Reacties

Gezien op NPO Start. Ik moet bekennen dat ik een Bovensloter ben. Ik moet echter toegeven dat ik mijn beeld van Brabant ('Brabantse Nachten zijn Lang' en 'Gezelligheid Troef' met een zachte "G") iets heb moeten aanpassen na de 8 delen Bovensloters gezien te hebben. De zachte "G" blijkt overigens wel te kloppen. Een geweldige acteerprestatie van Na-Young Neon, die haar transformatie door de delen goed laat zien. Ze blijkt toch ook genoeg Chinees te kunnen spreken. En dat frituren niet gezond is blijkt al in deel 1. Zou er een tweede seizoen inzitten?

Gezien op Cinetree. De film begint met de introductie van het trio dat gaat meedoen aan een wedstrijd. Allereerst Lily (Maggie Smith), die bij de gedenksteen van haar jong verdronken zoon voor een goede afloop bidt. Dan Eileen (Kathy Bates), die nogal lang in de badkamer verblijft tot ongenoegen van haar familie. En tenslotte Dolly (Agnes O'Casey), die geld steelt uit de elektriciteitsmeter en plechtig belooft dit terug te geven. Alledrie wonen ze dicht bij elkaar in een Iers stadje in kleine huisjes, waarvan de gevels opvallend schoon zijn en de deuren een opvallend heldere kleur hebben. Met de eerste prijs van die wedstrijd kunnen twee tickets naar Lourdes gewonnen worden. Ieder heeft zijn eigen motief om naar Lourdes te gaan: Dolly wil dat haar zoontje gaat praten; Eileen heeft een knobbeltje in haar borst. Ik heb de film eerder in de bioscoop gezien en gek genoeg was het me toen niet opgevallen dat Lily twee ongelijke benen had. Plotseling verschijnt ook Chrissie (Laura Linney) uit Amerika. Zij had een relatie met de zoon van Lily en was bevriend met Eileen. Er volgt een film met grappige en ontroerende momenten, die goed de tijdgeest van de jaren 60 weergeeft. De hulpeloosheid van de achtergebleven mannen wordt wat overdreven neergezet. Niet elke man is zo onhandig als ik. Dat Chrissie zomaar met die bus mee kon, snapte ik niet. Zij had het kaartje van haar overleden moeder toch weggegeven. Wat ook niet klopte, was de kleding van Dolly. Zij verscheen vaak in fraaie jaren 60-kleding waar ze het geld niet voor had.

De film begint met een bebloede tand die in een glas water zinkt. Vervolgens staat Milla met een stel klasgenoten te wachten op een trein op een perron. Ze staat alleen, maar een jongen loopt hard tegen haar op, waardoor ze een bloedneus krijgt. Hij biedt zijn shirt aan om het bloed te stelpen, maar het shirt stinkt. Milla is 16 jaar en heeft kanker. Dat is iets wat niet meteen in de film duidelijk is. De jongen, Moses, is een jongvolwassene en drugsverslaafd. Niet bepaald het type ideale schoonzoon. Moses bietst meteen geld van Milla en als tegenprestatie vraagt zij om met haar mee te gaan. Waarschijnlijk uit protest tegen haar overbezorgde ouders. Haar vader is psychiater, haar moeder is een ex-musicus. De vader is de meest normale van het stel, maar wel een beetje een slapzak. De moeder heeft psychische problemen. Het hoeft geen spoiler te zijn dat het slecht met Milla afloopt. Toch is het niet het obligate meisje met kankerverhaal dankzij de acteerprestaties en het verloop van het verhaal. Het gezamenlijke maal dat op het eind genuttigd wordt, is wel wat vreemd, want hoe al die karakters plotseling bijeen komen, wordt niet verklaard. Ik weet ook niet of het bewust is of niet, maar een paar keer lijkt het alsof Milla contact zoekt met de kijker/camera.

