Reacties

Gezien op NPO Start. De korte documentaire begint met Aimée de Jongh die op haar laptop snel prikkeldraad tekent op een hek. Zij is stripauteur en illustrator. Haar boeken zijn wereldwijd vertaald en internationaal bekroond. Migratie is een terugkerend element in haar werk. Haar roots liggen in Indonesië; haar oma komt er vandaan. Ze is bezig met het stripalbum Samir. Op het Griekse strand maakt ze heel vlug portretten van vluchtelingen. Ze geeft dat aan de persoon die ze geportretteerd heeft. Ook is er een schitterende tekening te zien van een begraafplaats van vluchtelingen die tijdens de overtocht verdronken zijn, veelal vrouwen en kinderen. Nu snap ik één ding niet. Als ik kinderen zou hebben en in Nederland breekt oorlog uit, dan ga ik niet met een rubberbootje de Noordzee oversteken naar Engeland, maar dan vlucht ik naar België of Duitsland. Ik begrijp onverantwoordelijk gedrag niet. Ik hoor ook vaak dat het eerste wat vluchtelingen doen is hun paspoort weggooien. Als je een echte vluchteling bent, dan bewaar je dat toch? Het hele proces duurt op deze manier nog langer. Misschien dat iemand mij dat kan uitleggen.

Ik heb de film te lang geleden gezien om er een beredeneerd cijfer aan te geven (ik vond hem wel goed) maar moest erg lachen om deze opmerking in die film: Kijk, Ali Baba en de veertig rovers.

Als ik 'm weer zie dan geef ik een cijfer.

Ik heb de film te lang geleden gezien om er een beredeneerd cijfer aan te geven (ik vond hem wel goed), maar voor een verdieping van de film kan ik de documentaire My Darling Vivian aanraden. Te zien op NPO Start.

Er zijn films waarvan je de waarde pas inziet na het zien van de tweede of derde keer. Dat geldt ook voor sommige muziek en boeken.

Gezien op NPO Start. Ik heb de film Walk The Line wel gezien, maar kan me er alleen van herinneren dat het een biopic over Johnny Cash was en dat de twee voornaamste rollen vertolkt werden door Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon. In die film schijnt zijn eerste vrouw, Vivian Liberto, er niet zo best vanaf te komen. In deze documentaire proberen zijn vier dochters, Rosanne, Kathy, Cindy en Tara, de zaak te nuanceren. Op zich ben ik niet zo'n fan van documentaires over 'de vrouw van', maar een aantal dingen waren wel opvallend. Toen Johnny Cash op drugssmokkel was betrapt, moest hij naar de rechter. Toen hij en zijn vrouw de rechtbank uitliepen, werd er een foto gemaakt waarop zij nogal donker overkwam. Er werd vermeld dat hij met een zwarte vrouw getrouwd was. Gemengde huwelijken waren 'not done' in de zuidelijke staten van de VS. Meteen werden al zijn concerten daar gecanceld. Zelfs de Ku Klux Klan mobiliseerde zich. Er moest een gerechtelijke verklaring komen dat ze wit was om dat ongedaan te maken. Vivian was een overtuigd rooms-katholiek, maar na haar scheiding werd ze geëxcommuniceerd. Johnny Cash schreef het bisdom aldaar een brief dat de scheiding zijn schuld was om dat ongedaan te maken. Na de dood van Johnny Cash werd een herdenkingsconcert gehouden. Duidelijk werd dat ze door de countrycommunity genegeerd werd. Een zanger bracht een nummer ter ere van haar, maar dat werd uit de uitzending gesneden. Heel pijnlijk allemaal. De documentaire zou je eigenlijk gelijk naar die biopic moeten zien. Twee dingen vond ik wel irritant. Er werden diverse foto's getoond waarop mensen rookten. Maar met een animatie werd die rook 'verlevendigd'. De pianomuziek op de achtergrond, bedoeld om te dramatiseren, was irriterend. Ook opmerkelijk was dat Johnny Cash verschillende dieren naar zijn huis bracht als huisdier, maar een geit van hem eindigde op de barbecue…

Gezien op NPO Start. Documentaire over Yoràn Vroom, uitstekend drummer en componist. Met zijn band Group Of Friends voert hij zijn nummers uit. Zijn muziek deed me een beetje denken aan muziek die ik vroeger beluisterde van Return To Forever en Weather Report. Toen heette dat jazzrock; later werd dat fusion genoemd. Zijn belangstelling en talent openbaarden zich al vroeg, wat te zien is op homevideo's van zijn moeder. Als driejarige hanteerde hij al de drumsticks. Zijn drumleraar, Eddy Veldman, verwoordde het mooi: "deze man is gruwelijk". Yoràn is niet iemand van veel woorden, maar de documentaire geeft wel een goed beeld van deze te bescheiden man.

