Reacties

Ik twijfelde om naar deze film te gaan. Zo'n 5 jaar geleden heb ik alleen de eerste Star Wars-film gezien en was ik bang dat ik het niet kon volgen. Vreemd genoeg haalde het lettertype op de filmposter mij over om te gaan. Ik heb de 4DX 3D-versie gezien. Het viel me mee; het was een op zichzelf staand verhaal dat goed te volgen was. Ook de beelden zagen er mooi uit en de muziek bij de film was ook niet slecht. Of de film passend bij vorige delen is, kan ik niet zeggen. Daarvoor heb ik te weinig Star Wars-historie. Een dissonant was dat ik de stem van Martin Scorsese hoorde. Ik waardeer hem zeer in een regisseursrol, maar niet als (stem)acteur.

Een spannende 4-delige Franse policier over een meisje dat 5 jaar geleden spoorloos verdwenen is. Door een AI-gefabriceerd videootje wordt de zaak weer plotseling opgerakeld en raakt het dorp in rep en roer. Er wordt goed geacteerd; vooral de bijrol van de dementerende moeder van de politiechef valt op en als er een kat in voorkomt, is dat voor mij altijd een pre. De vele dronebeelden maken het gebied ook goed aanschouwelijk. Een nadeel is wel dat er nogal veel verhaallijnen in de serie zitten. Mooiste zin komt van de politiechef, die een omschrijving geeft van haar vroegere lerares: "Mijn juf in klas 3. Ze maakte ons bijna analfabeet."

Gezien op NPO Start. Aan het einde van deze film wordt vermeld dat het gebaseerd is op werkelijke gebeurtenissen. Wat klopt, is dat hij minimaal 16 vrouwen heeft vermoord (en 13 ervan heeft verkracht). Helaas is de journalist verzonnen. Zeker in Iran zou het mooi geweest zijn als een vrouw de zaak had opgelost. De zaak is aan het rollen gekomen doordat een prostitué wist te ontsnappen. Ik ga deze walgelijke man niet goedpraten maar zijn vrouwenhaat kan mede veroorzaakt zijn door zijn moeder die hem mishandelde. Anderzijds klaagde hij tegen een vriend dat hij geen martelaar kon zijn tijdens de Iran-Irakoorlog en nu kon hij 'een held' zijn voor de samenleving door 'de straten op te ruimen'. Dat hij elke keer de plaatselijke krant belde, geeft dat ook al aan en je ziet zijn teleurstelling als de krant een moord heeft gemist. Over deze zaak is ook een documentaire verschenen: Va ankaboot amad (2003). Deze film geeft goed weer hoe de positie van de vrouw is in Iran en het einde van de film geeft niet bepaald hoop op verbetering.

Op zich is het wel grappig: een Duitse oude vrouw doet een bekentenis op haar sterfbed, een Italiaanse schrijfster maakt er een boek van, een Italiaanse regisseur verfilmt het met Duitse acteurs. Een 'as'-samenwerking. De kleding, de acteurs en de omgeving waren pico bello (laat ik er ook een Italiaanse term uitgooien). Hoewel historici geen bewijs hebben gevonden voor het voorproeven. Helemaal onlogisch is het niet. Vroeger waren heersers doodsbang om vergiftigd te worden en er werd dan ook vaak gebruik van gemaakt. Hitler heeft zelf mensen uit de weg laten ruimen die een bedreiging voor hem waren. Denk aan de 'Nacht van de Lange Messen'. Maar het gegeven is op zich wel wat saai. Het enige waar het om draait, is of het eten vergiftigd is of niet. De meest opvallende gebeurtenis is de aanslag op Hitler, die in een andere film wel spannend verfilmd is. Misschien dat daarom die romance erbij gesleept was. Toen de man van Rosa aan het Oostfront vermist werd, ontstond er een hartstochtelijke verhouding met een nazi. Terwijl ze bij haar schoonouders woonde. Dat is nogal gezocht. Ik ben van plan om het boek nog eens te lezen, dat meer dan 300 pagina's telt. Ik ben benieuwd of daarin ook de achtergrond van de andere voorproefsters wat meer aan bod komt.