Gezien op Cinetree. Wat voor waardering moet je de film Daisies geven? Er zit geen verhaal in, dus dan maar een '1'? Daisies is het Engels voor madeliefjes, een onschuldig bloemetje dat in het wild groeit. Beide meisjes heten Mary, maar de blonde heeft vaak een ring van die bloemetjes in haar haar zitten. De film begint met een soort werkend radarwerk, afgewisseld met oorlogsbeelden. Na een tijdje verschijnen de twee Marie's. De donkere Mary zegt dan dat alles bederft in deze wereld en als alles bederft in deze wereld, dan bederven wij ook. En bederven doen ze! Ik ga zeker geen '1' geven voor deze aparte film. Ik corrigeer het cijfer. De donkere Marie, Jitka Cerhová, heeft mooie ogen (+1). In de film komen treinen voor (+1). De muziek is zeker niet slecht (+1). Er wordt verschrikkelijk veel voedsel verspild (-1). Cinematografisch is de film heel apart (+2). Maar waar heb ik naar zitten kijken? Een protest tegen de top van het communisme of tegen het decadente Westen? De film is zeker absurdistisch, misschien ook wel feministisch. Maar misschien hoort de film meer thuis in een dadaïstische tentoonstelling dan in een bioscoop.

Gezien op Cinetree. De film begint met een buiten gehouden lunch, zoals op de filmposter te zien is. Het is bij de moeder van Rosa. De film draait om Rosa, een rol van Maria Ribeiro, een mooie 37-jarige vrouw. Ze zit echter niet lekker in haar vel. Dat komt door haar situatie. Haar man werkt in het Amazonegebied en doet daar idealistisch werk. Hij is daardoor vaak langdurig van huis en het huishouden en haar veel aandacht vragende dochters komen op haar neer. Zelf zou ze het liefst toneelstukken schrijven, maar dat brengt niet meteen geld in het laatje, waardoor ze nu teksten schrijft voor een commercieel bedrijf. Steun van haar moeder krijgt ze niet, want die bewondert het idealistische werk van haar man. Ze hangt daarom meer aan haar vader. Binnen krijgt ze te horen dat het niet haar biologische vader is, maar dat ze het product is van een avontuurtje in Cuba. Ze stort dan helemaal in. Er wordt goed geacteerd in de film, maar er had meer diepgang in kunnen zitten. Mannen komen er in de film niet al te best vanaf.

