Reacties

Na de pauze was ik weer bij de les.

Verity begint met regen op een meer, waarbij de camera langzaam naar boven zwenkt met het zicht op een kapitaal huis met een flink aantal dakkapellen. In dat huis wordt Verity Crawford geïnterviewd. Verity, gespeeld door de mooie Anna Hathaway (en hier nog mooier dan mooi), is een succesvolle schrijfster waarin de hoofdpersonen nogal wreed zijn. Een jaar later is de situatie behoorlijk veranderd: haar dochtertje is verdronken en Verity is door een auto-ongeluk verlamd geraakt. De uitgever zoekt iemand die de succesvolle reeks boeken kan afmaken en het oog valt op de minder succesvolle Lowen Ashleigh, gespeeld door Dakota Johnson. Verity is een boekverfilming van de Amerikaanse schrijfster Colleen Hoover. Anna Hathaway (had al geschreven dat ze hier erg mooi was?) speelt goed, maar over Dakota Johnson word ik steeds minder enthousiast; haar vertolking is nogal vlak. De chemie met haar tegenspeler, Josh Hartnett, laat te wensen over. Het geheel is wel mooi, maar nogal braaf verfilmd. Amerikaanse vrouwen slapen en vrijen altijd met hun bh aan, al doet Dakota Johnson in bad een poging voor nog een tintje grijs. Het verhaal was nogal gezocht en ik had in de pauze een bak sterke koffie nodig om bij de les te blijven. Toch moet ik zeggen dat de film niet tandeloos is: zowel Anna als Dakota kunnen op een houtje bijten, waarbij het houtje dan de bedrand is.

Gezien op NPO Start. De film begint met een spel dat wij vroeger riddertje noemden. Je draagt iemand en vormt dan een paard met een ridder en probeert de ridder van de ander van zijn paard te krijgen. Het was het enige spel waarin ik een beetje goed in was. Dat lag niet aan mij, maar aan mijn ridder die zijn benen om mij klemde, zodat wij met vier handen vochten en de tegenstander maar twee. Dat deden wij op het schoolplein en dat was best gevaarlijk, zodat het verboden werd. Ilias is de hoofdpersoon in deze tv-film en hij kijkt op tegen Younes. Tegen Younes' advies neemt hij een opdracht van Bruno aan en krijgt daar 100 euro voor. Die opdracht is het bezorgen van drugs, maar die worden van hem afgenomen. Maar in plaats dat hij die 100 euro teruggeeft aan Bruno, koopt hij er een ketting voor zijn jarige moeder voor. Dan is Ilias getuige van een vergismoord op Younes en tot overmaat van ramp wil die Bruno die 100 euro terug (hoe kinderachtig!). Hij rekent ook nog eens 10% rente per dag. Dat zijn nog eens percentages! Dat lukt Ilias niet en zo wordt Ilias de criminaliteit ingetrokken. Het is me bekend dat de jeugd tegenwoordig snel bezwijkt voor het snelle geld, maar dat juist al die jonge witte mensen die drugs bestellen is nieuw voor me. En dat is wel verontrustend. Is het werkelijk zo noodzakelijk om drugs te gebruiken? Met deze vraag naar cocaïne blijft het drugscircuit in stand. Wat ik onrealistisch vond, was dat er veel met briefjes van 100 euro werd betaald. Die worden toch nergens meer geaccepteerd? Ik moest enorm lachen om een bepaalde scène. Een zwarte jongen zat met zijn bro’s in een shoarmazaak en dat ontdekte zijn oma. Ik zit hier te chillen, zei hij tegen haar, waarop ze hem uit de zaak trok met de woorden: ik zal je leren te chillen. Een oma naar mijn hart.

