Profiel van MKVII

Papillon toont in sobere beelden en spaarzame muziek een man die ontsnapping blijft najagen. Wat als wilskracht begint, eindigt in uitputting—een plot waarin vrijheid geen bestemming is, maar een idee dat alleen blijft bestaan door volharding.

Breaking the Waves: Lars von Trier toont in rauwe handheld beelden en sobere muziek een vrouw wier geloof haar tot zelfopoffering drijft. Wat als liefde begint, eindigt in vernietiging—een plot waarin zuiverheid geen bescherming kent en overtuiging alleen kan voortbestaan door ondergang.

Woodstock vangt in rauwe beelden en bezwerende muziek een moment van collectieve hoop—intens en ongefilterd. Wat als vrijheid voelt, blijkt tijdelijk: een orde zonder fundament, gedragen door overtuiging die geen toekomst kent, maar des te scherper oplicht in haar einde.

Blij deze afsluiting te hebben gezien van een serie en films waarvan ik genoten heb. Een soort sprookje voor geprivilegieerde mensen dat langzaam maar zeker opgaat in de stormen van tijd en emancipatie-bewegingen, en dat is maar goed ook! Niettemin levert het mooie beelden op van een tijd waarin alles (voor de rijken) elegant en comfortabel was. Huizen, kleding, auto’s stralen dat levensgevoel uit en verraderlijke nostalgie ligt dicht onder het oppervlakte. Erg fraai is het slot waarin de hoofdpersoon herinneringen heeft aan betekenisvolle ontmoetingen in de centrale hal die decennia nagenoeg hetzelfde is gebleven, maar de mensen niet. Ontroerend hoe de blijvende ruimte wordt ingezet tegen de voorbijgaande tijd.

Heerlijke familie-animatie in meer dan een opzicht. Geen idee waarom deze film zo’n lage waardering krijgt? Wellicht van mensen die de live action eerder zagen? Of zijn de karakters in deze film te off beat? Hoe dan ook, wij konden er wel om lachen en hebben ons prima vermaakt met de film. De variatie op disco klassieker I will survive echt geslaagd!