Reacties

Zeer mooie acteerprestaties, om een verhaal te vertellen dat zo realistisch is (i.v.m. dementie). Sfeer is de hele tijd wel eerder deprimerend, maar de toeschouwer dit iets gelijkaardigs heeft meegemaakt in zijn familie (of nog meemaakt), zal zich in het verhaal herkennen en het waarderen dat dit zo mooi werd uitgebeeld.

Met deze film krijg je een beeld van het historische verhaal van Apollo 13. Hij is onderhoudend en dus met voldoende spanning opgebouwd. Wie graag Tom Hanks ziet schitteren, komt hier aan zijn trekken. De karakters worden realistisch, dit wil zeggen geloofbaar menselijk en voldoende eenvoudig neergezet. Het kunnen dan wel allemaal zeer slimme mannen geweest zijn, in de raket gedragen ze zich als gewone mensen, wat je 'psychologische toegang' tot het ruimtetuig gemakkelijker maakt. Met andere woorden, je kan gemakkelijker meeleven met de personages en dat maakt deze film sterk.

meeslepend verhaal met treurige inslag: een jonge vrouw en een kind, vluchtelingen, die hun weg zoeken naar officiële papieren en daardoor betrokken zijn bij illegale praktijken (drugs). De film focust op de band tussen de vrouw en het kind. De dramatische afloop choqueert de kijker. De gebroeders Dardenne hebben een goede reputatie, toch slagen ze er naar mijn mening onvoldoende in de kijker te laten meeleven met de hoofdfiguren. Dit is misschien streng als oordeel over een overigens verdienstelijke poging om dit soort verhalen in beeld te brengen. Goed, maar 't had nog beter gekund.

Onderhoudende film, waar je niet veel van leert. Maar hij is niet slecht gemaakt. Sterke Amerikaanse naïviteit, maar oké, voor als je je wil ontspannen, wil wegdromen in een wereld die niet bestaat.

Mooie film, onderhoudend, verzonnen liefdesverhaal in een filmische weergave van de ramp van 1912. Ik zou normaal 8,5 geven en als de psychologie van de hoofdpersonages iets realistischer was, een 9. Maar deze laatste kritiek hoeft echt geen reden te zijn om dit pareltje te bekijken.

Deze film heeft me emotioneel niet kunnen meesleuren, hoewel aangekondigd werd dat je een paar pakjes papieren zakdoeken moest bij hebben. Wat een ontgoocheling. Het zou gaan over een echt gebeurd verhaal. De hoofdactrice heeft kanker en sterft er uiteindelijk aan. De fases vertellen een rauwe werkelijkheid maar kunnen je niet meenemen. De hele tijd keek ik ernaar, terwijl ik veel liever niet besef dat ik kijk. Het zal misschien aan mij liggen, maar verwacht niet dat iedereen dit de max vindt van een emo-film, terwijl hij in de literatuur zo wel aangekondigd wordt. Zucht.

Ik heb dit zojuist geschreven, maar 't is blijkbaar verdwenen. Een zeer goede film die de emotionele pijn van slachtoffers van de Bende van Nijvel evenwichtig in beeld brengt. Hij vertelt wat de meeste mensen denken, maar wat niemand mag zeggen, omdat er geen gerechtelijke uitspraak bestaat. Omdat we dit in Vlaanderen hebben meegemaakt boeit dit Belgisch verhaal nog meer, maar de film is zo goed dat hij elders ook goed zal scoren. Hij vertelt het zoals we het destijds beleefden via de pers is is daarom bijna een documentaire, maar dan een die zeer boeiend is van het begin tot het einde. Een film, die de moeite waard is, misschien wel de beste van Stijn Coninckx.