Gezien op NPO Start. De documentaire begint met een test om uit te vinden hoe een stem in een hoofd van iemand klinkt. Vervolgens wordt er onderzoek gedaan naar de stemmen in het hoofd van vijf personen: Tamira, Brigitte, Jamie, René en Rens. De meeste gesprekken worden gedaan met psychiater Dirk Corstens. Ergens in een gesprek geeft hij aan spoedig met pensioen te gaan, en dat is jammer. Hij stelt de personen op hun gemak en neemt hen serieus. Voor Brigitte is het helaas te laat. Toen een stem haar opdracht gaf haar honden te doden, heeft ze zelf een eind aan haar leven gemaakt. Ze had nogal wat meegemaakt. René had het minst last van de stem en toen die stem zacht klonk, kon hij het niet verstaan en miste hij de stem zelfs. Rens vond ik het minst overtuigend overkomen. Zijn stem gebood hem om drank en drugs te gebruiken. Ik ben bang dat veel personen zo’n stem hebben... Door deze documentaire neem ik het onderwerp wel meer serieus. Het blijkt zelfs dat 10% van de mensen zo’n stem in hun hoofd hebben. Wat ik minder vind bij zo’n zwaar onderwerp is de geluiden die erbij gemaakt worden. Het hoeft niet extra spannend gemaakt te worden. Het is geen speelfilm.

Gezien op NPO Start. De film begint met het skelet van een dinosaurus. Alex, een jongen van 12 jaar oud, kijkt er gebiologeerd naar. Hij is met zijn oma, die hij Roos mag noemen, naar een museum. Hij is dol op zijn oma en als hij op zijn fiets haar gaat bezoeken, lopen twee jongens hem bijna omver. Alex weet het dan nog niet, maar de twee hebben zijn oma vastgebonden en van 3000 gulden beroofd. Roos wil niet naar de politie gaan, omdat ze bang is dat de moeder van Alex haar dan in een bejaardenhuis stopt. Roos vraagt dan ook aan Alex om tegen iedereen te zwijgen over dit voorval. Een van de overvallers denkt herkend te zijn door Alex. Hij was voordat hij van school werd getrapt een klasgenoot van Alex. Ze bedreigen en chanteren hem en slepen hem het slechte pad op. De casting is goed in de film en iedereen speelt behoorlijk. Het verhaal is redelijk spannend, maar de achtervolging in de school duurt te lang. Ook liggen bepaalde zaken er nogal dik bovenop: ouders die geen tijd hebben voor hun kind zorgen voor het zwijgen van Alex en een agressieve stiefvader is de verklaring voor het misdadige gedrag van de twee zoons. Waardering: een dikke 6.

Te zien op NPO Start. De documentaire begint op een strand waar Aldwyth foto’s maakt van de zonsondergang. Deze foto’s stuurt ze dan naar haar kleinkinderen. Aldwyth, inmiddels zeer oud, maar nog steeds gedreven, maakt collages. Nu heb ik voornamelijk als uitzendkracht gewerkt en af en toe maak je dan mee dat een oudgediende vaste kracht de pensioengerechtigde leeftijd bereikt en afscheid moet nemen. Er wordt dan gedacht aan een passend cadeau en dan is er vaak een Miep die op het idee komt om een collage te maken. Iedereen blij dat die taak hun voorbijging en Miep kan dan crea gaan doen. Ik vraag me af of zo’n pensionado werkelijk zo’n collage in de huiskamer gaat hangen, want dan is hij nog niet van zijn collega’s af. U merkt het al: ik ben niet zo van de collages. Toch moet ik wel zeggen dat de collages van Aldwyth wel bijzonder zijn. Heel even deed het me denken aan de animaties die in Monty Python te zien zijn. Zo heeft ze bijvoorbeeld uit een tweedelige encyclopedie alle illustraties geknipt en daar een collagewerk van gemaakt dat door een museum is aangekocht. Haar schilderwerk is niet zo bijzonder, maar de items die ze maakt van afvalproducten zijn zeker bezienswaardig, al is het rubriceren daarvan lastiger, want waar hoort het bij?

