Recensie 'The Odyssey'

Christopher Nolan behoort al jaren tot de absolute top van Hollywood en heeft met films als Inception (2010), Interstellar (2014) en Oppenheimer (2023) een indrukwekkende filmografie opgebouwd. Met The Odyssey (2026), over de iconische reis van Odysseus, waagt hij zich aan misschien wel zijn meest ambitieuze project tot nu toe. Maar weet de Britse regisseur zichzelf met zijn verfilming van Homerus' Odyssee opnieuw te overtreffen?

Wanneer groter altijd nog groter kan

Christopher Nolan heeft zich de afgelopen jaren ontwikkeld tot een van de meest toonaangevende regisseurs van Hollywood. Met films als The Dark Knight (2008), Inception, Interstellar en het Oscarwinnende Oppenheimer staat hij bekend om ambitieuze verhalen en een voorkeur voor praktische effecten, echte decors en opnames op locatie. Zijn producties worden bovendien steeds groter van opzet, waardoor iedere nieuwe film gepaard gaat met hoge verwachtingen. Met The Odyssey lijkt Nolan die ambitie opnieuw verder op te schroeven en waagt hij zich aan een van de bekendste verhalen ter wereld. De vraag is dan ook niet alleen of de film die verwachtingen waarmaakt, maar ook of hij zich kan meten met het beste werk uit Nolans filmografie.

Groots in ieder frame

The Odyssey is een visueel spektakel van het hoogste niveau. Vanaf het eerste moment voelt iedere scène groter dan de vorige. Van indrukwekkende kastelen en schepen tot mysterieuze grotten en uitgestrekte stranden: Nolan weet de wereld van Homer op een ongekende schaal tot leven te brengen. Daarbij speelt de Nederlandse cinematograaf Hoyte van Hoytema een hoofdrol. Zijn camerawerk blinkt uit in de manier waarop hij de enorme decors en landschappen vastlegt, zonder de personages uit het oog te verliezen. Intieme momenten voelen daardoor net zo indrukwekkend als de grootste actiescènes en iedere opname draagt bij aan de epische sfeer van de film.

Nolan leert van het verleden

Ook op narratief vlak laat Nolan zien waarom hij bekendstaat om zijn complexe vertelstructuren. De verschillende fases van Odysseus' reis worden voortdurend met elkaar verweven, waardoor de film niet simpelweg van avontuur naar avontuur springt. Dat maakt de structuur ambitieus, maar tegelijkertijd verrassend overzichtelijk. Na het soms moeilijk te volgen Tenet (2020) lijkt Nolan bovendien goed geluisterd te hebben naar de kritiek op die film. Ondanks de niet-lineaire opbouw blijft The Odyssey helder te volgen en verliest het verhaal nergens zijn emotionele impact.

Het luxeprobleem van een epische cast

Ook de cast levert werk van uitzonderlijk niveau en meerdere Oscarnominaties lijken dan ook niet ondenkbaar. Tegelijkertijd is het jammer dat acteurs als Tom Holland, Robert Pattinson en Zendaya niet meer schermtijd krijgen. Niet omdat hun personages tekortschieten, maar juist omdat hun aanwezigheid zo sterk is dat je als kijker graag langer van deze versies van de personages had willen genieten. Dit doet echter niets af aan de film of hun prestaties; hun rollen passen perfect binnen het grotere geheel. Voor kijkers die minder bekend zijn met het oorspronkelijke verhaal kan de eerste akte wat verwarrend zijn door de hoeveelheid personages en namen. Gelukkig valt dit snel op zijn plek. De flinke speelduur kan voor sommige kijkers een afknapper zijn, maar wie zich laat meenemen in de wereld van Nolan zal merken dat de lengte nergens ten koste gaat van de ervaring. De film neemt uitgebreid de tijd om zijn verhaal, personages en wereld neer te zetten, zonder dat het onnodig lang aanvoelt.

Een nieuwe klassieker van Nolan?

The Odyssey bevestigt opnieuw het vakmanschap van Christopher Nolan. De structuur, het acteerwerk en de manier waarop hij een eeuwenoud verhaal weet te vertalen naar een moderne bioscoopervaring laten zien waarom hij tot de absolute top van de hedendaagse filmmakers behoort. Dit is een film die je op het grootst mogelijke scherm moet ervaren, waarbij vooral een IMAX-vertoning de voorkeur verdient. De schaal, beelden en het geluid komen daar volledig tot hun recht. Of The Odyssey uiteindelijk tot de absolute meesterwerken van Nolan behoort, zal pas na meerdere kijkbeurten en met de nodige afstand duidelijk worden. Maar dat deze film hoog aansluit in zijn indrukwekkende filmografie lijkt nu al een zekerheid.