De negatieve sfeer van begin tot einde en het gebrek aan ontwikkeling van scènes van hoop en liefde maken hiervan een nog wel een goede film, maar het had zeker beter gekund. Natuurlijk moet je je als regisseur min of meer aan de geschiedkundige waarheid houden, maar dit geldt voor de grote lijn van het oorlogsverhaal, niet voor de persoonlijke situatie van het gezin van de hoofdrolspeelster. Ik had over deze film gelezen en ervan gehoord en had er dus meer van verwacht. Een kleine ontgoocheling.

Zoals vaak is ook dit een film die beter wordt naarmate je verder kijkt. In het begin stoorde de te onstandvastige camera me. Het verhaal kwam ook wat traag op gang. De neergezette karakters (vooral van het hoofdpersonage en van de vermoorde agent) zijn totaal onrealistisch. Tot het midden van de film vreesde ik een ontgoocheling te hebben, maar eens je meeleeft met de neergezette karakters, wordt dit een van de betere drama's waarin men je meesleept, je altijd maar wil weten hoe het verder zal aflopen. Ik geef een 7, omdat ik geen 7,5 kan geven en 8 te veel is tegenover andere films met grote onderscheiding. Persoonlijk raad ik hem aan.

Deze film krijgt van mij een 8, niet omdat hij als film zo goed is (ik ben normaal strenger dan gemiddeld) maar omwille van de inhoud. Deze moet je zien om te beseffen hoe waardevol een vrije samenleving is. Hij doet je beseffen dat je er wat voor over moet hebben, want daar, waar de overheid de vrijheid heeft alles te beslissen en de individuele vrijheden tot 0 herleid kunnen worden, ontstaan dramatische situaties. Overigens is de acteerprestatie van de hoofdfiguren ook zeer goed en het verhaal boeit tot het einde. Er wordt nooit gelachen, de sfeer is wel bedrukt. Maar je moet hem zien!

De film is wat intrigerend in het begin, met wel snelle en voor mij moeilijk te volgen dialogen (over dichten), hij wordt boeiend tegen het einde (laatste derde). Maar het verhaal is mooi en de acteerprestaties van alle belangrijke figuren zijn sterk.

Saaie, trage film. Ben halverwege in slaap gevallen en kan als dusdanig niet echt een objectieve kritiek schrijven, behalve dan dat Plan 75 me een goed slaapmiddel lijkt te zijn.

waarschijnlijk heel zelden. In Vlaanderen zie je hem af en toe op tv.

Film die van begin tot einde hetzelfde personage volgt en daarom wat saai is. Er is ook een voortdurende negatieve sfeer, tot op het einde, wanneer hij een belangrijke beslissing neemt in verband met immobiliën; vanaf dan is de sfeer wat beter. Gaat door als drama, oké; maar met te weinig diepgang, te weinig grondige beleving van wat de betrokkenen meemaken. Het lief van de dochter loopt er ook 90% van de tijd nutteloos bij, heel vreemd.

Een trage film met een aantal stukken waar je je moet afvragen wie wie is, wat er precies gebeurt enz. Het gaat over vrouwen die geconfronteerd worden met de reactie van een patriarchale familie op lesbische geaardheid, met eenzaamheid (tijdelijk verlaten door echtgenoot), en met seksueel misbruik. Het is me niet duidelijk of dit gewone verhalen zijn, of men er een achterliggende boodschap mee wil brengen, zoals hoe de vrouwen in dergelijke situaties reageren. Ook het verhaal van de film zelf was me niet altijd helemaal duidelijk.

Een film die je laat nadenken. Hij gaat over het verhaal van Rodney Williams, een ambtenaar in het Londen van de jaren 1950 die verneemt dat hij terminaal ziek is. Die diagnose dwingt hem om zijn monotone leven te herdenken en eindelijk iets zinvols te doen. Hij vindt betekenis door zich in te zetten voor de bouw van een speelplein, een klein maar blijvend gebaar dat zijn nalatenschap bepaalt. De film speelt zich kort na WO2 af, vooral in Londen. Het lijkt alsof de stijve aristocratie van het oude Engeland in een latere tijd wordt verbeeld (maar wie ben ik om dat aspect te beoordelen?). Het is een film met een mooie poëtische kracht, naar mijn mening, de moeite waard.