Gezien op Cinetree. De film begint met zwart beeld; alleen de geluiden van graafmachines zijn te horen. Vervolgens rijdt een legertruck achteruit het terrein op onder begeleiding van een aantal militairen. Jen, een vrouw van middelbare leeftijd, betreedt een voormalig schoolgebouw dat nu als hospitaal dienstdoet. Op de zaal liggen een aantal soldaten die aan een soort slaapziekte lijden. Jen draagt aangepaste schoenen, omdat haar benen niet dezelfde lengte hebben. Bovendien heeft ze krukken nodig bij het lopen. Ze houdt zich bezig met Itt, de enige soldaat die geen familie heeft. Op een gegeven ogenblik worden er naast de bedden lampen geplaatst die de vorm hebben van een omgekeerde J. Die geven in het begin een blauw tl-licht, maar worden later steeds met andere heldere kleuren gevuld. Ze zorgen ervoor dat de soldaten geen nachtmerries krijgen. Een beetje raar, want alle soldaten liggen doodstil. Dan is er ook nog een vrouw die een medium is en aan de familieleden uitlegt wat er in de soldaten omgaat. Het is een hele vreemde film die misschien beter te begrijpen valt als je meer weet over de Thaise politiek en geschiedenis, hun godenwereld en als je zijn vorige films gezien hebt. Dat is bij mij niet het geval. Op een gegeven moment lijkt het of je zelf in slaap bent gevallen, want het medium wordt door Jen als Itt' aangesproken en het is me niet duidelijk waarom. Ook buiten en in een filmzalencomplex blijkt dat gekleurd tl-licht te zien. Toch bleef ik wel gefascineerd naar de film kijken, maar het zal voor anderen slaapverwekkend saai zijn.

Gezien op NPO Start. Een documentaire van Omroep Zwart in drie delen over ‘de witte man’. En aangezien ik een witte man ben, was ik wel benieuwd wat er met mij en de overige witte mannen aan de hand is. Omroep Zwart gaat niet over een nacht ijs en heeft zelfs wetenschappers ingeschakeld om hun zegje over de witte man te doen. Zo is er Gloria Wekker, hoogleraar culturele antropologie, die, zoals haar naam, alarmerende dingen zegt. Zo zijn er volgens haar witte mannen die zeggen dat ze niet racistisch zijn en die zijn juist racistisch. En je hebt racistische witte mannen; die zijn natuurlijk racistisch, dat spreekt vanzelf. Het komt erop neer dat de witte mannen eigenlijk een stelletje barbaren zijn. Het is dan gelukkig dat de niet-witte mannen het gemiddelde beschavingsniveau in ons land toch wat omhoog krikken. Maar we hebben nog een wetenschapper: Marieke Liem, hoogleraar criminologie. Dus ook iemand die ervoor geleerd heeft. Zij zegt dat femicide (niet te verwarren met feminisme) overwegend door witte mannen gedaan wordt en dan ook nog meestal door bekenden van de vrouw. Het geval Lisa moet dus stom toeval zijn geweest. Dan hebben we ook nog Tim Hofman; die is geen wetenschapper. Schaamtevol verklaart hij vroeger eens een fout tweetje de ether te hebben ingestuurd. Maar nu deugt hij. Ik zag dat hij zoveel tatoeages had dat je hem geen witte man meer kan noemen; hij is vrijgepleit. Michiel Romeijn werd ook nog geïnterviewd. In het programma Jiskefet speelde hij de rol van Oboema, de witte BEEP. Een programma met Michiel Romeijn krijgt van mij altijd drie punten extra met mijn waarderingscijfer. Ik vind hem grappig, niet alleen als witte BEEP, maar ook in andere rollen. Toch moet ik zeggen dat ik hem als witte BEEP erg leuk vond.

Gezien op NPO Start. Ik moet bekennen dat ik een Bovensloter ben. Ik moet echter toegeven dat ik mijn beeld van Brabant ('Brabantse Nachten zijn Lang' en 'Gezelligheid Troef' met een zachte "G") iets heb moeten aanpassen na de 8 delen Bovensloters gezien te hebben. De zachte "G" blijkt overigens wel te kloppen. Een geweldige acteerprestatie van Na-Young Neon, die haar transformatie door de delen goed laat zien. Ze blijkt toch ook genoeg Chinees te kunnen spreken. En dat frituren niet gezond is blijkt al in deel 1. Zou er een tweede seizoen inzitten?

