Reacties

Gezien op NPO Start. Niet onaardig, maar meer voor de jeugd. De film duurde vrij kort, zo'n 70 minuten, maar het is altijd leuk om Bracha van Doesburgh weer eens te zien. De film had, grappig genoeg, drie raakvlakken met mijn jeugd. Wat opvallend was, was dat het beeld niet scherp was, terwijl mijn computerscherm niet eens erg groot was. Het leek alsof de film 50 jaar oud was.

Gezien op NPO Start. Op 18-jarige leeftijd wilden zowel zijn vader als zijn moeder, die gescheiden waren, hem niet in huis hebben. Sadeck zwierf toen een tijd op straat. Ontdekte breakdancen en ontwierp uiteindelijk een massale dansvorm waarbij vooral de armen gebruikt worden. Kwam zo in de belangstelling dat Shakira hem ontbood om met hem te werken. (Ik zou ook wel met Shakira willen werken, maar helaas, qua dansen ben ik heupeloos…). Hij heeft ook een partituur ontwikkeld voor zijn dansvorm. Hij is niet alleen talentvol met dansen, hij liet ook een paar mooie tekeningen zien. Zijn optredens zijn indrukwekkend. Hij is nu veelgevraagd over de hele wereld. Hij moet alleen opletten om niet opgebrand te raken.

Gezien op NPO Start. Gelukkig had de film op NPO Start dezelfde speelduur als bij IMDB aangegeven staat. Ik heb me enorm vermaakt met deze film, al was het tweede deel een beetje wrang als je weet dat de hoofdrolspeler net gestorven is. Je kijkt dan toch een beetje met een dubbel gevoel. Cees Geel droeg de film echt. In diverse buitenlanden zal toch wel een beetje raar zijn aangekeken toen deze film uitkwam: hasjhandel, blote borsten, homohuwelijk, euthanasie en adoptie bij homo's. En bij sommige mensen (JdM) zit het ook mee: een rijke pa en een klein rolletje in de film waarin je met Nadja Hüpscher onder de douche staat…

Gezien op NPO Start. Soms lees ik een naam of een woord verkeerd. Zo las ik verkeerd dat de documentairemaakster Esther Paradijs heette. Een paradijs is wat zweverig. Ze heet Esther Pardijs, maar de documentaire vond ik wel zweverig. "Zwijgen" of "Spreken" is wat zwart-wit gesteld. Je kan zwijgen om 'niet te spreken', maar je kan ook zwijgen omdat je je realiseert niet volledig of voldoende geïnformeerd te zijn. En dan lijkt het of je niet geëngageerd bent. Wat dan niet het geval is.

Gezien op NPO Start. Ik dacht eerst dat het een nepdocumentaire was, maar Roger Stone bleek echt te bestaan. Voor alle duidelijkheid: Roger Stone is geen familie van Oliver Stone of van Sly Stone (hoewel deze laatste wel de voorman was van The Family Stone) en hij was ook geen lid van de Rolling Stones. Hij was een lobbyist, adviseur en strateeg voor de Republikeinse partij en deed dat al vanaf de periode Nixon. In de documentaire vertelde hij dat hij het gezicht van Nixon op zijn rug had laten tatoeëren, zodat hij de enige man was die zowel voor als achter een 'dick' had. Aan het begin van de documentaire vertelt Roger Stone dat hij al vanaf zijn zevende jaar sigaren rookt, terwijl hij een belachelijk grote sigaar opsteekt en zegt dat het hard werken is om de Westerse beschaving te redden. Na de titel van de documentaire beweert Stone dat de documentairemaker al heel ver afstamt van Deense nazi's. Veel later in de documentaire wordt hij een communist genoemd… Roger Stone is behoorlijk grofgebekt. Zegt na zo'n gemaakte opmerking vaak dat het een grap was. Hij is zo glad als een aal. Aan de ene kant charmant en innemend en aan de andere kant een enorme engerd. Al tijdens de eerste presidentsperiode van Donald Trump voorzag hij dat er geen tweede termijn in zou zitten en bedacht hij een list. Hij poneerde de stelling dat de Democraten vuil spel speelden met de verkiezingsstemmen. Met de "Stop the Steal"-campagne wist hij als kundig agitator de Republikeinse meute te mobiliseren, wat uiteindelijk uitmondde in de bestorming van het Capitool onder leiding van de Proud Boys en de Oath Keepers. Als Stone op 6 januari 2021 zich in een hotel in Washington bevindt en blijkt dat hij geen pasje krijgt voor de vip-sectie en ziet dat Rudy Giuliani wel door het Witte Huis wordt opgehaald, dan breekt er iets in hem. Hij kijkt het even aan in zijn hotelkamer en als hij op de tv ziet dat er geschoten wordt, dan smeert hij hem naar zijn woning in Florida. De beste scène komt nog in de auto wanneer hij doorheeft dat hij deze keer geen gratie van Trump zou krijgen.