Nog iets anders: in het dorpje was op een gegeven moment een tekort aan tabak, maar zag ik het goed? Zat een van de voorproefsters een filtersigaret te roken?

Ik ben blij dat ik niet die kok was. Door mijn abominabele kookkunst zou ik gelijk door Hitler gefusilleerd worden.

Ik moest deze film even een paar dagen laten bezinken. Van de poster en de trailer was ik niet warm geworden. Overigens hing bij Pathé een andere poster dan op deze site te zien is. Op de poster bij Pathé stond Emily Blunt afgebeeld met een silhouet van een vogel. De acteerprestaties zijn goed, vooral die van Emily Blunt. De cinematografie zit ook in uitstekende handen. En de spanning zit er vanaf het begin gelijk in, maar toen de dieren in het verhaal begonnen te komen, haakte ik af. Mijn kat kijkt me ook wel eens zo aan, maar ik blijf eentalig; mijn kat heeft dan gewoon honger. En wat dan volgt is een actiefilm waarin de Amerikaanse overheid alles op alles zet om te zorgen dat hun geheim niet in de openbaarheid komt, met veel autoachtervolgingen. Spannend, dat wel, maar er volgen ook vragen: hoe kan Daniel een auto van de achtervolgers starten? Dat een huis nagebouwd kan worden is mogelijk, maar het hele interieur??? En waarom doet Noah Scanlon (Colin Firth) op het eind niets? Toch een beetje jammer allemaal. Ik geef het een 6, maar die 6 neigt sterk naar een 5.

Sommige acteurs herken ik qua uiterlijk gelijk; met andere heb ik meer moeite. Toen ik Hugo hoorde praten, dacht ik gelijk dat de vader van Michael Jackson meedeed. En inderdaad, het was Colman Domingo.

In een ver verleden heb ik 'Scary Movie 2' gezien en die film vond ik erg grappig. Ik kan dat helaas niet over deze film zeggen. Nu helpt het niet dat op eerdere dagen twee verschillende trailers werden vertoond. Dat neemt al een flink stuk van de verrassing weg. En het helpt ook niet dat ik heel weinig horrorfilms heb gezien. Want de meeste verwijzingen waren naar dat soort films. Maar ik krijg ook het idee dat het toch allemaal wat minder humoristisch was. In de zaal zaten maar zo'n 10 personen en ik heb niemand uitbundig horen lachen. Ik kan niet zeggen dat ik totaal niet gegrinnikt heb, maar het werd zo saai dat ik op een gegeven moment moeite had om de ogen open te houden. Er zat wel een verschrikkelijk tempo in. Ik kreeg het idee dat er teveel verwijzingen in de film gepropt waren. Maar het kan ook zijn dat ik te oud ben geworden voor dit soort humor. Voor degenen die hier wel van houden: ren niet de bioscoop uit wanneer de aftiteling begint, want er volgen nog twee sketches.

In een ver verleden heb ik 'Lock, Stock and Two Smoking Barrels' en 'Snatch' gezien. Ik kan me er niet veel meer van herinneren, maar ik weet nog wel dat ik me toen enorm vermaakt heb. Beide waren geregisseerd door Guy Ritchie. Met die verwachting ging ik naar deze film. Helaas maakte deze film het niet waar. Eiza González is een mooie vrouw, maar net als de twee andere hoofdpersonen vrij vlak. De meest interessante persoon was de advocaat en dat moet genoeg zeggen. Ook als je te maken krijgt met een enorme hoeveelheid tegenstanders en er dan zonder kleerscheuren van afkomt, is dat erg ongeloofwaardig. Er was wel een leuke uitspraak in de film: het is moeilijker te dealen met een muis in je huis dan met een gorilla in je villa.