Gezien op Cinetree. De film begint met de introductie van het trio dat gaat meedoen aan een wedstrijd. Allereerst Lily (Maggie Smith), die bij de gedenksteen van haar jong verdronken zoon voor een goede afloop bidt. Dan Eileen (Kathy Bates), die nogal lang in de badkamer verblijft tot ongenoegen van haar familie. En tenslotte Dolly (Agnes O'Casey), die geld steelt uit de elektriciteitsmeter en plechtig belooft dit terug te geven. Alledrie wonen ze dicht bij elkaar in een Iers stadje in kleine huisjes, waarvan de gevels opvallend schoon zijn en de deuren een opvallend heldere kleur hebben. Met de eerste prijs van die wedstrijd kunnen twee tickets naar Lourdes gewonnen worden. Ieder heeft zijn eigen motief om naar Lourdes te gaan: Dolly wil dat haar zoontje gaat praten; Eileen heeft een knobbeltje in haar borst. Ik heb de film eerder in de bioscoop gezien en gek genoeg was het me toen niet opgevallen dat Lily twee ongelijke benen had. Plotseling verschijnt ook Chrissie (Laura Linney) uit Amerika. Zij had een relatie met de zoon van Lily en was bevriend met Eileen. Er volgt een film met grappige en ontroerende momenten, die goed de tijdgeest van de jaren 60 weergeeft. De hulpeloosheid van de achtergebleven mannen wordt wat overdreven neergezet. Niet elke man is zo onhandig als ik. Dat Chrissie zomaar met die bus mee kon, snapte ik niet. Zij had het kaartje van haar overleden moeder toch weggegeven. Wat ook niet klopte, was de kleding van Dolly. Zij verscheen vaak in fraaie jaren 60-kleding waar ze het geld niet voor had.

De film begint met een bebloede tand die in een glas water zinkt. Vervolgens staat Milla met een stel klasgenoten te wachten op een trein op een perron. Ze staat alleen, maar een jongen loopt hard tegen haar op, waardoor ze een bloedneus krijgt. Hij biedt zijn shirt aan om het bloed te stelpen, maar het shirt stinkt. Milla is 16 jaar en heeft kanker. Dat is iets wat niet meteen in de film duidelijk is. De jongen, Moses, is een jongvolwassene en drugsverslaafd. Niet bepaald het type ideale schoonzoon. Moses bietst meteen geld van Milla en als tegenprestatie vraagt zij om met haar mee te gaan. Waarschijnlijk uit protest tegen haar overbezorgde ouders. Haar vader is psychiater, haar moeder is een ex-musicus. De vader is de meest normale van het stel, maar wel een beetje een slapzak. De moeder heeft psychische problemen. Het hoeft geen spoiler te zijn dat het slecht met Milla afloopt. Toch is het niet het obligate meisje met kankerverhaal dankzij de acteerprestaties en het verloop van het verhaal. Het gezamenlijke maal dat op het eind genuttigd wordt, is wel wat vreemd, want hoe al die karakters plotseling bijeen komen, wordt niet verklaard. Ik weet ook niet of het bewust is of niet, maar een paar keer lijkt het alsof Milla contact zoekt met de kijker/camera.

Gezien op Cinetree. Wat voor waardering moet je de film Daisies geven? Er zit geen verhaal in, dus dan maar een '1'? Daisies is het Engels voor madeliefjes, een onschuldig bloemetje dat in het wild groeit. Beide meisjes heten Mary, maar de blonde heeft vaak een ring van die bloemetjes in haar haar zitten. De film begint met een soort werkend radarwerk, afgewisseld met oorlogsbeelden. Na een tijdje verschijnen de twee Marie's. De donkere Mary zegt dan dat alles bederft in deze wereld en als alles bederft in deze wereld, dan bederven wij ook. En bederven doen ze! Ik ga zeker geen '1' geven voor deze aparte film. Ik corrigeer het cijfer. De donkere Marie, Jitka Cerhová, heeft mooie ogen (+1). In de film komen treinen voor (+1). De muziek is zeker niet slecht (+1). Er wordt verschrikkelijk veel voedsel verspild (-1). Cinematografisch is de film heel apart (+2). Maar waar heb ik naar zitten kijken? Een protest tegen de top van het communisme of tegen het decadente Westen? De film is zeker absurdistisch, misschien ook wel feministisch. Maar misschien hoort de film meer thuis in een dadaïstische tentoonstelling dan in een bioscoop.

