Reacties

Gezien op Pathe Thuis. De film begon met een vredig moment in het verleden: oom Lee zat op de boot van zijn oudere broer samen met zijn 8-jarige neefje Patrick. Zo'n 8 jaar later zagen we Lee aan het werk: klusjesman van appartementen in een voorstad van Boston. Zijn werk varieerde van sneeuwruimen tot het ontstoppen van wc's. Niet bepaald een wereldbaan en dat straalde hij ook uit. Hij kreeg een telefoontje dat zijn broer in het ziekenhuis lag. Hij had een niet goed functionerend hart. Daar aangekomen bleek zijn broer te zijn overleden en in het testament kreeg hij het voogdijschap toegewezen over de inmiddels 16-jarige Patrick. Het betekende dat hij terug moest naar het plaatsje Manchester-by-the-Sea. Via diverse flashbacks kwam je te weten waarom hij daar niet echt blij mee was. Toen ik de naam Casey Affleck zag, moest ik zuchten: weer dat lijzige gepraat… maar hij zette een fantastische acteerprestatie neer. Die later terecht bekroond werd met een Oscar. Ook het verhaal was aangrijpend; heel goed werd verteld wat rouw en schuld met een mens kunnen doen. Michelle Williams, als ex van Lee, heeft een kleine rol, maar ook zij acteert indrukwekkend.

Gezien op NPO Start. De oudere broer van Koert was 28 toen hij in 1986 overleed aan de gevolgen van aids. Die ziekte heeft wereldwijd meer dan 42 miljoen slachtoffers gemaakt. Koert heeft alles bewaard van Bart om zo om te gaan met zijn ingehouden verdriet. In de jaren 80 was er weinig bekend over de ziekte aids. Ik paste wel eens op de kinderen van mijn huisarts en heb toen stencils gezien en gelezen over de besmettelijkheid van die ziekte. Ik durfde toen zelfs niet naar de tandarts te gaan. Stel je voor dat de vorige patiënt die ziekte had… Bart kon heel goed tekenen en na de kunstacademie in Breda vertrok hij naar Amsterdam, ver weg van zijn ouders in Zeeland. In de documentaire worden veel vrienden, medestudenten en huisgenoten van hem geïnterviewd. Ook zijn veel fraaie schilderijen van hem te zien die Koert in een expositie tentoonstelt om zijn broer alsnog te eren.

Ik keek deze film zonder enige kennis van zaken en dacht aanvankelijk met een komedie van doen te hebben. Een Franse president die de winnaar bekendmaakt van een architectuurwedstrijd en die winnaar blijkt een onbekende Deen te zijn die aanvankelijk nog moeilijk te vinden is ook. Ook de naam van die architect leek wel verzonnen: Johan Otto von Spreckelsen. Toen ik de auto's op de Champs-Élysées zag, moest het wel de jaren 80 zijn en al leek die president uiterlijk niet op Mitterrand, in doen en laten leek hij dat wel. Het bleek dus geen komedie te zijn, maar een verfilmd echt verhaal. Bij het zien van de maquette in het begin had ik ook geen idee van de werkelijke grootte. Maar later in de film zag ik dat het monument kolossaal is. Ik ben twee keer kort in Parijs geweest en heb het niet gezien, maar het ligt waarschijnlijk dan ook niet in het mooiste district. De film gaf mooi weer welke krachten er spelen bij de totstandkoming: tijdsdruk, politiek, ego's, een rokende partner en geld.

Gezien op NPO Start. Vroeger heb ik een aantal afleveringen gezien van de serie Dunya & Desie en hoewel ik niet tot de doelgroep behoorde, had ik me er wel mee vermaakt. Ik had me nooit gerealiseerd dat Desie gespeeld werd door Eva van de Wijdeven, waarschijnlijk omdat mijn aandacht meer lag op Maryam Hassouni, een net en mooi meisje. DE scène uit die serie die me is bijgebleven, is de volgende: de moeder van Desie liep voorbij een stel bouwvakkers en merkte opeens dat er niet naar haar gefloten werd. Ze realiseerde zich dat ze te oud was en raakte in een crisis. Mooi die omdraaiingen! Ik heb nooit naar meisjes of vrouwen gefloten; ik kan het trouwens ook niet, maar tegenwoordig durf je er zelfs niet naar te kijken, doodsbang dat ze dan ‘metoo’ gaan roepen. Ik was benieuwd of de film nog net zo leuk was als mijn herinneringen aan die serie. Dat was hij. Het begin was al bijzonder: de opening credits waren terloops vermeld op allerlei items. Er was duidelijk veel zorg aan besteed. Daarna begon een scène in een wasstraat. Dunya op de achterbank in een lesauto en Desie zat voorin te rotzooien met de autoleraar. Vervolgens kreeg Dunya een rijles cadeau, want ze was 18 geworden. Maar 18 jaar betekent in dat Marokkaanse gezin dat er ook getrouwd moet worden en dus op naar Marokko en de nodige verwikkelingen. Er wordt door iedereen puik geacteerd. Ook de bijrollen waren sterk: Theo Maassen die de route naar Marokko uitlegt.

