Reacties

Matige thriller die zwaar leunt op clichés.

Hoewel topacteurs Robert De Niro en Michael Keaton de film nog enigszins overeind houden, is het script traag, voorspelbaar en mist het de psychologische scherpte van het boek.

De duistere jaren 90-sfeer is prima, maar het vader-zoon-drama haalt alle vaart uit het moordmysterie.

Dune: Part Two is visueel indrukwekkend, maar vooral een ontzettend lange en saaie zit.

De film duurt bijna drie uur en het tempo ligt pijnlijk laag.

Scènes van pratende mensen in de woestijn worden eindeloos gerekt, waardoor het verhaal compleet stilvalt.

Ondanks de topcast blijft de film emotioneel ijskoud. De romance tussen Paul en Chani mist elke vorm van chemie, waardoor hun lot je volkomen koud laat.

Daarnaast werkt het constante, harde gedreun van de soundtrack al snel op de zenuwen.

Na een ellenlange opbouw is de uiteindelijke climax binnen een paar minuten voorbij, gevolgd door een onbevredigend open einde.

Een pretentieus en slaapverwekkend deel twee.

Een scheikundeleraar [Ryan Gosling] is de enige overlevende van een missie die bedoeld is om de aarde te redden.

Heeft iets te maken met astrofagen, maar er valt geen touw aan vast te knopen en Lord en Miller lukt het niet enige spanning of interesse op te wekken voor het lot van de hoofdpersoon.

Een steenachtig ruimtewezen [James Ortiz] zorgt voor geforceerde humor en de flashbacks zijn overbodig.

Na een hoop wetenschappelijk gebazel, een stortvloed aan special effects en bijna 150 minuten (!) komt er eindelijk een einde aan deze matige film.

Een Sci Fi in het genre van interstellar met een vleugje ET.

Leuk om naar te kijken maar nog leuker om snel te vergeten.....

De sfeer in het vervolg van Heroes Reborn is duister en de maatschappelijke spanningen (discriminatie en angst voor het onbekende) zijn interessant uitgewerkt.

De eerste afleveringen zijn best wel spannend, maar daarna zakt het in tot een bedenkelijk niveau.

Het weerzien met bekende gezichten zoals Hiro Nakamura en de iconische schurk Sylar zorgt dan wel weer voor een fijne dosis nostalgie.

Matig vervolg van het orgineel (De eerste serie van Heroes was top).

Redelijk sterke boekverfilming. Het verhaal zit best aardig in elkaar al is het allemaal wel wat vergezocht en wordt veel overgelaten aan het toeval.

De soapachtige voelende uitwerking is goed geslaagd. Het eerste deel is het sterkst en heb je als kijker geen idee waar het naar toe gaat. De spanning wordt dan langzaam opgebouwd.

Het meer voorspelbare tweede deel is wat minder maar nog steeds spannend en onderhoudend.

Het acteerwerk is sterk met een prima onderlinge chemie tussen de drie hoofdrolspelers.

The Last House (2026) begint redelijk met een beklemmend concept, maar stort daarna volledig in.

Wat een zenuwslopende claustrofobische thriller had moeten zijn, verandert al snel in een saaie, herhalende survival film waarin personages de ene domme beslissing na de andere nemen.

Regisseur Louis Leterrier leunt veel te zwaar op goedkope schrikeffecten en sfeermuziek om de spanning erin te houden.

Het grootste dieptepunt is echter de ontknoping: na bijna twee uur wachten op antwoorden, blijft de kijker achter met een frustrerend, onlogisch en onbevredigend einde.

Het acteerwerk van de kind acteurs Noah Alexander Sosnowski en Emma Ho is niet om aan te gluren 🫣.....

In plaats van mee te leven met een gezin in nood, kijk je naar personages die puur als zielloze pionnen door het script worden bewogen....

Deze film gaat voor 90% over een meisje dat haar podcast opneemt, dingen opzoekt op Google en naar zogenaamde enge audiofragmenten luistert, Ooooooh... griezelige stemmen...de andere 10% van de film is dat ze door haar huis loopt...met de standaard geluidseffecten en overbekende wazige schaduwen achter het personage.

Het is knap dat je dit weet te slijten als horrorfilm terwijl de enige schrik momenten zijn gebaseerd op het achterstevoren afspelen van kinderliedjes en het langzaam inzoomen op afbeeldingen van Jezus.

Kijkvoer voor kijkers die eigenlijk niets hebben met horror en al bang worden van het tikken van een klok of het knipperen van lichten.....🫣

Keanu Reeves als geniale wetenschapper.... Dat is nog één van de meer geloofwaardige aspecten van deze volledig van de pot gerukte SF-thriller, die over de top begint en dan steeds verder escaleert.

De mallotige plotontwikkelingen houden de boel echter wel op de rails.
Het is een beetje het gevoel dat je op de snelweg krijgt als je een auto-ongeluk passeert.
Je wilt eigenlijk niet kijken, maar doet het vervolgens toch.....🫣

Psychologische thriller met een vrij standaard seriemoordenaar-verhaal, maar dankzij de visueel mooie "droomsequenties" toch redelijk geslaagd te noemen.

