Reacties

Schitterende performance van Menochet die een geloofwaardige borderliner neerzet!

Ik hoopte op iets in de stijl van regisseur Todd Solondz of misschien de film 'Napoleon Dynamite'. Waar die films uiteenlopen van redelijk briljant tot eigenzinnig grappig is daar bij 'American Dinner' geen sprake van. Hoewel er wat geeky shots in deze B film zitten van wat gezien kan worden als buitenbeentjes is het geheel een voorspelbaar, regelmatig ergenis opwekkend verhaal over een opstandige, maar verder vooral volgens de heersende normen rebelerende zanger van een punkband en zijn nieuwe vriendinnetje. Zijn enige 'afwijkende' visie op de wereld is dat werken stom is. Verder gedraagt hij zich vooral grof en onbeschoft. Uitgebracht in het Previously Unreleased programma van Eye had deze film best unreleased kunnen blijven.

Mix van drama, romantiek, rechtbankdrama en thriller in een film die op het randje ligt tussen commercieel en filmhuisfilm met als gevolg dat hij door zo ongeveer iedere bioscoop in Nederland wordt vertoond. En dat is echt te veel eer.
Meestal ben ik kritischer dan jotofilm op commerciële producties, maar dit keer heb ik me om de een of andere reden best vermaakt met deze toch enigszins rariteit. Alles wat joto zegt is waar en vooral het steeds opnieuw schuw wegkijken door Daisy Edgar-Jones stoort erg, maar uiteindelijk heeft de film toch meer dan twee uur mijn aandacht weten vast te houden. Het zal mijn behoefte aan afleiding zijn geweest. En mijn fascinatie met de wonderlijke neus van Edgar-Jones.

Roadmovie over en voor bejaarde(n) die vaak houterig aanvoelt. Geen enkele ontmoeting die hoofdpersoon Tom tijdens zijn reis heeft voelt natuurlijk aan. Je ziet steeds precies wat het zijn; overdreven mini toneelstukjes. Bijzonder storend is ook het social media element dat is ingevoegd. Tom wordt op zijn reis steeds gefotografeerd en gefilmd met maar één doel: ons kijkers te laten weten dat we toch vooral naar een held zitten te kijken. Iemand heeft duidelijk de cursus 'Crowdpleasing voor scenarioschrijvers ' gevolgd. De scenes die focussen op de relatie tussen Tom en zijn vrouw zijn soms best degelijk gemaakt, maar het geheel is voor mij echt ondermaats.

Het is bijna onmogelijk om tijdens het kijken van deze film niet aan 'Let the Right One in' te denken. Veel overeenkomsten. Bij zulk vergelijkingsmateriaal zou je al snel denken dat de film tegenvalt, maar dat doet hij zeker niet! Knappe film met fantastisch acterende kinderen.
Eskil Vogt bevestigt met de tweede film onder zijn regie na 'Blind' dat hij een begaafd regisseur is. Dat hij schrijven kan wisten we natuurlijk al door zijn samenwerkingen met Joachim Trier bij de films die Latevogel al heeft genoemd.

Voor degenen die Crimes of the Future van Cronenberg tegen vonden vallen (ik) een herkansing met elevated body horror van Garland. Heerlijk eigenzinnig met veel metaforen die het eind, als alles duidelijk wordt, wel een beetje plat maken. Maar dat is als je de uitdrukking op het gezicht van Buckley in de voorlaatste scene ziet waarschijnlijk precies de bedoeling. Tip en misschien ook een beetje SPOILER; ga de film vooral kijken met die vriendin die regelmatig verzucht: 'Mannen... 🙄'

Persoonlijke watchlist aantekening:
Honderd jaar na de geboorte van Resnais publiceert NRC een artikel over hem, waarin o.a. deze film wordt besproken. Zie tekst vanaf 2e foto. https://www.nrc.nl/nieuws/2022/06/07/het-magische-labyrint-van-alain-resnais-a4132690

Persoonlijke noot bij watchlist.
In nrc 19-04-2022:
"Strohl stelt dat hij er enorm van kan genieten als juist die basisconventies (eerder gedefinieerd als standaard ideeën over wat een film wel of niet moet zijn) worden overschreden, zoals de botsende acteerstijlen in rampenfilm The Core (2003)"

https://www.nrc.nl/nieuws/2022/04/19/genieten-van-bizarre-acteerprestaties-is-zo-gek-nog-niet-2-a4114974

Ik was ondanks de lovende recensies wat huiverig aangezien Eggers zelf niet helemaal tevreden was met de bemoeienissen van de studio, maar ten onrechte. Het voelt nog steeds als 'een echte Eggers'. Zeker toegankelijker dan The Lighthouse, maar goed vergelijkbaar met The Witch.

Vervreemding, controleverlies en expliciete bodyhorror. Brandon Cronenberg volgt de voetsporen van vader David in deze degelijk gemaakte film met veel sfeer. Een naargeestige sfeer wel te verstaan.

De klassieke (rijke) tekst zal veel mensen afschrikken, maar het verhaal blijft boeien en is schitterend in beeld gebracht. De cinematografie is Academy Award waardig.

Periode van een paar jaar uit het leven van een alledaagse jongeman gedurende een economische crisis en uiteindelijk ook nog even een pandemie. Leuk als je behoefte hebt aan bevestiging dat het leven ook voor anderen niet erg bijzonder is, verder aan de saaie kant.