Als je een cijfer geeft aan een film die je nog niet gezien hebt dan moet je haast wel een vooruitziende blik hebben 😉

In de toekomst is de criminaliteit in Los Angeles zo toegenomen dat besloten wordt tot een ander rechtssysteem. In plaats van een jury, advocaten en een menselijke rechter wordt de rechtsspraak nu gedaan in een alles-in-één-systeem, namelijk door AI. Dus geen 'objection, your honor' meer! 18 zaken zijn inmiddels afgehandeld en de criminaliteit is daardoor flink afgenomen. (Toch blijken bepaalde delen van LA later in de film moeilijk toegankelijk …). Echter, de rechercheur die mede geholpen heeft dat systeem op te bouwen zit nu niet in de beklaagdenbank, maar in de executiestoel. Want als je niet binnen anderhalf uur je schuld hebt kunnen reduceren tot onder de 92,1%, dan is het einde verhaal voor je: de doodstraf wordt dan onmiddellijk voltrokken. Als verdachte kun je van alles naar voren halen om je onschuld te bewijzen: telefoongegevens, verkeerscamera's, politiebeelden, getuigen. Het is op zich een interessant gegeven, zeker nu AI steeds meer het normale leven binnendringt, maar in de film overtuigt het me toch niet. Het gaat me allemaal te snel en het einde van de film met de achtervolging is dan weer wat over de top. Ik kan ook niet zeggen dat de film zonder spanning is; de aftellende klok helpt daarbij wel. Aan het einde van de film zie je heel kort de nagels van de dochter van de rechercheur: die zijn dodelijk!

De film begint met een stel tv-schermen waarop rellen en onlusten te zien zijn. Een vastgebonden chimpansee wordt zo gedwongen die beelden te observeren. Het bevindt zich in een proefdiercentrum waarin een actiegroep binnen is gedrongen. Een toevallige laborant wil alarm slaan en zegt de dieren niet vrij te laten, want ze zijn geïnfecteerd met het razernijvirus. Een actievoerster doet dat toch, wordt door de chimpansee gebeten en vrijwel onmiddellijk spuwt ze bloed. Bloed dat hoogst besmettelijk is. 28 dagen later ontwaakt een fietskoerier uit een coma en ontdekt dat niet alleen het ziekenhuis, maar ook de binnenstad van Londen grotendeels verlaten is. Wat onmiddellijk opvalt, is dat de beeldkwaliteit niet erg goed is. Je merkt ook dat de serie 'The Walking Dead' hier aardig zijn inspiratie gevonden heeft. Wat ongeloofwaardig is, zijn de geïnfecteerden: zij hebben een ongelofelijke hoeveelheid energie en kunnen heel hard rennen. De fietskoerier ontdekt later Frank met zijn dochter in een flat en zij hebben een watertekort. Ook dat is moeilijk voor te stellen: Londen zonder een lange periode van regen. Op het dak had Frank een flinke hoeveelheid pannen en teiltjes geplaatst om eventuele regen op te vangen. Zelfs wasmanden had hij er neergezet en die hebben flinke gaten aan de zijkant, zodat ze meer als een vergiet werken. Een spannende film met sterke rollen van Cillian Murphy, de fietskoerier, en de mooie zwarte vrouw Naomie Harris. Voor vrouwen was de situatie nog gevaarlijker. Wat knap van de regisseur is dat hij het voor elkaar heeft gekregen om de binnenstad van Londen vrij van mensen te krijgen.