Gezien op NPO Start. Ergens in de documentaire werd verzucht dat veel mensen hun vereniging associëren met alleen Rembrandt. Ondergetekende dacht dat ook. Het komt door de naam. Het is echter een vereniging die veel geld tot haar beschikking heeft om kunstaankopen te ondersteunen. De uiteindelijke beslissing wordt genomen door een groepje mensen die ervoor gestudeerd hebben. In een vergadering wordt dan besloten om te kopen of niet. Ik heb er niet voor gestudeerd en ben zodoende een leek, en mijn mening kan dan ook met een flinke korrel zout genomen worden. In de Bommelboeken van Marten Toonder komt ook af en toe een kunstschilder voor met de fraaie naam Terpen Tijn, en die zegt dat kunst moet 'vibreren' en dat het 'eh dinges' moet hebben. Daar houd ik me dan ook aan vast. De documentaire begint met een moment waarop het elitekorps moet beslissen over een aankoop. Het betreft een aantal blokken materiaal waarmee een Kever (Volkswagen) gefabriceerd zou kunnen worden. "Zit de verf erbij?", vraagt een dame uit dat gezelschap. Een interessante vraag, want is een Kever zonder verf nog wel een Kever? Voer voor filosofen! De leek in mij zegt dat het niet 'vibreert' en dat het zeker geen 'eh dinges' heeft. Mocht dat wel zo zijn, dan monteer ik mijn fietswielen aan het stuur en stuur ik het in als een 'Gaga Zelle'. Maar het gaat om De Vaandeldrager van Rembrandt. Dit werk is destijds samen met een aantal andere schilderijen verkocht voor anderhalf miljoen gulden door een familie om een erfenis goed te kunnen afwikkelen. Nu wordt het werk voor een vriendenprijsje van 175 miljoen euro aangeboden en wordt de hulp van de vereniging gevraagd. Ik kan me voorstellen dat mensen zo'n werk aan de muur willen hebben hangen. En als je puissant rijk bent, dan heb je die mogelijkheid ook. Echter, dan vindt een schimmig spel plaats. Al die meesterwerken bevinden zich in kisten in zogenaamde free havens vlak bij luchthavens, zodat er geen belasting betaald hoeft te worden en ook de herkomst van het geld niet te achterhalen is. (Zie de interessante documentaire 'De oligarch en de kunstdealer'.) Eerst moet de vereniging beslissen. "Ach, het is maar een beginnend werkje", hoor ik zeggen. Er wordt dan nog net niet verweten dat Rembrandt een witte man is, maar de meerderheid vindt toch dat het werk gekocht moet worden. Dan moet de politiek beslissen. Er wordt gezegd dat voor dat geld ook een heleboel andere kunstenaars geholpen kunnen worden. Ik denk onmiddellijk aan het werk van de zwarte New Yorkse kunstenares die in het Stedelijk te zien is met een video over hoe je een joint moet draaien. (Zie de documentaire 'White Balls on Walls'.) Het werk wordt uiteindelijk gekocht. Er vindt nog een grappige scène plaats op een kunstbeurs: één van de leden heeft een ontdekking gedaan. Hij leidt de overige leden naar een maf werk van Wim T. Schippers. Het draait, het maakt geluid, maar 'vibreert' niet. Iedereen is erg enthousiast over het werk. Dan voegt iemand zich bij het gezelschap. Ieders ogen stralen uit: "Wat doet u hier?" "U behoort niet tot onze club". Hij heeft een mededeling: het werk is al verkocht.

Gezien op NPO Start. Toen ik de trailer van deze film destijds in de bioscoop zag, wilde ik de film zien, maar hij draaide zo kort dat ik hem miste. Nu is hij dan op NPO Start te zien. Een paar jaar geleden zag ik de film ‘La Dolce Vita’ van Fellini in de bioscoop. Die film begon met een levensgroot Jezusbeeld dat met een helikopter door de lucht verplaatst werd. Deze film doet hetzelfde, maar dan met een struisvogel. Als je als regisseur een film zo begint, dan wordt de lat meteen hoog gelegd. Als er dan ook een verhaal volgt met veel lijnen, denk aan ‘Magnolia', dan neem je wel veel hooi op je vork. Mijn verwachtingen waren helaas te hooggespannen. Er was denk ik best wel een aantrekkelijke zwarte komedie van te maken geweest. Maar hier was te weinig achtergrond bij de hoofdrolspelers om je in te leven. Hadewych Minis als operaster, daar kon ik me wel in vinden, maar die plotselinge dubbelrol? Een tegenvaller, jammer.

Gezien op NPO Start. Toen ik de singles ‘Now I’m Here’ en ‘Killer Queen’ hoorde, allebei te vinden op het album ‘Sheer Heart Attack', was het voor mij snel duidelijk: dit was een band om in de gaten te houden. En met hun volgende album ‘A Night at the Opera’, destijds grijsgedraaid, kende je ook de namen van alle bandleden. Freddy Mercury was duidelijk de belangrijkste, niet alleen als zanger, maar vooral als componist. In de jaren '70 bleven ze goede albums maken, maar in de jaren '80 sprak hun muziek mij minder aan en volgde ik ze ook niet. Ik weet nog dat een collega in 1990 tegen mij zei dat Freddy aids had. Welnee, antwoordde ik, maar hij had het toch. In deze documentaire werd duidelijk dat Freddy zo lang als hij het nog kon muziek bleef maken, maar er was ook veel aandacht voor wat de gevolgen van aids waren voor homo’s in het Verenigd Koninkrijk. Wat ik zelf heel indrukwekkend vond, waren de beelden van de repetitie en het tributeconcert voor Freddy in 1992.