Overigens kan het ook nog zijn dat het verkeerde vinkje is aangeklikt natuurlijk. Dat overkomt mij ook wel eens 😄. Zeker gaan kijken. Hij is misschien ietsje te lang en ik heb dubbele gevoelens over de laatste grap, maar het is een heerlijke satire! Net ff anders dan anders.

Er zijn diverse mogelijkheden. Typische vroege vogels in Nederland zijn recensenten en programmeurs waar speciale voorvertoningen voor worden georganiseerd. Hij/zij/hen zou ook nog bij de distributeur kunnen werken en ongetwijfeld heeft de film ergens op een festival gedraaid.

Vermakelijke documentaire waaruit blijkt dat het ook nog steeds in de bioscoop draaiende Pig met Nicolas Cage het wereldje aardig weet te treffen.

Ironisch dat Clint zich tot twee keer toe minzaam uitlaat over 'dat machogedoe', in een film waarin hij als 91 jarige, strompelende man nog steeds stoere praat uitslaat, wil laten zien dat hij kan vechten, een wild paard kan berijden, handig is met auto's en woest aantrekkelijk is voor vrouwen. Veel van de dialogen zijn niet om aan te zien/horen en hebben net als de scenes waarin de vrouwen zich aan de hoogbejaarde man aanbieden een hoge cringefactor. En dat alles in een verhaal dat niet meer lijkt dan een vehikel om een stereotiep beeld van Mexicanen te schetsen.

Lang een onderhoudende, hier en daar licht absurdistisch aandoende thriller met een degelijk opgebouwd verhaal. Deed me op momenten wel wat aan Fargo denken zelfs. Vooral het laatste halfuur voor de epiloog verliest de film met overdreven veel bloederig geweld en flauwe grapjes veel aan kracht en blijkt Wirkola de belofte van een zeer memorabele film niet waar te kunnen maken. Toch zeker de moeite van het kijken waard

Misdaad thriller die zich afspeelt aan de zelfkant van de maatschappij met grimmig arthouse sfeertje. Doet daarmee een beetje denken aan het werk van de Safdies, al is regisseur en vooral schrijver Sutton niet zo getalenteerd als broertjes Josh en Benny. Toch een aangename kijkervaring (als je van grimmig houdt tenminste).

Suffe dialogen en het groepje 'jonge avonturiers' is erg cliche, maar als je van sf houdt verder heel aardig. Er zitten een aantal interessante concepten in verwerkt. Jammer dat het niet wat professioneler en serieuzer is uitgewerkt. Ik heb me er net als TimB niet mee verveeld.

Het enigszins idioot uitgewerkte laatste stuk is eigenlijk ook wel heel grappig. Ik kreeg een paar keer bijna de slappe lach. Kan iemand trouwens even Black Francis bellen? Ze hebben zijn muziek geplagieerd.

//Ik hoop zo dat topgebruiker Loveblackcat deze film heeft gezien in//op.... En wat voor filmcijfer wordt het?!

Op zich boeiende film over een vrouw die wordt geconfronteerd met de verraadster van haar door het Iraanse regime vermoorde dochter weet helaas niet overal te overtuigen. Moeilijk is het ook om sympathie te krijgen voor de nurkse Haleh. Dat de 35 jarige Haleh door dezelfde actrice wordt gespeeld als de 72 jarige Haleh leidde mij erg af. Hetzelfde geldt voor het personage van haar broer. Vervolgens komt dan in 2019 verraadster Leyla die in 1982 al een volwassen vrouw was naar Nederland met een dochter van een jaar of 11. Niet geheel onmogelijk, maar dat voelde toch te veel als een kunstgreep. Een oudere dochter was ook mogelijk geweest al had dan het verhaal omgegooid moeten worden omdat veel van de gebeurtenissen nu alleen mogelijk zijn doordat de jonge Nilu nog erg naief is. Muggezifterij waarschijnlijk maar het weerhoudt mij samen met bijvoorbeeld de snelle, weinig gemotiveerde omslag van Haleh t.o.v het aangeven van Leyla bij 'de organisatie' om de film te omarmen.

De ultieme coming of age film.
Schitterende 'show don't tell (too much)' film van David Lowery waarbij hij terug is op het niveau van A Ghost Story. Net als die film is ook deze niet voor iedereen, maar een pareltje als je van niet alles helemaal voorgekauwd houdt.

Weinig geïnspireerde thriller die vooral te lijden heeft van een ongeloofwaardig script. Hilarisch is de scene waarin de goeiige white trash meth koker het leven filosofisch onder de loep neemt. Uitermate storend is het loopvermogen van onze heldin. Meisje rent, meisje strompelt, meisje rent en meisje strompelt weer. Prima om een vermoeide, verloren avond door te komen verder, maar wel een onvoldoende.

Mooi en ontroerend Iraans drama. Goed geacteerd en overtuigend verteld. Slim en effectief is de keuze om de moeder die toch als slachtoffer kan worden gezien, niet helemaal toegankelijk te maken (ze blijft wat ongrijpbaar en toont weinig affectie voor haar zoon), terwijl 'badguy' Kazem die haar zoon niet in het gezin wil opnemen juist een hartelijke goedzak is. Het legt de focus op de heersende normen en waarden in het huidige Iran en maakt het allemaal net even iets minder zwart wit dan in veel films gebruikelijk is.