Reacties

Je hebt nog geen cijfer aan de film gegeven @latevogel. Deze film heb ik ook al een paar keer gezien, vooral in de jaren 80 toen ik het nog met VHS banden moest doen. De setting is prachtig en er spelen een pak bekende acteurs in mee die de film duidelijk naar een hoog niveau tillen. De vergelijking met Deliverance wordt soms ook gemaakt en ik moet zeggen dat het wel een beetje dezelfde sfeer heeft.

Deze thriller met wat familiedrama heeft redelijk wat vaart en is leuk tijdverdrijf. Er zitten wat toevalligheden in die sommige scenes wat minder geloofwaardig maken maar over het geheel heb ik me er wel mee vermaakt. James Frain zet een goede schurkenrol neer, maar dat is hij gewend en Jim Caviezel speelt de gepijnigde vader die alle narigheid over zich heen krijgt. De finale speelt zich af in de moerassen van Louisiana en is een mooi decor. De speelduur is onder de 90 minuten dus het vliegt voorbij.

Het ultralopen is nog altijd een beetje een onbekend fenomeen binnen de atletiekwereld. Dit terwijl de community zeer hecht is. Zelf ben ik niet verder gekomen dan een handvol marathons, mijn piek lag meer op de kortere afstanden maar de mannen van de zeer lange adem hadden wel mijn interesse. De Belg waar het hier om gaat Jean Paul Praet won maar liefst 8! keer de Nacht van Vlaanderen, een wedstrijd over 100 kilometer. Zijn toptijd werd echter niet erkend als wereldrecord vanwege de starre houding van de IAAF die het parcours niet zelf hadden gemeten met een door hun erkende opmeter. In de documentaire loopt hij nog eenmaal het parcours waarbij op diverse plaatsen gestopt wordt om herinneringen aan de wedstrijd worden opgehaald en er ook nog wat oude bekenden de revue passeren. In het verleden heb ik ook wel eens getraind met ultralopers, zoals Ron Teunisse, waarmee ik wel eens door de duinen van Castricum liep en hij had altijd de mooiste verhalen over de Spartathlon in Griekenland waar hij ooit tweede werd. De docu gaf mij weer motivatie om door te gaan met trainen. Jean Paul tikt de 65 inmiddels aan maar hij loopt nog iedere dag in een vloeiende stijl.

Het idee is leuk en de beelden ook wel. Het enige jammere is dat het eindeloos herhaalt wordt maar als je het opneemt zoals ik meestal doe kan je dat doorspoelen.

Een toekomstbeeld? In Nederland zal het niet zo'n vaart lopen maar in landen met een dictatoriaal regime gebeurt het al min of meer.

Lekker goor kort horrorfilmpje dat redelijk geslaagd is.

Geslaagde korte film die rond Halloween speelt. Dat feest is altijd een bron van inspiratie zo blijkt.

Redelijke actiefilm met wat corrupte agenten en een partij coke van 25 kilo die van eigenaar verandert wat de oorspronkelijke eigenaar weer niet op zich laat zitten. Genoeg vaart, soms wat teveel van het goede maar vermaak genoeg.

Martin Compston draagt deze serie over een draagmoeder waarbij weer de nodige twists in het verhaal zitten. Vrijdag 5 februari begint hij op NPO3.

Korte film van Julius Avery, die later meer bekendheid oogstte met Son of a Gun en Overlord. Een groep jochies wil kattenkwaad uithalen waarbij het bijna mis gaat. Sterk werkje.

De klassieke Royal Rumble wedstrijd waarbij er om de 90 seconden een WWWE superster de ring betreedt had een onverwachte maar terechte winnaar. Ik volg het circus al sinds sky channel het uitzond in de jaren 80. Er is wel veel verandert maar het blijft een spektakel waar ik ook wel live ben bij geweest.

Klassieke film met Errol Flynn. Bij de aanval liet men maar liefst 125 paarden via struikeldraad vallen om de scenes echt te doen lijken. Er waren ongeveer 25 paarden die dit met de dood moesten bekopen. Sinds ik van dit feit op de hoogte ben heb ik ook niet meer de behoefte gehad om het nogmaals te zien. Het zou tegenwoordig ook echt niet meer hoeven met alle technische middelen. Voor de rest vond ik het wel een prachtige historische film.

Deze heb ik nog gezien tijdens de horrornight in onze plaatselijke bioscoop. Het was de laatste van de vier dus dat was even doorbijten. De anderen die werden vertoond waren Candyman, Hellraiser 3 en Braindead. Deze was het minst heftig van de 4.

Dit is een ware cultklassieker. Ik heb hem dan ook voor het eerst gezien op de BBC toen Alex Cox nog de cultfilms belichtte. De nachtelijke belegering van een politiebureau door een stelletje tuig waarbij de hulp voor de agent van dienst uit onverwachte hoek komt.

