Reacties

Papillon toont in sobere beelden en spaarzame muziek een man die ontsnapping blijft najagen. Wat als wilskracht begint, eindigt in uitputting—een plot waarin vrijheid geen bestemming is, maar een idee dat alleen blijft bestaan door volharding.

Breaking the Waves: Lars von Trier toont in rauwe handheld beelden en sobere muziek een vrouw wier geloof haar tot zelfopoffering drijft. Wat als liefde begint, eindigt in vernietiging—een plot waarin zuiverheid geen bescherming kent en overtuiging alleen kan voortbestaan door ondergang.

Woodstock vangt in rauwe beelden en bezwerende muziek een moment van collectieve hoop—intens en ongefilterd. Wat als vrijheid voelt, blijkt tijdelijk: een orde zonder fundament, gedragen door overtuiging die geen toekomst kent, maar des te scherper oplicht in haar einde.

Blij deze afsluiting te hebben gezien van een serie en films waarvan ik genoten heb. Een soort sprookje voor geprivilegieerde mensen dat langzaam maar zeker opgaat in de stormen van tijd en emancipatie-bewegingen, en dat is maar goed ook! Niettemin levert het mooie beelden op van een tijd waarin alles (voor de rijken) elegant en comfortabel was. Huizen, kleding, auto’s stralen dat levensgevoel uit en verraderlijke nostalgie ligt dicht onder het oppervlakte. Erg fraai is het slot waarin de hoofdpersoon herinneringen heeft aan betekenisvolle ontmoetingen in de centrale hal die decennia nagenoeg hetzelfde is gebleven, maar de mensen niet. Ontroerend hoe de blijvende ruimte wordt ingezet tegen de voorbijgaande tijd.

Heerlijke familie-animatie in meer dan een opzicht. Geen idee waarom deze film zo’n lage waardering krijgt? Wellicht van mensen die de live action eerder zagen? Of zijn de karakters in deze film te off beat? Hoe dan ook, wij konden er wel om lachen en hebben ons prima vermaakt met de film. De variatie op disco klassieker I will survive echt geslaagd!

Zwaar geromantiseerde schets van jonge mensen op zoek naar een manier om zichzelf te uiten. Als komedie aardig, maar nuchter bekeken een nogal dun en onrealistisch plot. De speler zijn te goed voor deze film en maken het geheel net acceptabel.

Gezien op een filmfestival in het buitenland met ondertitels in de lokale taal. Dialogen in Duits, Frans, Engels waren redelijk te volgen, maar in Jiddisch, Japans en Tsjechisch niet. Dat is wel een probleem omdat de film niet lineair is en Kafka’s leven associatief in fragmenten toont. Gelukkig wel bekend met Kafka’s boeken en biografie en daarom het meeste wel kunnen herkennen. Goed acteerwerk en atmosferische beelden maakten de ervaring positief.

Omdat ik de originele live action films niet ken, kan ik niet vergelijken. Wel kan ik hier schrijven dat we als gezin met jonge kinderen erg veel plezier hebben beleefd aan deze animatie. Heerlijk tegendraads en een persiflage op bekende horror-films - en hoe kan het ook anders: Raiders of the Lost Ark. Mooi ook hoe de sociale pikorde ondersteboven wordt gekeerd; kennelijk een reality check voor menig kijker, want anders is de lage waardering niet goed te verklaren. Of zou de grimmige grafhumor daar wat mee te maken hebben?

Sound of Falling verkent hoe herinnering en verlies zich niet lineair ontvouwen, maar als losse fragmenten blijven resoneren. De regie kiest voor een ingetogen, bijna tastbare beeldtaal waarin stilte zwaarder weegt dan dialoog. De productiewaarden zijn sober maar trefzeker, zonder dat één naam zich nadrukkelijk opdringt. Wat rest is een gevoel van onafheid: het verleden laat zich niet ordenen, slechts ondergaan. Troost blijft uit, maar er ontstaat wel een vorm van berusting. De val wordt niet gebroken, alleen vertraagd. Een stille confrontatie met de onherroepelijkheid van tijd.

“Dodelijk vermoeid” is om meerdere redenen een prima samenvatting voor deze film.

Binnen genre prima deel van deze filmreeks. De kinderen zaten op het puntje van hun stoel en de ouders konden wel lachen om Carrey die met de nodige zelfspot voor humor zorgde. Het blijft verder wel echt een kinderfilm en dat is niet anders voor het videospel waarop de filmreeks gebaseerd is.

Dank ☺️

The Silence of the Lambs toont hoe beschaving en barbarij ongemakkelijk dicht naast elkaar bestaan, gescheiden door een dun laagje beheersing. Demme bouwt spanning met klinische precisie, waarbij vooral Foster en Hopkins uitblinken in een ijzingwekkend samenspel. De film is technisch beheerst en atmosferisch verstikkend zonder effectbejag. Wat blijft is geen overwinning op het kwaad, maar een tijdelijke ordening ervan. Het monster wordt begrepen, maar niet overwonnen. Dat maakt de rust aan het einde slechts schijn. Een beklemmend inzicht in de grenzen van menselijke controle.

Een ontluisterend portret van de illusie van vrijheid in Revolutionary Road. DiCaprio en Winslet spelen met precisie een huwelijk dat langzaam implodeert. De productie is stijlvol en gecontroleerd, met een beklemmende perfectie van suburbane leegte.
Achter grote woorden over een ander leven schuilt onvermogen tot verandering.
De droom van ontsnapping blijkt vooral een spiegel van zelfbedrog.
Wat rest is de confrontatie met grenzen die intern blijken, niet extern.
De film is meedogenloos zonder luid te worden.