Gezien op NPO Start. Vroeger heb ik een aantal afleveringen gezien van de serie Dunya & Desie en hoewel ik niet tot de doelgroep behoorde, had ik me er wel mee vermaakt. Ik had me nooit gerealiseerd dat Desie gespeeld werd door Eva van de Wijdeven, waarschijnlijk omdat mijn aandacht meer lag op Maryam Hassouni, een net en mooi meisje. DE scène uit die serie die me is bijgebleven, is de volgende: de moeder van Desie liep voorbij een stel bouwvakkers en merkte opeens dat er niet naar haar gefloten werd. Ze realiseerde zich dat ze te oud was en raakte in een crisis. Mooi die omdraaiingen! Ik heb nooit naar meisjes of vrouwen gefloten; ik kan het trouwens ook niet, maar tegenwoordig durf je er zelfs niet naar te kijken, doodsbang dat ze dan ‘metoo’ gaan roepen. Ik was benieuwd of de film nog net zo leuk was als mijn herinneringen aan die serie. Dat was hij. Het begin was al bijzonder: de opening credits waren terloops vermeld op allerlei items. Er was duidelijk veel zorg aan besteed. Daarna begon een scène in een wasstraat. Dunya op de achterbank in een lesauto en Desie zat voorin te rotzooien met de autoleraar. Vervolgens kreeg Dunya een rijles cadeau, want ze was 18 geworden. Maar 18 jaar betekent in dat Marokkaanse gezin dat er ook getrouwd moet worden en dus op naar Marokko en de nodige verwikkelingen. Er wordt door iedereen puik geacteerd. Ook de bijrollen waren sterk: Theo Maassen die de route naar Marokko uitlegt.

Gezien op NPO Start. Ik was onbekend met de naam en de muziek van Jeff Buckley. In de jaren 90 was ik niet zo bekend met popmuziek en aangezien hij ook maar 1 studioalbum heeft uitgebracht, Grace in 1994, ook niet helemaal onlogisch. Qua uiterlijk lijkt hij een beetje op de Canadese acteur James Franco. Ondanks dat er veel over hem verteld wordt, blijft hij nog enigszins enigmatisch. Wat ik zelf een vreemde keuze van hem vond, was zijn keuze voor die platenmaatschappij. In zijn geval had ik voor een kleine maatschappij gekozen die hem meer vrijheid bood. Nu was die druk die op hem werd uitgeoefend duidelijk teveel. Op NPO Start is ook nog de concertregistratie 'Live in Chicago' te zien.

Gezien op NPO Start. De oudere broer van Koert was 28 toen hij in 1986 overleed aan de gevolgen van aids. Die ziekte heeft wereldwijd meer dan 42 miljoen slachtoffers gemaakt. Koert heeft alles bewaard van Bart om zo om te gaan met zijn ingehouden verdriet. In de jaren 80 was er weinig bekend over de ziekte aids. Ik paste wel eens op de kinderen van mijn huisarts en heb toen stencils gezien en gelezen over de besmettelijkheid van die ziekte. Ik durfde toen zelfs niet naar de tandarts te gaan. Stel je voor dat de vorige patiënt die ziekte had… Bart kon heel goed tekenen en na de kunstacademie in Breda vertrok hij naar Amsterdam, ver weg van zijn ouders in Zeeland. In de documentaire worden veel vrienden, medestudenten en huisgenoten van hem geïnterviewd. Ook zijn veel fraaie schilderijen van hem te zien die Koert in een expositie tentoonstelt om zijn broer alsnog te eren.