De film begint met een echtpaar van middelbare leeftijd dat elkaar onder de deken manueel wat plezier probeert te geven. Dat gaat een beetje stroef. Een film over de overgang bij een vrouw die af en toe wel grappig is, maar ook wat doorbijten is (net als bij de overgang). Ik was een van de drie mannen in de zaal die grotendeels vol zat met merendeels vrouwen van voorbij de overgang. (Uit veiligheidsoverwegingen heb ik ze dat niet persoonlijk gevraagd.) De cartooneske tekeningen waren wel erg grappig. Een mager zesje en voorlopig ontbijt ik niet met beschuit, maar met knäckebröd.

De film begint met een man die in het donker door de sneeuw loopt. Een stem vertelt dat het Odin betreft, de koning der goden, op weg door een betoverd woud naar de Boom des Levens. Bij de wortels van de boom trof hij de Nornen aan, de drie schikgodinnen die onze levenslopen uit garen weven. "Geef mij de gaven die een gelukkig leven verzekeren", eiste Odin. "Nee", antwoordden de schikgodinnen. "Die gaven krijg je niet zomaar." "Je moet die gaven zelf verdienen." Aanvankelijk vond ik dat begin niet passen in deze documentaire, maar na het zien ervan had het toch wat. Jongeren leven in deze tijd in chaos, met vapen, drank, sociale media, tatoeages en luide dancemuziek. En in Noorwegen is een school waar je een tussenjaar kunt benutten om jezelf te leren kennen en vaardigheden op te doen. Die school bevindt zich boven de poolcirkel en daar leer je te overleven in de felle kou. Als hulpmiddel daarbij wordt je een sledehond toegewezen waarvoor je verantwoordelijk bent. Er werden drie jongeren gevolgd: Hege, Bjørn en Romain (uit Nederland). Bij alledrie zag je dat ze na een jaar volwassener waren geworden. De koude natuur werd heel mooi in beeld gebracht. Het kijkt natuurlijk extra lekker als je thuis zit met een warme trui en dikke sokken, terwijl die jongeren in de ijskou staan te ploeteren. En dat deed me denken aan een fragment uit een boek (Bomans of Dickens) waarbij een welgestelde familie het in de winter extra behaaglijk vond om hun bediende buiten klappertandend heen en weer te laten lopen voor hun raam.

Gezien op NPO Start. Begin jaren 70 heb ik eens, per ongeluk, een fragment gezien in een kunstprogramma waarin bij een aantal volwassen vrouwen op de voorkant verf werd aangebracht, waarna die vrouwen hun lichaam tegen het witte doek drukten. Ik heb me altijd afgevraagd of dat nou fantasie van me is geweest of dat het werkelijk gebeurd was. Waarschijnlijk vond dat plaats in een kunstprogramma dat mijn vader keek en het was niet de bedoeling dat ik dat te zien kreeg als jonge tiener. Het blijkt geen fantasie te zijn geweest, want hetzelfde fragment kwam in deze documentaire over Yayoi Kusama tevoorschijn. Ik kende Kusama niet. Zij had ook iets met naakt, maar dan met naakte mannen waarop zij dan rondjes schilderde. Na haar periode in Amerika was zij door de Nul-beweging naar Nederland uitgenodigd en hier viel ze met haar neus in de boter met de provo- en hippie-beweging. Een beetje apart is haar kunst wel, maar ook wel weer fascinerend. Als je haar op latere leeftijd met een feloranje pruik bezig ziet, zou je zeggen dat ze zwaar autistisch is. Wat ik op zich wel grappig vond, was dat ze een boot en schoenen had gemaakt vol met fallussymbolen. Er werd toen gezegd dat ze modern en feministisch was. Als een mannelijke kunstenaar zoiets had gemaakt met vagina's, dan zou hij uitgemaakt worden voor seksist en viezerik. Er is nog een documentaire over haar; die ben ik van plan ook nog eens te zien.

Het enige wat ik voor de film wist, was de naam van Kristen Stewart, maar ik dacht ten onrechte dat zij als actrice in deze film zat. Ze had echter de rol van regisseur. Het is de verfilming van het boek met dezelfde titel van Lidia Yuknavitch en wat je ziet zijn haar fragmentarische memoires. Het is geen gemakkelijke film. De hoofdpersoon was een talentvolle zwemster die leed onder het misbruik van haar vader. Om daaraan te ontsnappen schreef ze zich in bij diverse universiteiten, maar aangezien ze nooit een volledige beurs kreeg, wees haar vader dat af. Uiteindelijk was er wel een universiteit die een volledige beurs kon bieden, zodat ze aan haar thuissituatie kon ontsnappen, maar daar ontspoorde ze door drank en drugs. Voor de hoofdrolspeelster, Imogen Poots, zal het ook geen makkelijke rol zijn geweest: een masturbatiescène en de grote boodschap op de gevangeniswc worden de bioscoopbezoeker geserveerd. En dan is er Kristen Stewart als regisseur. Als beginneling wil zij maar al te graag laten zien dat ze een eigen stijl heeft. Die is heel onrustig en fragmentarisch en lijkt bewust niet met de beste camera te zijn gefilmd. Het vraagt bewust veel van de kijkers. Toch slaagt de film wel als geheel. Ik ben zeer benieuwd hoe haar volgende film eruit gaat zien, want talent heeft ze.