Gezien op NPO Start. Een documentaire over de Amerikaanse schilder Jamie Wyeth. Ik kende noch de naam Wyeth, noch de werken. Ik moet dat eigenlijk drie keer zeggen, want ook zijn vader Andrew en grootvader N.C. Wyeth waren in Amerika bekende schilders. De vraag wordt gesteld of Jamie bekend is geworden door zijn bekende achternaam of door zijn werken. Beide hebben voor, maar ook tegen hem gewerkt. Jamie was een realistische schilder. Hij schilderde veel natuur, maar ook portretten. Vele beroemdheden heeft hij geportretteerd: John F. Kennedy, Andy Warhol, Arnold Schwarzenegger en Rudolf Nureyev. Zijn latere werken kregen ook iets dreigends. Een interessante documentaire over Jamie. Hij komt zelf ook een beetje apart over als je hem ziet staan, gekleed in pofbroek en met twee verschillende sokken.

Gezien op Cinetree. De film begint in kleur. De hoofdpersoon, Marjane Satrapi, arriveert op vliegveld Orly in Frankrijk. Ze draagt een hoofddoek en gaat rokend op een bank zitten en overdenkt haar levensgeschiedenis. De film gaat verder in zwart-wit. Een enkele keer, wanneer terug wordt gegaan naar het heden, komen de kleuren weer tevoorschijn. De ondertiteling laat wel te wensen over. De film is Fransgesproken, maar in de ondertiteling worden de Amerikaanse stemmen vermeld. Ook is de ondertiteling soms te kort in beeld, waardoor je geen tijd meer hebt om het beeld te zien. En dat is jammer, want ondanks het zwart-wit is de stijl van de tekeningen boeiend. Wat ik persoonlijk ook jammer vind, is dat het in het Frans is. Ik had me nog meer kunnen inleven als Farsi gesproken was. Het is een verfilming van de strip van dezelfde naam. Ik heb die strip niet gelezen, dus kan ik niet bepalen hoe goed de omzetting is geweest. Niet alleen haar levensgeschiedenis wordt verteld, ook de gebeurtenissen van die tijd. De laatste tijd van de sjah, de Iraanse revolutie, de Iran-Irak-oorlog en de gevolgen van de islamitische revolutie voor de positie van vrouwen in Iran. Niet alles is deprimerend in de film. Er zijn genoeg komische momenten. Een aanrader.

Gezien op Cinetree. De film begint met Dane die met twee jonge meisjes op een veranda zit. Binnen overleggen Matt en Nicole dat het nu tijd is om hun dochters in te lichten over haar gezondheidstoestand. Ze heeft kanker en heeft niet lang meer te leven. Vervolgens gaat de film 13 jaar terug in de tijd. De film is gemaakt naar aanleiding van een artikel van een journalist in de Esquire. Dat artikel was bedoeld als een liefdesverklaring aan zijn overleden vrouw, maar werd een artikel waarin hij zijn dankbaarheid uitte aan de hulp die hij had van zijn vriend Dane. Matt, de journalist in kwestie, wordt gespeeld door Casey Affleck en die mompelt zich in elke film door zijn tekst heen. Zijn vrouw wordt vertolkt door Dakota Johnson en die is gewoon mooi. Zij speelt in een musical en Dane, niet wetend dat zij getrouwd was, vroeg haar op een date. Dane is een aardig persoon, te aardig, te behulpzaam en daardoor onaantrekkelijk voor vrouwen. Hij loopt daardoor vaak een blauwtje. Hij heeft niet door dat vrouwen vaak van foute mannen houden. Hij is op een gegeven moment de familievriend, maar de film vergeet uit te leggen waarom. Een ander zwak punt van de film is dat er continu heen en weer in de tijd wordt gegaan. Het wordt wel aangegeven met een typemachine (ja, we weten dat haar man een journalist is), maar je raakt daardoor wel gedesoriënteerd in de tijd. Fysiek worden de mensen ook niet ouder. De film is ook gericht op je te laten huilen en een waarschuwing voor mensen die daar gevoelig voor zijn: één pakje papieren zakdoeken is niet genoeg! De film duurt ook een beetje te lang. Positief is dat ik twee Led Zeppelin-nummers te horen kreeg.