Bevreemdende, bizarre manier om de gedachtengang van een moordenaar in beeld te brengen.....

Liam Neeson is solide als altijd, maar deze thriller heeft zo zijn tekortkomingen.

Zo is het één en ander net niet grimmig en oorspronkelijk genoeg en zijn bepaalde plotdetails behoorlijk dubieus....

Om maar te zwijgen over dat subplot met die kansarme zwarte jongen die Neeson gaat helpen bij zijn missie.

Gelukkig is de film verder redelijk onderhoudend en spannend, een beetje een lichtgewicht Se7en, maar er had wel wat meer ingezeten......

Een doorsnee horror film met tieners op de middelbare school.

Het verhaal is bij elkaar geraapt van allerlei genres

De vormgevenig en het idee van een oude Azteekse doodsfluit is leuk bedacht, echter weten ze er niet heel bijzonders mee te doen... een demon die moord als de eerste de beste slasher-killer.

Sommige moorden zijn misschien iets bloederiger voor een tiener horror maar ja door de CGI zijn de sterfgevallen ook niet heel schokkend.

In de hoofdrol was Dafne Keen (uit Logan) te zien en in de credits is er nog een scène die hint op een vervolg......🫣

Death blows; deze film helaas ook....

Goed opgebouwd verhaal rond het Munchausen syndroom waarbij de spanningskracht voortdurend wordt opgevoerd naar de uiteindelijke climax die misschien wel een beetje geforceerd overkomt. Maar de film weet de hele tijd wel te boeien en dit is vooral te danken aan de geleidelijke spanningsopbouw en vooral het uitstekend acteerwerk van beide hoofdrolspelers.
Het plot is wellicht een beetje over de top, zeker naar het einde toe, maar dat hoort ook een beetje bij het genre.....

Source Code combineert een whodunnit met 1 bovennatuurlijke gimmick. Het is daarbij niet veel anders dan Deja Vu met Denzel of Minority Report met Cruise.....

De alledaagse setting (de trein) maakt het toch wel een beetje bijzonder. Ook wordt het verhaal rondom de vreemde ruimte waarin Gyllenhaal zich bevindt, goed opgebouwd en gaandeweg op een acceptabele manier uitgelegd.

Het is allemaal niet super bijzonder maar zeker geen weggegooide tijd.

I Will Find You (2026) balanceert precies op de grens tussen verslavende thriller en volstrekte onzin.

Het concept is direct intrigerend en de serie raast in zo'n bizar hoog tempo voorbij dat je bijna vergeet hoe rommelig het script eigenlijk is.

Helaas ruilt de serie gaandeweg alle logica in voor goedkope plottwists en astronomische toevalligheden.

Hoofdrolspeler Sam Worthington acteert met de emotionele reikwijdte van een lantaarnpaal, maar de constante drang om te weten hoe dit kaartenhuis in elkaar stort houdt je toch aan de buis gekluisterd.

Kwalitatief schiet het aan alle kanten tekort, maar als pretentieloos popcorn vermaak doet het precies wat het moet doen.

Matige film waarin een koppel na acht jaar weer herenigd wordt met hun ontvoerde dochter.

Je zou het een frisse blik kunnen noemen op de Mummy-films, maar ik vond het meer een misleidende titel.......

Nasmaranian of zelfs Exorcist was meer passend geweest wat mij betreft.

Op sommige momenten wat langdradig en de film gaat te lang door.

Qua horror en gore zit het wel redelijk goed.

Een zesje....

Leuke film van Affleck die het terecht aandurfde zijn broertje in de hoofdrol te laten spelen; Casey overtuigt als privé detective die betrokken wordt bij een zaak die ver boven z'n pet groeit.
Het eerste, en sterkste, deel van de film richt zich op de verdwijningszaak zelf, vervolgens komen er wat (ietwat gezochte) twists en turns om de hoek om vervolgens te eindigen bij een extreem dilemma dat mij als kijker niet onbetuigd liet.....🤔

Het verhaal stelt eigenlijk weinig voor en de film is ook aan de korte kant (precies 90 minuten) om er iets echt goeds van te maken. Maar de uitvoering was best fraai en vooral lekker hard. Ook visueel mocht de film er wezen en de heksen zagen er lekker eng uit. Omdat de film niet lang duurt kreeg ik ook geen echte band met de personages Hansel and Gretel (beide overigens redelijk gespeeld door Jeremy Renner en Gemma Arterton). Als vermaak is deze film prima, maar qua verhaal valt het wat tegen.

Hoogstaand is het allemaal niet en echt iets verrassends zit er ook niet in maar slecht is deze vrij onbekende horrorfilm zeker niet

De uitvoering is best fraai (lekker jaren 60 sfeertje en uitstraling en dito muziek) en hier en daar zitten er wat aardige horror momentjes in.

Ook weet het verhaal wel te boeien hoewel het nergens spannend wordt.
De cast doet het redelijk en dan met name Patricia Clarkson.

Dat mister Evil Dead Bruce Campbell hierin ook meespeelt is natuurlijk wel geinig.