Gezien op Cinetree. De film begint met een buiten gehouden lunch, zoals op de filmposter te zien is. Het is bij de moeder van Rosa. De film draait om Rosa, een rol van Maria Ribeiro, een mooie 37-jarige vrouw. Ze zit echter niet lekker in haar vel. Dat komt door haar situatie. Haar man werkt in het Amazonegebied en doet daar idealistisch werk. Hij is daardoor vaak langdurig van huis en het huishouden en haar veel aandacht vragende dochters komen op haar neer. Zelf zou ze het liefst toneelstukken schrijven, maar dat brengt niet meteen geld in het laatje, waardoor ze nu teksten schrijft voor een commercieel bedrijf. Steun van haar moeder krijgt ze niet, want die bewondert het idealistische werk van haar man. Ze hangt daarom meer aan haar vader. Binnen krijgt ze te horen dat het niet haar biologische vader is, maar dat ze het product is van een avontuurtje in Cuba. Ze stort dan helemaal in. Er wordt goed geacteerd in de film, maar er had meer diepgang in kunnen zitten. Mannen komen er in de film niet al te best vanaf.

Gezien op NPO Start. Ergens in de documentaire werd verzucht dat veel mensen hun vereniging associëren met alleen Rembrandt. Ondergetekende dacht dat ook. Het komt door de naam. Het is echter een vereniging die veel geld tot haar beschikking heeft om kunstaankopen te ondersteunen. De uiteindelijke beslissing wordt genomen door een groepje mensen die ervoor gestudeerd hebben. In een vergadering wordt dan besloten om te kopen of niet. Ik heb er niet voor gestudeerd en ben zodoende een leek, en mijn mening kan dan ook met een flinke korrel zout genomen worden. In de Bommelboeken van Marten Toonder komt ook af en toe een kunstschilder voor met de fraaie naam Terpen Tijn, en die zegt dat kunst moet 'vibreren' en dat het 'eh dinges' moet hebben. Daar houd ik me dan ook aan vast. De documentaire begint met een moment waarop het elitekorps moet beslissen over een aankoop. Het betreft een aantal blokken materiaal waarmee een Kever (Volkswagen) gefabriceerd zou kunnen worden. "Zit de verf erbij?", vraagt een dame uit dat gezelschap. Een interessante vraag, want is een Kever zonder verf nog wel een Kever? Voer voor filosofen! De leek in mij zegt dat het niet 'vibreert' en dat het zeker geen 'eh dinges' heeft. Mocht dat wel zo zijn, dan monteer ik mijn fietswielen aan het stuur en stuur ik het in als een 'Gaga Zelle'. Maar het gaat om De Vaandeldrager van Rembrandt. Dit werk is destijds samen met een aantal andere schilderijen verkocht voor anderhalf miljoen gulden door een familie om een erfenis goed te kunnen afwikkelen. Nu wordt het werk voor een vriendenprijsje van 175 miljoen euro aangeboden en wordt de hulp van de vereniging gevraagd. Ik kan me voorstellen dat mensen zo'n werk aan de muur willen hebben hangen. En als je puissant rijk bent, dan heb je die mogelijkheid ook. Echter, dan vindt een schimmig spel plaats. Al die meesterwerken bevinden zich in kisten in zogenaamde free havens vlak bij luchthavens, zodat er geen belasting betaald hoeft te worden en ook de herkomst van het geld niet te achterhalen is. (Zie de interessante documentaire 'De oligarch en de kunstdealer'.) Eerst moet de vereniging beslissen. "Ach, het is maar een beginnend werkje", hoor ik zeggen. Er wordt dan nog net niet verweten dat Rembrandt een witte man is, maar de meerderheid vindt toch dat het werk gekocht moet worden. Dan moet de politiek beslissen. Er wordt gezegd dat voor dat geld ook een heleboel andere kunstenaars geholpen kunnen worden. Ik denk onmiddellijk aan het werk van de zwarte New Yorkse kunstenares die in het Stedelijk te zien is met een video over hoe je een joint moet draaien. (Zie de documentaire 'White Balls on Walls'.) Het werk wordt uiteindelijk gekocht. Er vindt nog een grappige scène plaats op een kunstbeurs: één van de leden heeft een ontdekking gedaan. Hij leidt de overige leden naar een maf werk van Wim T. Schippers. Het draait, het maakt geluid, maar 'vibreert' niet. Iedereen is erg enthousiast over het werk. Dan voegt iemand zich bij het gezelschap. Ieders ogen stralen uit: "Wat doet u hier?" "U behoort niet tot onze club". Hij heeft een mededeling: het werk is al verkocht.