Vreselijk (en voor een groot deel) waar gebeurd verhaal. Sterk in scène gezet, maar ik vind dat de film te traag op gang komt.

Normaal zijn 'onmogelijke' verhalen niet echt mijn ding, maar deze film houdt het spannend tot het einde. Hij lijkt in verschillende hoofdstukken te zijn gemaakt (maar dat zal aan Homerus liggen). Nog een voordeel is dat je de gelegenheid krijgt het verhaal van Odysseus te zien op tijd van een drietal uren. Veel makkelijker en veel minder saai dan de Griekse teksten, zelfs in Nederlandse vertaling. Als ik de film nog eens zou bekijken, zal ik aandacht besteden aan de tijdloze waarheden over menselijke gedragingen, die erin verteld worden.

Nogal trage opbouw (te traag). Liefdesaffaire mooi in beeld gebracht.

Ingetogen en respectvolle film over de complexe keuze rond hulp bij zelfdoding. Het verhaal wordt menselijk en geloofwaardig gebracht. Niet de meest aangrijpende film, maar wel een heel realistisch gebracht verhaal.

Dit kan aan mij liggen, maar ja. Ik waardeer blijkbaar erg karakterstudies in films. En ik denk dat Spielberg het had gekund. De film moest daarvoor ook niet (nog) langer duren. De inleiding bijvoorbeeld met de eigenlijke landing, kon toch 10 minuten korter, zonder dat historisch drama te weinig in beeld te brengen. Hij heeft het ook een beetje gedaan in Saving PR, bijvoorbeeld de man die de munitie moest brengen naar de zwaar strijdende soldaten, daar kon je je wat bij voorstellen. En wat hij wel gedaan heeft, de groepsdynamiek, moest er zeker ook zijn omdat die heel belangrijk is wanneer je de beleving van soldaten in een oorlogsfilm ziet. Het blijft voor mij een zeer goede film, maar als je dit aan de perfectionist Spielberg zou voorleggen, zou het me niet verwonderen dat hij deze kritiek zou beamen. Een kritiek die staat naast zeer veel lovende woorden, maar die naar mijn persoonlijk mening toch een zwak plekje aanduidt.

Bijvoorbeeld Schindler’s List is meer een psychologisch portret, omdat het de innerlijke conflicten en drijfveren van hun hoofdfiguren centraal stelt. Spielbergs Saving Private Ryan is ontworpen als een ervaring van oorlog, niet als een karakterstudie. Daarin staan de groepsdynamiek van de eenheid, de morele opdracht (één man redden ten koste van meerderen) en de fysieke en morele chaos van D‑Day centraal. Dat is anders. Steven Spielberg kan dat nochtans op een schitterende wijze psychologische portretten maken, zoals hij in Schindler's List bewezen heeft. Stel je voor dat hij dat ook nog eens had geïntegreerd in Saving Private Ryan...
(als je dit leest, reageer je dan nog even? Dan weet ik dat ik niet naar een computer schrijf, ;-))

Verzorgde film, lijkt (helaas) realistische beelden te geven van de landing op Normandië; is gebaseerd op echte persoonlijke drama's. Niveau van de topper Spielberg. Psychologische diepgang had nog beter gekund, dan kreeg hij van mij een 9.

Waarschijnlijk de beste film, die ik ooit gezien heb. Maar ik houd dan ook geweldig veel van Mozarts muziek.

Aangrijpend weergegeven echt verhaal, boeit tot het einde. Personages met diepgang weergegeven, ik bedoel: de karakterkenmerken, die ertoe doen worden voldoende en geloofwaardig weergegeven. Film die elke filmliefhebber minstens één keer moet gezien hebben.