Profiel van filminfo

De Engelse Colin Nutley is dol op Zweden en wil de depressieve blik op het land tegenspreken, die we in films van Ingmar Bergman te zien krijgen. Nutley toont ons een gezellig dorpje waar alles voorspelbaar is, en laat dit op bijzonder komische wijze door een Duitse showgirl verstoren. Op zich is dit het soort conflict platteland-stadsleven als we denken aan Son in law of andersom in Beverly Hillbillies. De karakters in de film zijn erg leuk, hoewel het einde wat abrupt is. De film eindigt met de zin: We komen volgend jaar kerst weer terug. In 1994 (weliswaar twee jaar later) is met de kerst inderdaad een vervolg te zien. In een gesprek met Nutley vertelde hij ons dat het leven in Zweden zo typisch is dat hij makkelijk elke twee jaar een nieuwe film kan maken met dit thema. Het derde deel zou wat langer op zich laten wachten, en hoewel chaotischer, lijkt het wel een goed slot.

The wonderful story of Henry Sugar is één van Roald Dahls bizarre verhalen, zonder moraal of noemenswaardig plot, maar het is wel erg intrigerend geschreven. Wes Anderson voegt daar zijn eigen bizarre pretentie aan toe, waar ik sinds The life aquatic op afgeknapt ben. De korte film opent met de schrijver in zijn stoel die aan het verhaal werkt, maar in plaats van een voice-over die de rest van het verhaal vertelt, nemen de acteurs de voorleesrol over. In de toneelwereld noemen we dat "de vierde wand breken" maar in deze bewerking krijgen we ook de decorwisselingen live te zien. Dat is knap in beeld gebracht, maar het voegt alleen stijl toe. Het verhaal dat ze vertellen is een ingekorte versie van het korte verhaal, in een rap tempo voorgelezen. Bij een voorleesbeurt op school zou je er geen goed cijfer voor krijgen. Ook de verteller-speler grap gaat vervelen (Verteller "Dr. Marshall said it was amazing", Dr Marshall "That's amazing"). Voor een komische film van 30 minuten was het een uitputtingsslag.

Een biopic over Moeder Teresa van Calcutta, een vrouw van wie ik weinig meer wist dan dat haar naam synoniem is met charitatief werk. Rode draad wordt gespannen door Rutger Hauer, die onderzoekt of leven en werken van Moeder Teresa het waard zijn om heiligverklaard te worden. Het leeuwendeel van de film is echter een terugblik van haar leven in het klooster, haar wens onder de armen te dienen en de stichting van een eigen orde. De film brengt ook goed in beeld hoe geloof en religie op gespannen voet kunnen staan, en in mindere mate ook tot verbroedering kan zorgen. Twee jaar na het uitkomen van de film is ze inderdaad heiligverklaard.

Voor wie het spel niet kent opent de film met een korte samenvatting van de elementen. Alleen de werkbank wordt later in de film geïntroduceerd. Hoe kort de samenvatting ook is, het voelt als een oneindige en toen en toen en toen. De komst van Jason Mamoa in de Overworld had genoeg aanleiding geweest om de dynamiek tussen Overworld en Nether uit te leggen, maar de verhaalopbouw lijkt gericht te zijn op kleuters, en dat staat in schril contrast met de productiewaarden, want het ziet er goed uit allemaal. Natuurlijk is een feest van herkenning, zelfs voor mij, die het spel nooit gezien heeft maar de Legosets wel gebouwd heeft, maar zonder verhaal is het niet meer dan en introductie. Dat hij pas na de aftiteling Alex ontmoet (waarvan ik niet wist dat het een vrouw was) bevestigt nog meer dat het niveau van introductie niet overstijgt.

Harold Ramis toont ons wederom een film zoals we er niet veel van gezien hebben. Deze keer laat de hoofdrolspeler zich klonen om meer tijd voor zichzelf te vinden, en komt daardoor in contact met delen van zichzelf die hij nooit eerder heeft geraadpleegd. Mogelijkheden voor komische situaties en romantiek te over en de makers laten geen kans onbenut. Mooi bijrollen voor Eugene Levy en Brian Doyle-Murray, maar er had nog iets meer vaart in mogen zitten.