Reacties

Wat zegt AI?

Wie was kapitein Jorge Silva Ortiz?

Jorge Silva Ortiz was een officier en contra-spionagespecialist binnen de Chileense luchtmacht (FACh). Zijn rol rondom de Chileense staatsgreep is om drie redenen historisch cruciaal:
• Het verijdelde complot (1970): Al vóór Allende officieel aantrad als president, ontdekte Silva een geheim complot om Allende te vermoorden. Hij rapporteerde dit destijds rechtstreeks aan de aankomende president, waardoor de aanslag werd verijdeld.
• Het weigeren van executiebevelen (1973): Tijdens de bloedige militaire coup van Augusto Pinochet op 11 september 1973 weigerde Silva zijn orders uit te voeren. Hij was gestationeerd op de vliegbasis El Bosque, waar gevangenen in een hangar werden vastgehouden. Silva redde het leven van onder anderen de jonge student Fernando Villagrán (de latere auteur van het boek) en Felipe Agüero door hen stiekem over te plaatsen naar het Nationaal Stadion in plaats van hen te laten fusilleren.
• Marteling en ballingschap: Vanwege zijn weigering om mee te werken en zijn eerdere steun aan Allende werd Silva door zijn eigen legercollega's gearresteerd en zwaar gemarteld. Hij deelde een cel met generaal Alberto Bachelet (de vader van de latere president Michelle Bachelet). Silva werd veroordeeld tot 20 jaar cel, maar ging later in ballingschap naar Londen. Pas in 2016 werden al zijn veroordelingen door het Chileense Hooggerechtshof officieel nietig verklaard en werd hij volledig gerehabiliteerd.

Zwart-wit film, die zo dicht op de huid is gefilmd - door Diego Pequeño met handcamera - dat je er claustrofobisch van wordt. Na de staatsgreep van 11 september 1973 komt in Santiago een luchtmachtofficier, kapitein Silva, voor een dilemma te staan. Als subchef van een vliegschool moet hij meewerken aan de opsluiting van door de junta opgepakte linkse ‘rode’ kliek in zijn hangaar. De vraag is hoe hij - zonder insubordinatie tegenover zijn nieuwe meerdere, kolonel Jahn, en zonder in conflict te komen met zijn links georiënteerde vrouw Rosa - het vuile werk van de junta kan opknappen en toch kans kan zien zijn handen en geweten schoon te houden. Kanshebber voor de film van het jaar. Gezien op het LIFF 2026.

Me too in de Mexicaanse jeugd-zwemtopwereld. Confrontatie met het dilemma: Wat is belangrijker: winnen ten koste van de vriendschap of een nederlaag voor lief nemen? Deed mij in dit opzicht denken aan de Hongaarse film ‘White Palms’ (2006). Gezien op het LIFF 2026.

Als Congolees vluchteling is het voor Robert een hele toer om alle ballen in de lucht te houden. Tegen de wil van zijn vader, die een studie geneeskunde voor hem ziet weggelegd, ligt zijn ambitie in de muziek. Aanstekelijke reggae-achtige songs tegen de achtergrond van een land, waar gevaar en corruptie hand in hand gaan. Gezien op het LIFF 2026.

Naturel spel in een Grieks-Cypriotisch dochter/vader-drama. Winnaar van de Audience Award op het Sundance Film Festival 2026. Gezien op het LIFF 2026.

Innemende en inventieve mix van ‘coming of age’, pre-midlife crisis’ en ‘welcome back home’ film, die zich afspeelt in Oslo. Gezien op het LIFF 2026.

Aka: Off the record. Deens journalistiek speurwerk -na een anonieme tip - naar een geheime gevangenisafdeling, waar verdachten, zonder toegang tot de rechter, rechtsbijstand of anderszins contact met de buitenwereld, zouden worden gedetineerd.

Film over - om maar eens een etiket te plakken - bipolaire aandoening (vgl. het standaardwerk ‘Movies and Mental Illness - Using films to understand psychopathology’ van Danny Wedding).

