Reacties

Over de harde wereld van een vissersfamilie. Film werd aangekondigd als een thriller, maar was dat niet, was eerder een drama (hele tijd donkere beelden). Ging over verwerken van zware problemen (financieel) in een familie waar men nauwelijks gevoelens toont en niet lief met elkaar omgaat. Er wordt niet gelachen in de film; film zonder vrouwen (na 1 uur kwamen er twee in beeld op de begrafenis van de vader). Niet alles is duidelijk, vb. het gevolg van een wurgscène door één van de broers: is het een moord, wordt niet getoond.

Films die je laten nadenken scoren bij mij altijd beter. Het gaat over het naderende einde van een vrouw in de fleur van haar leven. En hoe haar man erop reageert. Door een longtransplantatie zou ze kunnen gered worden, maar ze wil dit niet en voor mij klopt dit niet in het verhaal. Dus dat gegeven moet je negeren en dan heb je een film die genietbaar is, ook door de mooie beelden uit Noorwegen in de tweede helft en door de goede acteerprestaties en door het verhaal.

Het langzaam ritme, gecombineerd met de voortdurende aanzet om na te denken over de zinloosheid van oorlog en over de zoektocht om als individu je hachje te redden, terwijl je trouw blijft aan je overtuiging, liet mij niet ervaren dat dit ellendig lang duurde. Ik had me erop ingesteld en had de tijd om hier naar te kijken, mijn kat zat op mijn schoot en ik verveelde me niet. Ik dacht mee met de hoofdpersonages Franz en Fani, hoorde ook de roep naar steun van of redding door de Christelijke God, die ongetwijfeld veel in de gedachten opkwam bij mensen van onze westerse cultuur in dergelijke omstandigheden. Een oorlogsfilm zonder scenes met explosies, maar met een verhaal uit de rand van de oorlog, gebaseerd op een werkelijk verhaal van iemand die vasthoudt aan principes. Kijk ernaar, als je tijd hebt en je voor dit gegeven open kan stellen. Kijk niet naar de laatste tien minuten, als je niet tegen de dramatische afloop kan.

Beste Jotofilm, Mag ik je wat vragen, het gaat niet over deze film?
Wat doe je als een film niet op filmvandaag.nl staat? Kan je dan je mening niet geven, of kan je zelf zo een film invoeren? Bijvoorbeeld, op zaterdag 17/10 wordt Alpha van regisseur Jan-Willem van Ewijk gegeven op Nederland 3 (22.10u). Maar ik zou er schijnbaar niets over kunnen vertellen op deze webstek. Ik vraag het aan jou, omdat je een van de grootste kijkers bent op dit platform en omdat ik niet zie hoe ik aan de makers van filmvandaag.nl een vraag kan stellen...

Status, geld en macht zijn afhankelijk van de omstandigheden, dat is de betekenis van de film. Ritme is te traag naar mijn aanvoelen. Het eindigt abrupt en iets te onduidelijk, maar dat is niet echt een probleem. Is dit nu een film die je moet zien? Ik denk dat je er niet veel aan zou missen, als je hem niet ziet. Het is een stressloos tijdverdrijf, dus voor wie tijd heeft kan deze film er door.

In deze film kapt de hoofdpersoon met haar verleden na de dood van haar man en haar dochter in een ongeval. Het karakter dat ze neerzet bestaat niet of komt uiterst zelden voor: ze is zeer rechtlijnig, laat zich niet meeslepen door anderen, is principieel vrijgevig en niet bezitterig en blijft uitermate nederig over deze goede eigenschappen. Ze heeft absoluut geen behoefte om op te scheppen. Zelfs niet met haar uitzonderlijk componeertalent, dat ze officieel laat toeschrijven aan haar man. Het verhaal is mooi en onderhoudend.

Zwakke prestatie, ondanks schitterende acteur Peter Van den Begin en karakteractrice Sarafian. Vervelend van begin tot einde. Je mist er niet veel aan, als je deze film van bijna 2 uren niet zou zien.
Je ziet de verfilming van een mentaal probleem, je kan je daarin inleven, dat is positief. Maar de voortdurende herhaling van de kern van het probleem (een soort van ingebeelde figuur die de hoofdfiguur achternazit) is minstens één oorzaak van de saaiheid van deze film.