De kritiek op de documentaire van Gulbrandsen zou kunnen zijn dat hij weinig doorvraagt bij de opmerkingen die Stone maakt. Maar er is ook een fragment waarop Stone woedend uitvalt met "ik zeg toch ook niet hoe je Deense films moet maken?" "Vertel mij dan niets over Amerikaanse politiek". De kwaliteit van Gulbrandsen is het feit dat het hem gelukt is om dicht bij Stone te komen en het daar zo lang mogelijk uit te houden. Het schijnt zo te zijn dat Stone de documentaire heeft gezien en toen hij zag dat de woedescène toch in de documentaire was gekomen, hoopte hij dat die Deen nog een hartstilstand zou krijgen. Wat ik graag nog zou willen weten, is of Donald Trump de documentaire ook heeft gezien en of Roger Stone nog betrokken is geweest bij de verkiezingen van 2024.

Gezien op NPO Start. Dochter Fee vroeg aan haar vader wat hem aansprak toen hij haar moeder voor het eerst ontmoette. Haar blonde krullen, antwoordde hij. Dat was ook het eerste wat in mij opkwam toen ik de videobeelden van haar moeder zag. Fee Janssen, de maakster van deze documentaire, bevraagt een aantal mensen over haar moeder. Dat doet ze niet met 'pratende hoofden', maar met mooie, rustgevende beelden van Zeeland en telefoongesprekken met haar vader en vriendinnen van haar moeder. Haar moeder is 14 jaar geleden overleden door een alcoholverslaving. Echte antwoorden krijgt ze niet, maar wel wordt duidelijk dat haar moeder van haar hield. Ook dat kun je concluderen uit de getoonde videobeelden. Ik kan het me inbeelden, maar als ik naar de ogen van haar moeder kijk, dan zie ik een opgelatenheid. Een opgelatenheid van haarzelf. Ik herken dat gevoel sterk. Halverwege dacht ik: waarom is er geen hulp gezocht? Maar dat bleek wel gedaan te zijn. Geen enkele therapie sloeg aan. De drank was sterker. Toch denk ik dat haar moeder niet blij geweest zou zijn met deze documentaire. Het is meer een film voor kleine kring. De beelden van Zeeland waren wel mooi.

Gezien op NPO Start. Zonder dat ik het doorhad, heb ik toch veel werk van Wim Crouwel en zijn bureau Total Design onder ogen gehad. Bekend van hem zijn zijn cijferpostzegels uit de jaren zeventig en de telefoonboeken. Hij heeft ook een heel alfabet ontworpen, waardoor hij over de hele wereld lezingen moest geven. Het alfabet is weliswaar bijzonder, maar niet zo goed leesbaar en dat is toch wel belangrijk. Ik weet niet of hij autistisch was, maar hij was wel heel dwangmatig, blijkt uit deze interessante documentaire. Hij was continu met ontwerpen bezig. Opmerkelijk is dat ze ook nog bezig zijn geweest met het ontwerpen van een raceauto. In een paar fragmenten was nog achter hem een foto te zien van Miles Davis; kennelijk hield hij ook van zijn muziek.

