Profiel van filminfo

Harold Ramis toont ons wederom een film zoals we er niet veel van gezien hebben. Deze keer laat de hoofdrolspeler zich klonen om meer tijd voor zichzelf te vinden, en komt daardoor in contact met delen van zichzelf die hij nooit eerder heeft geraadpleegd. Mogelijkheden voor komische situaties en romantiek te over en de makers laten geen kans onbenut. Mooi bijrollen voor Eugene Levy en Brian Doyle-Murray, maar er had nog iets meer vaart in mogen zitten.

Richard Dreyfuss speelt Glenn Holland in deze film over een muziekleraar. Net als het karakter van Robin Williams in Dead Poets Society, is deze leraar overtuigd van het nut van zijn vak op de ontwikkeling van de studenten en hij zoekt ook aansluiting bij de interesses van de jeugd door een vergelijking te maken tussen klassieke muziek en Rock 'n Roll. De film gaat echter niet over hoe hij erin slaagt om individuen te motiveren, maar hoe de leraar zelf ontwikkeld om het docentschap net zo waardevol als de muziek te vinden. Een aardige film, maar wel te lang voor het verhaal dat geboden wordt.

The Mirror has two faces is een zeer aardige sociale komedie, de derde film met Barbra Streisand in de regiestoel. Het is wederom een verhaal dat niet ver van haar belevingswereld ligt. Ze speelt tevens de hoofdrol als een vrouw die zich lelijk voelt, maar zich niet kan neerleggen bij een relatie zonder seks. Jeff Bridges heeft zoals gewoonlijk een rol met humor in een karakter dat in wezen onuitstaanbaar is. De interactie tussen de twee komt goed tot zijn recht maar helaas gaat de film wat vreemd om met het inzicht van de titel dat de menselijke schoonheid ook betrekkelijk is. De film is een bewerking van het Franse origineel uit 1958 Le Miroir a deux faces, dat echter nog minder aandacht besteedt aan innerlijke schoonheid (daar kwam er een plastisch chirurg aan te pas) en dat is een pluspunt voor scenarist Richard La Gravenese, die eerder met Bridges de film The Fisher King maakte.

Zes western- en frontierverhalen met humor en een donker randje. De lengte van de verhalen verschilt enorm, en het titelverhaal is extreem kort en zet nu niet bepaald de toon voor de rest van de verhalen. Er is geen verhaal dat alle verhalen verbindt, dus het is vooral voor mensen die korte films weten te waarderen. Het titelverhaal doet denken aan een muzikale versie van Lucky Luke vs Pill IJzerdraad en naast wat meer traditionele westernvignetten, nemen we ook een uitstapje naar de goudkoorts in een verfilming van Jack London's All Gold Canyon (1906). Een aantal sterke acteerprestaties, maar als complete film veel te lang.

Oorspronkelijk was deze film bedoeld als komedie, maar met een man als Ridley Scott aan het roer komt dat niet helemaal uit de verf. Komedies vragen over het algemeen om een sneller tempo en meer close-ups dan hij gewend is, en het maximale effect wordt dan ook niet bereikt. Nu is de film wel vermakelijk, want het is altijd leuk om te zien hoe domme mensen geld afhandig gemaakt wordt, maar in de handen van een andere regisseur en wellicht met een andere hoofdrolspeler had dit veel meer kunnen zijn.