Reacties

Een paar dagen geleden heb ik Top Gun gezien in de 4DX-zaal van Pathé en nu in dezelfde zaal Top Gun: Maverick. Ik vond deze beter. De love interest in de eerste film was nogal gezocht; ze was te oud voor de jonge Tom Cruise. Ik ben geen fan van Jennifer Connelly, maar zij paste beter bij de oude Tom Cruise. De 4DX-effecten voelden bij de eerste film wat willekeurig aan; die waren meer op hun plaats bij de nieuwe film. Al kan je natuurlijk nooit een looping met zo'n stoel simuleren. Deze film was ook spannender dan de eerste. Tom Cruise rijdt nog steeds motor zonder helm. Positief vond ik ook de verwijzingen naar de eerste film. Dan was er ook nog een pilote met een mooi snoetje, Monica Barbaro. Ze was me al eerder dit jaar opgevallen in Crime 101. Binnenkort komt er een film waarin ze de hoofdrol speelt. Benieuwd of ze daarin ook goed kan acteren.

Eerlijk gezegd had ik nog nooit van Lee Cronin gehoord en heb ik ook niet eerder een Mummy-film gezien. Ik heb me bijzonder vermaakt met deze film. Cinematografisch zat het goed in elkaar. De casting was goed. Het is ook altijd een plus voor mij als naast het Engels in de originele taal wordt gesproken (hier Arabisch en Spaans). En de film was spannend tot het eind.

Toch moet ik een opmerking maken: toen ik als 4-jarig jongetje, héél héél lang geleden, door mijn moeder eenmalig naar de kleuterschool was gebracht, zei mijn moeder onderweg dat ik nooit snoep van vreemde mensen moest aannemen. Zoiets voorkomt een heleboel moeilijkheden…

Gezien op NPO Start. Een interessante documentaire over het werk van John Singer Sargent. Ik kende zijn naam niet, maar onbewust moet ik schilderijen van hem gezien hebben. Waarschijnlijk op de covers van boeken. Hij maakte portretten van personen die ertoe deden en deed dat terwijl ze modieus gekleed waren. In Boston was een tentoonstelling waarin die portretten en die gewaden te zien waren. Nu ben ik niet bepaald modieus of in mode geïnteresseerd, maar het was boeiend hoe hij persoon en gewaad op het doek zette. Na het zien van vele werken van hem is mijn favoriete schilderij El Jaleo, een groot schilderij waarop een flamencodanseres staat afgebeeld.

Vast(goed) wel

Op NPO Start gezien. Zou dit een speelfilm geweest zijn, dan verdient de castingafdeling een dikke pluim voor het vinden van Pavel Abdulmanov als geschiedenis-/maatschappijleraar. Helaas is het geen speelfilm, maar een documentaire. Zelden zo'n onsympathiek en fanatiek persoon gezien. Hij was de grote katalysator van de militarisering van de school waar Pavel Talankin deze documentaire op film zette. Dat het indoctrineren effect had op de leerlingen, bleek wel uit het feit dat Abdulnov tot populairste leraar werd gekozen…

Een Nederlandse ambassadeur heeft eens aan Poetin gevraagd wat hij nou eigenlijk wilde. Toen wees Poetin de voormalige onafhankelijk geworden Sovjetrepublieken aan, maar hij beschouwde ook Finland als Russisch gebied. En aangezien het oorspronkelijk de bedoeling was om Oekraïne in een paar dagen te veroveren, moet die verandering op scholen niet sec gezien worden als plan voor Oekraïne, maar voor het grotere plaatje. West-Europa heeft niet dezelfde instelling als Oekraïne en op Trump en J.D. Vance kan Europa niet 100% aan, dus de vooruitzichten zijn niet best. Het is te bezien wat het zwaarste weegt: de negatieve gevolgen voor de Russen van de oorlogsinspanning of de indoctrinatie van een hele generatie.

Deze film stond destijds op mijn programma om in de bioscoop te gaan zien, maar helaas kwam het er niet van. Ik heb hem nu op NPO Start gezien.