Wish Upon is een aardige horrorfilm, op sommige momenten voelt het zelfs meer aan als een dramafilm.....🤔
En Clare (wel sterk gespeeld door Joey King) wordt steeds onsympathieker, waardoor het einde wel iets van zijn kracht en impact verliest.
Maar het verhaal over een jonge vrouw, die nog steeds rondloopt met een trauma over de zelfmoord van haar moeder, werkt wel goed.
"Gelukkig" zitten er ook wat gruwelijke moorden in, want soms vergeet je bijna dat je naar een horrorfilm aan het kijken bent....
Toch leuk om te kijken 👍.

The Beast In Me begint veelbelovend en pakt je meteen – sfeervol, intrigerend en ogenschijnlijk klaar voor iets bijzonders.
Maar na een sterke opening dwaalt de serie doelloos rond, verliest de verhaallijn grip en vervalt in vaak onzinnige stukken. Verschillende mysteries die meeslepend hadden kunnen zijn, worden veel te snel en te simplistisch opgelost, waardoor het verhaal zijn aanvankelijke momentum verliest.
De grootste teleurstelling is echter het einde.
Het komt op een manier die zo gemakkelijk en netjes is dat het de hele emotionele en thematische opbouw ondermijnt.
Wat begint als een meeslepend psychologisch drama, eindigt met een einde dat bijna aanvoelt als een sluiproute – en dat schaadt de kijk ervaring als geheel.
Qua acteerprestaties is Matthew Rhys uitzonderlijk als Nile Jarvis, die de serie draagt met een gelaagde en magnetische aanwezigheid.
Claire Danes, hoewel talentvol, vervalt in bekend terrein; haar mimiek en emotionele uitingen lijken rechtstreeks uit Homeland te komen, alsof ze nog niet helemaal uit de schaduw van dat personage is gestapt.

Uiteindelijk is The Beast In Me een serie met enorm veel potentie die echter instort precies op het moment dat ze zou moeten excelleren.

Sterke acteerprestaties en een veelbelovende start kunnen de zwakke verhaallijn en het onbevredigende einde uiteindelijk niet redden.....

Redelijke thriller die het vooral van het acteerspel van Weaver en Hunter moet hebben.
Copycat kent wat spannende momenten (het begin is sterk), en regisseur Jon Amiel creëert een onheilspellend sfeertje.
Maar naarmate de film vordert, en ook de dader in beeld komt, verliest de film wel wat aan kracht.
Hoe het eindigt is dan ook weinig verassend.....

Onnodig, rommelig vervolg met Ethan Hawke gedelegeerd naar een bijrol.
Zijn Grabber is ook ditmaal het beste element van de film maar het personage komt er nogal bekaaid af.
Qua sfeer en thematiek neigt de film nogal naar de Nightmare On Elm Street-reeks, met een weinig indrukwekkend resultaat.
Daar waar het eerste deel nog vrij fris overkwam, is dit hier een stuk minder het geval.
Allemaal al eens eerder gezien en de film duurt ook te lang......

Tja..... De film met Arnold Schwarzenegger was leuk in die tijd.
Deze was een erg teleurstellende film waar regisseur Edgar Wright amper iets aan lijkt te hebben toegevoegd.
Zijn gevoel voor moderne techniek lijkt compleet verloren te zijn gegaan binnen The Running Man, die indrukwekkend overkomt qua wereldschepping, maar nergens stoer of vernieuwend is.
Glen Powell onderneemt een boel om zijn personage overtuigend tot leven te wekken en komt daarbinnen een heel eind, maar toch laat het scenario zijn aanwezigheid na enige tijd aanvoelen als ronduit clichématig. Tussendoor passeren een aantal maffe figuren de revue, maar alle actie scenes die daaruit worden voortgebracht zijn toch erg braaf en bekend.
Zeker iemand als Wright zou hier originele dingen mee kunnen doen, maar al zijn eigenzinnigheid lijkt te zijn verleerd. Ook de wat grootsere momenten zien er niet altijd even overtuigend uit en de finale is nogal abrupt en afgeraffeld.
Het maakt van The Running Man een tegenvallend en bizar eind geheel....

Veel aktie en een hoog tempo, maar inhoudelijk aan de zeer karige kant. Personages zijn volstrekt oninteressant en slecht uitgewerkt, zowel de criminelen als de agenten.
Erg druk en fragmentarisch gemonteerd; regisseur Luessenhop is in de veronderstelling dat hij de nieuwe Tony Scott is.
Helaas is dat niet het geval.
Alles wordt platgewalst door een dik aangezette soundtrack, die te pas en vooral te onpas de actie scenes verstoort. Onderhoudend, maar niet meer dan dat....

Een serie die nog op m'n 'to watch-list' stond.
M'n eerste indruk van seizoen 1 is zeer positief.
Weer een heerlijk donker drama met een Elisabeth Moss die ijzersterk speelt.
Ook een fijn dystopisch sfeertje, ook zeker geen luchtig serie, maar gewoon kwalitatief van een hoogstaand niveau 🔝.

Op naar seizoen 2 💪