Reacties

uitmondt. Maar dat wende snel. Het eerste gedeelte van de film kan omschreven worden als een comedy; daarna wordt het puur een actiefilm waarbij de kungfu-gevechten kundig gechoreografeerd zijn. Het is een film die je zowel kan aan- als afraden, afhankelijk van je smaak. Er wordt nogal ruw met vrouwen omgegaan en wat bij velen blijft hangen is de truc om met een geweer en touw om een hoek te schieten en het

Gezien op NPO Start. Als een documentaire over de Tweede Wereldoorlog gaat, dan wekt dat op zich al mijn interesse. Als het dan ook nog over film gaat, dan wordt het voor mij nog een stuk interessanter. Hij gaat over Jan Teunissen, die van 1930 tot 1945 bepaalde wat er in de bioscoop te zien was. In het eerste gedeelte van de film schetst hij zichzelf als een beminnelijke man die alles deed voor de Nederlandse film. Zo noemt hij de jodenvervolging 'een zeer ongelukkige kwestie', maar uit getuigenverklaring blijkt dat hij al in 1940 een lijst had gemaakt van Joodse mensen die in de filmindustrie werkzaam waren. Ook toen hij opgeroepen werd om aan een razzia deel te nemen, viel hem dat zwaar. Maar een getuige verklaarde dat zijn optreden bij die razzia bruut was. Uit niets bleek dat hij ergens spijt van had. Het zegt op zich al wat dat zijn twee zoons zich vrijwillig als SS'er aan het oostfront vochten en zijn dochter in een brief schrijft dat ze het liefst de joden zelf doodschiet. Dat moet toch enigszins aangeven welk klimaat er heerste in huize Teunissen.

Gezien op NPO Start. Een beetje rommelige documentaire, maar wel eentje met fraaie beelden, vaak met drones gemaakt. Wat me na het zien bijblijft, is de enorme dorheid van het landschap door de droogte. Jaarlijks wordt op St. John's Day een processie gehouden waarin om regen wordt gesmeekt. Na 5 jaar wordt dan eindelijk hun gebed verhoord. Maar dan valt er zo'n hoeveelheid regen, dat je bijna bang bent dat het hele eiland wordt weggespoeld. Wat ook opvalt, is de rotzooi die op hun kust aanspoelt: veel plastic flessen (uit 35 verschillende landen) en visnetten, en die netten zijn vaak fataal voor de schildpadden die daar hun eieren leggen. In de film was ook nog te zien dat drinkwater werd aangevoerd in plastic flessen en dat een hele zwerm kleine vogels de waterdruppels daarvan opdrinkt. Het is hartverwarmend om te zien dat daar ook aan dierenopvang wordt gedaan.

Op IMDB las ik dat de lengte van de film 1 uur en 50 minuten was, maar op NPO Start kwam ik maar op 53 minuten. NPO moet bezuinigen, maar toch niet op de lengte????

Toen deze film uitkwam, zag ik hem op het grote doek en dat was adembenemend. Maar ook op een kleiner scherm via NPO Start op mijn computer was hij fraai. Gelukkig zonder gesproken tekst, anders werden we weer opgezadeld met de bekende Nederlandse stemmen. Ik gebruik het woord niet vaak, maar hij was kattig, eh, ik bedoel schattig. Ik heb maar een punt van kritiek. De omgeving was heel gedetailleerd, maar de dieren zelf niet. De huid, of moet ik zeggen de pels, was vrij grof. Het zou kunnen dat, omdat de dieren constant bewogen, het te veel werk was om dat niveau van detail ook weer te geven. Het stoorde me ook bij de eerste keer kijken, daarom een ster minder.

De titel van de film 'Triangle of Sadness' verwijst naar de rimpelzone tussen de wenkbrauwen. Drie jaar geleden heb ik deze film in de bioscoop gezien en nu wederom op NPO Start. De film draait om machtsverhoudingen. En dat die machtsverhoudingen door omstandigheden kunnen veranderen, toont de film. Aan de ene kant stemmen die machtsverhoudingen droevig, maar de regisseur heeft het humorvol gebracht. Ik heb enorm moeten lachen om allerlei dingen: de citatendiscussie tussen de Amerikaanse marxistische kapitein en de Russische kapitalist (I sell shit). Woody Harrelson, die tussen sjieke gerechten een hamburger met patat eet (I'm not a fan of fine dining). Een rijke oude vrouw die na het kotsen haar mond niet met water wil spoelen, maar met champagne. Het fluitje van Abigail… En dat ieder zo zijn eigen sores heeft, blijkt bij de wapenhandelaar: hem is door de Verenigde Naties hevig onrecht aangedaan door landmijnen te verbieden. Ik kan nog wel even doorgaan. Ik weet zeker dat ik deze film nog een keer ga zien.