De film begint wanneer een aantal personen arriveert bij een afgelegen fastfoodzaak, ieder met een instrument, en begint enthousiast te spelen. Leider van het stel is Matthew McConaughey, oftewel Amziah, een bekende bijenhouder. Ze worden geïnterrumpeerd door de politie, die een vrachtwagen vol vaten honing heeft aangetroffen met een waarde van 250.000 dollar. Ze hebben Amziah nodig om de herkomst van die honing te achterhalen. Vervolgens komt er een knotsgekke, grappige en muzikale misdaadfilm. McConaughey excelleert in deze film. Helaas zakt de film in de tweede helft ietwat in; je zou kunnen zeggen dat de angel er wat uit is, maar het geheel is toch een dikke 8 waard.

Gezien op NPO Start. Niet zo lang geleden zag ik de documentaire 'Als ik mijn ogen sluit'. Een verslag van de vrouwenkampen gedurende de Japanse bezetting van Indonesië. Van dezelfde regisseur, Pieter van Huystee, verschijnt deze documentaire over de jongens die in kampen zaten. Die jongens, inmiddels rond de negentig jaar, komen bijeen in Sociëteit De Unie voor een wekelijkse Indische lunch. De moeder en de grootouders van de regisseur hadden ook in kampen gezeten; dat vergemakkelijkte de toegang. Terwijl een paar oude heren de ogen sloten, werden beelden getoond van voor de bezetting. Beelden van een goed leven met Indonesisch personeel. Jongens vanaf tien jaar werden gescheiden van de vrouwenkampen ter voorkoming van seksuele relaties. In de documentaire over de vrouwenkampen werden alleen tekeningen gebruikt als illustratiemateriaal. Hier werden wel beelden getoond, maar die waren van de periode erna. Toch laten die wel zien hoe het daar uitzag. Ik heb wel kritiek gehoord dat het een eenzijdig beeld was, namelijk van witte mannen, maar dat vind ik kinderachtig. Het waren immers witte mensen die geïnterneerd zaten. Ook op deze documentaire is weer bezuinigd: in de bioscoop duurde hij 66 minuten, op de televisie bleef de teller op maar 52 staan.

Gezien op NPO Start. Behalve het nummer 'Material Girl' was ik nooit zo'n fan van de muziek van Madonna. Bovendien vervlakte mijn aandacht voor popmuziek rond 1990. Ik heb dan noch beelden van de 'Blond Ambition'-tour gezien, noch van de documentaire die daarop volgde. Afhankelijk van het land heette die documentaire 'In Bed with Madonna' of 'Truth or Dare'. Ik vroeg me dus af of deze documentaire wel interessant voor me was. En dat bleek hij toch te zijn. Ter voorbereiding van haar tour liet Madonna een advertentie voor dansers zetten in de krant. 'Watjes hoefde niet te reageren…' De straat stond vol met sollicitanten. Twee dames en zeven jongemannen werden aangenomen. De dames, Donna en Niki, blijven (helaas voor mij) buiten beschouwing in deze documentaire en zes van de zeven waren homoseksueel. Een van de homoseksuele mannen is aan AIDS overleden. Madonna werkte zelf niet mee aan de documentaire. Dat zou te maken kunnen hebben met het feit dat drie van hen een rechtszaak hadden aangespannen tegen haar. Een vanwege de kusscène in de Truth or Dare-documentaire, de andere twee vanwege het feit dat hun homoseksualiteit bekend was gemaakt. Hoe deze rechtszaken zijn afgelopen, is niet bekend. Madonna droeg met haar tour uit dat je open moest zijn en voor je geaardheid moest uitkomen, en dat lag gevoelig bij haar dansers. In de documentaire laten de zes dansers weten wat er van hen is geworden. Ze hebben te maken gehad met drugs, alcoholisme, hiv/aids, arrogantie en de enige die af en toe nog als danser optreedt, is Kevin. De mooiste scène vond ik die met José, die bij zijn moeder moest intrekken. Je moet eens letten op de inrichting van haar huis. José, broodmager, paste wel drie keer in zijn moeder. Zijn moeder sprak geen Engels en José moest dus vertalen dat zijn moeder teleurgesteld in hem was, want zij had verwacht dat hij met zijn carrière een huis voor haar had gekocht. En ze hoopt nog steeds dat hij een huis voor haar koopt. José kijkt dan vertwijfeld in de camera.