Het zeer leesbare boek geeft uitsluitsel

Toen mijn vrouw destijds de trailer van deze film zag in de bioscoop, zei ze me dat ze deze film graag wilde zien. En aangezien ik liever met zijn tweeën naar de bioscoop ga dan alleen, wachtte ik tot zij kon. Maar helaas ligt er bij mijn vrouw een enorme discrepantie tussen zeggen en doen, dus miste ik de film. Een paar maanden terug hebben we het boek gelezen dat enorm boeiend was. Maar de afwikkeling aan het einde was nogal vergezocht. De film volgt het boek goed. Het begin toont eerst beelden van een moeras en al snel ontdekken twee jongens een lijk bij een uitkijktoren. Al snel valt de verdenking op een meisje, dat eenzaam in het moeras leeft. De film kijkt aangenaam weg, al zijn er wel de nodige kanttekeningen te maken. Als ik aan een moeras denk, dan denk ik aan slangen, muggen en een drukkend weertype. Daarvan was niets te merken. Alleen bij de introductie was een krokodil te zien. De actrice die het moerasmeisje speelde, Daisy Edgar-Jones, was letterlijk en figuurlijk een schone dame en daar denk je ook niet meteen aan bij iemand die in het moeras is opgegroeid. Haar tegenspeler Tate werd ook vrij vlak neergezet. De natuur was wel schitterend in de film. Ik kan mij voorstellen dat deze film veel negatiever wordt beoordeeld dan mijn uiteindelijke cijfer, maar ondanks mijn punten van kritiek heb ik van de film genoten.

De film 'Dead of Winter' doet in de verte denken aan de film 'Fargo'. Al was dat een geslaagde zwarte komedie, dit is een wat mindere thriller. Eigenlijk is de enige die overeind blijft Emma Thompson en zij speelt een soort Liam Neeson-rol, wat ongebruikelijk voor haar is. De overige acteurs spelen wat vlak. Het winterse landschap is wel mooi in beeld gebracht, maar binnen de hut is het wel erg donker. Uiteindelijk kan je concluderen dat voor het uitvoeren van een laatste wens van iemand je soms wel erg diep moet gaan.

Gezien op Cinetree. De film begint met een glooiend boerenlandschap waar al snel een stoere, mooie meid op een tractor verschijnt. Het is Delphine die het ding bestuurt en samen met haar ouders een boerderij heeft. Stiekem heeft ze een lesbische relatie met een andere jonge boerenvrouw, maar als die met een man gaat trouwen, stort Delphine’s leven in. Het is begin jaren 70 en zeker op het platteland zijn lesbische relaties not done. Ze gaat naar de universiteit in Parijs en komt dan in een heel andere wereld terecht. Het is de tijd van studentenprotesten en daar ontmoet ze Carole, die een relatie met een man heeft, maar ook eigenlijk lesbisch is. Dan krijgt de vader van Delphine een beroerte en zij voelt zich geroepen om haar moeder weer te gaan helpen. Carole komt later ook naar de boerderij en zij moeten proberen hun relatie te verbergen voor de niet bepaald ruimdenkende moeder. Een mooie, boeiende film die laat zien hoe moeilijk het in die tijd was op het platteland om een lesbische relatie te hebben.

Gezien op Cinetree. De film begint in het nachtelijke bed waarin hij, Álex, het idee oppert om bij hun scheiding een feest te gaan houden. Het is het idee van de vader van zijn vrouw, Ale. Ze zijn zo’n 15 jaar getrouwd en hebben besloten om een eind aan hun huwelijk te maken. Het waarom blijft in het ongewisse. Zij zegt dat het zelfs een goed idee is voor een film. Zij is regisseur en hij is acteur. Het zou voor wat verdieping kunnen zorgen, maar het maakt de film zelfs wat warrig. Het verloop is bij elke vriend, kennis en collega hetzelfde. Iedereen vindt het een raar idee en ze geloven het zelfs vaak niet, want ze gelden als het ideale koppel. Het idee is origineel, maar wat weinig voor een film. Positief is haar weelderige bos rood haar en de verwijzingen naar andere films en regisseurs, maar het kan voor mij de film niet redden.