Vijf jaar geleden zag ik deze film voor het eerst. Ik was laat en had het laatste kaartje weten te bemachtigen en zat zodoende op de voorste rij. Het was de classic movie van augustus 2021. Het was de 4K-versie en als ik mij goed herinner, was hij niet ondertiteld. Gisteren was hij de Mystery Classic van de maand mei. Ik had een betere zitplaats en hij was Nederlands ondertiteld. Het is zonder meer een meesterwerk en als een film na 60 jaar nog zo overeind staat, dan kan je het een 'evergreen' noemen. Het thema van de film is hebzucht en het is een western die zich afspeelt ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog (de grijzen tegen de blauwen). De acteur die het bekendst is, is Clint Eastwood, die 'the good' speelde. Weinig wordt bekend over hen tijdens de film. Hij rookt dunne sigaartjes en steekt er zelfs een kanon mee aan. De rol van 'the bad' wordt gedragen door Lee Van Cleef. Hij is minder bekend voor mij, maar hij heeft wel een bekend gezicht. Ook van hem kom je weinig meer te weten dan dat hij zijn smerige werkjes volledig uitvoert. De acteur die voor mij het minst bekend was, was Eli Wallach, die 'the ugly' voor zijn rekening nam. Van hem kom je het meest te weten: zijn naam, zijn achtergrond en na het voor de tweede keer zien van de film maakte hij voor mij als acteur de meeste indruk. De regisseur leverde ook een knappe prestatie. Geen moment verloor je de aandacht, ondanks de soms trage gedeeltes. De close-ups en de vergezichten, alles zag er prima uit. En dan vergeet ik nog de muziek van Ennio Morricone. Thema's die blijven hangen. Kortom, een meesterwerk!

Ik ben een voorstander dat van tevoren wordt aangegeven hoeveel minuten er in een film is geknipt (in de film en in de aftiteling). En waarom kan, ALS er in een film is geknipt, er naderhand op de NPO-website de film er niet helemaal opgezet worden?

Gezien op NPO Start. De film begon voor mij als een 7. Lies Visschedijk als hartchirurg overtuigde wel. Echter, het niveau ging toch wel naar beneden, naarmate de film vorderde. Martin van Waardenberg wel was grappig: "Wees 'n homo, maar neem dan ook de consequenties. Ja, toch?", maar klonk meer Rotterdams dan Haags en zag een analogie tussen een hartchirurg en een automonteur. Jammer genoeg was zijn rol klein. Waldemar Torenstra, van de vrolijke sector, overtuigde minder en was nou niet echt een gevierd kunstenaar met maar 1 verkocht beeld in Woerden. En plotseling bleek de broer van Mo, die in de film als sulletje werd neergezet, op het eind ook homo...

Ik moest de film even laten bezinken na het zien ervan. Ik moest denken aan Theo & Thea, die vaak stelden: "Waar gaat het eigenlijk over?". Anne Hathaway, als popicoon Mother Mary, kwam als een verzopen kat aankloppen bij de kledingontwerper Sam, omdat ze een jurk nodig had voor haar optreden. Hoe die relatie tussen hen was, werd niet helemaal duidelijk. Waren ze een liefdesstel geweest, of was het een stel dat samenwerkte, net als Rodgers & Hart? En waarom ontstond er een breuk? Sam, een rol van Michaela Coel, zat met wrok vanwege die breuk en Mary zat er ook duidelijk doorheen. Wat volgde was een conversatie tussen de twee, waarin Sam messcherp was en Mary duidelijk getormenteerd. Omdat alles zich grotendeels in de schuur van Sam afspeelde, leek het wel een toneelvoorstelling. Toen later werd getoond wat er zich had afgespeeld, keken Sam en Mary ook als een soort toeschouwers naar een toneelvoorstelling. Dat ze allebei figuurlijke wonden hadden, werd later letterlijk geopereerd. En hoewel fraai weergegeven, raakte ik de film toen een beetje kwijt. Wat valt er verder nog te zeggen: ik heb geen verstand van mode, maar de kleding zag er schitterend uit.

Ik heb iets meer verstand van muziek, maar die deed me hier niets. Ik ben meer van:

When I find myself in times of trouble, Mother Mary comes to me Speaking words of wisdom, let it be, let it be.