Ik heb deze documentaire niet gezien maar als aanvulling hierop kan ik wel deze aanraden: Strike a Pose (2016) te zien op NPO Start

Gezien op NPO Start. Dit soort rumoerige films kijk ik het liefst met ondertiteling, maar ik weet niet of ze in Hilversum genoeg geld uit de belastingpot krijgen, maar de ondertiteling liep behoorlijk achter. Niet 1 seconde, maar 7 seconden!

Ibiza heette vroeger Biza, maar om het wat hipper te maken is er een "i" voor gezet.

Bovenstaande zin is onzin; dat krijg je ook na het zien van deze ontzettend voorspelbare onzinfilm.

Heeft deze film misschien dan een boodschap? Misschien deze: elke bakvis kan aan een rijke voetballer komen en elke vrouw op leeftijd aan een toyboy. De film zal vast en zeker als Ladies Night bij Pathé te zien zijn geweest.

Spreekt die Kim Feenstra echt zo?

Toen die Pim even een dubbelrol had en zei: 'O shit, dit kan echt niet', had hij het hopelijk over het acteerniveau.

Ik heb een horrorscenario in mijn hoofd: per ongeluk wordt deze film de Nederlandse inzending bij de Oscars. Nederland wordt dan voor altijd uitgesloten van de Oscars.

Gezien op Cinetree. Ik heb de film al eerder gezien in de bioscoop. De film begint met een heel lang shot waarin een biervat naar een stand wordt gedragen. Daar zien we de hoofdpersoon van de film Totone, die, uitgedaagd door zijn vrienden, zich in het volle publiek helemaal uitkleedt. Totone is het type losbol, woont met zijn vader en kleine zusje in een kleine kaasboerderij en een moeder heeft hij niet. Als zijn vader plotseling om het leven komt, staat hij er alleen voor. Als hij in een kaasfabriek hoort dat er 30.000 euro te verdienen valt met het maken van de beste Comté-kaas, denkt Totone: dat is kaasie. En of Totone er kaas van gegeten heeft, is te zien in deze aantrekkelijke coming-of-age-film van de debuterende regisseur Louise Courvoisier.