Gezien op NPO Start. Als een land te maken krijgt met bevolkingsaanwas en als er dan ook nog economische groei vereist wordt, komen de grenzen onder druk te staan. En aangezien de landsgrenzen vaststaan, worden de 'milieugrenzen' vaak overschreden. Er wordt dan niet gekeken of vergunningen aan de wettelijke eisen voldoen; ze worden zonder meer verleend. Johan Vollenbregt en de MOB-organisatie komen daar in het geweer tegen. Schiphol, TATA Steel en veehouderijbedrijven worden door hen gerechtelijk aangepakt. Veehouderijen zien dat vaak als een persoonlijke pesterij. Toch probeert de rechter beide partijen via overleg tot elkaar te laten komen. En soms heeft dat succes. De SuikerUnie heeft op die manier de uitstoot beperkt van 80 naar 3,5.

Gezien op NPO Start. Toen regisseur Maroesja Perizonious op Netflix de 6-delige documentaire Wild Wild Country zag, ontdekte ze dat er een belangrijk feit niet aan bod was gekomen. Die documentaire ging over de schandalen bij de Bhagwan-sekte. Zelf had ze als kind in zo'n sekte in Amsterdam gezeten en heeft ze te maken gehad met seksueel misbruik van kinderen. Na die documentaire verschenen veel berichten op besloten Facebook-pagina's en toen ze in contact kwam met die beheerders van die pagina's, bleek dat zij niet de enige was. Sterker nog, het misbruik was wijdverspreid. Ze besloot daarop deze schokkende documentaire te maken en voor ieder die de Netflix-documentaire heeft gezien, zou deze er direct erna moeten zien. Zelf wist ik weinig van de Bhagwan, alleen dat zijn volgers in oranjerode kleding rondliepen en dat hij een enorm aantal Rolls-Royces had. Dat laatste begreep ik niet zo. Ik kan me voorstellen dat je een reserveauto wilt hebben, maar 30 stuks? De documentaire was goed opgebouwd. Eerst een algemene beschouwing over de Bhagwan, die ook al schokkend is. Er is een aparte ruimte waarin geweld wordt gebruikt en een vrouw wordt verkracht. Dat staat op beeld! Die oude Bhagwan liet zich ook niet onbetuigd: de viezerik hield privésessies met vrouwen waarbij hij al masturberend verlichting bracht. (Ja, zo kan iedereen wel verlichting brengen). Aangezien kinderen van ouders werden gescheiden, waren de diverse over de wereld verspreide communes een speeltuin voor pedofielen. Aan twaalfjarigen werd een pessarium uitgedeeld; er werden sterilisaties uitgevoerd en er waren jonge tieners die in een paar jaar tijd al meer dan honderd bedpartners hadden gehad. Te walgelijk allemaal voor woorden. Wat ik erg schokkend vond, was het interview met Sheela. Zij was het machtigste lid van Bhagwans team en was de meest toegewijde volgeling. Zij ontkende alles en als er sprake was geweest van seks van een dertiger met een meisje van twaalf, dan was de twaalfjarige de schuldige…