Gezien op Cinetree. 'Crossing Istanbul' is een soort roadmovie van Georgië naar de Turkse stad Istanbul. Een gepensioneerde lerares (Lia) heeft haar overleden zus beloofd om op zoek te gaan naar haar trans-nichtje. Ze wordt vergezeld door een 20-jarige jongen (Achi) die doet alsof hij weet waar dat nichtje naartoe gegaan is. Hij wil daar werk zoeken. Aanvankelijk moet Lia niets van Achi hebben; zij is een nogal norse vrouw, maar ze komen gaandeweg toch tot elkaar (vaak een kenmerk van roadmovies). Op een veerboot krijgen we te maken met een derde persoon, een transadvocaat (Evrim). De drie komen elkaar later tegen. De acteurs komen natuurlijk over, je ziet plekken in Istanbul die je niet in folders tegenkomt en natuurlijk zijn er katten te zien. Om te weten of ze het nichtje vinden, moet je de film zien. Makkelijk zal het niet zijn, want Istanbul is een makkelijke stad om in te verdwijnen.

Documentaire over Helen Mirren gezien op NPO Start. Daardoor is de commentaarstem door Harmke Pijpers Nederlands ingesproken. Zij heeft een prettige stem. Het leuke van zo'n documentaire is dat je ook dingen uit het begin van haar carrière te weten komt, zoals dat zij een sexy imago had en 4 jaar heeft samengewoond met Liam Neeson. (Op zich wel grappig: van sekssymbool naar Queen Elisabeth II!) Ik wist ook niet dat zij middels haar vader Russische roots had en een feminist was. Wat ik wel al wist, is dat zij een goede en veelzijdige actrice was.

Gezien op Blu-ray. Soms kom je een naam van vroeger tegen waarvan je weet dat het een beroemde filmster is geweest, maar waarvan je nooit een film hebt gezien. Bijvoorbeeld Olivia de Havilland; die naam alleen al is bijzonder. Daarom een film gezien waarvoor ze in 1947 de Oscar voor beste actrice won. Het begin van de film boeide me niet zo. Londen met oud en nieuw tijdens de Tweede Wereldoorlog, waar Jody Norris samen met Lord Desham brandwacht moet houden. Hij nodigt haar uit voor een etentje, maar er komt iets tussen en er volgt een flashback naar de periode van de Eerste Wereldoorlog in Amerika. Zij raakt verliefd op een piloot, raakt zwanger (foei, zeker in Amerika) en de piloot gaat dood. Tijd om de tissues tevoorschijn te halen. Een ongetrouwde vrouw met een kind kan niet. Dus een list bedacht: het kind in haar woonplaats te vondeling leggen en je er dan zelf over ontfermen. Het wordt dan al boeiender, want een vriendin van haar die net een miskraam heeft gehad, is haar voor en regelt al snel adoptie. De film wordt al snel een tearjerker, maar heeft ook een feministisch tintje, omdat Jody wel een vrouw met initiatief is. Olivia de Havilland speelde gedegen; ze gaf goed gestalte aan de 30-jarige periode die de film besloeg. Bijzonder feitje: voor elk decennium dat ze speelde, gebruikte ze een ander parfum, zodat ze zich in elk van die periodes goed kon inleven. Het is geen film voor iedereen, maar als het gegeven je aanspreekt, dan kan je deze gerust zien.

Gezien op NPO Start. De film begon voor mij goed: de namen van de acteurs kwamen in beeld, waarbij alleen de voornaam in een Arabisch aandoend lettertype stond aangegeven en de achternaam niet. Ik hou van zulke details. Wat ik positief aan de film vond, was dat ieder in zijn eigen taal sprak: Nederlands, Spaans, Frans en Arabisch. Dat het daar erg warm was, kwam ook goed in beeld. Het verhaal sprak me echter niet zo aan. Het drama lag er een beetje te dik bovenop en ik had ook snel door hoe bepaalde zaken zouden gaan lopen. Er waren ook wat veel beelden van de zee. Het was ook geen slechte film, maar niet eentje waarvan je zegt: 'Die moet je gezien hebben'. Vreemd vond ik dat moeder Hadewych Minis aan iedere buitenlander vroeg waar haar zoontje was, maar niet aan de twee Nederlandse meisjes. Ze vroeg dat aan haar man, die dat ook niet deed…

De film eindigde met de tour na de lancering van het album 'Bad'. Tot dat moment was het (mogelijk) misbruik nog niet bekend. Ik ben daarom benieuwd of hoe dat in de vervolgfilm wordt behandeld. ALS het wordt behandeld, want de familie Jackson heeft een flinke vinger in de pap in het verhaal. Ik vond het jammer dat Janet Jackson haar medewerking niet wilde verlenen en zij kwam dus ook niet in de film voor.