Gezien op NPO Start. Jip van den Toorn wilde vroeger boekhouder worden. Dan kan je lekker alles ordenen. Jip was wat verder dan ik, want ik dacht vroeger dat een boekhouder iemand was die zijn boek nooit terugbracht naar de bibliotheek. Ze werd geen boekhouder, maar cartoonist. Als ze de kranten doorneemt om op een idee voor een cartoon te komen, leest ze vaak het artikel niet, bekent ze, maar kijkt ze naar de foto's. Iets dergelijks heb ik met muziek. Ik luisterde altijd naar de melodie, vrijwel niet naar de teksten. Als cartoonist is ze succesvol; ze was de jongste winnaar van de Inktspotprijs. Ik kende haar werk niet; ik heb geen Instagram, krant of tijdschrift, maar van de cartoons die te zien waren, zie je wel onmiddellijk dat ze een eigen stijl heeft. Eentje vond ik leuk: die over genocide. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben geen voorstander van genocide. Ze heeft een zwerfhondje geadopteerd dat ze ongelijnd uitlaat op een veldje waar aanlijnen verplicht is. Ik zie al een cartoon voor me: een hondje dat ongelijnd tegen dat bordje aanplast.

Gezien op NPO Start. Tim en Aiman zijn al vijf jaar samen, maar hun families hebben elkaar nog nooit ontmoet. Tim komt uit een plaatsje van 500 inwoners in de Achterhoek en Aiman komt uit een Marokkaanse familie. Het doel van de documentaire was om hun families te laten zien hoe mooi de liefde tussen de twee mannen was. En dan was er ook nog Bliksem, een vriendelijke, vaak spinnende poes. Mijn eerste gedachte was: moet daar nou een documentaire voor gemaakt worden? Dat is meer een familiefilm. Maar dan blijkt Tim vreemd te zijn gegaan. Er moet zelfs een soa-test gedaan worden en dan gaat ook nog Bliksem dood. Wat een ellende allemaal! Aiman gaat naar de vaak opvallend lege sportschool en kweekt een sixpack. Sleutels worden uitgewisseld tussen de ex-partners. Gezamenlijke vrienden worden 'ontgroept'. Bloemen worden op het graf van Bliksem gelegd. En Aimans krullen worden ingeruild voor een moderner kapsel en hij komt ook nog nader tot zijn vader. Uiteindelijk is mijn gedachte: moest daar nou een documentaire voor gemaakt worden?

Roy Scheider is een ervaren helikopterpiloot, maar heeft wel een ptss overgehouden aan de Vietnamoorlog. Hij mag een ultramoderne helikopter uittesten, maar krijgt te maken met Malcolm McDowell. En die heeft te maken met zijn ptss. Is er eigenlijk wel een film waarin Malcolm McDowell een sympathieke rol speelt? Het 'fout zijn' staat bijna op zijn gezicht geschreven. Scheider ontdekt vuile spelletjes en er volgt een spannende film. Ik heb de film twee keer gezien: een keer met ondertiteling en een keer zonder, maar met audiocommentaar van o.a. regisseur John Badham.

Kan iemand mij misschien verklaren waarom ik plotseling zin in yoga heb?

Laat je bij deze film niet misleiden door de filmposter, want dan zou je denken dat het een zombiefilm is. Dat is het niet. Het is een thriller. De film begint met een moord op een man in slow motion en de dochter ontdekt (ook in slow motion) dat haar vader levenloos in het zwembad drijft. Vervolgens breken twee jongemannen in een bedrijf van lijkkisten om autobanden te stelen. Waarom er zoveel autobanden liggen, is mij een raadsel. Met een paar ingegooide ramen ziet dat bedrijf er ook niet levendig uit (en misschien wel passend voor een bedrijf dat over lijken gaat). Ze ontdekken een satanisch tafereel, maar dat wordt in de film verder niet uitgewerkt. Een van hen wordt ook vermoord en zo verwordt de film tot een whodunit. Het bedrijf hoort bij het mortuarium en Christopher George (vader) en een jonge Bill Paxton (zoon) werken daar. Allebei leven ze niet meer. Christopher George stierf aan hartfalen nog voor de première van de film. Bill Paxton overleed na complicaties bij een hartoperatie. Hoewel er best wel spannende momenten in voorkomen, ben ik het met @SJoKoReeP eens dat de film een 'net niet'-geval is.

