Profiel van (Manfr)ed

Ja bezuinigen doen ze niet op de topsalarissen bij de NPO, alleen op de minuten....

Mama'ku werd voorafgegaan door de korte documentaire Sudah. En dat was een aardige 'appetizer'. De dochter probeerde een volle koffer dicht te krijgen (heel herkenbaar), die ook nog gevuld was met Nederlands etenswaar voor de familieleden in de Molukken waar ze naartoe ging (nog meer herkenbaar). Grappig voorval was dat de enige witte Nederlander last had van het te pittige eten en het probeerde te blussen met water uit een fles die het gezin gebruikte om hun billen mee te spoelen. Een tip voor mensen die last hebben van te spicy eten: gebruik melk in plaats van water. De gesloten moeder ging echter niet mee. Het geluid was echter slecht. Het niet-Nederlands gesproken was ondertiteld, maar het Nederlands zelf was moeilijk te verstaan. Dat was stukken beter in Mama'ku, die dan ook nog eens volledig ondertiteld was. Omdat ik volledig blanco naar de film was gegaan, dacht ik dat de film zou gaan over het onrecht dat de Molukkers is aangedaan in het verleden, maar het ging over een ander conflict, namelijk tussen generaties. Ook in deze film ging Cheroney Pelupessy naar Indonesië en de Molukken, en zij kreeg haar zwijgzame moeder wel mee. Nu ben ik niet zo van de tatoeages, maar die pasten wel bij de mooie Cheroney, die ook heel mooi kon dansen. In Indonesië sprak moeder Laura met haar zus en toen kregen we te horen wat ze had meegemaakt. Ze was ernstig mishandeld door haar stiefvader. Toen ik dat relaas hoorde, brak ik. Ik huil niet vaak bij een film, maar hier was het goed raak. Ik kreeg de indruk dat Cheroney ook te maken had gehad met een gewelddadige relatie, maar dat werd niet uit de doeken gedaan. Het was een ontroerende documentaire die ook goed in elkaar zat.

Deze had ik in de bioscoop willen zien, maar het kwam er toen niet van. Ik had gehoopt dat de originele versie op NPO werd uitgezonden, maar helaas, Nederlands ingesproken...dus niet bekeken.

Gezien op NPO Start. Op IMDB klokt deze documentaire op 93 minuten; bij NPO Start is het maar 52 minuten gegeven. Daar word je niet blij van en het zorgt voor een aftrek in de waardering. Ik kende de schilderes niet. Ze maakte mooie schilderijen, prints en pastels, maar sommige daarvan zijn me wat aan de 'zoete' kant. Waar ik ook niet dol op ben, is dat in zo'n documentaire een actrice haar speelt. Zoiets past in een speelfilm over haar leven, maar niet in een documentaire.

Na het zien van de film heb ik extra bewondering voor de filmposter: een vernielde Rothko en een Bouvier die je maant het niet verder te vertellen.