Gezien op NPO Start. Het is de tweede keer dat ik deze film zie. De eerste keer was in de bioscoop. Mijn vrouw verklaart me altijd voor gek als ik een film een tweede of derde keer zie en helemaal als het een Nederlandse film is. Ik waardeer de film na het voor de tweede keer gezien te hebben meer dan de eerste keer. Nu let je meer op andere dingen: de inrichting van het huis, de mooie vloer, het fraaie meubilair en de kleuren op de binnenmuren die elke kamer een aparte sfeer geven. De muziek: kamermuziek binnen, elektronische muziek buiten. De film begint met de jacht op een tijger. Er wordt een val gezet en Karel, de bastaardzoon van plantage-eigenaar Jan, schiet het beest dood. Vervolgens wordt het verhaal in zeven hoofdstukken verteld. De titel van het eerste hoofdstuk (Agathe's liefde) begrijp ik niet, want ze houdt duidelijk niet van haar man Jan. Ze treitert hem door geen Nederlands te spreken terwijl ze vijf scheppen suiker in haar kopje doet. Het is mogelijk dat ze gevoelens voelt voor de dominee, maar ik denk meer dat zij van zichzelf houdt en haar leventje in Indonesië. De dominee wordt gespeeld door Peter Faber. Zijn laatste rol en niet zijn slechtste. Dat Agathe, een sterke rol van René Soutendijk, een kreng is, blijkt wel als ze een dutje doet. Op haar oogleden zijn ogen geverfd, zodat ze zelfs slapend de boel in de gaten kan houden. Een hele mooie scène speelt zich af op een feestje wanneer zij met een andere vrouw een discussie heeft. Die vrouw heeft met haar nichtje in Nederland gesproken en zegt dat daardoor de afstand tussen hen is afgenomen. Nee, zegt Agathe, je hoort elkaar wel, maar ziet elkaar niet, dus de afstand is groter. Dat meningsverschil blijft tot ze beiden in lachen uitbarsten en in de bek van de tijger kijken. Gelijk verandert de akoestiek. Toch klopt dit volgens mij niet. Het verhaal speelt zich af rond 1900. Er was toen nog geen telefoonverbinding mogelijk. Wel konden er via buitenlandse kabelverbindingen telegrammen uitgewisseld worden. Ik weet ook niet of er rond die tijd al onlusten speelden. Daar schiet mijn kennis tekort. Wat opvalt in deze film is dat niemand sympathiek is. Wat dat betreft lijkt het op de film 'Triangle of Sadness'. Je zou sympathie kunnen voelen voor Siti, de moeder van Karel. Ze danst mooi, maar is niet bepaald een lachebekje en straalt arrogantie uit. In het volgende hoofdstuk komen zoon Cornelis en hoogzwangere Josefien uit Nederland over. Josefien en ik hebben behalve onze buik toch iets gemeen: muggen zijn dol op ons. Vroeger heb ik fragmenten gezien van 'Stille Kracht'. Het spel hier deed me eraan denken. 'Stille Kracht' is op 'De Schatkamer' volledig te zien. Nog iets wat ik waardeer, is dat de Indonesiërs hun eigen taal spreken. Het acteren mag misschien wat stijf overkomen, maar het speelt zich wel meer dan een eeuw geleden af. Toen werd er anders geacteerd dan nu.

Toen ik deze film voor het eerst zag had ik ongeveer dezelfde mening. De trend tegenwoordig is dat alles wat 'wit' is zwartgemaakt moet worden. Maar na het een tweede keer bekeken te hebben ben ik totaal bijgedraaid. Mijn recensie volgt vandaag of morgen.

Gezien op Cinetree. De film begint wanneer Carmen feestelijk 'opgetuigd' op bed zit onder geklap en gezang van een aantal vrouwen. Het is de outfit waarop haar verloving gevierd gaat worden. Carmen komt uit de Roma-gemeenschap in Madrid. Ze wil graag kapster worden, maar is gedoemd om kinderen te krijgen en voor haar man te gaan zorgen. Op de markt helpt ze haar vader. Daar ontmoet de een jaar jongere Lola. Ook Lola helpt haar vader op de markt. Ze wil graag lerares worden en hoewel er door haar familie op wordt aangedrongen dat ze een vriendje moet zoeken, weet Lola al dat ze lesbisch is. Een grappige situatie speelt zich af in een internetcafé waar Lola als zoektermen 'lesbisch en Madrid' invult en haar scherm gelijk komt vast te zitten met een expliciete scène. Lola en Carmen worden vriendinnen, maar Carmen moet aanvankelijk niets hebben van een liefdesrelatie. Dat verandert later. Ook Lola's familie reageert behoorlijk heftig op haar voorkeur. Het is de debuutfilm van regisseur Arantxa Echevarría en er wordt, behalve bij de mooie Paqui, een rol van Carolina Yuste, gebruikgemaakt van amateurs. De beelden zijn af en toe wat onrustig door het gebruik van een handcamera. Verder is de zang bij de kerkdienst erg mooi.