Een bekende Engelse uitspraak is "It ain't over till the fat lady sings" en dat moet niet letterlijk worden genomen, want Carey Mulligan is geen operazangeres en bepaald niet dik. Maar slaat wel figuurlijk op deze film. Ze zet een fenomenale Cassie neer in vele gedaanten. De Oscar-nominatie voor deze rol was meer dan terecht. Een aanrader.

De zaal zat redelijk vol met, wat Van Kooten en De Bie zo treffend omschreven als, oudere jongeren. Duidelijk fans van Iron Maiden, want t-shirts en jasjes toonden afbeeldingen van hun albumhoezen. Ik was wel bekend met de naam van de band en de platenhoezen, maar niet met hun muziek. Logisch, want in de documentaire werd ook gezegd dat radiostations hun muziek niet draaiden. Ik kwam dus louter uit nieuwsgierigheid naar hun muziek. De documentaire toonde in zo'n 2 uur hun 50-jarige carrière. Helaas werd geen enkel nummer van hen volledig ten gehore gebracht, zodat het voor mij te fragmentarisch was en uiteindelijk te saai. Ik ben meer van Deep Purple en Led Zeppelin. Grappig was wel dat ze een nummer van Deep Purple in het communistische Polen op een bruiloft speelden: Smoke on the Water.

Destijds in de bioscoop gezien en onlangs nogmaals op NPO Start. Nederland is niet bepaald een land voor een roadmovie, daarvoor zijn we te klein, maar als de tocht naar een niet-aangrenzend land gaat, zoals Polen, dan verandert de zaak. De film stond geafficheerd als een jeugdfilm, maar is net zo goed voor een volwassene bedoeld. De jonge Lu woont in een warm pleeggezin, maar mist toch het contact met haar echte moeder, die behoorlijk onvoorspelbaar is. Ze doet zich voor als een stuntvrouw voor Hollywoodfilms en noemt haar dochter niet bij haar naam, maar als Kiddo. Plotseling komt ze opdagen om samen met haar naar Polen te gaan en dan volgt een interessante tocht. Opmerkelijke uitspraken van de moeder: "Je moet minstens 1 keer per dag schreeuwen, anders word je krankzinnig", "Alle goede films zijn zwart-wit, de rest is shit", "Je moet sowieso een keer blond zijn geweest in je leven" en "Beter geen moeder dan een slechte". Toch is er een uitspraak die bij mij op een tegeltje gezet kan worden: "Schuld is bedacht door mensen om je slecht te laten voelen over dingen die gewoon gebeuren". De film is sfeervol en voor iedereen een aanrader.

Een ding begrijp ik niet van de film. Ze komen op hun tocht constant een Pools jongetje met vuurwerk tegen. Hoe kan die hen volgen?

In een wat gezocht decor, het Ministerie van Niet Vergeten, vertelt Tilda Swinton dat ondanks dat de carrière van Marianne Faithfull 60 jaar en 35 albums omvat, ze toch herinnerd wordt als de vriendin van Mick Jagger. Ik moet dan gedeeltelijk schuld bekennen: ik wist ook nog haar single As Tears Go By en dat ze op een Rolling Stones-album credits had gekregen voor het nummer Sister Morphine. Het is mooi dat je bij zo'n documentaire bijgespijkerd wordt van de rest van haar carrière, want die is beslist niet saai te noemen, net als haar leven. Ze begon als een mooie jonge vrouw en wat mij bijzonder opviel tijdens het interview op het laatst van haar leven, waren haar ogen die nog een enorm plezier uitstraalden.

Net als de films over Freddie Mercury en Elton John is deze film boeiend van begin tot het einde. Het is een hagiografie en dat betekent geen onvertogen woord over Michael Jackson. Dat hij het door zijn vader niet makkelijk heeft gehad, wordt wel duidelijk. Die vader, Joseph Jackson, is uitstekend neergezet door Colman Domingo. Weinig mensen zullen na het zien van deze film sympathie hebben voor deze man. Ik ben blij dat hij mij nooit heeft horen zingen, want dan zou ik door hem doodgeranseld zijn.