De film 'The Birthday Party' is gebaseerd op een boek van Panos Karnezis dat dezelfde naam draagt. Dat boek beschrijft het leven van de ultrarijke scheepsmagnaat Onassis. De film begint met het ongeluk van zijn zoon, die als piloot voor het eiland van Onassis verongelukt. Onassis, gespeeld door Willem Dafoe, was daardoor diep getroffen en het was een lelijke streep door de rekening, want hij zag die zoon als opvolger van zijn imperium. (In werkelijkheid had die zoon daar geen belangstelling voor). Zijn dochter moest dan zijn opvolger worden en daar had hij een plan voor dat uitgevoerd moest worden op zijn fraaie eiland waar haar 25ste verjaardag groots gevierd zou worden. De dochter wordt gespeeld door Vic Carmen Sonne en die ziet er toch wel wat ouder uit dan een 25-jarige. Ook de tweede vrouw van Onassis lijkt totaal niet op Jacky Kennedy en ik kan me totaal niet voorstellen dat die op een feestje alle kleren uittrekt en spiernaakt in het zwembad springt. Misschien omdat de regisseur Miguel Ángel Jiménez een Spanjaard is, dat er allerlei Spaanse dingen in betrokken worden (Spaanse Sahara, generaal Franco-aanhangers), maar van de gasten op het feestje kom je vrij weinig te weten. Vanwege Dafoe, het mooie eiland en de cinematografie neig ik naar een 7, maar vanwege de casting en het mindere acteren neig ik weer naar een 5. Omdat ik toch de hele film geboeid heb zitten kijken, wordt het een 6. Maar het is geen film die je gezien moet hebben.

Ja bezuinigen doen ze niet op de topsalarissen bij de NPO, alleen op de minuten....

Mama'ku werd voorafgegaan door de korte documentaire Sudah. En dat was een aardige 'appetizer'. De dochter probeerde een volle koffer dicht te krijgen (heel herkenbaar), die ook nog gevuld was met Nederlands etenswaar voor de familieleden in de Molukken waar ze naartoe ging (nog meer herkenbaar). Grappig voorval was dat de enige witte Nederlander last had van het te pittige eten en het probeerde te blussen met water uit een fles die het gezin gebruikte om hun billen mee te spoelen. Een tip voor mensen die last hebben van te spicy eten: gebruik melk in plaats van water. De gesloten moeder ging echter niet mee. Het geluid was echter slecht. Het niet-Nederlands gesproken was ondertiteld, maar het Nederlands zelf was moeilijk te verstaan. Dat was stukken beter in Mama'ku, die dan ook nog eens volledig ondertiteld was. Omdat ik volledig blanco naar de film was gegaan, dacht ik dat de film zou gaan over het onrecht dat de Molukkers is aangedaan in het verleden, maar het ging over een ander conflict, namelijk tussen generaties. Ook in deze film ging Cheroney Pelupessy naar Indonesië en de Molukken, en zij kreeg haar zwijgzame moeder wel mee. Nu ben ik niet zo van de tatoeages, maar die pasten wel bij de mooie Cheroney, die ook heel mooi kon dansen. In Indonesië sprak moeder Laura met haar zus en toen kregen we te horen wat ze had meegemaakt. Ze was ernstig mishandeld door haar stiefvader. Toen ik dat relaas hoorde, brak ik. Ik huil niet vaak bij een film, maar hier was het goed raak. Ik kreeg de indruk dat Cheroney ook te maken had gehad met een gewelddadige relatie, maar dat werd niet uit de doeken gedaan. Het was een ontroerende documentaire die ook goed in elkaar zat.

Deze had ik in de bioscoop willen zien, maar het kwam er toen niet van. Ik had gehoopt dat de originele versie op NPO werd uitgezonden, maar helaas, Nederlands ingesproken...dus niet bekeken.

Gezien op NPO Start. Op IMDB klokt deze documentaire op 93 minuten; bij NPO Start is het maar 52 minuten gegeven. Daar word je niet blij van en het zorgt voor een aftrek in de waardering. Ik kende de schilderes niet. Ze maakte mooie schilderijen, prints en pastels, maar sommige daarvan zijn me wat aan de 'zoete' kant. Waar ik ook niet dol op ben, is dat in zo'n documentaire een actrice haar speelt. Zoiets past in een speelfilm over haar leven, maar niet in een documentaire.

Na het zien van de film heb ik extra bewondering voor de filmposter: een vernielde Rothko en een Bouvier die je maant het niet verder te vertellen.

