Reacties

Gerestaureerde uitgebreide versie uit 2012 van dit concert met een uitvoering van ‘The End’, van 17 min. 31 sec., die ook te zien is in de 50 min. durende doc ‘Feast of Friends’ van Frank Lisciandro (blu ray op het label Eagle Rock, ERBRD 52229). Jim Morrison is een bezeten shaman, zichtbaar onder invloed van LSD, getuige zijn improvisatie ‘Ode to a Grasshopper’ - in werkelijkheid een op het podium verdwaalde mot: ‘Have you seen my grasshopper, mama?’ Mick Jagger zat tijdens de show met zijn toenmalige vriendin Marianne Faithfull op de eerste rij en noemde naar verluidt de show ‘boring’.

Bizar, maar daarom niet minder fascinerend liefdesverhaal.

Opmerkelijk dat in deze diepgaande documentaire de muzikale invloed van Brian Jones op de totstandkoming van ‘Their Satanic Majesties Request’ (mijn eerste lp, gekocht in 1968), in het bijzonder zijn spel op de mellotron op ‘2000 Lightyears from home’, niet wordt genoemd. Hij prefereerde ‘Child of the moon’ boven ‘Jumpin’ Jack Flash’. Ook ontbreekt zijn fascinatie voor Noordafrikaanse muziek, getuige ‘Brian Jones presents the Pipes of Pan at Jajouka’, uitgebracht in 1971.

Netflix/cinetree.

Dan ben ik bang dat Family life (1971) van Ken Loach ook niet aan je is besteed.

Onevenwichtige film zonder duidelijke verhaalstructuur; wel met een open eind. Absoluut fascinerend om te zien vanwege het verbluffende camerawerk van Sven Nykvist in zwart/wit. De film wordt vertoond in het kader van Queer Power, maar homoseksualiteit speelt in deze film daarvoor een te bescheiden rol. Een betere keus in dat teken is Bergman’s ‘Face to Face’ (1976) over biseksualiteit. De film Persona gaat eerder over psychische dominantie en onderwerping, zoals in Joseph Losey’s ‘The Servant’ (1963). Persona staat voor gezichtsmasker: wie is wie? Wie de patient, wie de behandelaar? In stilte vallen de maskers…. DVD op het Britse label Tartan Cinema (TVD4078; Uncensored Director’s Cut; 80 min).

Turkse slow cinema in broeierige sfeer over de meedogenloze macht van lokale autoriteiten en diepgewortelde homofobie onder de traditionele dorpsbevolking.

Mix in slow cinema van godsdienst (-waanzin), gebedsgenezing en duiveluitdrijving in een koud en kil klooster en de reactie daarop van het seculiere gezag. DVD op het label Lumiere (B739). De regisseur werd voor dit donker hartverscheurend meesterwerk op het IFF Cannes 2012 bekroond met de Gouden Palm voor het beste scenario; de beide hoofdrolspelers kregen voor dit debuut samen de prijs voor beste actrice.

Ook aan te raden op dit vlak: Infinitely Polar Bear (2014) met Mark Ruffalo en - in mindere mate - Mr.Jones (1993) met Richard Gere.

Gezien op het ENFF 2024. Aan de hand van archiefmateriaal en op film vastgelegde jeugdherinneringen van de in 1982 geboren regisseur (bekend als co-producer van ‘What do we see when we look at the sky?) is dit - in zwart/wit en in kleur - een niet geheel uit de verf komende, enigzins afstandelijke docu over de verwoestende gevolgen van het complex en vergeten Abchazie-conflict uit 1992/93.

Gouden palm IFF Cannes 2007. DVD op het label Contactfilm, CFDVD0802, met op de eerste DVD vele extra’s en op de tweede de docu Children of the decree (aka: Das Experiment 770 - Gebaeren auf Befehl) over de vrouwvijandige bevolkingspolitiek van dictator Ceausescu met onveilige, illegale abortuspraktijk als gevolg.

Na ruim 44 jaar opnieuw gezien - op het grote scherm. Glansrol voor Soutendijk. Fabuleus camerawerk van Theo van de Sande, rijk in details, magnifiek beperkt tot bruintinten met een vleugje rood.

Een hoofdrol voor het geluid: hoe zoet en zacht in afwachting van het onheilspellend geronk van vliegtuigen op 10 mei 1940.

Staatsterreur in een samenleving van ‘Jij hebt niets gezien en gezegd; ik heb niets gehoord’. Op het plein, waar de beschieting plaatsvond, vloeide zoveel bloed dat het niet meer schoongemaakt kon worden en het opnieuw geasfalteerd moest worden. Gelukkig zwart/wit in beeld gebracht met subliem camerawerk van Andrey Naydenov. DVD op het label Cherry Pickers (CP147).

Kafka in de Sovjet-Unie.

Een Chinees gezegde is: “Een triest leven is beter dan een schone dood”. Dit loopt als een rode draad door de film, waar in 4 verschillende vertellingen, de hoofdfiguren tegen wil en dank een spoor van dood en verderf achterlaten. DVD op het label Cineart/TwinPics.

Een Chinees gezegde is: “Wraak is een gerecht dat koud wordt opgediend”. Wellicht is dat een verklaring waarom deze film over een jianghu-gangster/liefdesduo van het kaliber ruwe bolster/blanke pit zo kil en koud overkomt. De hoofdrol wordt vertolkt door Zhao Tao, muze en echtgenote van de regisseur. De Drieklovendam in de Yangtze-rivier is een element dat in meerdere van zijn films terugkomt en staat symbool voor de veranderingen in het moderne China, naast de door mannen gedomineerde onderwereld/jianghu, die vasthoudt aan de aloude gedragscode. DVD op het label Cherry Pickers (CP123).

Welkom in Nazi-Duitsland, land van melk en honing - of van het gebrek daaraan - tot in de haarvaten vol van vreemdelingenhaat (inclusief haat jegens vastelanders).

Met de titelsong van Tom Russell.

Met de titelsong van Tom Russell.

Met op de original soundtrack (MCAD 8039) o.a. ‘Me and the devil blues’, vertolkt door Cowboy Junkies.

Zwaarmoedig huwelijksverhaal over vallen en opstaan, voor bij de centrale verwarming.

Een love story in barokstijl: H & C: Heathcliff, the guy you loved to hate, en Cathy, the girl you hated to love. Geldt trouwens ook voor deze verfilming an sich: you love it or you hate it.

Speciale juryprijs en de Fipresci-prijs van de internationale filmcritici op het IFFR 2026.

Gezien op de spin-off van het IFFR 2026 te Groningen. Eindelijk weer een Georgische film te zien in NL, in de Tiger Competition. De film gaat over een voorheen gevierde, uitgerangeerde acteur, die op zoek naar een comeback zijn leven overdenkend, beseft wat hij gaandeweg verloren heeft: too young to die, too old to shine like Andromeda Galaxy. Na Scary Mother (2017) de tweede film van deze regisseur, dochter van Zaza Urushadze.