Gezien op NPO Start. Japan was lange tijd niet dol op kerncentrales. Niet gek als je denkt aan Hiroshima en Nagasaki. Met animatiefilmpjes van vriendelijke figuurtjes probeerde men Japan toch ervoor rijp te maken. En uiteindelijk kwamen die kerncentrales er. In maart 2011 werd Japan opgeschrikt door een enorme aardbeving die een hoge vloedgolf tot gevolg had. De beelden daarvan, in deze documentaire te zien, waren verschrikkelijk. Een heel gebied werd door het woeste water platgewalst. Je ziet wel eens rampenfilms, maar dit was echt. Die vloedgolf zorgde er ook voor dat de koelsystemen van drie reactoren werden uitgeschakeld en dat leidde tot een stel waterstofexplosies. De kerncentrale werd beheerd door de Tokyo Electric Power Company (TEPCO) en de gebrekkige veiligheidsmaatregelen van dit bedrijf waren mede oorzaak van de ramp. Op een gegeven moment besloot de minister-president van Japan dat een groep werknemers in de kerncentrale moest blijven om een meltdown te voorkomen. Heel het noorden van Japan stond op het spel. Die groep stond bekend als de Fukushima 50. Het waren er echter geen 50, maar 69. Zij zouden een gewisse dood tegemoet gaan. Uiteindelijk wisten brandweerlieden met zeewater de resterende reactors te koelen. En dat zorgde er ook voor dat de beelden van binnenuit getoond konden worden. Opmerkelijk was hetgeen een topbestuurder van TEPCO zei: “Dit klinkt misschien bot. Maar veiligheid kost geld." “We moeten ons afvragen of kernenergie überhaupt wel door particuliere bedrijven beheerd zou moeten worden.” Uiteindelijk kwamen 20.000 mensen om het leven bij de aardbeving en de tsunami. Er was ruim 200 miljard dollar aan schade en 25.000 mensen konden nooit terugkeren naar hun huis. Een uitstekende documentaire en een aanrader om te gaan zien. Wat ik me nog afvroeg, was hoe het ging met die 69 mensen en die brandweerlieden na 15 jaar.

Gezien op NPO Start. Mijn negende verjaardag was de enige verjaardag waarop ik kinderen had uitgenodigd. Daarna volgde een verhuizing en in die nieuwe plaats heb ik nooit kunnen wennen. Ik kan me van die viering niets meer herinneren, maar mijn moeder zei me later dat ik alleen maar kneusjes had uitgenodigd, zielige kinderen. Het had wel tot gevolg dat ik bij drie van die kinderen ook uitgenodigd was. Twee daarvan waren op loopafstand. De derde woonde verder en daar zag ik een stel kleurrijke boeken op de plank staan: De Kameleon. Mijn interesse was gelijk gewekt. Omdat De Kameleon zich afspeelde in Friesland en mijn moeder daar ook vandaan kwam, dacht ik dat ik die boeken ook wel thuis kon krijgen. Maar nee, mijn bibliotheek bleef beperkt tot de Bijbel en een aantal 'Hoe en Waarom'-boeken, want boeken moesten leerzaam zijn. In die nieuwe plaats was wel een bibliotheek, maar daar mocht ik geen lid van worden. Het schooltje had ook een kleine bibliotheek en daar had ik geen toestemming voor nodig. Alle boeken hadden een omslag van bruin kaftpapier en na het doorspitten van alle boeken vond ik een Kameleon-boek. Voor de kenners: het was het boek waar Gerben zogenaamd een televisie kapot liet vallen. Dat was een cadeau voor de plaatselijke juf. Ik keek dus uit naar de film. Die begon met het nummer 'Het Dorp', bekend geworden door Wim Sonneveld, maar nu in het Fries en met een modernere tekst. De tweeling bakte hun moeder een poets en ging er met hun boot vandoor. Het acteren van de tweeling viel wel mee, maar de rest was slecht tot bar slecht. Het verhaal was ook niet veel. Het gevoel dat ik 55 jaar geleden had bij het boek vond ik totaal niet terug. En dan zijn er ook een paar rare zaken. Dat een dorp een politiebureau heeft, is logisch. Dat een politiebureau een gevangeniscel heeft, is ook logisch. Ook logisch is dat zo'n cel een wc heeft. Gevangenen moeten immer ook hun behoefte kunnen doen. Maar dat een agent van achter zijn bureau daar zicht op heeft, is niet logisch. Nog iets raars:

Nee, deze Kameleon was kleurloos voor mij.

