Profiel van Hiddenhermit

De beschrijving die bij deze film is gegeven klopt niet. Hier een beknopte synopsis.

Drie jaar na de gebeurtenissen van het tweede deel is Yak inmiddels uitgegroeid tot een kalme en vastberaden jongeman. Hij is vastbesloten om terug te keren naar het leger. Ondertussen sluit Yad, zeven maanden zwanger, zich weer aan bij haar familie.
Maar het noodlot slaat opnieuw toe: Yee, de jongste zus, verdwijnt op mysterieuze wijze na schooltijd. Onder leiding van sergeant Paphan voeren de broers en zussen een spiritistische ceremonie uit om contact te leggen met de geest van Yam en antwoorden te krijgen. De geest onthult dat Yee is meegenomen naar “Bongsanodbiang”, een vervloekt bos dat naar verluidt nog gevaarlijker is dan het beruchte Dong Khomot. De broers gaan samen met de sergeant de strijd aan om hun zusje te redden.

Van de reeks vind ik deze de zwakste. Het is meer fysieke actie dan spirituele strijd, in de twee eerdere films vond ik de balans beter.

Ik zou het een hogere score geven als er niet in elke aflevering zoveel herhaald werd uit vorige afleveringen, alsof de kijker geheugenproblemen heeft. Ook werd er teveel aandacht besteed aan minder interessante momenten, waarschijnlijk om de menselijke kant van de verdachte te belichten, maar ik had liever meer focus op de zitting gehad.

De serie lijkt gehaast in elkaar geflanst en geeft tegenstrijdige informatie met betrekking tot de status van Angi. Ze schetsen 3 mogelijke situaties. Ze zit nog jaren in de gevangenis, ze komt veel eerder vrij en het eind van de series lijkt beide mogelijkheden tegen te spreken, maar ik heb geen zin om nogmaals te kijken, want zo boeiend is de serie niet.
Zeer oppervlakkig verhaal met een bizar eind.

Dit was geen makkelijke zit, een goede film op alle fronten, maar wat een ellende om naar te kijken. Aan het begin is er een scène die de toon zet voor de film.

Een klein jongetje loopt op straat, een vrouw komt aangefietst en spreekt hem aan. Hij heeft een grote schaafwond op zijn knie. De vrouw zegt vrolijk dat hij haar moet volgen en fietst weg. Het jongetje probeert haar rennend bij te houden. Het is zijn moeder.
Ik knipperde letterlijk met mijn ogen en mijn eerste gedachte was "misschien heeft de fiets geen baggedrager", maar dat had het wel. Zo kwamen er tijdens de film steeds vragen bij me op om het gedrag van de moeder te verklaren...maar er waren geen antwoorden die troost gaven. Dit is een uiterst sombere film over het uitzichtloos bestaan van een kind dat zowel mentaal als fysiek mishandeld wordt. De film is in grijstinten gefilmd en het viel me op dat het ook heel vaak hard waait. Ik kan me één echt zonnig moment herinneren, maar daarna kwam algauw een heftige regenbui. Op een ander zonnig moment stonden moeder en zoon in de schaduw. Prachtig vormgegeven, sterk geacteerd en hartverscheurend. Vooral toen bleek dat het op waargebeurde feiten is gebaseerd.

Tot nu toe is er één film die ik niet nog een keer wil zien ook al vond ik het een keigoede film. Na het zien van Requiem For A Dream, heb ik mijn moeder snikkend opgebeld om te zeggen dat ik van haar hou. Na deze film heb ik haar opgebeld om te zeggen dat ik dankbaar ben dat ze zo haar best voor me heeft gedaan. Ook deze film wil in niet nog een keer bekijken, maar ik beveel het wel aan.

Een verassende kijk op het zombie genre. De opening is herkenbaar en even was ik bang dat de hele film het bekende verhaal zou zijn, maar hoewel voorspelbaar toch een nieuw jasje. Carrie Ann Moss is weer een genot om naar te kijken en draagt de film. Het is geen bloederige zombie film, maar het heeft wel een paar geweldadige momenten.
Ik heb me vermaakt, een dikke voldoende.