Profiel van onne

The Beast In Me begint veelbelovend en pakt je meteen – sfeervol, intrigerend en ogenschijnlijk klaar voor iets bijzonders.
Maar na een sterke opening dwaalt de serie doelloos rond, verliest de verhaallijn grip en vervalt in vaak onzinnige stukken. Verschillende mysteries die meeslepend hadden kunnen zijn, worden veel te snel en te simplistisch opgelost, waardoor het verhaal zijn aanvankelijke momentum verliest.
De grootste teleurstelling is echter het einde.
Het komt op een manier die zo gemakkelijk en netjes is dat het de hele emotionele en thematische opbouw ondermijnt.
Wat begint als een meeslepend psychologisch drama, eindigt met een einde dat bijna aanvoelt als een sluiproute – en dat schaadt de kijk ervaring als geheel.
Qua acteerprestaties is Matthew Rhys uitzonderlijk als Nile Jarvis, die de serie draagt met een gelaagde en magnetische aanwezigheid.
Claire Danes, hoewel talentvol, vervalt in bekend terrein; haar mimiek en emotionele uitingen lijken rechtstreeks uit Homeland te komen, alsof ze nog niet helemaal uit de schaduw van dat personage is gestapt.

Uiteindelijk is The Beast In Me een serie met enorm veel potentie die echter instort precies op het moment dat ze zou moeten excelleren.

Sterke acteerprestaties en een veelbelovende start kunnen de zwakke verhaallijn en het onbevredigende einde uiteindelijk niet redden.....

Redelijke thriller die het vooral van het acteerspel van Weaver en Hunter moet hebben.
Copycat kent wat spannende momenten (het begin is sterk), en regisseur Jon Amiel creëert een onheilspellend sfeertje.
Maar naarmate de film vordert, en ook de dader in beeld komt, verliest de film wel wat aan kracht.
Hoe het eindigt is dan ook weinig verassend.....

Onnodig, rommelig vervolg met Ethan Hawke gedelegeerd naar een bijrol.
Zijn Grabber is ook ditmaal het beste element van de film maar het personage komt er nogal bekaaid af.
Qua sfeer en thematiek neigt de film nogal naar de Nightmare On Elm Street-reeks, met een weinig indrukwekkend resultaat.
Daar waar het eerste deel nog vrij fris overkwam, is dit hier een stuk minder het geval.
Allemaal al eens eerder gezien en de film duurt ook te lang......

Tja..... De film met Arnold Schwarzenegger was leuk in die tijd.
Deze was een erg teleurstellende film waar regisseur Edgar Wright amper iets aan lijkt te hebben toegevoegd.
Zijn gevoel voor moderne techniek lijkt compleet verloren te zijn gegaan binnen The Running Man, die indrukwekkend overkomt qua wereldschepping, maar nergens stoer of vernieuwend is.
Glen Powell onderneemt een boel om zijn personage overtuigend tot leven te wekken en komt daarbinnen een heel eind, maar toch laat het scenario zijn aanwezigheid na enige tijd aanvoelen als ronduit clichématig. Tussendoor passeren een aantal maffe figuren de revue, maar alle actie scenes die daaruit worden voortgebracht zijn toch erg braaf en bekend.
Zeker iemand als Wright zou hier originele dingen mee kunnen doen, maar al zijn eigenzinnigheid lijkt te zijn verleerd. Ook de wat grootsere momenten zien er niet altijd even overtuigend uit en de finale is nogal abrupt en afgeraffeld.
Het maakt van The Running Man een tegenvallend en bizar eind geheel....

Veel aktie en een hoog tempo, maar inhoudelijk aan de zeer karige kant. Personages zijn volstrekt oninteressant en slecht uitgewerkt, zowel de criminelen als de agenten.
Erg druk en fragmentarisch gemonteerd; regisseur Luessenhop is in de veronderstelling dat hij de nieuwe Tony Scott is.
Helaas is dat niet het geval.
Alles wordt platgewalst door een dik aangezette soundtrack, die te pas en vooral te onpas de actie scenes verstoort. Onderhoudend, maar niet meer dan dat....