Gezien op NPO Start. De titel van deze documentaire dekt de lading niet, want hoeveel zie je van Kabul? Weinig, moet ik zeggen: je ziet een controlepost op een brug en wat veraf beelden van een markt. En dat is het. Voornamelijk draait het om een jonge talibansoldaat en zijn 14-jarige broertje. Het is wel interessant om te weten wie ze zijn. Verschillen ze werkelijk van West-Europeanen? Zijn ze werkelijk vijanden? Hun manier van denken is wel anders. Een paar voorbeelden: ‘Voor moslims is dit leven de hel en is het hiernamaals het paradijs’, en ‘Voor ongelovigen is dit leven het paradijs; het hiernamaals wordt voor hen echter de hel.’ Voor alle duidelijkheid wordt onder 'ongelovigen' ook elk ander geloof verstaan. ‘Oh Allah, breng de sharia-wetten naar de rest van de wereld’. Ook blijkt het martelaarschap het ultieme streven. Dit zijn voor mij enge gedachten die doen denken aan de ruwe manier van verspreiding van het christendom een paar eeuwen geleden. Het broertje van de talibansoldaat reciteert een stuk uit de Koran. Als hem gevraagd wordt wat hij opleest, dan weet hij het niet. Het is in het Arabisch. Dat doet ook denken aan de missen die vroeger volledig in het Latijn waren. Helaas blijft het gereciteerde onvertaald. Wat ook onvertaald bleef, was de gebarentaal die twee talibansoldaten met elkaar hadden. Het leek over een bomvest te gaan. Wat ik nog wel interessant vond, was dat er beelden waren van een ingenieus complex waar voorheen twee gigantische boeddhabeelden voor stonden. Die beelden waren jaren terug opgeblazen. Dat was een teken van onverdraagzaamheid.

Gezien op NPO Start. Vierdelige serie over het leven op een AZC. Het AZC is in dit geval een cruiseschip, genaamd de Galaxy. Mijn insteek was nieuwsgierigheid naar hoe het eraan toegaat op zo'n schip, maar de serie is voornamelijk gericht op jeugdigen. De kinderen die gevolgd werden zaten in de leeftijdscategorie dat kinderen nog leuk zijn. Ze krijgen scholing, te eten en hebben daar onderdak en vermaken zich voornamelijk met elkaar. Het personeel kwam over als vriendelijk. Sommige kinderen klaagden over een onveilige situatie. Er was beveiliging en bewaking en ze komen toch uit oorlogsgebieden, dat begrijp ik dan weer niet.

De film begint met een predikant die over een rotspad loopt en een gebed of psalm tegen zijn paard prevelt. Opeens slaat een meteoorachtig iets voor hem op aarde. Een eeuw verder zijn we in het nu beland en een vader speelt een trivia-spel met zijn volwassen dochter in een blokhut in dat gebied. De deur wordt opengebroken en een Bigfoot-achtig monster slaat vader buiten westen en neemt de dochter mee. Maanden later komt het neefje samen met wat vrienden. Hij wil weten wat er met zijn oom is gebeurd zonder dat aan de anderen te vertellen. Zijn oom bevindt zich in de rimboe en plaatst overal 'booby traps' om het monster te elimineren. En over 'boobies' gesproken, die zijn uitermate vaak te zien in deze film. Wat volgt is een 'over the top'-situatie waarbij allerlei filmgenres door elkaar komen. Zo'n beetje alle stijlen die populair waren in de jaren 80 zijn dan te zien.

