Reacties

Harold Ramis toont ons wederom een film zoals we er niet veel van gezien hebben. Deze keer laat de hoofdrolspeler zich klonen om meer tijd voor zichzelf te vinden, en komt daardoor in contact met delen van zichzelf die hij nooit eerder heeft geraadpleegd. Mogelijkheden voor komische situaties en romantiek te over en de makers laten geen kans onbenut. Mooi bijrollen voor Eugene Levy en Brian Doyle-Murray, maar er had nog iets meer vaart in mogen zitten.

Richard Dreyfuss speelt Glenn Holland in deze film over een muziekleraar. Net als het karakter van Robin Williams in Dead Poets Society, is deze leraar overtuigd van het nut van zijn vak op de ontwikkeling van de studenten en hij zoekt ook aansluiting bij de interesses van de jeugd door een vergelijking te maken tussen klassieke muziek en Rock 'n Roll. De film gaat echter niet over hoe hij erin slaagt om individuen te motiveren, maar hoe de leraar zelf ontwikkeld om het docentschap net zo waardevol als de muziek te vinden. Een aardige film, maar wel te lang voor het verhaal dat geboden wordt.

The Mirror has two faces is een zeer aardige sociale komedie, de derde film met Barbra Streisand in de regiestoel. Het is wederom een verhaal dat niet ver van haar belevingswereld ligt. Ze speelt tevens de hoofdrol als een vrouw die zich lelijk voelt, maar zich niet kan neerleggen bij een relatie zonder seks. Jeff Bridges heeft zoals gewoonlijk een rol met humor in een karakter dat in wezen onuitstaanbaar is. De interactie tussen de twee komt goed tot zijn recht maar helaas gaat de film wat vreemd om met het inzicht van de titel dat de menselijke schoonheid ook betrekkelijk is. De film is een bewerking van het Franse origineel uit 1958 Le Miroir a deux faces, dat echter nog minder aandacht besteedt aan innerlijke schoonheid (daar kwam er een plastisch chirurg aan te pas) en dat is een pluspunt voor scenarist Richard La Gravenese, die eerder met Bridges de film The Fisher King maakte.

Zes western- en frontierverhalen met humor en een donker randje. De lengte van de verhalen verschilt enorm, en het titelverhaal is extreem kort en zet nu niet bepaald de toon voor de rest van de verhalen. Er is geen verhaal dat alle verhalen verbindt, dus het is vooral voor mensen die korte films weten te waarderen. Het titelverhaal doet denken aan een muzikale versie van Lucky Luke vs Pill IJzerdraad en naast wat meer traditionele westernvignetten, nemen we ook een uitstapje naar de goudkoorts in een verfilming van Jack London's All Gold Canyon (1906). Een aantal sterke acteerprestaties, maar als complete film veel te lang.

Oorspronkelijk was deze film bedoeld als komedie, maar met een man als Ridley Scott aan het roer komt dat niet helemaal uit de verf. Komedies vragen over het algemeen om een sneller tempo en meer close-ups dan hij gewend is, en het maximale effect wordt dan ook niet bereikt. Nu is de film wel vermakelijk, want het is altijd leuk om te zien hoe domme mensen geld afhandig gemaakt wordt, maar in de handen van een andere regisseur en wellicht met een andere hoofdrolspeler had dit veel meer kunnen zijn.

Waanzinnig goede opening, die je in korte tijd veel verschillende emoties laat beleven. Helaas heeft de rest van de film weinig te bieden, wordt de onderlinge relaties steeds onwaarschijnlijker en is het einde ronduit teleurstellend. Waarom presenteert Shyamalan zo vaak goede premisses, maar is hij zo slecht in het uitwerken van de plot?