Gezien op NPO Start. Er zijn van die documentaires waarnaar het ongemakkelijk kijken is. Dit was er zo eentje. Het waren vrouwen op leeftijd die vertelden over hun ervaringen in de kampen in Indonesië tijdens de Tweede Wereldoorlog. Mannen werden door de Japanners (door de vrouwen consequent Jappen genoemd) weggevoerd en alleen vrouwen en kinderen werden in aparte kampen ondergebracht. Als jongens een bepaalde leeftijd bereikten (ik meen dat het 8 of 9 jaar was), dan moesten die ook weg. Er waren geen foto's of bewegende beelden van die kampen, alleen vaak fraaie tekeningen van niet zo fraaie situaties. Toen de oorlog was afgelopen, waren ze nog niet vrij. Toen maakten Indonesische 'vrijheidsstrijders' het voor hen onveilig. Eenmaal in Nederland konden ze hun verhaal vaak niet kwijt. Een aangrijpende documentaire. Tegen het einde van de documentaire las een van de vrouwen nog een mooi gedicht voor dat ze had geschreven.

Ik ben enigszins jaloers op je, Jo; mijn vrouw is al vele jaren verslingerd geraakt aan Chinese soaps. Een heel enkele keer kijken we op haar laptop iets samen, maar dan heb ik ook nog eens concurrentie te duchten van haar mobiele telefoon…

Gezien op NPO Start. De eerste keer dat ik een nummer van de Rolling Stones hoorde, was toen 'Angie' werd uitgebracht. Niet echt een Stones-nummer. Mijn ouders waren op zijn zachtst gezegd niet enthousiast over popmuziek, dus het was heimelijk luisteren via de radio. De eerste keer dat ik ze op tv zag, was met het nummer 'Miss You', vrij laat dus. Bij stukje en beetje heb ik toen mijn kennis over hen moeten verzamelen. De eerste zes jaren van hun carrière waren onbekend. Brian Jones kende ik van naam, maar zijn rol was me onbekend. Deze documentaire kwam zodoende als een welkome aanvulling. Bij hem krijg ik een beetje het Jekyll & Hyde-gevoel. Als je hem hoort praten en zijn antwoorden op zijn fanmail ziet, dan denk je dat het een net iemand is. Maar als je hoort dat hij vijf keer bij iemand is gaan wonen en gelijk hun dochter zwanger maakt en dan zijn biezen pakt, dan zie je toch een andere kant van hem. (Ik vraag me af hoeveel moeders het liedje 'Papa was a Rolling Stone' van The Temptations kennen.) Aan de ene kant heb je medelijden met hem, omdat zijn ouders zijn carrièrekeuze niet accepteerden en het moet voor hem ook slikken zijn geweest dat zijn rol in de Rolling Stones afnam doordat hij geen nummer schreef en Jagger en Richards wel. Nota bene de band die hij had opgericht! Bill Wyman maakte duidelijk dat Brian zeker een rol had in de band. Met aparte instrumenten zorgde hij voor meer 'kleur' in hun nummers en droeg hij met zijn speelwijze een duidelijk stempel op hun muziek. Met wat meer discipline had hij niet ten onder hoeven gaan aan seks, drugs en rock-'n-roll. Opmerkelijk dat hij geen muziek van de Rolling Stones draaide, maar van The Beatles. En Den Haag kwam ook nog voor in de documentaire. De Haagse politie liet zich, net als het publiek toen, niet onbetuigd…

Gezien op NPO Start. De documentaire begint met zwart-witbeelden van een danseres die met gekwelde blik de flamenco danst. Vervolgens neemt een Spaanse schone in Sevilla flamencoles van de dove María Ángeles. De Spaanse schone is Helena Kaittani; zij speelt de rol van de regisseur van deze documentaire. María Ángeles vertelt haar over Antonia Singla (La Singla). Die was in 1948 geboren in Somorrostro, een krottenwijk bij het strand van Barcelona. Al snel na haar geboorte kreeg ze meningitis en werd daardoor doof. Ze behoorde tot de Roma. Haar vader verliet het gezin van zes kinderen en vertrok naar het Franse Perpignan, waar hij vader werd van tien kinderen. Ondanks haar doofheid bleek La Singla een buitengewoon talent te hebben voor flamencodansen. Dat leidde tot diverse optredens, lp's en zelfs in 1963 tot een rol in de film Los Tarantos. De film kreeg een Oscarnominatie in de categorie beste buitenlandse film. Die roem bereikte ook haar vader en die kwam terug en eiste haar volledig op. In 1968 stuurt ze een beleefd briefje naar haar manager Francesco Banega, waarbij ze aangeeft niet verder met hem door te willen gaan. Ze verdwijnt volledig van het toneel. Wat is er gebeurd? Leeft ze nog? Er is sprake geweest van misbruik, maar wat voor misbruik blijft onbekend. Overigens is weer flink gesneden in deze documentaire: van de 95 minuten hebben er maar 52 minuten het overleefd…

