Reacties

Manny, Peaches en Sid zijn best leuk, maar wat mij betreft had Scratch een grotere rol mogen hebben.

Queen was en is Queen, de koning(in) van de rock. Maar... ik vond het een tikje lauw concert, alsof ze met de handrem erop speelden, ik heb wel eens betere (stukken) van concerten gezien - althans in mijn herinnering. Vanwege die eeuwige status op grote hoogte toch een 8+.

Vier seizoenen, vier totaal verschillende thema's en achtergronden. Het eerste seizoen, waarin God er het bijltje bij neer lijkt te gooien, vond ik fantastisch. Het tweede seizoen dat zich in de middeleeuwen afspeelt, was een groot stuk meer 'mwah' en bij het derde seizoen over het leven in Amerika in de 19e eeuw heb ik het halverwege opgegeven. Ik zat te vaak te geeuwen, dat deel kon me niet boeien en daarom ben ik aan het vierde seizoen niet begonnen. Al is dat ook wel omdat futuristische scenario's over levens in andere sterrenstelsels en zo mij absoluut niet aantrekken. Omdat het eerste seizoen zo fantastisch grappig was, geef ik - op basis van ruim 2,5 bekeken seizoenen - toch nog een 7+.

Mooie spannende Scandinavische thriller. Net als bij de vorige ook hier soms zó spannend dat ik even pauzeerde (gelukkig geeft de muziek dat soort momenten goed aan). Blijkbaar kan ik met het ouder worden steeds minder goed tegen dergelijke momenten, terwijl in boeken ik daar absoluut geen last van heb. Hoewel Carl Morck een goede en gedreven detective lijkt te zijn, heb ik - gezien zijn behoorlijk depressieve uitstraling - ook wel wat medelijden met hem. En met Assad, het zal je collega maar zijn.

Superspannende (en rokerige!) thriller zoals ze alleen uit Scandinavische landen kunnen komen. Soms zelfs zó spannend dat ik de film even pauzeerde en iets anders ging doen - maar dat ligt uiteraard aan mij. In het begin moest ik wel enorm wennen aan Matthew Goode als Carl Morck, ik was net een beetje gewend aan Nikolaj Lie Kaas in de Schotse serie. Maar ach, qua horkerigheid zijn beide acteurs in hun rollen aan elkaar gewaagd. Assistent/collega Assad lijkt een stuk slimmer dan Akram Salim in de tv-serie en hoewel dat meer sjeu geeft, had het ietwat stuntelende gedrag van Akram ook z'n charme. Deze film heeft me in elk geval nieuwsgierig gemaakt naar de volgende Dept Q film.

Indringende documentaire waarin VS-soldaten uit Abu Graib - die gevangenen verdacht van o.a. IS-sympathieen op de meest vreselijke manieren behandelden - zélf aan het woord komen. De link tussen 'gewone' militairen en medewerkers van 'Military Intelligence' (lees: CIA) wordt helder in kaart gebracht. Schokkend zijn de verhalen van militairen die eigenlijk vinden dat wat zij deden normaal was. Dankzij een klokkenluider werden deze gruweldaden aan het licht gebracht. Tegelijk sta ik versteld van de naieviteit van sommige soldaten: 'wij als VS-militairen en MI-werknemers doen dat niet." Nee? U dacht dat de CIA en het leger twee dameskransjes zijn die theedrinken achter de geraniums?

Ook dit concert roept vele herinneringen op. Ik heb net hard zitten meezingen (nou ja, blèren meer, sorry buren) omdat ik na al die tijd de teksten van bijna alle liedjes nog letterlijk uit m'n hoofd ken. Verrukkelijke muziek gespeeld door Neerlands beste band ooit.

Aardige documentaire met een paar, voor mij als fan, nieuwe weetjes. Maar toch, iets minder gekletst en iets meer van die fabeltastische muziek had een hogere waardering opgeleverd. Nu blijft hij steken op een 7+.

Doe Maar, het blijft voor mij toch de allerbeste band ooit in Nederland. Opnieuw terugluisterend naar dit concert op YouTube vraag ik me licht verbijsterd af waarom ik in 's hemelsnaam in 2008 of een van de weinige concerten daarna niet ben gegaan. Ik geloof dat ik toen de kaartjes te duur vond. Zo jammer en zo ongelooflijk stom. Want in de jaren '80 ben ik toch geregeld naar concerten geweest, een aantal keren zelfs backstage. En behalve dat die mannen fantastische musici zijn/waren, waren ze destijds ook fantastisch vriendelijke, grappige en behulpzame kerels.