In tegenstelling tot al die extreem positieve commentaren hieronder moet ik toch zeggen dat ik meer verwacht had van de regisseur van Schindler’s List en Saving Private Ryan. Dit lijkt voor mij te veel op een geschiedenisles, vooral in de eerste helft van de film. In die zin dus wel interessant. Maar een film haalt bij mij goede punten als hij boeit en des te meer als hij inhoudelijk zeer interessant is.

De liefde tussen twee jonge meisjes wordt mooi in beeld gebracht. De laffe en hatelijke reactie van de maatschappij is in Kenya blijkbaar niet anders dan op veel plaatsen in de wereld. Een onderhoudend drama, de moeite waard, met (voor mij toch) onbekende acteurs en actrices, die verrassend goed acteren.

Een onwaarschijnlijk naïef verhaal, waarbij je je in 'kind-modus' moet plaatsen om dit te waarderen. Levert mooie beelden, daarom krijgt hij van mij meer dan een 4. Deze film is niet voor iedereen geschikt, waarmee ik niet bedoel dat je oud genoeg moet zijn, maar dat je bereid moet zijn om je tijd te verliezen aan deze onzin. Maar het is wel een visuele prestatie van de makers.

Hoe een conflict op de werkvloer kan ontstaan is realistisch weergegeven. De werkvloer was de leraarskamer op een middelbare school. Maar in die school is de de grens tussen leraars- en leerlingenomgeving heel onduidelijk. Ik ben 69 jaar oud en vrees dat de discipline of liever het totaal gebrek eraan, zoals die in de film getoond wordt, een beeld geeft van hoe het er tegenwoordig aan toe gaat op scholen. Maar dat is een andere zaak. Wat de film zelf betreft: een zeer verdienstelijk drama, goede uitwerking van de belangrijke karakters. De spanning wordt in de film opgebouwd en aangehouden tot het einde. De film eindigt zonder antwoord op veel vragen. In werkelijkheid is dat ook vaak de stand van zaken: problemen die zeer lang blijven bestaan en maar geen oplossing lijken te krijgen. Wat mij betreft: een goede film.

Niet (meer) akkoord met de scores die veel andere leden gaven. Ik zag vandaag deze film voor de tweede keer en hij valt me veel meer mee dan de eerste keer. Familiale verhoudingen en individuele karakters worden fijn in beeld gebracht. Waarom ik deze film nu veel beter vind dan de eerste keer heeft misschien te maken met mijn hogere leeftijd (nu 69 en toen 44). Vroeger zou ik een 5 gegeven hebben, nu een 8. Dora van der Groen schittert in haar rol, net als Ann Peetersen (en veel anderen ook). Muziek is goed gekozen, een gewoon mooie film, voor wie houdt van het kijken naar mensen in hun gewone dagelijkse, Vlaamse omgeving.

persoonlijk vind ik de film niet meer van deze tijd, in die zin: te langdradig. De scenes duren te lang. Mooi zijn de beelden van 1971, de oude Amerikaanse wagens in New York, het oude Marseille. Maar als dat niet waardeert, vind ik deze film wat verloren tijd.

Zeer mooie acteerprestaties, om een verhaal te vertellen dat zo realistisch is (i.v.m. dementie). Sfeer is de hele tijd wel eerder deprimerend, maar de toeschouwer dit iets gelijkaardigs heeft meegemaakt in zijn familie (of nog meemaakt), zal zich in het verhaal herkennen en het waarderen dat dit zo mooi werd uitgebeeld.

Met deze film krijg je een beeld van het historische verhaal van Apollo 13. Hij is onderhoudend en dus met voldoende spanning opgebouwd. Wie graag Tom Hanks ziet schitteren, komt hier aan zijn trekken. De karakters worden realistisch, dit wil zeggen geloofbaar menselijk en voldoende eenvoudig neergezet. Het kunnen dan wel allemaal zeer slimme mannen geweest zijn, in de raket gedragen ze zich als gewone mensen, wat je 'psychologische toegang' tot het ruimtetuig gemakkelijker maakt. Met andere woorden, je kan gemakkelijker meeleven met de personages en dat maakt deze film sterk.

meeslepend verhaal met treurige inslag: een jonge vrouw en een kind, vluchtelingen, die hun weg zoeken naar officiële papieren en daardoor betrokken zijn bij illegale praktijken (drugs). De film focust op de band tussen de vrouw en het kind. De dramatische afloop choqueert de kijker. De gebroeders Dardenne hebben een goede reputatie, toch slagen ze er naar mijn mening onvoldoende in de kijker te laten meeleven met de hoofdfiguren. Dit is misschien streng als oordeel over een overigens verdienstelijke poging om dit soort verhalen in beeld te brengen. Goed, maar 't had nog beter gekund.