Een film over de verhouding tussen twee zusters en hun moeder. Als je later in de film het huis van hun moeder ziet, dan moet die van rijke komaf zijn geweest. Ze heeft een weinig expressief gezicht dat wel waardigheid uitstraalt. Ik moest bij haar denken aan Charlotte Rampling, die ik onlangs zag in de film Father Mother Sister Brother. Van haar twee dochters krijgt de oudste dochter, Charlotte, weinig filmtijd. Behalve dat zij er gezond uitziet en veel jogt, kom je pas later te weten dat zij een literair agent is. Van de andere dochter, Anna, kom je veel meer te weten. Toen ik haar zag, moest ik gelijk denken aan Madam Mikmak. Zij is lerares, leeft samen met een vrouw, gaat naar alternatief theater en bezoekt kinky feesten en is duidelijk een moeilijk iemand. De verhouding tussen de drie hoofdrolspelers blijft niet hetzelfde. De film doet af en toe geforceerd kunstzinnig aan door de rode tunnel van doeken en een schilderij met bewegende ogen. Als de drie bezoek krijgen van verre familie, dan komt de film in een stroomversnelling. Helaas duurt dat bezoek te kort. Aan het einde van de film volgen nog een aantal zeer komische momenten die ervoor zorgen dat ik de film een 6,4 kan geven, afgerond 6 sterren.

Gezien op NPO Start. Vanwege het onderwerp begon ik met een wat afwachtende houding aan de film, maar al gauw werd ik de film ingetrokken. Dat kwam vooral door Tamar van den Dop, die erg overtuigend overkwam. Het is de eerste lange film van regisseur Verdijk en zeker voor dit lastige genre heeft hij een kwalitatief goede film afgeleverd.

Ik had deze film nog niet eerder gezien en nu die bij Pathé als classic werd vertoond, kon ik hem toch in de bioscoop zien. Een aardige film, maar dat ie 40 jaar oud is, merk je wel een beetje. Toen Maverick na een glas wijn zonder helm op zijn motor vertrok, moest ik denken aan het begrip 'Cruise Control'.

Elektra is een in zwart-wit verfilmd toneelstuk van Euripides dat al meer dan 2000 jaar oud is. De film werd in 1953 genomineerd voor een Oscar in de categorie beste buitenlandse film. Ik heb de versie gekeken waarin Grieks werd gesproken en de ondertiteling Engels was. Het is een wat trage film, waarin niet al te veel gesproken wordt, maar die toch wel boeiend is. Irene Papas schittert in haar rol als Elektra, Giannis Fertis is wat vlak als Orestes. De Klytaemnistra valt vooral op door haar schmink bij de ogen en geeft tegen het einde van de film wel een verhelderende verklaring voor haar daad. Het koor in het toneelstuk wordt in de film weergegeven door in het zwart geklede vrouwen dat heeft regisseur Michael Cacoyannis goed gedaan.

Het nadeel van dit soort romcomfilms is dat je al snel weet wie met wie eindigt. Ik ging met niet zo hoge verwachtingen naar deze film en daardoor viel hij niet tegen. De leukste momenten kwamen niet van de twee hoofdrolspelers maar van vriendin Claire en het commentaar van de toeristen. Op het eind van de film werd nog wat meer commentaar van die toeristen getoond als bloopers.

In het katholieke Ierland van begin jaren 80 waren de gezinnen vaak kinderrijk. Zo ook bij de jonge, zwijgzame Cáit. Haar moeder was hoogzwanger, haar vader was niet bepaald een modelvader: hij rookte, dronk, gokte en er werd ook gehint dat hij het met de huwelijkse trouw niet zo nauw nam. Cáit lag niet bepaald lekker bij haar zussen en klasgenoten. Toen de gelegenheid zich voordeed dat Cáit bij Eibhlín en Seán kon logeren, kwam dat haar vader goed uit. Eibhlín was de tante van haar moeder en iemand met een goed hart. Seán, een wat stuurse man die gaandeweg ontdooide. Cáit bloeide helemaal op tijdens haar verblijf.