Wat leuk is na het zien van deze bepaald niet hoogstaande film, zijn de extra's op de blu-ray. Om budget te krijgen voor de film moest er een bekende acteur aan meedoen. Nadat diverse acteurs de rol afwezen, was het George Kennedy die ja zei tegen de rol van Bill. Hij had een Oscar gewonnen voor zijn rol in 'Cool Hand Luke'. Hij kreeg $15.000 voor drie dagen werk en hij wilde dat zijn dochter een bijrol kreeg. Zij speelde niet de rol van de dochter, maar die van Tara. Die weigerde echter haar borsten te tonen en kreeg een gruwelijk einde. Het werd haar enige filmrol. Toen de film klaar was, bleek die niet lang genoeg; er moesten nog wat scènes geschoten worden om aan de 90 minuten te komen. Verder waren er interviews met screamqueen Michelle Bauer, die niet beroerd was om haar talenten te tonen, een interview met een acteur, eentje met de componist, de medeschrijver en een item over de special effects. Iemand van de crew ontdekte (gelukkig op tijd) dat een acteur echte kogels wilde gebruiken. Die nam 'method acting' een beetje te serieus.

Gezien op NPO Start. Als in een documentaire oude beelden van treinen, auto's en schepen worden getoond, dan ben ik gelijk al verkocht. Helemaal is als ze ook nog eens goed ingekleurd zijn. De documentaire gaat over Fansi, de grootmoeder van regisseur Tessa Leuwsha. Maar tegelijk wordt ook de geschiedenis van Suriname verteld tot hun onafhankelijkheid in 1975. Het koloniale verleden wordt ingekleurd getoond en het is schrijnend om te concluderen dat Suriname zelf weinig overhield van de bauxietwinning. Fansi was een kind van een witte moeder en een zwarte vader, en zoiets is al dubbel lastig, want als halfbloed hoor je nergens bij. Er wordt niet veel verteld over haar moeder. Er is zelfs een grappig voorval als Fansi zich afvraagt of Koningin Juliana dan misschien haar moeder was als die een bezoek brengt aan Suriname (nee, Bernhard was de schuinmarcheerder). Fansi krijgt een aantal kinderen, eentje zelfs van de buurman, en zegt daarover: "Als je jeuk hebt, dan moet je krabben". Ze gaan allemaal naar Nederland en halen Fansi over om ook te gaan. Zij zullen haar onderhouden. Maar dat valt tegen. De kinderen wonen te ver van elkaar en hebben weinig tijd. Uiteindelijk wordt ze in een verzorgingstehuis geplaatst. Verschrikt roept ze uit: "Jullie gaan me toch niet hier in de koude grond begraven?" "Ik ben geen aardappel!" Het geheel wordt kundig ingesproken door Denise Jannah. Het kan niet anders dan dat zij Surinaamse roots heeft.

Gelukkig ben je weer veilig op aarde geland. 😉

Gezien op Cinetree. 'Nice Ladies' is niet alleen de titel van deze documentaire; het is ook de naam van een groep cheerleaders uit Oekraïne. De documentaire begint met een training in de buitenlucht van een aantal 50+-dames onder de straffe leiding van Nadia. Ze zijn al vijfmaal kampioen van Oekraïne geworden, weliswaar in de categorie 35+, maar toch. Ze trainen nu voor het Europees kampioenschap dat in Riga (Letland) gaat plaatsvinden. En dan valt Rusland Oekraïne binnen. Eén van de dames, Sveta, weet met dochter, kleinzoon en kat naar Nederland te vluchten. In Nederland blijft ze haar oefeningen doen. Het 'cheerleaden' is haar lust en haar leven. De leden weten naar Riga te komen om aan het toernooi deel te nemen, maar Sveta mag van Nadia niet meedoen. Dat kwam hard aan. Er is een tweedeling ontstaan tussen de mensen die in Oekraïne gebleven zijn en zij die gevlucht zijn. Nadia zegt dat ze het Sveta niet verwijt, maar tussen de regels door doet ze dat wel. Deze conflictsituatie is goed weergegeven door de eveneens Oekraïense regisseur Mariia Ponomarova. Wat ook conflicteert, is dat de documentaire op Cinetree 91 minuten duurt, en op NPO Start maar 53 minuten… Wat ook opmerkelijk is, is dat op IMDB alleen de naam van de regisseur wordt vermeld.