Ik heb geen idee hoe het genre Horror in IMDb bij deze titel is gekomen, het is zelfs nauwelijks fictie. Misschien komt het door de twee vorige films, die voornamelijk de verschrikkingen van de hel toonden. Dit keer zien we een preek van een uur over het onderwerp Hiernamaals, waarbij de aangehaalde bijbelpassages en het beeld dat de preker probeert te schetsen, worden uitgebeeld met superlage productiekosten. De baard van Elias, daar zou geen Sint Nicolaas mee wegkomen. Het beeld dat de preker schetst is Amerikaans protestants (Southern baptist). Zo is het beroemde vers "In het huis van mijn Vader zijn vele kamers" door William Tyndale ooit vertaald als "mansion". De preker gebruikt de moderne betekenis van dat woord (landhuis) en toont dus dat iedereen een eigen landhuis krijgt in de hemel. Pure propaganda, en dit derde deel werd het minst goed ontvangen.

Een belle is een welgestelde dame uit het zuiden van de Verenigde Staten, en in de Burgeroorlog waren hun families vaak pro-slavernij. Het kan een interessant gegeven zijn voor een kostuumdrama, maar de belles zijn zulke karikaturen dat elke serieuze thematiek niet uitgewerkt wordt. Vergeet ook het woord horror, de film is niet eens spannend, maar het 'acteren' is slechter dan een schooltoneelstuk. De juf had echter wel de beschikking over een waanzinnig goede verkleedkist, al zijn de kostuums niet op maat gemaakt voor de artiesten. Na 90 minuten krijgen we echter een toegevoegd beeld, dat de film nooit voltooid is door de makers en we krijgen dus ook meer vragen dan antwoorden over het 'einde'.

Deze film speelt zich af in de nabije toekomst. Veel is herkenbaar, maar de persoonlijke privacy is net iets minder gegarandeerd (dan in de VS op dit moment) en de rechtsstaat is nog verder afgebroken. De film is grotendeels een persoon, alleen in een kamer met alleen de techniek en veel camerabeelden, zoals in Den skyldige, maar heeft een meer klassiek misdaadverhaal. De inspecteur in de stoel van de beklaagde wordt in het procedurele tegengewerkt door een beslismodel op basis van probabilistiek en dit betekent dat als de verdachte de schijn tegen zich heeft, dan wordt hij tot de dood veroordeeld. Qua techniek zitten er wat onzindingen in, maar bij What-if films moet je in staat zijn je ongeloof tijdelijk te pauzeren zodat het explorerende karakter van deze toekomst de vrije loop heeft.

Aan het begin van deze film staat er in beeld dat de film is gebaseerd op ware gebeurtenissen. Daarmee bedoelen de makers dat er in het Ierland van de 18e eeuw inderdaad vrouwen geschaakt werden door mannen die graag in hun rijkdom wilden delen. De rest van het verhaal is puur fictie, en de meeste mensen zal het niet zo erg interesseren, omdat de film zich verder presenteert als een luchtige film tegen de historische achtergrond. Een combinatie tussen de romantiek van de pruikentijd, en de humor uit de brutaliteit van lagere klassen, die anachronistisch werkt.

In vele opzichten doet dit vervolg op 101 echte dalmatiërs een beetje goedkoop aan. De stadsgezichten zijn op een studiomuur geschilderd en de plot bevat veel herhalingsoefeningen uit de voorgangers. Glenn Close speelt haar rol echter weer met verve, en Eric Idle heeft goed materiaal als een papegaai die ervan is overtuigd dat hij een Rottweiler is. Voor de kinderen bevat de film alles wat in een kinderfilm hoort te zitten, en voor de volwassenen zit er voldoende humor in, maar een klassieker zal het niet worden.

De schrijvers van de oorspronkelijke film uit 1991 zijn ook verantwoordelijk voor deze gemoderniseerde versie, maar deze is geproduceerd voor BET+ waardoor er vooral een flinke dosis zwarte cultuur over het verhaal gegoten is en dat is geen formule voor gegarandeerd succes. Het gebeurt echter niet vaak dat een film van BET+ door een andere streamer wordt opgepakt, dus ik was erg benieuwd, maar ik hoop niet dat niet dat dit het beste is wat ze te bieden hebben, want de film is vooral heel rommelig.