Ik had de film eerder al in de bioscoop gezien en was toen onder de indruk. Ik heb hem opnieuw gezien op NPO Start en mijn waardering voor de film is niet afgenomen. Mooi vond ik dat toen Cáit in haar bed had geplast, Eibhlín dat mooi oploste door te zeggen dat ze zo'n oud matras had gehuild. De film maakte ook duidelijk dat Ieren uitstekende acteurs hebben.

Het was een speciale voorvertoning waarbij vooraf een introductie werd gehouden. De film was daarom voor die keer Engels ondertiteld. Ik zie dat die film niet meer bij Pathé geprogrammeerd staat.

Gezien op NPO Start, maar al eerder in de bioscoop gezien. Dat deze film zwart-wit is, stoort helemaal niet. Dat er een flinke afstand tussen vader en zoon is, weten de acteurs en de regisseur heel goed weer te geven. Het onbegrip tussen beiden wordt duidelijk getoond door de gezichtsuitdrukkingen van hen. Als de vader de opslag wil uitruimen, stopt de zoon achter zijn rug het weer terug: hé, heb je twee rackets? Dat lijkt wel een Laurel & Hardy-moment. Treffend is het wanneer de zoon naar de herkomst van een item vraagt. De vader antwoordt: "Opa was geen prater, ik was geen prater. Als er twee niet praten, wordt er niet gepraat. Toch?". Het uiteindelijke afscheid op het station schuurde dan ook passend.

Het enige wat mij stoorde, was dat het duidelijk geen station in Rotterdam was. Voor de rest: een uitstekende film!

Als alleen al een Meryl Streep, een Anne Hathaway of een Stanley Tucci in een film speelt, dan is het voor mij al een reden om naar de bioscoop te gaan. Met alle drie in een film is het voor mij alle remmen los. En om in die beeldspraak te blijven: het was ook alle remmen los. De film had zoveel vaart dat het mij vaak te snel ging. Als er modellen te zien zijn, dan wil ik er langer dan een paar seconden naar kijken. En al snel verloor ik de aandacht. Misschien dat ik de film later nog eens moet huren en dan op halve snelheid afspelen…

De muziek van Billie Eilish kende ik niet. Toen ik zag dat James Cameron de regisseur was, werd ik wel nieuwsgierig. Ik heb de concertregistratie in de 3D-uitvoering gezien en die maakte veel indruk. Cameron verklaarde in de film dat het vooral Billie Eilish was die bepaalde hoe de film eruit moest zien. Opvallend was dat het gehele publiek de teksten van haar liedjes kende en meezong. Ook hield bijna iedereen zijn/haar (opvallend veel jonge vrouwen in het publiek) mobieltje in de lucht om het concert zelf te registreren. De weinige tekst die gesproken werd, was Nederlands ondertiteld, maar ik, die haar teksten niet kende, zou gebaat zijn geweest met een Engelse ondertiteling van haar songs. Jammer dat die er niet was.

Gezien op NPO Start. Een film met droogkomische humor die aan mij wel besteed is. Ik moest wel denken aan het lied van Eli Asser & Harry Bannink: "Het zal je kind maar wezen"

Vinegar Syndrome is een bedrijf dat zich bezighoudt met het restaureren en distribueren van films en beschikt over een catalogus van honderden speelfilms, die voornamelijk tussen de jaren zestig en tachtig zijn geproduceerd.

Hun werk heeft geresulteerd in de digitale restauratie en het behoud van meer dan 500 speelfilms, meer dan welke andere onafhankelijke studio ook. meer.

Dankzij hun interne laboratoriumpartner zijn zij in staat om digitale filmrestauraties van de hoogst mogelijke kwaliteit uit te voeren voor titels die anders in veel gevallen onherstelbaar zouden zijn aangetast.

