Recensie 'The Whisper Man'

The Whisper Man (2026) van regisseur James Ashcroft is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Britse schrijver Alex North. De auteur, genaamd Steve Mosby, gebruikt een pseudoniem omdat hij onder deze naam boeken kon schrijven met meer bovennatuurlijke elementen. Dat werd een succes, want dit boek werd meteen een bestseller. De filmrechten van het boek waren in handen van AGBO, de productiemaatschappij van de broers Anthony en Joe Russo, die zelf als regisseurs in Hollywood actief zijn. Samen met Netflix produceerden zij de film.

Net iets teveel toevalligheden

Tom Kennedy (Adam Scott) en zijn zoon Jake (Acston Luca Porto) verhuizen na het overlijden van zijn vrouw, naar zijn geboorteplaats waar ze in een net iets te groot huis gaan wonen. Tegelijkertijd is rechercheur Amanda Beck (Michelle Monaghan) op zoek naar het vermiste jongetje Neil Spencer (Exavier Montanez). Als de politie een cassettebandje ontvangt met zijn stem erop en dan ook nog Jake verdwijnt, lijkt er al snel sprake te zijn van de werkwijze van de Fluisteraar. Alleen de Fluisteraar is al lang geleden opgepakt en zit een jarenlange gevangenisstraf uit. Is hier sprake van een copycat? Degene die verantwoordelijk is voor het opsluiten van de Fluisteraar is Peter Willis (Robert De Niro) en dat is toevalligerwijs de vader van Tom.

Gemiste kansen

Wat kan er nog mis gaan? Je zou zeggen dat een film gebaseerd op een bestseller, met een sterrencast en een budget van 50 miljoen dollar ook een memorabele film zou moeten opleveren. Dat is het niet geworden en ondanks een taai begin van de film; de meeste kijkers zullen het saai, vlak en niet spannend vinden. De film veert de halverwege op als Michael Keaton in beeld verschijnt. Keaton, die overduidelijk veel plezier in zijn rol heeft, zorgt ervoor dat de kijker weer even rechtop gaat zitten en er ontvouwt zich een verhaal met meerdere personages en verhaallijnen. Het dreigt alleen een beetje onoverzichtelijk te worden, maar de film weet zich net op tijd te herstellen en komt met een verrassende twist.

Sterrencast presteert ondermaats

Ondanks de grote namen is dit niet altijd een garantie op succes. Het is al een tikkeltje ongeloofwaardig dat Scott en De Niro als vader en zoon moeten doorgaan, maar ook hun personages en achtergrond worden maar matig uitgewerkt. Slechts een handvol snippers in de film moeten ons wat duidelijkheid verschaffen. Dit voelt als een gemiste kans. Ook Monaghan gaat nogal emotieloos door de film heen. Qua acteren is het Keaton die de boel redt. Dit verhaal heeft bovendien een bovennatuurlijk element, dat een belangrijke draad in de film is.

Sfeer van de jaren 90

Als je van typische jaren 90 thrillers houdt die over seriemoordenaars gaan, dan valt deze wel in dat genre. De overeenkomsten met Se7en (1995) van regisseur David Fincher en The Silence of the Lambs (1991) van Jonathan Demme zijn overduidelijk aanwezig. Dit zorgt voor herkenning, maar aan de andere kant voelt het daardoor ook wel een beetje cliché. Alsof het oorspronkelijke verhaal van North daardoor niet helemaal tot zijn recht komt. Dit is deels te wijten aan het scenario dat van het boek geschreven is en deels door de regie. Het is ook een bekend euvel met boekverfilmingen. Ondanks de minpunten scoort de film net boven de middelmaat. Je hoeft er in ieder geval niet de deur voor uit.