Als biografie van Joseph Goebbels is de film te fragmentarisch, maar de film kondigt aan niet over hém maar over het instrument propaganda te handelen. Hoewel het propagandabeleid onlosmakelijk verbonden is met de persoon van Joseph Goebbels, zien we alleen de momenten dat de beeldvorming geregisseerd werd. Het beeld naar het volk, naar de pers, de soldaten en de hoge Nazi's. De gesprekken over beleid en propaganda worden afgewisseld met archiefbeelden, aanvankelijk de beelden die Goebbels wilde dat het volk zag, later de beelden die de Amerikanen maakten die Goebbels juiste wilde verbloemen. Tegelijk richt de film zich op het opkomende fascisme, vooral in Hongarije, de Verenigde Staten en Turkije, dat zich als wildvuur kan verspreiden als we geen les trekken uit de geschiedenis, en in het bijzonder deze Minister van Fake News.

Voor het eerste vervolg, Return of the seven wilde alleen Yul Brynner zijn rol herhalen en die film werd geen commercieel succes. Voor dit derde deel wou ook Brynner niet meer meedoen, en werd hij vervangen door George Kennedy, die weliswaar populair was op dat moment, maar op geen enkele manier aan Brynner doet denken. Voor het verhaal doet dit er niet veel toe, en als vervolg wordt Kennedy duidelijk als "Chris" geïntroduceerd, de rol van Brynner, maar problematischer is het dat Return of the seven eindigt met de Amerikaanse priester Fernando Rey, en dit derde deel begint met de Mexicaanse revolutionair Fernando Rey. Het duurde echt even voordat ik doorhad dat de twee rollen niets met elkaar te maken hebben. Er wordt minder tijd dan voorheen besteed aan het bijeenbrengen van zeven revolverhelden (dit keer meer als huurling gepresenteerd), maar ik vond de film nog steeds erg saai.

Vanuit een toren in het zakendistrict van Frankfurt probeert de duivel de mensheid te misleiden. Zijn dochter wil ook de wereld in, en ze krijgt één week om te bewijzen dat ze hier klaar voor is door de dochter in een superbraaf gezin te verleiden het slechte pad op te gaan. Ondanks de thematiek is de film helemaal niet religieus, maar een normale tienerkomedie met een vleugje fantasie. De enige reden waarom een Kijkwijzer van 9 jaar en ouder heeft gekregen, is dat coole scholieren roken in de film, en dat kan een slecht rolmodel zijn. Verder is de film geschikt voor het hele gezin. Ik ben blij dat Netflix tegenwoordig beter etaleert welke films "laatste kans" zijn om te kijken, anders had ik deze volledig gemist.

De cartograaf Jonathan Green uit Forbidden empire is terug, en dit keer reist hij naar Moskou en China, waar uit de wenkbrauwen van een oude draak een geneeskrachtige thee getrokken kan worden. In Moskou wordt hij wel voorgesteld aan tsaar Peter I, en hij stelt vast dat dit niet de echte Tsaar is. In de alternatieve geschiedenis van de film is de tsaar nooit teruggekeerd in 1698 uit Engeland, maar in plaats daarvan vastgezet in de Tower, terwijl een imitator in Moskou de leiding nam en een verbod uitvaardigde op lange baarden. De twee verhalen komen zelden bij elkaar en het had minder verwarrend geweest als één avonturenverhaal en één fantasyverhaal.

