Recensie 'Carrie'

Met Mike Flanagan en Stephen King heeft Prime Video alles in huis gehaald voor een ijzersterke nieuwe thrillerserie. Het legendarische verhaal van Carrie White uit 1974 krijgt met de komst van Carrie (2026– ) een moderne twist. Maar werkt dit eigenlijk wel als serie?

Mysterieuze krachten

Carrie White heeft haar hele leven lang in afzondering geleefd met haar dominante ouders. Maar na de plotselinge dood van haar vader, wordt Carrie gedwongen om de buitenwereld te betreden. Daar staat haar geen fijne tijd te wachten. De vele uitdagingen van de middelbare school zwaarder vallen dan gedacht, ze wordt gepest door haar klasgenoten en ze heeft geen idee wat ze aanmoet met haar mysterieuze telekinetische krachten.

Mike Flanagan

Mike Flanagan weet als geen ander hoe je bestaande verhalen in een nieuw, modern en fris jasje kan hijsen. Hij liet het zien met The Haunting of Hill House (2018), gebaseerd op de klassieker van Shirley Jackson, met The Fall of the House of Usher (2023), afkomstig van dichter Edgar Allen Poe, en met The Haunting of Bly Manor (2020), dat is geïnspireerd op het werk van Henry James. De Prime Video-serie Carrie past daarom prima in dat rijtje thuis.

Volledig losgaan

Het is een logische combinatie: Mike Flanagan en Stephen King. En eentje die werkt, zoals we al zagen met Doctor Sleep (2019), Gerald's Game (2017) en The Life of Chuck (2024). Met Carrie mag Flanagan volledig losgaan. De maker heeft tenslotte afleveringen lang de tijd om het iconische King-verhaal tot in de puntjes uit te pluizen.

Personages krijgen meer diepgang

Het verhaal krijgt in deze horrorserie een stuk meer diepgang dan we gewend zijn. Summer H. Howell krijgt genoeg ruimte om haar versie van Carrie neer te zetten en ook de rest van de cast heeft de mogelijkheid om hun karakters uit te diepen duidelijk goed benut. Het resultaat is een modern en eigentijds verhaal met meer dan voldoende ontwikkeling voor de personages, die hiermee juist meer herkenbaar en sympathiek worden.

Moderne wereld

Flanagan heeft voor dergelijke kleine veranderingen gekozen om het verhaal beter te laten passen bij de huidige tijdsgeest. En daar is met veel detail naar gekeken. Ook hier is een online leven de norm, leven middelbare scholieren in angst om de toenemende dreiging van school shooters en wanneer Carrie gepest wordt, is dat door internethelden die zielige filmpjes op Instagram verspreiden in de hoop om viraal te gaan.

Woede en onbegrip

Door deze slimme keuzes en wijzigingen heeft Flanagan vrijspel voor een extra lange aanloop naar de iconische finale. Het mysterie wordt gedurende de serie goed in stand gehouden en de woede die Carrie zou moeten voelen, krijgt ontzettend veel ruimte om zich steeds verder te laten ontwikkelen. Het onbegrip vanuit dit jonge en fragiele meisje weet zich goed te ontplooien. Maar zo'n lange opbouw werkt voor het verhaal niet altijd in het voordeel.

Onnodig

Carrie is in de basis een eenvoudig verhaal. Dit uitsmeren over acht afleveringen die ieder dik drie kwartier duren voelt daarom erg onnodig. Het tempo ligt laag en dat draagt op vele manieren bij aan de onderhuidse spanning die constant blijft toenemen, maar zorgt er ook voor dat kijker snel verveeld raakt. Daar komt ook nog bij dat de serie verrassend genoeg nergens écht eng wordt, waardoor Flanagan zich moet blijven bewijzen om de kijkerd vast te houden. En dat houdt Carrie simpelweg niet de hele serie vol.

Niet eng genoeg

De combinatie van Mike Flanagan en Stephen King zal altijd de aandacht trekken en het resultaat mag er dan ook zeker zijn; Carrie is enorm goed bewerkt tot een moderne versie van het iconische verhaal. De thrillerserie is verslavend door de mysterieuze ondertoon, maar is niet eng genoeg om de kijker te blijven boeien.