Gezien op NPO Start. De film opent met fotograaf Chris, die op een zuidelijke locatie een reportage maakt over een lesbisch stel met kind dat aan het ontbijten is. Omdat zijn financiën bepaald niet goed lopen, moet hij terug naar zijn moeder. Als nieuwe opdracht krijgt hij de taak om een filmpje te maken voor een datingsite en aangezien moeder al een tijd single is, gebruikt hij zijn moeder hiervoor. De film valt overduidelijk in de categorie feelgood-romcom. Het lukte me niet sympathie voor Chris te krijgen en ook was de film niet grappig en de oversekste Loes Luca in een rolstoel hielp ook niet echt. Er zijn slechtere Nederlandse romcoms, maar deze beklijft niet. Ik kan het cijfer nog twee halve punten opkrikken, omdat er een kat in voorkomt en het acteerwerk van de moeder van Chris (Ariane Schluter) niet slecht is. Ze ziet er ook niet slecht uit.

Gezien op NPO Start. Soms vraag ik me af of kinderen tegenwoordig nog opgroeien met de boeken van Annie M.G. Schmidt. Vroeger was dat wel het geval. Elk gezin had wel minstens een Jip en Janneke-boek. Ze heeft meerdere boeken geschreven en dit is dan ook een verfilming van zo'n boek. Ik heb het boek niet gelezen, al kende ik de titel wel en was ik benieuwd naar die film. Het begint met een animatie en een liedje dat snel in echte beelden verandert. Pluk is met zijn kleine kraanwagen op zoek naar een woning (hoe actueel) en belandt voor een kleurrijk appartementencomplex. Hoewel de film overduidelijk voor de jeugd is bedoeld, valt er toch voor volwassenen veel te genieten. Ik merkte duidelijk flowerpower- en hippie-invloeden. Ook de bescherming van de natuur is nog actueel en even moest ik denken aan de Hitchcock-film The Birds. De heen-en-weer-wolf was een van de leuke vondsten, alleen de bijen waren behoorlijk nep.

Gezien op NPO Start. De documentaire begint wanneer Stephanie Tency op een behandelstoel ligt en er allerlei spuitjes in haar gezicht worden gespoten. Botox, denk ik, maar ik ben slechts een leek. Stephanie heeft het nodige aan haar uiterlijk ondergaan: botox, fillers, neuscorrecties, liposuctie, vele borstimplantaten en dat allemaal om er perfect uit te zien. Ze doet dat omdat ze onzeker is en ze wil graag gezien worden. Ze is ermee Miss Nederland geworden in 2012. Ze wil nu de jeugd waarschuwen voor dit soort ingrepen, want er kan veel misgaan. Ze staat nu voor de keuze om weer nieuwe borsten te nemen of alleen de oude implantaten eruit te laten halen. Ze gaat voor advies bij Fajah Lourens langs en die geeft haar een wijze les. Maar wijze lessen zijn er toch om in de wind te slaan? Ik moet gevoelige kijkertjes wel waarschuwen voor heftige beelden!

Gezien op NPO Start. De documentaire begint met beelden waarop Joost het vliegtuig in wordt geholpen. Geen eenvoudige klus. Joost heeft een zeldzame spierziekte en moet met allerlei slangetjes in een rolstoel zitten. In de documentaire wordt niet ingegaan op zijn ziekte. Hij zegt dat hij, ondanks dat hij een witte man was, niet van punk hield, maar zich meer aangetrokken voelde tot de rasta's. Hij zei: die witte mensen gingen allemaal dood aan de heroïne. Dan kan je je beter aansluiten bij degenen die het verkochten: Surinamers (voor alle duidelijkheid zijn woorden). Ondanks zijn ziekte zit hij niet bij de pakken neer. Hij heeft een bedrijf (Joost Zorgt) dat helaas in zwaar weer verkeert en als ik het goed begreep, is hij ook muziekproducer. In deze korte documentaire gaat hij naar Jamaica, het land van oorsprong van zijn muziek reggae. Een muzieksoort met een kenmerkend ritme en veel gebruik van ECHO, Echo, echo, e… Het is meer een documentaire voor hemzelf dan dat het boeiend is.