Hun naam herinnert aan waar ze tegen strijden. Simpel gezegd beschrijft de term ‘vinegar syndrome’ een chemische reactie die filmmateriaal na verloop van tijd aantast. Filmconservering is een race tegen de klok, vooral bij lang verwaarloosde genres en undergroundfilms.

De films die ze op blue-ray uitbrengen worden in gelimiteerde opgave verkocht.

Tot zover 'de reclame'.

Een van hun uitgaven is "Skräcken har 1000 ögon", oftewel 'Fear Has 1000 Eyes'. De film is misschien het best te omschrijven als een erotische horrorfilm zonder plat te worden. De film begint met het snijden in een vinger en met het bloed ervan wordt een pact met de duivel gesloten. Een dominee gaat samen met zijn zwangere vrouw in een huis op het Zweedse platteland wonen. Omdat de vrouw met inzinkingen kampt, huren ze een hulp in. En of dat verstandig was, laat de film zien.

Cinematografisch is het sfeervol verfilmd en ook de actrices mogen er zijn. Al met al geef ik het 7 sterren.

Ik heb deze film eerder in de bioscoop gezien en was destijds enorm onder de indruk. Nu die op NPO Start verscheen, vond ik het waard om hem nog eens te zien. Ik kan niet anders dan 10 sterren geven.

Ik weet niet of er gesneden is in de tv-versie; op IMDB staat een duur van 105 minuten, op NPO Start was de duur 93 minuten. Zou de aftiteling zo'n 12 minuten lang zijn? Omroepbazen zijn altijd bang dat er wordt weggezapt tijdens een aftiteling en daarom wordt de botte bijl gehanteerd.

Het is knap dat zonder de gruwelijkheden te tonen je toch bewust wordt van de tegenstelling van de idyllische omgeving en wat er achter die muur gebeurt. Alleen door geluiden en de rook van trein en schoorstenen bereikt hij dat.

Bij zo'n tweede kijksessie vallen je wat andere dingen op:
Het rare kapsel van Rudolf Höss. Het lijkt wel of er een foute toupet op zijn hoofd geplakt is.
Zijn vrouw, het is duidelijk dat zij op de sociale ladder omhooggevallen is. Zelden zo'n boertig loopje gezien.
Het nummerbord van de auto van Höss begint met het SS-teken.
De mannen die werkzaamheden verrichten bij het woonhuis hebben een rode verticale streep op hun rug.
Die Höss was zo fanatiek bezig met de vernietiging dat zelfs hoge nazi's zich zorgen maakten of er wel genoeg werkkrachten overbleven.

Misschien was het omdat de film Obsession veel goede kritieken had gekregen dat ik met te hoge verwachtingen naar Pathé's Horror Night ging, waar die film draaide. Hij viel me tegen en dat kwam vooral door de twee mannelijke acteurs. Inde Navarrette, die de vrouwelijke hoofdrol neerzette, deed dat stukken beter, maar kon de film voor mij niet redden. Bear (wie heet er nu Bear?) heeft moeite zijn gevoelens te uiten voor Nikki. Als hij in een winkel een 'One Wish Willow' koopt waarmee hij eens wens kan laten uitkomen, dan wenst hij dat Nikki smoorverliefd op hem wordt. Dat lijkt een sprookjesbegin, maar het is een horrorfilm. Want 'smoordverliefd' betekent letterlijk een verstikkende liefde. Je moet uitkijken wat je wenst… Er zaten wel een paar grappige momenten in de film.

'The Sheep Detectives' is een film met voor mij bekende sterren als Emma Thompson, Hong Chau en Hugh Jackman. Het is wel grappig dat de laatste bekend is als Wolverine en nu een schaapsherder speelt. De schapen moesten eens weten. Maar herder en schapen zijn dol op elkaar in deze film. Ondanks een paar grappige momenten kon deze film mij niet erg boeien. Ik had moeite om de ogen open te houden. Toch zal die voor kinderen wel de moeite waard zijn. Aan het einde van de film werden een paar mooie pentekeningen getoond en die kon ik wel waarderen.