Agatha Christie schreef twee romans over Lady Bundle Brent. De eerste was Secret at Chimney's en kenmerkt zich doordat het nooit goed verfilmd is. Het verhaal is ernstig veranderd als aflevering van de serie Marple, waar de fans niet over te spreken waren. Het tweede boek was Seven Dials mystery, dat zich wederom op landhuis Chimney's afspeelde, en de kritieken waren van mening dat Christie zich er te makkelijk vanaf maakte en de lezer geen enkele mogelijkheid gaf om het zogenaamde mysterie op te lossen. Dit boek is reeds verfilmd in 1981 voor de Britse televisie en wordt nu opnieuw gefilmd als Netflix mini-serie. De aankleding en sets zijn zeer geslaagd, het blijft vreemd om te zien dat Spt. Battle niet eerder op Chimney's geweest is en het geheel voelt meer Conan Doyle dan Christie.

De jaren 1950 in de Verenigde Staten werden gekenmerkt door leugens, oorlogen en vervolgingen tegen sympatisanten van het communisme. Het werkt vandaag de dag nog steeds door als iemand "sociaal beleid" wil doorvoeren, want het woord sociaal is voor hen direct gekoppeld aan anti-liberalisme. The Russians are coming opent met een schreeuwende Alan Arkin die de kapitein van een onderzeeër probeert te waarschuwen voor een gebied met zandbanken. Het doet erg denken aan zijn rol van Yossarian in Catch-22, maar dan in het Russisch. Volgens de kaart zijn ze voor de kust van Gloster, de Russische spelling van Gloucester, dat voor het doeleinde van dit verhaal een eiland is geworden (om het moeilijker te maken om hulp te krijgen). Wat volgt is een wat flauwe comedy-of-errors, met een hoop bekende gezichten. In 1992 heb ik een lijst uitgedraaid van box office successen en dit was één van de laatste negen successen die ik nog niet gezien had.

Jack Lemmon is een beetje traag van begrip, vooral aan het begin van de film, waardoor de kijker hem al een paar stappen voor is. Voor een situatiekomedie is de premisse vrij sterk, maar de film verloopt verder als een romantische komedie, waarbij Jack Lemmon en Juliet Mills langer moeten verblijven op Ischia omdat het tempo in Italië trager is dan vooral de Amerikaam gewend is.
Billy Wilder had goed gescoord met de verfilming van Sabrina fair. een toneelstuk van Samuel Taylor en met Avanti probeerde hij dit succes te herhalen, al had dit toneelstuk veel minder succes op Broadway. In de bewerking van Wilder was één opvallende verandering die filmgeschiedenis zou maken, de vrouwelijke hoofdrolspeelster Alison werd veranderd in de mollige Britse Pamela. Vanessa Redgrave wilde niet aankomen voor de rol en toen Billy Wilder vroeg naar Hayley Mills, kreeg hij te horen dat deze te mager was. Hayley had echter wel een zus die bereid was om zwaarder te worden voor de rol en volledig naakt gefilmd te worden op een rots in de baai voor Ischia. Opvalled genoeg zou Hayley Mills vijf jaar later de oorspronkelijke rol van Alison spelen, toen het toneelstuk hertiteld was tot A touch of Spring.

Op basis van een concept van Jack Viertel schreef Chad Beguelin de liedjes voor de Tony-genomineerde show The Prom. De liedjes zijn grappig, modern en komen in deze cinematische bewerking nog beter tot hun recht als echte showstoppers. Eerder werkte Beguelin al samen met Alan Menken om de musical film Aladdin naar Broadway te halen en er zijn zeker parallellen in de kwaliteit van de liedteksten. Netflix zorgde voor een sterrencast, en Kerry Washington zet een perfecte verontwaardigde moeder in de ouderraad neer, die strijdt voor de vrijheid om te discrimineren tegen andersdenkenden. We hebben genoeg PTA-vergaderingen gezien de afgelopen jaren om boeken te weren uit schoolbibliotheken, dat haar uitbeelding helaas niet over-the-top is. Het verhaal is weliswaar fictie, en als film had deze wel 20 minuten korter gemogen, maar het is goed dat dergelijke verhalen met zoveel zazz verteld worden.