Gezien op NPO Start. Toen ik de trailer van deze film destijds in de bioscoop zag, wilde ik de film zien, maar hij draaide zo kort dat ik hem miste. Nu is hij dan op NPO Start te zien. Een paar jaar geleden zag ik de film ‘La Dolce Vita’ van Fellini in de bioscoop. Die film begon met een levensgroot Jezusbeeld dat met een helikopter door de lucht verplaatst werd. Deze film doet hetzelfde, maar dan met een struisvogel. Als je als regisseur een film zo begint, dan wordt de lat meteen hoog gelegd. Als er dan ook een verhaal volgt met veel lijnen, denk aan ‘Magnolia', dan neem je wel veel hooi op je vork. Mijn verwachtingen waren helaas te hooggespannen. Er was denk ik best wel een aantrekkelijke zwarte komedie van te maken geweest. Maar hier was te weinig achtergrond bij de hoofdrolspelers om je in te leven. Hadewych Minis als operaster, daar kon ik me wel in vinden, maar die plotselinge dubbelrol? Een tegenvaller, jammer.

Gezien op NPO Start. Toen ik de singles ‘Now I’m Here’ en ‘Killer Queen’ hoorde, allebei te vinden op het album ‘Sheer Heart Attack', was het voor mij snel duidelijk: dit was een band om in de gaten te houden. En met hun volgende album ‘A Night at the Opera’, destijds grijsgedraaid, kende je ook de namen van alle bandleden. Freddy Mercury was duidelijk de belangrijkste, niet alleen als zanger, maar vooral als componist. In de jaren '70 bleven ze goede albums maken, maar in de jaren '80 sprak hun muziek mij minder aan en volgde ik ze ook niet. Ik weet nog dat een collega in 1990 tegen mij zei dat Freddy aids had. Welnee, antwoordde ik, maar hij had het toch. In deze documentaire werd duidelijk dat Freddy zo lang als hij het nog kon muziek bleef maken, maar er was ook veel aandacht voor wat de gevolgen van aids waren voor homo’s in het Verenigd Koninkrijk. Wat ik zelf heel indrukwekkend vond, waren de beelden van de repetitie en het tributeconcert voor Freddy in 1992.

Gezien op NPO Start. Ik was onbekend met de naam en de muziek van Jeff Buckley. In de jaren 90 was ik niet zo bekend met popmuziek en aangezien hij ook maar 1 studioalbum heeft uitgebracht, Grace in 1994, ook niet helemaal onlogisch. Qua uiterlijk lijkt hij een beetje op de Canadese acteur James Franco. Ondanks dat er veel over hem verteld wordt, blijft hij nog enigszins enigmatisch. Wat ik zelf een vreemde keuze van hem vond, was zijn keuze voor die platenmaatschappij. In zijn geval had ik voor een kleine maatschappij gekozen die hem meer vrijheid bood. Nu was die druk die op hem werd uitgeoefend duidelijk teveel. Op NPO Start is ook nog de concertregistratie 'Live in Chicago' te zien.

De film begint wanneer een aantal personen arriveert bij een afgelegen fastfoodzaak, ieder met een instrument, en begint enthousiast te spelen. Leider van het stel is Matthew McConaughey, oftewel Amziah, een bekende bijenhouder. Ze worden geïnterrumpeerd door de politie, die een vrachtwagen vol vaten honing heeft aangetroffen met een waarde van 250.000 dollar. Ze hebben Amziah nodig om de herkomst van die honing te achterhalen. Vervolgens komt er een knotsgekke, grappige en muzikale misdaadfilm. McConaughey excelleert in deze film. Helaas zakt de film in de tweede helft ietwat in; je zou kunnen zeggen dat de angel er wat uit is, maar het geheel is toch een dikke 8 waard.