Gezien op NPO Start. Iedereen kent wel de foto van het Afghaanse meisje met de groene ogen. Deze documentaire vertelt het levensverhaal van de maker van die foto. Na eerst zwart-witfoto's gemaakt te hebben voor lokale kranten, vertrok Steve McCurry naar India, waar hij met kleurenfoto's begon te werken. Hij wist bijzondere kleurrijke taferelen fotografisch te vangen. Maar toen het te heet in India werd, vertrok hij naar het iets minder hete Pakistan. Tegen de grens van Afghanistan trof hij een aantal gewapende mannen die vertelden over een burgeroorlog in hun land en vroegen hem daarvan verslag te doen. Hij maakte daar foto's en stuurde die naar Amerikaanse kranten. Maanden later viel de Sovjet-Unie Afghanistan aan en toen werden die oude foto's hot. Zijn kostje was toen gekocht en hij werd ingezet in oorlogsgebieden. Later lag zijn accent op het laten zien wat oorlog met burgers doet en komen we uit bij dat Afghaanse meisje. Ik zag nu pas dat de rand van haar oog blauw was en het midden groen met wat bruine vlekken. De controverse dat hij zijn foto's manipuleerde kwam ook nog aan bod.

Gezien op NPO Start. Met de uitdrukking 'er is meer tussen hemel en aarde' wordt aangegeven dat er dingen gebeuren die niet te verklaren zijn. In de korte documentaire 'Tussen Hemel en Zalen' wordt aangegeven dat er soms ook vreemde dingen gebeuren in museumzalen. Er worden onder andere wat nachtbeveiligers over deze zaak geïnterviewd. Het zijn geen types die je als 'zwevers' kunt omschrijven. Opvallend wel is dat die verschijnselen niet voorkomen bij moderne kunst, alleen bij oudere kunst. Ik heb de documentaire met een koptelefoon op bekeken, omdat het geluid wat zacht was.

Gezien op NPO Start. Dit is (voorlopig) de laatste documentaire over hiphop die ik heb gezien, maar wel de interessantste van de drie documentaires over dit onderwerp. Twee Schotse jongemannen uit Dundee namen een 13 uur durende busreis naar Londen om een demonstratie te geven van hun kunnen op hiphopgebied. Hun optreden leidde alleen tot gelach vanwege hun Schotse accent. Zwaar teleurgesteld togen ze terug en kwamen op het idee om het nog eens te proberen, maar dan als Amerikanen uit Californië. Ze leerden zichzelf een Amerikaans accent aan en met veel bluf wisten ze zich een plek in de Londense scene te verwerven. Ze spraken zelfs met dat accent tegen hun vriendinnen. Een van hen zei dat hij zelfs masturbeerde met een Amerikaans accent, maar gelukkig werden daar geen beelden van getoond. Ze werden niet doorzien en kregen een ruim voorschot om een cd op te nemen. Dat het uiteindelijk toch misging, is in deze documentaire te zien. De documentaire is verlucht met grappige animaties. Wat wel opviel, was dat de twee Schotten zich net zo misdroegen in het Londense uitgaansleven als waar jonge Engelse toeristen zo berucht om zijn.

Gezien op NPO Start. Documentaire over het activisme van Neil Young. Ik wist niet dat hij zich voor allerlei lovenswaardige zaken inzette. Dat hij twee gehandicapte zoontjes had, wist ik ook niet. Hij heeft voor hen een mooie treintjesmodelbaan gebouwd. Ik heb nu nog meer waardering voor hem.

