Recensie 'Monster: The Lizzie Borden Story'

Met de komst van Monster: The Lizzie Borden Story (2026) richt de succesvolle Monster-reeks van Netflix en bedenker Ryan Murphy voor het eerst haar pijlen op een vrouwelijke moordenaar. Lizzie Borden is een van de bekendste en meest beruchte figuren uit de Amerikaanse geschiedenis. Haar bloedige misdaden en de aandacht van de pers die daarop volgde, vormden de beeldvorming rond gewelddadige vrouwen tot op de dag van vandaag. De serie kiest echter voor een verrassend eigentijdse aanpak, die zowel cinematografisch als inhoudelijk interessante keuzes oplevert.

Het verhaal duikt in het beklemmende leven van de jonge Lizzie Borden (Ella Beatty), die aan het einde van de negentiende eeuw opgroeit onder het juk van haar afstandelijke vader Andrew (Charlie Hunnam) en haar kille stiefmoeder Abby (Rebecca Hall). Haar eentonige bestaan verandert wanneer de nieuwe dienstmeid Bridget Sullivan (Vicky Krieps) arriveert. Er ontstaat een hechte, intieme band tussen de twee vrouwen. Samen smeden ze een bloedig plan om aan de gezinssituatie vol mishandeling te ontsnappen en hun vrijheid terug te eisen.

Visuele klasse en eigentijdse energie

Net als bij eerdere seizoenen neemt de serie flink wat ruimte voor eigen interpretatie van de historische feiten. Het verhaal krijgt zo wel een eigentijdse, moderne blik op vrouwelijkheid mee door de romance tussen Lizzie en Bridget centraal te stellen. De serie onderscheidt zich door een unieke visuele identiteit: het camerawerk is speels, origineel en dynamisch, en de editing geeft het geheel een strak tempo. Dit wordt versterkt door een opvallende en moderne muziekkeuze, met nummers van onder meer The Doors en The Runaways. Deze combinatie levert een frisse en dynamische kijkervaring op.

Sterke cast draagt de reeks

Op het gebied van acteerwerk staat de serie ijzersterk. Ella Beatty draagt de gelaagde hoofdrol op indrukwekkende wijze en combineert moeiteloos kwetsbaarheid met onderliggende dreiging. Aan Charlie Hunnam is het daarentegen flink wennen: na zijn hoofdrol als Ed Gein in het vorige Monster-seizoen haalt zijn aanwezigheid als vader Andrew je soms een beetje uit het verhaal. Een absolute blikvanger is echter Rebecca Hall. Als de beklemmende stiefmoeder Abby eist zij moeiteloos elke scène op; haar ijzersterke vertolking geeft het familiedrama precies de scherpte en dreiging die het nodig heeft.

Intrigerende ontmoetingen door de tijd

Door het verhaal van Lizzie Borden te verrijken met sfeervolle vertellingen over de 16e-eeuwse gravin Erzsébet Báthory (eveneens gespeeld door Vicky Krieps) en een verrassende introductie van Aileen Wuornos (Sarah Paulson), weeft de serie de verhalen van drie heel verschillende, gewelddadige vrouwen aan elkaar. Paulson zet een fantastische rol neer en overtuigt in elke scène waarin ze verschijnt. Omdat de historische connectie tussen de twee vrouwen verzonnen is en de tijd voor Wuornos relatief schaars blijft, voelt haar aanwezigheid niet overal even noodzakelijk. Wel zorgt de uitstekende montage voor mooie, creatieve overgangen tussen hun werelden, waarvan één verrassende scène in het bijzonder het absolute hoogtepunt vormt. Hoewel de verdeling tussen de personages beter afgesteld had kunnen worden, werkt de gedurfde poging grotendeels wel.

Geslaagde maar onevenwichtige toevoeging

Wie voorbij de soms wat houterige balans in het scenario kijkt, krijgt met Monster: The Lizzie Borden Story een visueel indrukwekkende en stijlvolle reeks voorgeschoteld. Niks is recht toe recht aan en dat maakt de serie uniek. Dankzij de sterke cast, het uitstekende camerawerk en de gelaagde cross-overs levert Netflix een vermakelijk, alhoewel niet helemaal vlekkeloos, nieuw hoofdstuk af binnen de Monster-franchise.