Een leuk gegeven van een dief en een moordenaar die zich in dezelfde auto bevinden en je als kijker in het ongewisse laat wie de dief is en wie de moordenaar. Lance Henriksen heb ik altijd een prachtacteur gevonden en Eric Roberts is hier ook in vorm. Dat is ook wel eens anders met deze acteur.

Verhalen vanuit een gevangenis van rond de 10 minuten. Vanwege de Lockdown een goede vondst. De finefleur van de zuiderburen is voor dit project gestrikt zoals Matthias Schoenaerts, Gene Bervoets, Veerle Baetens, Johan Leysen en ga zo maar door. De verhalen variëren van komedie tot horror en inktzwart drama. Hoewel ik sommige verhalen wat minder vond heb ik over het algemeen wel genoten van met name Transfer, een horrorachtig verhaal, Franky & Mariel een drama wat luchtig eindigt en Zuur, met Matthias Schoenaerts over een vrouw die door een bijtend zuur in haar gezicht verminkt is geraakt.

Deze horrorfilm uit de Flippijnen viel mij absoluut niet tegen. De universiteit als plaats waar het gebeurt is goed gekozen en er zitten behoorlijke special effects in. Er zit ook wel een redelijk heftige scene in met een klein meisje die niet iedereen zal l verteren maar daarom is het wel realistisch. er zitten ook wat andere vondsten in die je niet verwacht. Al met al flink genoten.,

Lieve korte film over een dame op leeftijd die een relatie via brieven en cadeaus krijgt met een TGV machinist die ze nog nooit heeft gezien.

Er zijn films die een lange speelduur hebben en ook lang duren. Dit is een voorbeeld van een film waar ik daar totaal geen last van hebt. Hij staat dan ook in mijn persoonlijke top 10. De karakters in deze film hebben zo'n diepgang en het verhaal is zo interessant dat de tijd voorbij vliegt. Tel daarbij de fantastische soundtrack op van Ennio Morricone en je hebt een monumentale rolprent.

Klassieke film waar later op voortgeborduurd werd in onder meer Surviving the Game, Hard Target en No Escape. De typische klassieke filmmuziek draagt bij aan de sfeer en geeft de film een lekker onheilspellend karakter. De speelduur is lekker kort, iets meer dan een uur en na een minuut of 40 gaat de hogere versnelling er in. De waanzinnige graaf Zoraff is subliem in zijn rol en het eind is ook fantastisch gefilmd. De jungle sets zijn dezelfde als die in de klassieke King Kong film werd gebruikt. Er zaten wel wat foutjes in zoals een enorme waterval terwijl de hoofdrolspeler op een hoog punt het hele eiland kan overzien en het omschrijft als een hertenpark. De film is zoals normaal voor die tijd geschoten in zwart/wit. In mijn jeugd ben ik opgegroeid met zwart wit films en het stoort mij absoluut niet. Voor degenen die hem nog willen kijken, deze is ook te zien op youtube en hier: https://archive.org/details/TheMostDangerousGame

Deze en andere oude horror klassiekers zijn tijdelijk beschikbaar op Youtube. Het is in zwart wit en in niet in breedbeeld maar deze is echt de moeite waard om te zien. De special effects zijn voor een film uit 1933 echt in orde en de speelduur is 70 minuten. Hierdoor is het verhaal lekker rechttoe rechtaan zonder zijplotjes en en wordt de aandacht goed vastgehouden. Claude Rains is tevens een uitmuntend acteur voor dit soort rollen en straalt toch iets uit hoewel hij onzichtbaar is. Een aanrader voor liefhebbers van het genre.

Dit was weer eens een realistische keiharde miniserie. Het verhaal springt heen en weer in de tijd tussen midden jaren 90 en nu. De opkomst van Luther als crimineel. De familieperikelen die meespelen en het dilemma dat hij heeft met zijn "nichtje"Puk geven een mooi tijdsbeeld en een hoop harde actie.

Jexi is en redelijke komische en maatschappelijk bewuste film over Phil,een jongeman,die net als veel millenials vergroeid is met zijn smartfoon. Het verhaal speelt zich af in San Francisco. Halverwege de film komt Phil er achter dat San Francisco toch wel mooie uitzichten heeft als hij een keer zijn smartfoon niet bij zich heeft. De romantische storyline is natuurlijk erg voorspelbaar. Michael Pena heeft een leuke rol als hoofd van de afdeling waar Phil werkt en als de aftiteling begint niet meteen afzetten want dan komt hij nog een keer in actie.

Interessante serie over een losgeslagen K.I. Er had nog iets meer ingezeten als ze de mogelijkheden van de K.I.nog wat verder hadden benut en de gebruikelijke familiedrama's wat minder aandacht hadden gekregen. Aan het eind lijkt het alsof er een vervolg aankomt maar FOX heeft helaas de stekker er uit getrokken.

Voor de liefhebbers is hij hier Tte zien: https://www.vincevanderpol.nl/portfolio/le-temps-qui-reste