Gezien op NPO Start. Niet zo lang geleden zag ik de documentaire 'Als ik mijn ogen sluit'. Een verslag van de vrouwenkampen gedurende de Japanse bezetting van Indonesië. Van dezelfde regisseur, Pieter van Huystee, verschijnt deze documentaire over de jongens die in kampen zaten. Die jongens, inmiddels rond de negentig jaar, komen bijeen in Sociëteit De Unie voor een wekelijkse Indische lunch. De moeder en de grootouders van de regisseur hadden ook in kampen gezeten; dat vergemakkelijkte de toegang. Terwijl een paar oude heren de ogen sloten, werden beelden getoond van voor de bezetting. Beelden van een goed leven met Indonesisch personeel. Jongens vanaf tien jaar werden gescheiden van de vrouwenkampen ter voorkoming van seksuele relaties. In de documentaire over de vrouwenkampen werden alleen tekeningen gebruikt als illustratiemateriaal. Hier werden wel beelden getoond, maar die waren van de periode erna. Toch laten die wel zien hoe het daar uitzag. Ik heb wel kritiek gehoord dat het een eenzijdig beeld was, namelijk van witte mannen, maar dat vind ik kinderachtig. Het waren immers witte mensen die geïnterneerd zaten. Ook op deze documentaire is weer bezuinigd: in de bioscoop duurde hij 66 minuten, op de televisie bleef de teller op maar 52 staan.

Gezien op NPO Start. Behalve het nummer 'Material Girl' was ik nooit zo'n fan van de muziek van Madonna. Bovendien vervlakte mijn aandacht voor popmuziek rond 1990. Ik heb dan noch beelden van de 'Blond Ambition'-tour gezien, noch van de documentaire die daarop volgde. Afhankelijk van het land heette die documentaire 'In Bed with Madonna' of 'Truth or Dare'. Ik vroeg me dus af of deze documentaire wel interessant voor me was. En dat bleek hij toch te zijn. Ter voorbereiding van haar tour liet Madonna een advertentie voor dansers zetten in de krant. 'Watjes hoefde niet te reageren…' De straat stond vol met sollicitanten. Twee dames en zeven jongemannen werden aangenomen. De dames, Donna en Niki, blijven (helaas voor mij) buiten beschouwing in deze documentaire en zes van de zeven waren homoseksueel. Een van de homoseksuele mannen is aan AIDS overleden. Madonna werkte zelf niet mee aan de documentaire. Dat zou te maken kunnen hebben met het feit dat drie van hen een rechtszaak hadden aangespannen tegen haar. Een vanwege de kusscène in de Truth or Dare-documentaire, de andere twee vanwege het feit dat hun homoseksualiteit bekend was gemaakt. Hoe deze rechtszaken zijn afgelopen, is niet bekend. Madonna droeg met haar tour uit dat je open moest zijn en voor je geaardheid moest uitkomen, en dat lag gevoelig bij haar dansers. In de documentaire laten de zes dansers weten wat er van hen is geworden. Ze hebben te maken gehad met drugs, alcoholisme, hiv/aids, arrogantie en de enige die af en toe nog als danser optreedt, is Kevin. De mooiste scène vond ik die met José, die bij zijn moeder moest intrekken. Je moet eens letten op de inrichting van haar huis. José, broodmager, paste wel drie keer in zijn moeder. Zijn moeder sprak geen Engels en José moest dus vertalen dat zijn moeder teleurgesteld in hem was, want zij had verwacht dat hij met zijn carrière een huis voor haar had gekocht. En ze hoopt nog steeds dat hij een huis voor haar koopt. José kijkt dan vertwijfeld in de camera.