In dit vervolg zijn de rollen omgedraaid. De macho-chauvinist Monge is niet met de tijd meegegaan en daarom nog steeds wijkagent en de straatwijze Ousmane werkt inmiddels voor de nationale politie. De film begint voor beiden met een gesprek met hun superieur, waardoor de karakters meteen neergezet worden en het niet nodig is de eerste film gezien te hebben. Monge is de eerste agent ter plaatse als een half lijk ontdekt wordt in een trein op Paris Nord. Het is niet zijn arondissement, en de andere helft van het lichaam ligt op het platteland, zodat het een zaak voor Ousmane is bij de nationale politie. De relatie tussen de twee is nog steeds gespannen en daarnaast probeert Ousmane de medewerker communicatie op afstand te houden, die alleen maar kan denken aan kliks op sociale media. Zeer vermakelijk en goede actie.

In 2000 verscheen de vuistdikke biografische roman Blonde. In de promotie werd benadrukt dat het geen biografie was, maar vooral om juridische redenen. Het is normaal voor geromantiseerde werkelijkheid om te verzinnen welke dialogen er plaatsgehad kunnen hebben, waar niemand bij was die hierover kan of wil getuigen. De schrijfster ging echter behoorlijk veel verder door de schuld van de dood van Marilyn direct bij de Kennedy's te leggen. De filmrechten werden onmiddellijk verkocht en dit leidde tot de miniserie Blonde van twee keer anderhalf uur, waarin de meest controversiële elementen verwijderd waren. Het is interessant dat nu, 20 jaar later, het boek opnieuw verfilmd wordt tot wederom 3 uur, maar dat nu ook de niet-controversiële delen verwijderd zijn, en vervangen door expliciete scènes van misbruik in Hollywood die het verhaal relevant maakt, ook in de huidige tijd. Het verwijderen van de roi van de oma van Norma Jeann zorgt voor het verhogen van de traumatische verhaallijn, waardoor de film zwaar en te lang aanvoelt, ondanks de mooie beelden.

Eerste poging van Jackie Chan om een romantische komedie te schrijven, maar ergens in het project veranderde de opzet en werd hij zelf de romantische hoofdpersoon en dat werkt gewoon niet goed. De traditionele meet-cute is leuk gevonden, maar wordt voorafgegaan door een meisje dat in de wereldstad Hongkong een man weet te vinden op basis van uitsluitend zijn voornaam. Vervolgens werd alle actie in de film gestopt die de fans van Chan verwachten, en daarmee wordt de film nog chaotischer.

Jackie Chan is al 20 jaar een meester van de komische kung fu films, maar verwacht niet een al te sterk verhaal. Naast New police story is de film ook gedistribueerd onder de titel "Crime story 2", terwijl er nog plannen zijn om dat vervolg werkelijk te maken. Aan het begin van de film zit een dikke knipoog naar zijn Dronken Kung Fu-stijl, waarmee hij ooit internationaal doorgebroken is, al is het nu in een meer serieuze context. Een BMX-strijd eindigt in een haven vol badeendjes en de grote finale is in het Lego-paviljoen van een speelgoedbeurs. Best vermakelijk om te zien.

Tussen 2006 en 2009 heeft Charlie Brooker een terugblik op het jaar gedaan op ITV, zoals hij ook deed voor de hoogtepunten van het televisiejaar. Nu hij een contract heeft met Netflix en veel succes met Black mirror, en 2020 een ongelooflijk jaar was (de eerste corona-lockdowns, Brexit en de verdeeldheid in Trumps Amerika), mocht hij opnieuw een eindejaarsspecial maken maar met een groter budget. Hij interviewt zogenaamd mensen uit verschillende lagen van de bevolking en heeft een sterrencast bereid gevonden om die rollen in te vullen. Diane Morgan doet een typetje dat erg lijkt op Philomena Cunk, wat niet verbazend is omdat Brook ook daar teksten voor schreef. Brooker is ook geregeld te horen als hij de vragen stelt als James de interviewer. Omdat de pandemie nog niet ten einde was, kwam hij een jaar later met een vervolg: Death to 2021.