Profiel van filminfo

Een biopic over Moeder Teresa van Calcutta, een vrouw van wie ik weinig meer wist dan dat haar naam synoniem is met charitatief werk. Rode draad wordt gespannen door Rutger Hauer, die onderzoekt of leven en werken van Moeder Teresa het waard zijn om heiligverklaard te worden. Het leeuwendeel van de film is echter een terugblik van haar leven in het klooster, haar wens onder de armen te dienen en de stichting van een eigen orde. De film brengt ook goed in beeld hoe geloof en religie op gespannen voet kunnen staan, en in mindere mate ook tot verbroedering kan zorgen. Twee jaar na het uitkomen van de film is ze inderdaad heiligverklaard.

Voor wie het spel niet kent opent de film met een korte samenvatting van de elementen. Alleen de werkbank wordt later in de film geïntroduceerd. Hoe kort de samenvatting ook is, het voelt als een oneindige en toen en toen en toen. De komst van Jason Mamoa in de Overworld had genoeg aanleiding geweest om de dynamiek tussen Overworld en Nether uit te leggen, maar de verhaalopbouw lijkt gericht te zijn op kleuters, en dat staat in schril contrast met de productiewaarden, want het ziet er goed uit allemaal. Natuurlijk is een feest van herkenning, zelfs voor mij, die het spel nooit gezien heeft maar de Legosets wel gebouwd heeft, maar zonder verhaal is het niet meer dan en introductie. Dat hij pas na de aftiteling Alex ontmoet (waarvan ik niet wist dat het een vrouw was) bevestigt nog meer dat het niveau van introductie niet overstijgt.

Harold Ramis toont ons wederom een film zoals we er niet veel van gezien hebben. Deze keer laat de hoofdrolspeler zich klonen om meer tijd voor zichzelf te vinden, en komt daardoor in contact met delen van zichzelf die hij nooit eerder heeft geraadpleegd. Mogelijkheden voor komische situaties en romantiek te over en de makers laten geen kans onbenut. Mooi bijrollen voor Eugene Levy en Brian Doyle-Murray, maar er had nog iets meer vaart in mogen zitten.

Richard Dreyfuss speelt Glenn Holland in deze film over een muziekleraar. Net als het karakter van Robin Williams in Dead Poets Society, is deze leraar overtuigd van het nut van zijn vak op de ontwikkeling van de studenten en hij zoekt ook aansluiting bij de interesses van de jeugd door een vergelijking te maken tussen klassieke muziek en Rock 'n Roll. De film gaat echter niet over hoe hij erin slaagt om individuen te motiveren, maar hoe de leraar zelf ontwikkeld om het docentschap net zo waardevol als de muziek te vinden. Een aardige film, maar wel te lang voor het verhaal dat geboden wordt.

The Mirror has two faces is een zeer aardige sociale komedie, de derde film met Barbra Streisand in de regiestoel. Het is wederom een verhaal dat niet ver van haar belevingswereld ligt. Ze speelt tevens de hoofdrol als een vrouw die zich lelijk voelt, maar zich niet kan neerleggen bij een relatie zonder seks. Jeff Bridges heeft zoals gewoonlijk een rol met humor in een karakter dat in wezen onuitstaanbaar is. De interactie tussen de twee komt goed tot zijn recht maar helaas gaat de film wat vreemd om met het inzicht van de titel dat de menselijke schoonheid ook betrekkelijk is. De film is een bewerking van het Franse origineel uit 1958 Le Miroir a deux faces, dat echter nog minder aandacht besteedt aan innerlijke schoonheid (daar kwam er een plastisch chirurg aan te pas) en dat is een pluspunt voor scenarist Richard La Gravenese, die eerder met Bridges de film The Fisher King maakte.