Gezien op Cinetree. Een uitermate boeiende film die ik beslist nog een keer ga zien. De mooie Leïla Bekhti is de aanstichtster van de seksstaking, maar ook de rol van de oude vrouw is bijzonder. Zij heeft de toepasselijke bijnaam 'oud geweer'. Terwijl de vrouwen het lastige werk doen om van ver water te halen, zitten de mannen te luieren. De plaatselijke onderwijzer is het meest begaan met hun lot en haalt verhaal bij een instantie die daarover gaat. Dan volgt een opmerkelijke redenering: Waarom een waterleiding aanleggen? Dan willen ze ook nog elektriciteit en een wasmachine, met als gevolg dat de vrouwen dan de hele dag Mexicaanse soaps gaan kijken… Er is wel wat kritiek dat niet iedereen het Arabisch even goed uitspreekt, maar dat merk je alleen als je zelf Arabisch spreekt. Het dansen in kleurrijke kleding en de muziek maken de film ook bijzonder.

Gezien op NPO Start. Cinematografisch mag dit dan niet de perfecte documentaire zijn, de inhoud kwam wel hard binnen. Schokkend was het feit dat Nederland ook aan het deporteren van Chinezen deed. Erg gênant was dat een leerkracht bij een verjaardag Hanky Panky Shanghai liet zingen. Ook dat er op de ruiten van hun restaurant een boodschap was gekalkt, was beschamend. Dat er veel gediscrimineerd werd in ons land, werd wel duidelijk in deze documentaire. Toch zal niet alles discriminerend bedoeld zijn en dan doel ik op het feit dat Chinezen de 'r' niet kunnen zeggen. Mensen willen graag grappig doen, maar al die grappen achter elkaar zijn dan juist niet meer grappig. Dat die blikken bakolie uit Franeker komen, wist ik niet en ik vond die interactie tussen Julie en die medewerker leuk. Ook wat geleerd van Julie's vader, want als ik kinderen had, dan zou ik tegen elk van hen zeggen dat die altijd al mijn favoriet is geweest.

Mooie uitspraak van een vrouw van klasse. Maar er was toch wel een geheim.

Gezien op NPO Start. Nadat Williams, een ambtenaar op leeftijd, te horen kreeg dat hij niet lang meer te leven had, besloot hij het over een andere boeg te gooien. Positief in deze film is de acteerprestatie van Bill Nighy, een acteur die eigenlijk nooit teleurstelt, de Britse jaren vijftig-sfeer, de beelden van een rijdende stoomlocomotief door het landschap, maar mij bekroop het gevoel dat dit niet een oorspronkelijk verhaal was en voor mij was het dan ook "net niet". Na het bekijken van de film heb ik opgezocht of dat inderdaad het geval was en dat klopte: het is een remake van de Japanse film Ikiru van Kurosawa, een DVD die ik nog moet zien.

Grappig is dat dit het algemene beeld van ambtenaren is: dossiers laten opstapelen en het liefst een andere afdeling ermee opzadelen.

Gezien op Cinetree. In een huis dat voortdurend in verbouwing is, woont een alleenstaande moeder die op late leeftijd een zoon heeft gekregen. Omdat ze het contact met haar 15-jarige zoon niet wil verliezen, vraagt ze 2 jongere vrouwen om hulp bij het opvoeden. De een is een leeftijdsgenootje van haar zoon, die stiekem 's nachts bij hem komt slapen zonder seks met hem te hebben. Zij vertelt dan over haar seksuele avonturen, wat pijnlijk voor hem is, omdat hij stilletjes verliefd op haar is. De ander is een twintiger die aan een nare ziekte lijdt. Hij helpt haar bij het doktersbezoek. De regisseur heeft bij deze film uit zijn jeugdervaringen geput, wat de film apart, persoonlijk en tijdsgebonden maakt. Alle rollen worden goed vertolkt.

Er wordt in de film behoorlijk gerookt, zodat je bijna geneigd bent om na het zien van deze film ter controle longfoto's te laten maken.