Gezien op NPO Start. Een zeer boeiende documentaire over een fout persoon die een fout persoon bedriegt. Ik heb eerder al zo'n documentaire over kunsthandel in de bioscoop gezien. Dat ging over een werk dat ook hier besproken werd: The Lost Leonardo.

Het is stuitend te zien dat puissant rijken door allerlei trucjes nauwelijks belasting betalen, met als gevolg een te grote belastingdruk voor de niet-rijken en bezuinigingen op elementaire zaken.

F*ck Drugs

Het is best moedig van Davo, Anthony en Erik om met hun 'hobby' zo in de openbaarheid te treden. Maar ik vraag me wel af hoe hun collega's daarop zouden reageren. Uiterlijk zien ze er niet slecht uit, maar hebben die drugs dan helemaal geen invloed op hun gezondheid? Bij die tussenstukjes ben ik blij dat die mannen, die als palingen door elkaar kronkelen, hun onderbroek hebben aangehouden, maar anderzijds is dat ook weer heel braaf. Nog een vraag: beperkt zich dit tot homo's of zouden lesbiennes ook dit soort events hebben? Zelf ben ik niet zo van de feestjes, maar deze soort laat ik helemaal aan mij voorbijgaan.

Hopelijk krijgt de organisatie 'Femmes for Freedom' door deze documentaire wat meer bekendheid bij vrouwen die in deze situatie zitten. Shirin Musa doet goed werk voor deze organisatie en weet ook aan te kloppen bij overheidsorganisaties.

Gezien op NPO Start. Een hele interessante documentaire van een bijzonder persoon. Helaas wil de maker van deze documentaire het extra 'hip' maken door het heel snel te monteren, waardoor het vrij fragmentarisch en chaotisch wordt. Ik heb ook een hekel aan herhalingen. Hoe vaak heb ik niet die vier schoorstenen zien omvallen? Opvallend was ook dat de afscheidswedstrijd van Cruijff werd genoemd, maar niet dat die in een 8-0-nederlaag eindigde. En waarom die psychoanalyticus erin moest zitten, is me helemaal niet duidelijk. Zonder het bovengenoemde zou de documentaire een nog hoger cijfer van mij krijgen.

Over het algemeen kijk ik niet naar recensies van films voordat ik die ga bekijken. Mijn enige informatie is dan de trailer. Maar bij deze film had ik toevallig de recensies op deze pagina gezien en die waren niet best. Ik ging dus met een hele lage verwachting de bioscoop in. Nu is het zo dat als een film mij niet boeit, ik automatisch begin te gapen. Ik kan daar niets aan doen. En dat is al een lichte hint naar een lage waardering. Omgekeerd, als een film mij boeit, dan gaap ik niet en volgt meestal een (dikke) voldoende. Nu is deze film gewoon slecht. De dialogen zijn tenenkrommend. Er is een Engelse politieagent en een Duitse übercrimineel die zich moeiteloos aanpassen aan het lage Nederlandse acteurniveau. Er is warrig Amelands folkloreritueel en een vreemd einde. Ook rijzen er vragen op tijdens de film van 'hoe kan dat?' En toch heb ik niet gegaapt… Zijn het de fraaie natuurbeelden? De mooie Vajèn van den Bosch? De zeehondjes? Ik weet het niet. Ik geef het dan toch maar een 6, maar het zou ook een 5 kunnen zijn.

Toch zou het in de juiste handen stukken beter kunnen, want het verhaal heeft goede ingrediënten om er een mooie film of serie van te maken.

Naderhand heb ik op internet nog naar recensies gezocht en meestal werd 1 ster (van de 5) gegeven en werd er bijna om slachtofferhulp geroepen…

Gezien op NPO Start. Ik ben dol op dit soort archiefbeelden, die dan ook nog eens in deze documentaire opvallend scherp zijn. Het moet een enorm werk zijn geweest om deze beelden te koppelen aan een briefwisseling van een fictief personage en het toch boeiend te houden. Rifka Lodeizen leest deze brief voor met een aangename stem. Het is wel zo dat naarmate je dichter bij de jaren veertig komt, het kijken toch wat lastiger wordt; je weet wat er staat te gebeuren. En dan word je vanzelf emotioneel. Een aanrader voor iedereen die in de geschiedenis van Amsterdam geïnteresseerd is.

