Recensie 'The Hunger Games: Sunrise on the Reaping'
Tegenvallende prequel zit vol sterke momenten, maar voelt onnodig

We kenden het verhaal van Katniss Everdeen uit The Hunger Games (2012), we leerden Lucy Gray kennen in The Hunger Games: The Ballad of Songbirds and Snakes (2023) en nu is het met de komst van The Hunger Games: Sunrise on the Reaping (2026) de beurt aan Haymitch Abernathy. De vijftigste Spelen staan centraal in dit nieuwe bioscoopspektakel, maar ondanks heel wat sterke en tragische momenten, schiet de boekverfilming op vele vlakken flink tekort.
Complex personage
Haymitch Abernathy is misschien wel het meest complexe personage uit de Hunger Games-boeken van Suzanne Collins en de bijbehorende filmreeks. Waar die antiheld in de originele films gespeeld wordt door Woody Harrelson, zien we Joseph Zada in diezelfde rol voor de nieuwe bioscoopfilm The Hunger Games: Sunrise on the Reaping. We gaan dus terug in de tijd - precies 24 jaar vóór de gebeurtenissen uit The Hunger Games uit 2012.
50e Hongerspelen
De 16-jarige Haymitch heeft een fijn leven met zijn geliefde Lenore Dove (Whitney Peak) en zijn familie. Daar komt verandering in als hij op zijn verjaardag tijdens de Boete op absurde wijze wordt ingeloot voor de vijftigste editie van de Hongerspelen. De tweede Kwartskwelling belooft een brute versie van de dodelijke competitie te worden, want er doen twee keer zoveel tributen mee. Tijdens deze Hongerspelen staat er veel op het spel en de eerste stappen naar verzet tegen het Capitool ontketenen een opstand die Panem voorgoed zal veranderen.

Jesse Plemmons en Ralph Fiennes
Voor deze prequel moesten er ook acteurs worden gevonden om de jongere versies van de bekende Hunger Games-personages te spelen. De franchise is inmiddels erg groot en dat trekt ook vele grote namen aan. Zo zien we een ijzersterke Jesse Plemons als Plutarch Heavensbee, speelt Elle Fanning met de nodige flair de rol van Effie Trinket, voelt Kieran Culkin zich duidelijk thuis met zijn personage Caesar Flickerman en is President Snow voor het eerst ijskoud en ontzettend eng door de indrukwekkende Ralph Fiennes. Samen met het opvallend sterke groepje jonge acteurs, bestaande uit Zada, Peak en Mckenna Grace, zorgt het voor een hele fijne kijkervaring als het aankomt op acteerprestaties. Dat is nodig, want het verhaal en de bijbehorende uitvoering zelf laat veel steken vallen.
Tragische momenten
De reden waarom Haymitch op latere leeftijd graag naar de drank grijpt, wordt in Sunrise on the Reaping, dat is geregisseerd door Francis Lawrence, pijnlijk duidelijk. De bioscoopfilm leunt voornamelijk op de vele tragische momenten binnen het verhaal en kent daardoor een flinke emotionele lading. Maar omdat Sunrise on the Reaping van de ene emotionele gebeurtenis naar de ander springt, is er weinig ruimte voor verdere ontwikkeling. De personages blijven aan de oppervlakte en het indrukwekkende decor blijft enkel een decor, waar eigenlijk te weinig écht gebeurt.

Balans
Het enige dat deze bioscoopfilm meer dan de voorgangers lijkt te bieden, is de tragiek rondom Haymitch. Maar daarvoor is het tegengeluid tegen het Capitool te interessant om zo te laten liggen en is de wereld van Panem te boeiend om daar niet meer mee te doen. Lawrence lijkt maar moeilijk een balans te vinden. Het past allemaal nét niet, en dat is ontzettend jammer voor een verhaal over zó'n zeldzaam gelaagd personage.
Teleurstelling
The Hunger Games: Sunrise on the Reaping is zo'n film waarvan je wílt dat het slaagt. Het originele verhaal is interessant, je hebt een getalenteerde sterrencast tot je beschikking en je hebt een gigantische groep fans achter je. En juist daarom is het zo jammer dat de prequel over Haymitch ergens ook teleurstelt. De emotionele momenten zijn ontzettend goed uitgevoerd en de tragische gebeurtenissen zijn als kijker voelbaar, maar daardoor wordt er ook veel vergeten. Gelukkig maken een aantal bekende gezichten, jonger óf zoals we ze kennen uit de reeks, al heel veel goed.




7.6







































