De documentaire begint met het nummer 'Silly Love Songs', waarin Paul McCartney zich afvraagt wat er mis is met dwaze liefdesliedjes. Het nummer is afkomstig van het album 'Wings at the Speed of Sound'. Dat was de tweede lp die ik kocht van Wings. Mijn eerste was 'Venus and Mars' halverwege de jaren 70. Dat album heb ik grijsgedraaid. Helaas heb ik de Beatles-periode niet meegemaakt, maar ik ben altijd gefascineerd gebleven door die groep. Mijn kennismaking met hen waren het blauwe en rode verzamelalbum. Ik was benieuwd wat er zich afgespeeld had tussen 1969 en 1975 en dat heeft deze documentaire wel duidelijk gemaakt. Dat McCartney muzikaal buitengewoon begaafd was, is wel duidelijk, ook al heeft hij het niveau van de Beatles artistiek nooit kunnen benaderen. Maar welke band heeft dat wel? Zijn nummers zijn vaak wat aan de zoete kant, maar blijven wel onmiddellijk in je hoofd zitten en dat is een gave. De animaties in de documentaire waren knap gedaan. Af en toe was de documentaire wat rommelig en fragmentarisch, maar ze was wel zeer informatief.

De film begint met een korte samenvatting van de eerste film. De situatie na de inslag van komeet Clarke is dat 75% van de wereld is verwoest en John (Gerard Butler) en zijn vrouw Allison (Morena Baccarin) zitten 5 jaar met hun zoontje Nathan in een bunker op Groenland. Allison ziet er echt 5 jaar ouder uit. Hun 12-jarige zoon wordt door iemand anders gespeeld en ziet er een stuk ouder uit. Hoe ze het 5 jaar hebben kunnen uithouden in de bunker wordt niet echt verklaard. Buiten de bunker is het gevaarlijk door de radioactiviteit en de stormen. De bunker blijkt niet aardbevingsbestendig en alweer moeten ze vluchten. Dan volgen een aantal onwaarschijnlijkheden.

Het oversteken van het Nauw van Calais had ik graag in een 4DX-bioscoop willen zien. Dat moet wel spectaculair geweest zijn. Al met al een stuk minder dan de vorige film.

Greenland begint met onze Schotse held Gerard Butler, die voor die rol goed gecast is. Met een helm op is hij een bouwkundige die bezig is met een wolkenkrabber. Als hij naar huis gaat, ziet hij zijn vrouw Allison, gespeeld door Morena Baccarin, aan het trainen op een loopband om haar mooie lichaam in vorm te houden. Het gaat niet goed tussen de twee, want de Schot heeft een schuine schaats gereden en daar was zijn vrouw niet van gediend. Ze hebben een zoontje, Nathan, die 7 jaar oud is en diabetes heeft. Dat maakt het extra zielig. Gelukkig zijn ze allebei wel dol op hem. Clarke zorgt dat het toch nog goed kan komen tussen de twee. En Clarke is niet een persoon, maar een gigantische komeet, net zo eentje die de dinosaurussen heeft uitgeroeid. Clarke zorgt ervoor dat Butler de held kan uithangen. Greenland is een degelijke, maar voorspelbare rampenfilm die redelijk wegkijkt. Af en toe is de film wel aan de donkere kant, wat het overdag thuis wat lastig te bekijken maakt. Positief vond ik dat hij liet zien dat bij zo'n ramp bij veel mensen het slechtste naar boven komt en de dreigende luchten waren indrukwekkend om te zien.

