Recensie 'Wild Horse Nine'

Martin McDonagh heeft met Seven Psychopaths (2012), Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (2017) en The Banshees of Inisherin (2022) al een indrukwekkend cv opgebouwd. Zijn eerdere werk leverde hem bovendien zes Oscarnominaties op, waardoor iedere nieuwe film automatisch nieuwsgierig maakt. Met Wild Horse Nine (2026) keert McDonagh terug met een opnieuw sterk acteursensemble en een verhaal waarin zijn kenmerkende zwarte humor centraal staat.

Humor tussen de regels

Wie bekend is met McDonaghs eerdere werk weet ongeveer wat te verwachten: scherpe dialogen, ongemakkelijke situaties en personages die elkaar voortdurend verbaal uitdagen. Wild Horse Nine heeft dat allemaal, maar de humor is hier opvallend subtiel. De film vertrouwt nauwelijks op grote grappen of overdreven reacties. Juist kleine opmerkingen, vreemde observaties en de manier waarop personages op elkaar reageren zorgen regelmatig voor een glimlach.

Dat werkt vooral dankzij de acteurs. John Malkovich is uitstekend en krijgt als een van de centrale personages volop ruimte om te laten zien waarom hij zo'n sterke acteur is. Zijn timing en manier van dialogen brengen, geven vrijwel iedere scène extra gewicht. Ook Steve Buscemi is sterk en weet met relatief weinig schermtijd veel uit zijn personage te halen.

Een ouderwetse Hollywoodfilm

De film draait bijna volledig op dialogen en acteerwerk. Grote actiescènes of spectaculaire plotwendingen zijn nauwelijks nodig om de aandacht vast te houden. Daardoor heeft Wild Horse Nine iets weg van het oude Hollywood: een sterke cast, een goed geschreven script en acteurs die het scherm vooral met hun aanwezigheid en timing moeten dragen.

Parker Posey laat daarbij zien hoe weinig schermtijd nodig kan zijn om indruk te maken. Haar rol is klein, maar vrijwel iedere seconde dat ze in beeld is, levert iets op. Ze weet met haar mimiek en timing zelfs van korte momenten kleine hoogtepunten te maken. Het is precies dat soort acteerwerk waarmee McDonagh zijn film boven een standaard zwarte komedie probeert uit te tillen.

Te lang wachten

Daar staat tegenover dat de film wel erg lang nodig heeft om daadwerkelijk op gang te komen. In de eerste twee aktes gebeurt simpelweg te weinig. Er zijn genoeg gesprekken, onderlinge spanningen en kleine momenten die vermakelijk zijn, maar het verhaal zelf liejkt pas rond de helft echt te beginnen. Daardoor kan de film in het eerste deel behoorlijk traag aanvoelen.

Dat is opvallend, juist omdat McDonagh normaal gesproken erg goed is in het combineren van scherpe dialogen met een verhaal dat voortdurend in beweging blijft. Hier zijn de gesprekken vaak sterk genoeg om de aandacht vast te houden, maar niet altijd sterk genoeg om het gebrek aan voortgang volledig te compenseren. Het trage tempo zal daardoor niet voor iedereen even goed werken.

Een sterk laatste bedrijf

Gelukkig komt Wild Horse Nine uiteindelijk steeds beter op gang. De verschillende verhaallijnen beginnen meer samen te komen en de eerder ogenschijnlijk losse gesprekken krijgen meer betekenis. Daardoor wordt duidelijker waarom McDonagh zoveel tijd heeft genomen voor zijn personages. De laatste akte geeft de film bovendien de emotionele lading die in het eerste deel nog grotendeels ontbreekt.

Dat maakt het uiteindelijk makkelijker om de trage opbouw te accepteren, al neemt het niet weg dat de film eerder had mogen versnellen. Vooral dankzij Malkovich blijft Wild Horse Nine echter overeind. Zijn sterke optreden, gecombineerd met het werk van Rockwell, Buscemi en Posey, maakt de film tot een acteursfeestje waarin de dialogen belangrijker zijn dan het tempo.

Wild Horse Nine zal daardoor vermoedelijk een interessante film worden voor het komende awardseizoen. Vooral Malkovich heeft met deze rol een sterke kans om opnieuw volop in de prijzenconversatie te belanden. McDonagh levert opnieuw een film af met scherpe humor, sterke acteurs en een duidelijk eigen gezicht, maar de lange aanloop voorkomt dat het geheel echt uitzonderlijk wordt.