro (Nicolas Cage) is een enigszins corrupte agent. Met zijn jeugdvriend, die nu een hoge functie bekleed bij de marine Kevin Dunne (Gary Sinise), bezoekt hij een bokswedstrijd in een groot casino.

In een soort theaterachtige setting wordt ontrafeld wie de moordenaar, opdrachtgever en regisseur is van de moord op de minister van Defensie van Amerika.

Het is een wat lichte vorm van spanning en vermaak in een niet al te sterk verhaaltje.

In een soort Marvel lookalike film worden we getrakteerd op een aantal fenomenen uit de ruimte die alleen met een gastheer in leven kunnen blijven.

Eén iets wat overijverige reporter wordt een complot ingetrokken en moet deze globale dreiging zien te keren in samenwerking met een afvallig ruimtewezen.

Lopende de film neemt de spanning af en de humor toe. Dat had van mij niet gehoeven. Er zat veel meer in gezeten als de nogal flauwe humor de ruimte had gelaten aan spanning.

Niet slecht, maar kan niet in de schaduw staan van een Deadpool bijvoorbeeld.

Na jaren deze film voor mij uit geschoven te hebben, heb ik deze film dan toch gekeken. Na The Silence of the Lambs uit 1991, was ik zeker fan, maar een vervolg die daarna wordt uitgebracht maakt het verhaal doorgaans niet beter.

Ook deze keer is dat niet het geval. Jodie Foster, die een latente intellectuele erotische relatie had met Hannibal Lecter, vervangen door Edward Norton verraad dat eigenlijk al.

Desalniettemin een prima film. Voldoende spanning maar te weinig verrassing. Behalve aan het einde. Daar werd de klassieke truc weer van stal gehaald door de grote dode wisseltruc.

Je krijgt wat je verwacht. Een nooit teleurstellende Denzel Washington en in deze Equalizer iets meer gedoseerd geweld.

Uit medelijden met een oude metselaar, Greg Dyer wiens pensioen door cybercriminelen is afgepakt, start de zoektocht naar deze organisatie. En zo kwam hij uit bij een internetcrimineel die al jaren onvindbaar was maar ook een drugsbende leidde op Sicilië.

Ook de maffia is uiteraard in het spel en daar moet Deinze het dan allemaal tegen opnemen.

Het tempo lag wel laag, maar eigenlijk beviel mij dat wel. Prima film maar ik ben er alleen nog niet uit of of ik het jammer vind dat er geen Equalizer 4 komt.