Ik heb deze documentaire niet gezien maar als aanvulling hierop kan ik wel deze aanraden: Strike a Pose (2016) te zien op NPO Start

Gezien op Cinetree. Ik heb de film al eerder gezien in de bioscoop. De film begint met een heel lang shot waarin een biervat naar een stand wordt gedragen. Daar zien we de hoofdpersoon van de film Totone, die, uitgedaagd door zijn vrienden, zich in het volle publiek helemaal uitkleedt. Totone is het type losbol, woont met zijn vader en kleine zusje in een kleine kaasboerderij en een moeder heeft hij niet. Als zijn vader plotseling om het leven komt, staat hij er alleen voor. Als hij in een kaasfabriek hoort dat er 30.000 euro te verdienen valt met het maken van de beste Comté-kaas, denkt Totone: dat is kaasie. En of Totone er kaas van gegeten heeft, is te zien in deze aantrekkelijke coming-of-age-film van de debuterende regisseur Louise Courvoisier.

Gezien op NPO Start. Het is de tweede keer dat ik deze film zie. De eerste keer was in de bioscoop. Mijn vrouw verklaart me altijd voor gek als ik een film een tweede of derde keer zie en helemaal als het een Nederlandse film is. Ik waardeer de film na het voor de tweede keer gezien te hebben meer dan de eerste keer. Nu let je meer op andere dingen: de inrichting van het huis, de mooie vloer, het fraaie meubilair en de kleuren op de binnenmuren die elke kamer een aparte sfeer geven. De muziek: kamermuziek binnen, elektronische muziek buiten. De film begint met de jacht op een tijger. Er wordt een val gezet en Karel, de bastaardzoon van plantage-eigenaar Jan, schiet het beest dood. Vervolgens wordt het verhaal in zeven hoofdstukken verteld. De titel van het eerste hoofdstuk (Agathe's liefde) begrijp ik niet, want ze houdt duidelijk niet van haar man Jan. Ze treitert hem door geen Nederlands te spreken terwijl ze vijf scheppen suiker in haar kopje doet. Het is mogelijk dat ze gevoelens voelt voor de dominee, maar ik denk meer dat zij van zichzelf houdt en haar leventje in Indonesië. De dominee wordt gespeeld door Peter Faber. Zijn laatste rol en niet zijn slechtste. Dat Agathe, een sterke rol van René Soutendijk, een kreng is, blijkt wel als ze een dutje doet. Op haar oogleden zijn ogen geverfd, zodat ze zelfs slapend de boel in de gaten kan houden. Een hele mooie scène speelt zich af op een feestje wanneer zij met een andere vrouw een discussie heeft. Die vrouw heeft met haar nichtje in Nederland gesproken en zegt dat daardoor de afstand tussen hen is afgenomen. Nee, zegt Agathe, je hoort elkaar wel, maar ziet elkaar niet, dus de afstand is groter. Dat meningsverschil blijft tot ze beiden in lachen uitbarsten en in de bek van de tijger kijken. Gelijk verandert de akoestiek. Toch klopt dit volgens mij niet. Het verhaal speelt zich af rond 1900. Er was toen nog geen telefoonverbinding mogelijk. Wel konden er via buitenlandse kabelverbindingen telegrammen uitgewisseld worden. Ik weet ook niet of er rond die tijd al onlusten speelden. Daar schiet mijn kennis tekort. Wat opvalt in deze film is dat niemand sympathiek is. Wat dat betreft lijkt het op de film 'Triangle of Sadness'. Je zou sympathie kunnen voelen voor Siti, de moeder van Karel. Ze danst mooi, maar is niet bepaald een lachebekje en straalt arrogantie uit. In het volgende hoofdstuk komen zoon Cornelis en hoogzwangere Josefien uit Nederland over. Josefien en ik hebben behalve onze buik toch iets gemeen: muggen zijn dol op ons. Vroeger heb ik fragmenten gezien van 'Stille Kracht'. Het spel hier deed me eraan denken. 'Stille Kracht' is op 'De Schatkamer' volledig te zien. Nog iets wat ik waardeer, is dat de Indonesiërs hun eigen taal spreken. Het acteren mag misschien wat stijf overkomen, maar het speelt zich wel meer dan een eeuw geleden af. Toen werd er anders geacteerd dan nu.

Toen ik deze film voor het eerst zag had ik ongeveer dezelfde mening. De trend tegenwoordig is dat alles wat 'wit' is zwartgemaakt moet worden. Maar na het een tweede keer bekeken te hebben ben ik totaal bijgedraaid. Mijn recensie volgt vandaag of morgen.