Gezien op Cinetree. Van een documentaire met als titel Ellis Park zou je verwachten dat het voornamelijk over het park zou gaan, maar dat is niet het geval. Pas in het laatste derde deel komt het park aan bod. De documentaire gaat voornamelijk over Warren Ellis, een lange zestiger met een wilde baard die voornamelijk viool speelt. Zijn muziek spreekt me niet zo aan; het is mij te minimalistisch, maar als persoon is Warren wel boeiend. Hij bezoekt plekken uit zijn jeugd waar hij dan op zijn viool speelt. Ook vertelde hij dat hij ook nog zo’n anderhalf jaar leraar is geweest en toen verslaafd was aan alcohol en heroïne. Het bezoek aan zijn hoogbejaarde ouders vond ik aangrijpend. Met zijn vader speelde hij een nummer dat zijn vader gecomponeerd had. Warren had een flink stuk grond gekocht op Sumatra en dat schonk hij aan Femke den Haas, die daar een opvang opzette voor mishandelde en illegaal verkochte exotische dieren. Als herstel mogelijk was, liet zij de dieren weer los in het wild. Het was stuitend om te zien dat die dieren op erbarmelijke wijze worden verhandeld. Er gaat ontzettend veel geld in om. Het is mooi dat met deze documentaire aandacht wordt geschonken aan haar stichting en hopelijk levert dat zo de nodige donaties op.

Gezien op Cinetree. Met het geluid van een spelende rockband op de achtergrond sluipen drie jonge vrouwen stiekem en met succes de zaal in. Daar speelt de band van Mike, die er met zonnebril een stuk stoerder uitziet. Hij is de grote held voor het publiek. Dat publiek wordt door partijleden in bedwang gehouden en moet stil blijven zitten. De muziekteksten zijn ook van tevoren gekeurd. Het is de tijd van het communisme in Rusland. Een van die drie vrouwen, de mooie Natasha, heeft een kind bij Mike. Leto betekent zomer en op het strand komen ze Viktor tegen, die hen weet te overtuigen van zijn muziekkwaliteit. Zozeer zelfs dat Natasha gevoelens voor hem krijgt en vreemd genoeg heeft Mike geen bezwaar. Het was destijds moeilijk om aan westerse muziek te komen en wie wat had, kopieerde het dan. Ik had hetzelfde probleem, maar bij mij lag het aan het geringe zakgeld. Het zijn de bekende namen die populair waren: David Bowie, Blondie, Lou Reed, Iggy Pop. Alleen T-Rex kende ik van naam. De film is overwegend in het zwart-wit, maar enkele stukken zijn in kleur. Toevallig dat het dan in een lp-formaat is? Viktor is in het echt maar 27 geworden. Hij kwam om bij een auto-ongeluk. De echte Mike stierf een jaar later door drank. Erg gezond leefden ze niet. Er werd flink gerookt. Een boeiende sfeertekening van de Russische rockscene in Leningrad begin jaren tachtig die als een documentaire aanvoelt.

Dat wordt dan een 'marktplaatsje'.

Het verschilt per bioscoop. Zo heeft Pathe Spui nooit pauzes, Buitenhof vaak pauzes en Scheveningen hanteert volgens mij wel die 130 min. grens. Ik begrijp de aversie tegen pauzes, maar voor mij is het handig. Ik kan naar de wc gaan zonder iets van de film te missen.

Gezien op Cinetree. De film start in een Japans restaurant. Een mannelijke boekenuitgever raadt Sibyl druk pratend af om een boek te gaan schrijven. Sibyl, een rol van de mooie Virginie Efira, is daarmee 10 jaar geleden gestopt om als psychiater te gaan werken en wil nu weer de pen oppakken. Op een AA-bijeenkomst vertelt ze dat ze al 27 van de 32 patiënten heeft afgestoten en een paar wil ze houden om langzaam af te bouwen. Dan neemt ze toch een nieuwe patiënt aan, Margot, een rol van Adèle Exarchopoulos. Ze is actrice en twee maanden zwanger van een collega. Die collega is de partner van de regisseuse van de film waarin ze acteert. Het blijkt dat ze toch wat weinig inspiratie heeft voor het schrijven van een roman. Daarom gebruikt ze de informatie die ze via Margot krijgt voor haar boek, en zoiets kan niet goed gaan. Het gegeven voor de film is leuk, maar toch valt er wel het een en ander aan op te merken. Zo was te kort aangegeven dat ze alcoholiste was. Ook was onduidelijk wat die seksuele avontuurtjes van haar waren. Fantasie of mogelijke inspiratie voor haar boek? En wie waren die personen met wie ze dat had? Adèle Exarchopoulos heb ik wel eens beter zien spelen. De rol van de overspannen regisseuse (Sandra Hüller) was wel goed. Het was komisch om te zien dat ze uit pure wanhoop van de boot sprong en naar de kust zwom.

Pathe Buitenhof, Den Haag