Profiel van (Manfr)ed

Gezien op Pathe Thuis. De film begon met een vredig moment in het verleden: oom Lee zat op de boot van zijn oudere broer samen met zijn 8-jarige neefje Patrick. Zo'n 8 jaar later zagen we Lee aan het werk: klusjesman van appartementen in een voorstad van Boston. Zijn werk varieerde van sneeuwruimen tot het ontstoppen van wc's. Niet bepaald een wereldbaan en dat straalde hij ook uit. Hij kreeg een telefoontje dat zijn broer in het ziekenhuis lag. Hij had een niet goed functionerend hart. Daar aangekomen bleek zijn broer te zijn overleden en in het testament kreeg hij het voogdijschap toegewezen over de inmiddels 16-jarige Patrick. Het betekende dat hij terug moest naar het plaatsje Manchester-by-the-Sea. Via diverse flashbacks kwam je te weten waarom hij daar niet echt blij mee was. Toen ik de naam Casey Affleck zag, moest ik zuchten: weer dat lijzige gepraat… maar hij zette een fantastische acteerprestatie neer. Die later terecht bekroond werd met een Oscar. Ook het verhaal was aangrijpend; heel goed werd verteld wat rouw en schuld met een mens kunnen doen. Michelle Williams, als ex van Lee, heeft een kleine rol, maar ook zij acteert indrukwekkend.

Gezien op NPO Start. De oudere broer van Koert was 28 toen hij in 1986 overleed aan de gevolgen van aids. Die ziekte heeft wereldwijd meer dan 42 miljoen slachtoffers gemaakt. Koert heeft alles bewaard van Bart om zo om te gaan met zijn ingehouden verdriet. In de jaren 80 was er weinig bekend over de ziekte aids. Ik paste wel eens op de kinderen van mijn huisarts en heb toen stencils gezien en gelezen over de besmettelijkheid van die ziekte. Ik durfde toen zelfs niet naar de tandarts te gaan. Stel je voor dat de vorige patiënt die ziekte had… Bart kon heel goed tekenen en na de kunstacademie in Breda vertrok hij naar Amsterdam, ver weg van zijn ouders in Zeeland. In de documentaire worden veel vrienden, medestudenten en huisgenoten van hem geïnterviewd. Ook zijn veel fraaie schilderijen van hem te zien die Koert in een expositie tentoonstelt om zijn broer alsnog te eren.

Ik keek deze film zonder enige kennis van zaken en dacht aanvankelijk met een komedie van doen te hebben. Een Franse president die de winnaar bekendmaakt van een architectuurwedstrijd en die winnaar blijkt een onbekende Deen te zijn die aanvankelijk nog moeilijk te vinden is ook. Ook de naam van die architect leek wel verzonnen: Johan Otto von Spreckelsen. Toen ik de auto's op de Champs-Élysées zag, moest het wel de jaren 80 zijn en al leek die president uiterlijk niet op Mitterrand, in doen en laten leek hij dat wel. Het bleek dus geen komedie te zijn, maar een verfilmd echt verhaal. Bij het zien van de maquette in het begin had ik ook geen idee van de werkelijke grootte. Maar later in de film zag ik dat het monument kolossaal is. Ik ben twee keer kort in Parijs geweest en heb het niet gezien, maar het ligt waarschijnlijk dan ook niet in het mooiste district. De film gaf mooi weer welke krachten er spelen bij de totstandkoming: tijdsdruk, politiek, ego's, een rokende partner en geld.

Gezien op NPO Start. Vroeger heb ik een aantal afleveringen gezien van de serie Dunya & Desie en hoewel ik niet tot de doelgroep behoorde, had ik me er wel mee vermaakt. Ik had me nooit gerealiseerd dat Desie gespeeld werd door Eva van de Wijdeven, waarschijnlijk omdat mijn aandacht meer lag op Maryam Hassouni, een net en mooi meisje. DE scène uit die serie die me is bijgebleven, is de volgende: de moeder van Desie liep voorbij een stel bouwvakkers en merkte opeens dat er niet naar haar gefloten werd. Ze realiseerde zich dat ze te oud was en raakte in een crisis. Mooi die omdraaiingen! Ik heb nooit naar meisjes of vrouwen gefloten; ik kan het trouwens ook niet, maar tegenwoordig durf je er zelfs niet naar te kijken, doodsbang dat ze dan ‘metoo’ gaan roepen. Ik was benieuwd of de film nog net zo leuk was als mijn herinneringen aan die serie. Dat was hij. Het begin was al bijzonder: de opening credits waren terloops vermeld op allerlei items. Er was duidelijk veel zorg aan besteed. Daarna begon een scène in een wasstraat. Dunya op de achterbank in een lesauto en Desie zat voorin te rotzooien met de autoleraar. Vervolgens kreeg Dunya een rijles cadeau, want ze was 18 geworden. Maar 18 jaar betekent in dat Marokkaanse gezin dat er ook getrouwd moet worden en dus op naar Marokko en de nodige verwikkelingen. Er wordt door iedereen puik geacteerd. Ook de bijrollen waren sterk: Theo Maassen die de route naar Marokko uitlegt.

Als je een cijfer geeft aan een film die je nog niet gezien hebt dan moet je haast wel een vooruitziende blik hebben 😉