Recensie 'Carnaval'

Toen de New Kids-films destijds in de bioscoop verschenen, zorgden ze voor een ware sensatie. De avonturen uit Maaskantje waren grof, veelbesproken en op een typisch Nederlandse manier origineel. Voor de nieuwe Brabantse komedie Carnaval (2026) slaat New Kids-regisseur Flip van der Kuil opnieuw de handen ineen met oudgedienden Tim Haars en Huub Smit om voort te borduren op datzelfde rauwe, volkse gevoel. Hoewel de film zeker voor een aantal vermakelijke momenten zorgt, blijft het eindresultaat onder de maat en voelt de formule inmiddels behoorlijk uitgespeeld aan.

Feestplannen in het zuiden

Het verhaal draait om vier hechte Brabantse vrienden die het hele jaar toeleven naar de mooiste en meest uitbundige dagen van het jaar: carnaval. Hun zorgvuldig geplande feestdagen lopen echter direct op de eerste dag al in de soep wanneer Sjefke (Haars) plotseling oog in oog staat met zijn twaalfjarige dochter uit Amsterdam, van wie hij het bestaan nog niet kende. Terwijl hij zijn weg probeert te vinden in zijn onverwachte vaderschap, droomt vriend Tinus (Smit) van een doorbraak als volkszanger. Hij is echter zelf de enige die niet doorheeft dat hij geen noot kan raken. Als tot overmaat van ramp ook een doorgedraaide Prins Carnaval de boel op stelten zet, belandt de vriendengroep in een steeds verder uit de hand lopend avontuur.

Sfeervolle locaties en geslaagde cultuurshock

Het grootste pluspunt van Carnaval is de setting zelf. Het bouwen van een film rondom dit volksfeest werkt verrassend goed. De makers weten het typische Brabantse gevoel uitstekend over te brengen op het witte doek en de gekozen locaties ademen precies het juiste karakter. De feesttenten, de versierde straten en de gezellige, chaotische sfeer vangen precies waar het tijdens carnaval om draait.

Ook de verhaallijn rondom Sjefkes Amsterdamse dochter is leuk verzonnen. De botsing tussen haar nuchtere, stadse kijk en de ongeremde Brabantse feestcultuur zorgt voor een klassieke cultuurshock en levert de beste komische situaties op. Juist door deze herkenbare omgeving en de leuke dynamiek tussen vader en dochter blijft de film overeind op momenten dat het script steken laat vallen.

Overdreven bierdouches en herhaling van zetten

Toch slaat de film in zijn enthousiasme regelmatig door. Zelfs voor wie afgelopen elfde van de elfde nog midden in het Brabantse feest stond, voelt de weergave van carnaval hier en daar behoorlijk overdreven aan. De hoeveelheid liters bier die er puur voor het komische effect doorheen worden gespoten, grenst aan het absurde en gaat aan het daadwerkelijke feestgevoel voorbij.

Daarnaast voelt de humor na de New Kids-films erg repetitief. Van der Kuil leunt zwaar op dezelfde platte stereotypen en schreeuwerige escalaties, zonder de scherpe timing of originaliteit die zijn eerdere films zo bijzonder maakten. Wanneer de film vervolgens probeert om de boel in balans te brengen met wat serieuzere scènes tussen vader en dochter, zijn die door de overdreven toon maar moeilijk serieus te nemen. Nu is diepgang natuurlijk niet het doel van een dergelijke komedie, maar het zorgt wel voor een onevenwichtige kijkervaring.

Niet hoogstaand, wel vermakelijk

Carnaval pretendeert geen hoogstaande cinema te zijn en dat is maar goed ook. Wie door de flink overdreven karikatuur van het Brabantse volksfeest heen kijkt en vooral zin heeft in een luchtige komedie, zal zich zeker vermaken. Wie echter hoopt op vernieuwende humor of het niveau van de cultklassiekers uit Maaskantje, zal teleurgesteld achterblijven.