Remake van de bekende gelijknamige film uit 1961.

Film met een pure, traditionele country soundtrack. Bijdragen van sweethearts als Iris Dement, Emmylou Harris en Lucinda Williams (‘Still I long for your kiss’).

Verantwoordelijk voor het kleurrijke setontwerp is Vuk Mitevski, broer van de regisseur.

Zwarte humor-film met provocerende vermenging van satirische maatschappijkritiek en ontluisterende seksualiteit. DVD op het label Lumiere (LUM256).

Weergaloos trieste docu met als rode draad het onuitgesproken ‘Zwei Seelen wohnen, ach! in meiner Brust’.

Dit 5e - en tevens laatste - seizoen is de 19e + vrijdag de 25e in zijn geheel (4 + 4 afleveringen) te zien, gevold door een Making of van 57 minuten.

Ja, met seizoen 5.

Subliem acteerwerk. Serie van het jaar.

Gerestaureerde uitgebreide versie uit 2012 van dit concert met een uitvoering van ‘The End’, van 17 min. 31 sec., die ook te zien is in de 50 min. durende doc ‘Feast of Friends’ van Frank Lisciandro (blu ray op het label Eagle Rock, ERBRD 52229). Jim Morrison is een bezeten shaman, zichtbaar onder invloed van LSD, getuige zijn improvisatie ‘Ode to a Grasshopper’ - in werkelijkheid een op het podium verdwaalde mot: ‘Have you seen my grasshopper, mama?’ Mick Jagger zat tijdens de show met zijn toenmalige vriendin Marianne Faithfull op de eerste rij en noemde naar verluidt de show ‘boring’.

Bizar, maar daarom niet minder fascinerend liefdesverhaal.

Opmerkelijk dat in deze diepgaande documentaire de muzikale invloed van Brian Jones op de totstandkoming van ‘Their Satanic Majesties Request’ (mijn eerste lp, gekocht in 1968), in het bijzonder zijn spel op de mellotron op ‘2000 Lightyears from home’, niet wordt genoemd. Hij prefereerde ‘Child of the moon’ boven ‘Jumpin’ Jack Flash’. Ook ontbreekt zijn fascinatie voor Noordafrikaanse muziek, getuige ‘Brian Jones presents the Pipes of Pan at Jajouka’, uitgebracht in 1971.

Netflix/cinetree.

Dan ben ik bang dat Family life (1971) van Ken Loach ook niet aan je is besteed.

Onevenwichtige film zonder duidelijke verhaalstructuur; wel met een open eind. Absoluut fascinerend om te zien vanwege het verbluffende camerawerk van Sven Nykvist in zwart/wit. De film wordt vertoond in het kader van Queer Power, maar homoseksualiteit speelt in deze film daarvoor een te bescheiden rol. Een betere keus in dat teken is Bergman’s ‘Face to Face’ (1976) over biseksualiteit. De film Persona gaat eerder over psychische dominantie en onderwerping, zoals in Joseph Losey’s ‘The Servant’ (1963). Persona staat voor gezichtsmasker: wie is wie? Wie de patient, wie de behandelaar? In stilte vallen de maskers…. DVD op het Britse label Tartan Cinema (TVD4078; Uncensored Director’s Cut; 80 min).

Turkse slow cinema in broeierige sfeer over de meedogenloze macht van lokale autoriteiten en diepgewortelde homofobie onder de traditionele dorpsbevolking.

Mix in slow cinema van godsdienst (-waanzin), gebedsgenezing en duiveluitdrijving in een koud en kil klooster en de reactie daarop van het seculiere gezag. DVD op het label Lumiere (B739). De regisseur werd voor dit donker hartverscheurend meesterwerk op het IFF Cannes 2012 bekroond met de Gouden Palm voor het beste scenario; de beide hoofdrolspelers kregen voor dit debuut samen de prijs voor beste actrice.

Ook aan te raden op dit vlak: Infinitely Polar Bear (2014) met Mark Ruffalo en - in mindere mate - Mr.Jones (1993) met Richard Gere.