Onderhoudende film, waar je niet veel van leert. Maar hij is niet slecht gemaakt. Sterke Amerikaanse naïviteit, maar oké, voor als je je wil ontspannen, wil wegdromen in een wereld die niet bestaat.

Mooie film, onderhoudend, verzonnen liefdesverhaal in een filmische weergave van de ramp van 1912. Ik zou normaal 8,5 geven en als de psychologie van de hoofdpersonages iets realistischer was, een 9. Maar deze laatste kritiek hoeft echt geen reden te zijn om dit pareltje te bekijken.

Deze film heeft me emotioneel niet kunnen meesleuren, hoewel aangekondigd werd dat je een paar pakjes papieren zakdoeken moest bij hebben. Wat een ontgoocheling. Het zou gaan over een echt gebeurd verhaal. De hoofdactrice heeft kanker en sterft er uiteindelijk aan. De fases vertellen een rauwe werkelijkheid maar kunnen je niet meenemen. De hele tijd keek ik ernaar, terwijl ik veel liever niet besef dat ik kijk. Het zal misschien aan mij liggen, maar verwacht niet dat iedereen dit de max vindt van een emo-film, terwijl hij in de literatuur zo wel aangekondigd wordt. Zucht.

Ik heb dit zojuist geschreven, maar 't is blijkbaar verdwenen. Een zeer goede film die de emotionele pijn van slachtoffers van de Bende van Nijvel evenwichtig in beeld brengt. Hij vertelt wat de meeste mensen denken, maar wat niemand mag zeggen, omdat er geen gerechtelijke uitspraak bestaat. Omdat we dit in Vlaanderen hebben meegemaakt boeit dit Belgisch verhaal nog meer, maar de film is zo goed dat hij elders ook goed zal scoren. Hij vertelt het zoals we het destijds beleefden via de pers is is daarom bijna een documentaire, maar dan een die zeer boeiend is van het begin tot het einde. Een film, die de moeite waard is, misschien wel de beste van Stijn Coninckx.

De negatieve sfeer van begin tot einde en het gebrek aan ontwikkeling van scènes van hoop en liefde maken hiervan een nog wel een goede film, maar het had zeker beter gekund. Natuurlijk moet je je als regisseur min of meer aan de geschiedkundige waarheid houden, maar dit geldt voor de grote lijn van het oorlogsverhaal, niet voor de persoonlijke situatie van het gezin van de hoofdrolspeelster. Ik had over deze film gelezen en ervan gehoord en had er dus meer van verwacht. Een kleine ontgoocheling.

Zoals vaak is ook dit een film die beter wordt naarmate je verder kijkt. In het begin stoorde de te onstandvastige camera me. Het verhaal kwam ook wat traag op gang. De neergezette karakters (vooral van het hoofdpersonage en van de vermoorde agent) zijn totaal onrealistisch. Tot het midden van de film vreesde ik een ontgoocheling te hebben, maar eens je meeleeft met de neergezette karakters, wordt dit een van de betere drama's waarin men je meesleept, je altijd maar wil weten hoe het verder zal aflopen. Ik geef een 7, omdat ik geen 7,5 kan geven en 8 te veel is tegenover andere films met grote onderscheiding. Persoonlijk raad ik hem aan.

Deze film krijgt van mij een 8, niet omdat hij als film zo goed is (ik ben normaal strenger dan gemiddeld) maar omwille van de inhoud. Deze moet je zien om te beseffen hoe waardevol een vrije samenleving is. Hij doet je beseffen dat je er wat voor over moet hebben, want daar, waar de overheid de vrijheid heeft alles te beslissen en de individuele vrijheden tot 0 herleid kunnen worden, ontstaan dramatische situaties. Overigens is de acteerprestatie van de hoofdfiguren ook zeer goed en het verhaal boeit tot het einde. Er wordt nooit gelachen, de sfeer is wel bedrukt. Maar je moet hem zien!

De film is wat intrigerend in het begin, met wel snelle en voor mij moeilijk te volgen dialogen (over dichten), hij wordt boeiend tegen het einde (laatste derde). Maar het verhaal is mooi en de acteerprestaties van alle belangrijke figuren zijn sterk.

Saaie, trage film. Ben halverwege in slaap gevallen en kan als dusdanig niet echt een objectieve kritiek schrijven, behalve dan dat Plan 75 me een goed slaapmiddel lijkt te zijn.