Profiel van (Manfr)ed

Een film met aardige tegenstellingen. Een verlegen jongen die voor zijn vader het camerawerk, de fotografie en de bewerking ervan doet en zorgt dat het op internet komt. En de vader die rechttoe rechtaan pornoacteerwerk doet. Als hij niet het gewenste resultaat bij een nieuw model bereikt, reageert hij vol onbegrip. Zelfs als het model aangeeft wat hij dan wel moet doen, komt het niet bij hem binnen. Vrouwvriendelijke porno is niet aan hem besteed. Een andere tegenstelling is als de jongen moet samenwerken met een klasgenootje voor een project. Hij weet dan moeilijk met gevoelens en intimiteit om te gaan. De film weet dat goed weer te geven. Er wordt goed geacteerd. Eén scène had van mij niet gehoeven, al was die misschien wel noodzakelijk voor de verhouding tussen vader en zoon

De film Zebraman staat gerubriceerd als komedie en sciencefiction. Sciencefiction is het wel, al is het nogal kinderlijk en goedkoop in beeld gebracht. Bij komedie verwacht ik humor en die heb ik niet kunnen ontdekken, op één uitspraak na: een hoge Japanse militair zei: "zeg hem (Amerikaanse militair) dat Japan geen kernwapens nodig heeft". Een begrijpelijke en grappige reactie met Hiroshima en Nagasaki in het achterhoofd. Gezien het gegeven had ik meer van deze film verwacht

Ik had deze film al eens eerder gezien, maar hij verscheen nu in april als de Mystery Classic bij Pathé. Omdat het verhaal bekend was, kijk je nu meer naar het acteerwerk en dat was bij deze Engelse topacteurs prima in orde. Bovendien is het geen straf om naar Helena Bonham Carter te kijken, zelfs in een nogal stijve rol. Ik heb nou eenmaal een zwak voor haar. Aan de andere kant realiseer ik me na afloop van de film dat ik 2 uur lang heb zitten kijken naar een volwassen man die een lapje tekst staat op te lezen, een koning nog wel.

In mijn jeugd heb ik door mijn vader heel wat jazzmuziek gehoord en gezien zijn stijl van spelen moet daar vast Erroll Garner tussen hebben gezeten. Geweldig hoe die man kan spelen zonder ook maar les te hebben gehad. Je ziet hem gewoon glimmend te chillen achter de toetsen. Hij kijkt geeneens naar zijn handen. Uit de documentaire blijkt dat hij financieel ook heel succesvol geweest. Toch keek hij niet om naar zijn dochter en kocht zijn ex voor zo'n 1000 dollar af. Onbeantwoord in de documentaire blijft waar zijn vermogen is gebleven, want zowel zijn dochter als zijn partner bleven berooid achter.

De film Rakkauden Risti (Cross of Love) is een boeiend melodrama in de stijl van Douglas Kirk. De Finse regisseur Teuvo Tulio is duidelijk beïnvloed door stomme films van vroeger en latere Duitse films. Het is losjes gebaseerd op het korte verhaal De Postmeester van de Rus Aleksandr Poeskjin. Dat korte verhaal heeft meerdere films opgeleverd. Niet alles in film is even natuurlijk. Zo begint de film met een schip dat te lijden heeft van een hevige storm maar als het schip kapseist is duidelijk te zien dat de zee een stuk kalmer is. Als de vuurtoren van boven wordt gefilmd zie je dat het een miniatuur is en ook zijn aan enkele "buitenscènes" te zien dat het studioopnames zijn met een geschilderde achtergrond. De actrice in de film, Regina Linnanheimo, schitterde in vele Finse films tussen 1930 en 1950 en ook hier trok ze op een positieve manier de aandacht. Opmerkelijk feitje is dat de acteur die de schilder speelde in werkelijkheid met één van de zussen van Regina was getrouwd en in 1949 zelfmoord pleegde.

Op de Blue-Ray staat nog een gedeelte van een film die door brand verloren was gegaan. Het derde deel van de 5 delen kwam toch boven water. Het restauratieproces wordt in een item getoond plus het gerestaureerde derde deel.