Ik heb 4 van de 8 afleveringen gezien, toen gaf ik het op. Hoewel de beelden best goed en het idee achter de serie leuk is, zijn het ego en de arrogantie van Forrest Galante zo enorm groot dat ze misselijkmakend zijn. Elke 5 seconden horen dat hij wel iets in z'n eentje gaat doen, zoals het zoeken naar de Javaanse tiijger of de Taiwanese nevelpanter, of hem horen zeggen dat de gevonden sporen - en dan zie je een vaag stukje grond - laten zien dat 'zijn instinct' klopte, is niet om aan te zien. (En als je zijn wiki-pagina leest, dan zie je dat veel andere biologen er ook zo over denken.)

Over een muzikant op een bootje die probeert Ramses Shaffy's lied 'Zing, vecht, huil, bid' te spelen, maar daar niet echt goed in slaagt.

Oud en dus als vanouds, ijzersterk en scherp, zoals Youp altijd is geweest. Sommige cabaretiers zouden niet met pensioen mogen gaan.

Lieve animatie waarin hulp centraal staat, zelfs door slechte mannen als walvisvaarders.

Lieve animatie over allerlei zaken die een babyzeeschildpad tegen kan komen.

Zwaar, dat is enige passende woord. Vlaardingen, recenter Groningen. Waarom kunnen deze kinderen (blijkbaar) geen gewoon leven met aandacht en goede zorg krijgen? En dat overal ter wereld, alsof kinderen er niet toe doen.

Grappig. Toch maar even niet de ongediertebestrijding bellen. :-)

Heftig (en herkenbaar) filmpje over automutilatie.

Aardige politieke serie, maar per aflevering steeds onwaarschijnlijker. Aardig, maar geen serie die ik voor een tweede keer zou kijken, zoals ik dat bij sommige andere series wel heb gedaan.

Afgezien van het feit dat ik het absoluut ongeloofwaardig vind dat 1 vrouw het kan opnemen tegen minstens zo'n 20 zwaarbewarende mannen, die immers zelf echt geen doetjes zijn, was dit wel even voldoende grof geweld voor de komende 10 jaar of zo.

Ik heb drie afleveringen gezien en me de hele tijd afgevraagd wanneer het nou leuk ging worden. Niet dus. Misschien dat de serie dat ergens in seizoen zes wordt, maar 3 vreselijke saaie afleveringen was genoeg.

Saai. Tenzij je een architect bent natuurlijk.

Ouderwets spannende thriller over de dreiging tussen de VS en Rusland, met gelukkig een paar mensen die hun verstand gebruiken. Bij films als deze komt bij mij altijd de vraag op of de huidige staatshoofden ook zo zouden reageren. Ik vrees van niet.

Mooie, ontroerende documentaire. Een film als deze heeft mij opnieuw bewust gemaakt van allerlei foute ideeen en (voor)oordelen die ik heb/had over langgestraften. Ik had niet de liefde voor en de emoties bij het maken van deze quilts verwacht, niet van moordenaars en gewelddadige mensen die 25 jaar tot levenslang vastzitten in een extra beveiligde gevangenis. Gelukkig kunnen foute ideeen rechtgezet worden.

Mooie documentaire met tientallen, zo niet meer mini-camera's en de beelden worden in time-lapse weergegeven. Prachtige beelden van fauna en flora, soms zeer gedetailleerd: een moedereend die haar eieren beschermt tegen de graaiende poot van een wasbeer, babysalamanders die uit hun eivlies breken, een pasgeboren hertje dat door moeder wordt schoongelikt en gelijk moet kunnen staan om gevaar te ontlopen. De film heet 'backyard wilderness', helaas is mijn balkon en naar ik aanneem de achtertuinen van bijna iedereen in een verstedelijkt gebied niet zo vol van het leven van wilde dieren.

Een minpunt wel: de stem van de vertelster heeft dezelfde slaapverwekkende intonatie en toonhoogte als die 'luister-naar-de-walvissen'-cd's die ze afspelen bij schoonheidsspecialistes en soms in sauna's.

Moederlijke gevoelens overheersen, dat blijkt maar weer. Mooi getekende animatie, maar die muziek! Ik zou zweren dat ik akkoorden van 'hoor de wind waait door de bomen' herken.