Gezien op NPO Start. Ik had een paar koppen in de online krant gezien van Van der Most failliet en iets later Van der Most met hartklachten in het ziekenhuis. Ik kende die naam niet, maar had wel eens gehoord van een ondernemer die van een kerncentrale een ontspanningsplek had gemaakt. Dat was hij dus. De documentaire 'Pretpark Hennie' kwam dus als geroepen om mij bij te brengen over deze meneer. Ik heb die documentaire met de nodige verbazing bekeken. Een pretpark, de naam zegt het al, hoort plezier te bieden en moet niet leiden tot een tranendal. En dat is wel gebeurd. Ik heb me over de nodige dingen verbaasd in deze documentaire: de gemeente die het constant heeft over een A-locatie, terwijl het naast een vuilnisbelt ligt. Een zeurderige bewoner, die vindt dat de wijk achteruitgaat door zo'n pretpark (en die vuilnisbelt dan?). Twee Aziatische oude dames in klederdracht die in zijn huis voet- en hoofdmassage geven, een 'visionair' die zich bezighoudt met de opmaak van frikandellen, een dochter die niet mag meedoen want staal en ijzer past niet bij dames… Je zou denken dat het een nepdocumentaire is, maar helaas, het is echt. Boeiend en triest tegelijk.

Gezien op NPO Start. Na een aardbeving stelde de kunstenaar Ai Weiwei de slechte toestand van de schoolgebouwen aan de kaak, terwijl regeringsgebouwen nauwelijks schade hadden. Hierdoor kwamen heel veel kinderen om het leven, iets wat de Chinese autoriteiten niet wilden toegeven. Het zorgde ervoor dat hij de gevangenis inkwam en uiteindelijk als banneling moest leven. Ondanks dat hij niets met muziek of theater had, werd hem gevraagd de opera Turandot van Puccini te regisseren. Dat ging niet zonder slag of stoot, want Covid legde het hele project stil. Weiwei gaf de opera een politieke lading. Hij wilde een opera die vrede en menselijkheid verdedigt en zei dat kunst met de werkelijkheid concurreert. En kunst zou daarbij het laatste woord hebben. De opera werd gedirigeerd door een vrouw uit Oekraïne, wat het nog meer politieke lading gaf. Wat de documentaire extra interessant maakt, is dat je te zien krijgt wat er allemaal bij zo'n productie komt kijken. Na het zien van de documentaire hoop je dat je die hele opera ook nog eens op het scherm te zien krijgt.

Gezien op NPO Start. Ik moest deze film even laten bezinken. Was het nou een goede of slechte film? Wat mij wel beviel, was de acteerprestatie van de drie hoofdpersonen. Thekla Reuten gaf de uiteenlopende stemmingen goed weer en gaandeweg merkte je dat het claimgedrag en het manipuleren een grote oorzaak waren van de problemen. Ook de jonge Sophie Lindner acteerde goed. Behalve Rifka Lodeizen was niemand echt sympathiek in de film. Dat zo'n opvanghuis voor meiden met problemen niet zo'n handige oplossing is, want in korte tijd zijn ze aan het roken, drinken en slikken ze geestverruimende pillen. Het was beter haar naar de dansacademie te sturen. Wat ik vreemd vond, was dat een moeder en dochter in een huis woonden en de dochter tot haar 16de jaar geen eigen kamer had… En dan vertelde de dochter ook nog dat haar maatschappijleraar haar pestte met haar dronken moeder. Bepaalde zaken voelden in de film wat plompverloren aan. Het had iets uitgebreider verteld kunnen worden.

Ik kan helaas geen VRT ontvangen, maar wat mij nog wel opviel in de film was dat Michael zijn vader bij zijn voornaam (Joseph) noemde. Dat verwacht je niet bij zo'n autoritair figuur.

Gezien op Cinetree. Een indrukwekkende documentaire van een Japanse journaliste, die door een andere invloedrijke journalist verkracht is. Gedurende 8 jaar krijgt ze te maken met corruptie, lafheid, wegkijken, ontkennen en schaamte, maar uiteindelijk weet ze toch de rechter aan haar kant te krijgen. Ik kreeg een brok in de keel bij het telefoontje met de portier, die figuurlijk gesproken de deur naar haar juridische winst opende. Ik hoop dat die 8 jaar lange strijd geen pyrrusoverwinning voor haar is.

De film was maar een dag in het IMAX-theater van Pathé te zien en ik heb beslist genoten van de film. Het was mooi getekend, met veel details. Zo fungeerden postzegels als schilderijen aan de wand. Het schijnt een kinderfilm te zijn, maar de zaal zat vol volwassenen die waarschijnlijk weer even kind wilden zijn.