Een indringend portret van controle en geweten in Das Leben der Anderen.
Ulrich Mühe draagt de film met een verstilde, bijna ondoorgrondelijke intensiteit. De sobere regie en grauwe decors versterken de beklemming van een systeem dat alles wil zien en begrijpen. Wat begint als plichtmatige observatie, kantelt langzaam in morele betrokkenheid. De vraag is niet of het systeem faalt, maar wanneer de mens erin begint te schuiven. Kleine gebaren krijgen een bijna beslissend gewicht.
Juist in die verschuiving zit de kracht van de film.

Een ogenschijnlijk licht drama dat zich ontpopt tot een scherpe studie van egoïsme en afhankelijkheid in Rain Man. De chemie tussen Tom Cruise en Dustin Hoffman draagt de film, met Hoffmans niet al te overtuigende poging om een autist neer te zetten. Wat begint als een opportunistische reis, wordt een confrontatie met grenzen die niet te verleggen zijn.
Niet alles is oplosbaar, niet elke relatie wederkerig. Juist daarin wint de film aan gewicht. Sentiment ligt op de loer, maar wordt meestal vermeden.

Een indringende en overtuigend gebrachte waarschuwing van Al Gore over de onomkeerbare gevolgen van klimaatverandering. De film is in wezen een lezing, maar door strakke montage en heldere visualisaties verrassend meeslepend. De productiewaarden zijn sober, maar doelgericht en effectief in dienst van de boodschap.

Wat blijft is de poging om feiten om te zetten in moreel besef en politieke urgentie. Tegelijk schuurt het: weten blijkt nog geen handelen.
De mens ziet het probleem, maar beweegt niet mee. Daarin schuilt de kracht én de tragiek van de film.

Kijkhuisfilm met een even sober als een onontkoombaar plot. Geen heroïek, geen ontsnapping - alleen de logica van een systeem dat mensen reduceert tot middelen. Wat zich voltrekt is geen drama in de klassieke zin, maar een uitvoering: beheerst, administratief, en juist daardoor beklemmend. Wat blijft is de vraag of waardigheid iets is wat een mens bezit, of slechts iets wat hem gegund wordt zolang het systeem het toestaat.

Even beklemmend als eenvoudig meesterwerk. Deed me evenveel denken aan Reve’s De Avonden als aan het straattheaterfestival Oerol. Een volwassen man die niet buiten komt, gevangen in een gezin dat net zo goed een decorstuk had kunnen zijn. Wat volgt is geen ontwikkeling, maar een onthulling: hoe dun de grens is tussen orde en absurditeit, tussen opvoeding en verstikking. Geen grote gebaren, wel een ongemakkelijke precisie die blijft hangen. Alsof dit geen uitzondering is, maar een mogelijkheid die altijd al in de mens besloten lag.

Blij deze film nu zelf te hebben gezien. Mijn oordeel is niet minder kritisch dan dat van @Daenelia. Goed dat de “wind van tijd” slavernij heeft weggeblazen en dat we seksueel geweld niet langer romantiseren. Maar geen reden tot optimisme over de menselijke natuur. De film laat scherp zien wat er gebeurt wanneer egoïsme, dubbele maatstaven en machtshonger de overhand krijgen - of is dit simpelweg hoe overlevingsdrang zich manifesteert? Wat blijft is een lange, ambivalente film met sterke hoofdrollen en een reis door de VS tegen de achtergrond van de Amerikaanse burgeroorlog met af en toe prachtige beelden.

Niet zo slecht als gevreesd, niet veel beter dan gehoopt. Een film vol cartoonesk geweld, destructie en strijd om absolute macht. “Beter goed gejat dan slecht bedacht” was kennelijk het devies want de film barst van scènes uit andere films. Mijn kinderen hebben zich prima vermaakt, papa en mama minder.

Prachtige kijkhuisfim waarin de beelden net zo belangrijk zijn als het plot. Een jongen ontdekt dat de keuzes die zijn ouders en familie hebben gemaakt, gevolgen hebben voor zijn leven. Ontroerend hoe de jongen op kinderlijke wijze probeert zijn moeder te helpen en daarbij een gang rond het eiland en de bekenden maakt. Het einde is realistisch en logisch, en optimistisch over het verdere leven van de generatie Duitsers die kind waren in WO2, de generatie waartoe ook de bedenker van de film behoorde.

Weer veel zinvol politiegeweld van het duo Hopps en Wilde, met hoopvolle boodschap over eenheid in diversiteit. Snel tempo, soms wat humor, en inderdaad veel cinefiele easter eggs voor de volwassenen. We gaan deel 3 zeker kijken.

Samen met mijn zoon van 9 gekeken. Groot succes! Zeer onderhoudend en mooi gemaakt. En ook nog een paar lessen over liefde en loslaten. En dat voor een vissenfilm, leuk!

Een zedenschets die het leven in 1895 vergelijkt met dat in 2025, met nadruk op wat blijft: de band tussen mensen, familie of andere lotgenoten, die het beste proberen te maken van hun tijd op aarde. Het plot is duidelijk bij deze boodschap bedacht en moet niet al te serieus worden genomen. Wel mooi is hoe de film laat zien hoe weinig generaties van elkaars leven weten; een ontnuchterende gedachte. Het inzetten van blijvende ruimte tegen de voorbijgaande tijd, is zo bezien van beperkte troost. Blijft over een lieve film over menselijke relaties toen en nu en beeldmateriaal dat tijdperken verbindt, als reizigers door de tijd.