Gezien op NPO Start. Over het algemeen staan Nederlandse jeugdfilms op een hoger peil dan de Nederlandse films voor volwassenen. Helaas kan ik dit niet zeggen van deze film. Het acteerniveau is gewoon niet best. Het lijkt erop dat de hoofdpersoon Jimmy deze rol met een flinke dosis tegenzin speelt. Jimmy is afkomstig uit Sittard en dat zou je aan zijn accent moeten horen. Ook het verhaal is redelijk voorspelbaar. Wat ik er zelf van heb opgestoken, is dat er voor zo'n leeuwendans flink geoefend moet worden. Iets heel anders: Jimmy's ouders hebben een mooi Citroën-busje met nog een blauw kenteken. Dat zie je niet zo vaak meer.

Gezien op NPO Start. Jaren geleden wilde ik langs de oude Electriciteitsfabriek in Den Haag fietsen, maar ik kon er niet door vanwege een menigte mensen. Er was een test aan de gang van een van de strandbeesten die Theo Jansen in elkaar had gezet. Het was een spectaculair gezicht. Zo'n stellage die als vanzelf door die straat bewoog. De documentaire gaat over hem en zijn strandbeesten en die bestaan uit pvc-buizen, touw en doek. Hij zegt zelf dat er bij hem altijd een onbestemd gevoel is dat hij iets doet dat totaal nutteloos is. Toch is er vraag naar, want er ging zo'n werk van hem met een container naar Japan om daar tentoongesteld te worden. In het Haags Gemeentemuseum zijn ook een aantal van zijn werken tentoongesteld, maar het best komen ze tot hun recht op het strand. Theo Jansen is op leeftijd en hoopt dat zijn strandbeesten nog jarenlang op het strand kunnen rondlopen, maar dat zal denk ik niet gebeuren. Materiaal slijt en helemaal als het beweegt.

Dat is dezelfde serie die nu door de NPO wordt uitgezonden?

Gezien op NPO Start. De regisseuse van deze documentaire krijgt van haar schoonvader een koffer met materiaal van zijn opa, die gouverneur-generaal in Suriname was. Dan kan op de Hollandse klompen aangevoeld worden dat daar weinig fraais uitkomt. Want onder zijn verantwoording zijn twee bekende Surinamers, Anton de Kom en Luis Doedel, die zich verzetten tegen de Nederlandse koloniale overheersing, gevangen gezet in erbarmelijke omstandigheden. Raul Balai, vriend van de regisseuse en kunstenaar, moedigt haar aan het kolonialisme anders te framen. Toch worstelt men met de schuldvraag. Als er wordt gesproken over "jouw opa", geeft dat toch een beetje aan dat de schoonvader iets van die schuld meedraagt. Suriname is al 5 decennia onafhankelijk en hoe is het nu? Elke donderdag bidden twee Surinaamse vrouwen voor het vroegere huis van die opa voor een beter Suriname. Zij zeggen dat zodra mensen aan de macht komen, ze meer bezig zijn met het behouden van die macht dan dat ze er voor het volk zijn. En dat komt bij elke kleur voor: zwart, geel en wit…

Gezien op NPO Start. De film begint met een 112-gesprek (in Amerika) over een schietpartij. Vervolgens zien we de fabricage van een geweer dat later door een jongeman wordt gekocht. Het is dan duidelijk dat er iets fataals gaat gebeuren. Daarna zie je een vader die met zijn 18-jarige dochter Artis aan een roadtrip bezig is. Het hoe en waarom van de roadtrip is onduidelijk. Over Artis en de vader komen we ook weinig te weten, behalve dat wanneer Artis leeftijdsgenoten tegenkomt, zij daar liever mee omgaat. De film is nogal warrig en is daardoor wat lastig te volgen. De beelden van Amerika zijn mooi (net als Artis); de emotie van de vader is goed op zijn gezicht af te lezen, maar je komt te weinig te weten van de achtergrond van de hoofdpersonen en daardoor ben ik niet onverdeeld enthousiast over deze film.

Met mijn slechte ogen wordt elke film bekijken op een mobieltje horror...