Gezien op NPO Start. De uitdrukking 'Het gezin is de hoeksteen van de samenleving' ken ik van een CDA-campagne. En de gevolgen van dat CDA-standpunt worden in deze documentaire besproken. Namelijk dat er een ongelijkheid bij heterostellen ontstaat nadat de vrouw een kind heeft gekregen. Ik behoor niet tot die doelgroep; ik ben wel hetero, maar heb geen kinderen en thuis heb ik totaal niets te vertellen. Komt die vaststelling van ongelijkheid harder bij mij aan doordat het gepresenteerd wordt door een erg knappe vrouw? Er zijn nog geen oplossingen voor deze situatie, al heb ik wel een hele flauwe: het hetero-huwelijk verbieden en alleen een man-man- of een vrouw-vrouw-huwelijk toestaan. Maar zoiets zal niet goed vallen bij het CDA. Bovendien snijd ik mezelf dan in de vingers… Een ding viel me op bij een van de geïnterviewde vrouwen. Allereerst vertelde ze dat ze heel erg gelukkig was met de rol van het moederschap. Maar elke keer dat er bij die vrouw werd teruggekomen, kwamen er meer klachten over haar situatie naar voren. En op een gegeven moment zag ik zelfs stiekeme tranen in haar ogen. Ik ga geen geld inzetten op de lange duur van dat huwelijk.

Gezien op NPO Start. Ik scheld wel eens op de jeugd van tegenwoordig. Vooral als er weer eens een jonge fatbiker op de stoep over mijn tenen rijdt. Hij schreeuwt dan: "De straat is van ons!". En ik antwoord dan: "Ja, maar dit is een stoep." De Jeugd Van Tegenwoordig is anders. Het is een rap-/hiphopgroep. Ik weet nog steeds het verschil niet. Uit nieuwsgierigheid heb ik deze documentaire gekeken om iets meer te weten te komen over deze band. Dat was teleurstellend weinig. Het was een grote 'georganiseerde' chaos. Wel herkende ik Yay van 'Yous & Yay In Het Wild'. Zat ik er toch niet ver naast met mijn inschatting. Ik denk dat als je fan bent van hen en hun muziek kent, het wel enorm leuk is. Zoals ik vroeger kon genieten van de mockumentary 'The Rutles: All You Need Is Cash', als parodie op 'The Beatles'. Toch merk ik op dat de hedendaagse jongeren niet veeleisend zijn:

Iemand roept: Gekke Boys - Publiek juicht.
Nog een keer roept iemand: Gekke Boys - Publiek juicht luider.
Een derde keer: Gekke Boys - Het publiek gaat uit zijn dak.

Ik ga een broodje bakkeljauw bestellen, zonder broodje, zonder peper, warm.

Ach, laat die bakkeljauw ook maar zitten.

Gezien op Cinetree. De film begint in 1944, Helsinki. Finland is nog in oorlog met de Sovjet-Unie en Tove bevindt zich in een schuilkelder. Later loopt ze in de zwaar gehavende straat naar huis, waarbij je tegelijk een verhaaltje hoort. Waarschijnlijk een verhaal om de kinderen in de schuilkelder rustig te houden. Tove is op dat moment zo'n 30 jaar en woont nog thuis. Haar vader is een bekend kunstenaar, haar moeder is graficus (sterk onderbelicht in de film) en Tove maakt tekeningen. Haar vader vindt dat geen kunst. En Tove vertrekt naar een appartement voor zichzelf. De film is een biografie van Tove Jansson. Zij werd bekend door de stripverhalen over de Moemins. Op de fraaie filmposter is zo'n Moomin als haar schaduw te zien. Tove wordt goed vertolkt door Alma Pöysti; vooral haar gezichtsexpressie valt op. Als biografie valt het tegen. Aan haar jeugd en de laatste 40 jaar van haar leven wordt geen aandacht besteed. De film gaat vooral over haar lesbische relatie met de toneelregisseur Vivica Bandler. Die schuurde, want Vivica was wat vrouwen betreft niet eenkennig. Ook de invloed van haar vader op haar komt aan bod. Cinematografisch is de film best in orde, maar de lesbische relatie is wat braaf verfilmd.