Gezien op NPO Start. Wederom een documentaire over een kunstenaar die ik niet kende. Het is niet moeilijk om over haar een documentaire te maken; veel van haar werken zijn in musea te vinden. Bovendien heeft ze veel in dagboeken geschreven en er is flink wat filmmateriaal over haar. Het blijkt een eigenzinnige vrouw te zijn die behoorlijk last had van inzinkingen. Ik kan haar vroegere werk wel waarderen. Ze viel in de smaak bij avant-gardisten. In haar latere werk gebruikte ze vaak de vorm van vele borsten en fallussen. Voor mij zijn twee borsten genoeg. Weer later uitte ze zich in werken met vreemde vormen en met een gigantische spin.

Gezien op NPO Start. De film start met het slot van een toneelvoorstelling waarbij Divine G, gespeeld door Colman Domingo, de voornaamste rol speelt. Elke 6 maanden wordt een toneelstuk opgevoerd door gedetineerden in de Sing Sing-gevangenis. Dat opvoeren van toneelstukken komt door het RTA (Rehabilitation Through the Arts)-programma. Het doel van dat programma is dat gevangenen kunnen werken aan hun eigenwaarde. Er moet een nieuw toneelstuk worden gekozen en er wordt bepaald wie er als nieuw lid mee kan doen. Het duurde even voordat ik in de film kwam, maar toen dat het geval was, werd het een boeiende film. Deze keer gelukkig niet een gevangenisfilm waarin in het eten werd gespuugd, de zeep op de grond geplakt was en iemand in elkaar werd gerost. Het op te voeren toneelstuk stond centraal. Er werd behoorlijk goed geacteerd, vooral Clarence Maclin viel op, maar de grootste verrassing kwam op het einde, toen bleek dat de meeste rollen door echte gevangenen waren vertolkt. En dat deden ze niet slecht.

Bedankt voor de tips, maar helaas kan ik die on-demand diensten niet bekostigen. Ik moet het voorlopig doen met een klein pensioentje. De eerste de beste advocaat rekent per uur al meer dan wat ik per maand krijg… Gelukkig heb ik nog een maand Cinetree, werkt mijn PC nog waarop ik NPO Start kan zien en heb ik een redelijke verzameling films. Ik zit nog te twijfelen over het continueren van mijn Pathé-abonnement. Ik heb zo weinig energie dat ik al 8 keer mijn Odyssee-ticket heb moeten annuleren.

Gezien op Cinetree. De film zet je in het begin op het verkeerde been. Een jongetje duwt een oude vrouw in een rolstoel op een zanderig weggetje. Een motorrijder komt eraan en duwt hen ruw van de weg. De klojo, denk je dan. Maar achter hem komt een auto aanrijden waaraan twee mensen aan kettingen worden voortgesleept, terwijl de mensen in de achterbak luid juichen. Het is duidelijk, we zijn niet in het gezelligste deel van Mexico aanbeland. In dit gebied zit een basisschool die niet bekendstaat om zijn goede resultaten. Ze hebben wel een computerlokaal, maar de computers zijn al gestolen. Sergio, gespeeld door Eugenio Derbez, gaat er solliciteren en wordt aangenomen. Hij gaat dan op een wel heel aparte manier lesgeven, die radicaal anders is. Net als zijn leerlingen moest ik ook even wennen. De leerlingen aan zijn rare manier van lesgeven, waarbij hij het initiatief aan hen overliet. Ik moest even wennen aan zijn acteren. Maar al gaande in de film werden ik en de leerlingen door hem gegrepen. De film concentreerde zich op drie leerlingen: Paloma, die bij een vuilnisbelt woonde, Lupe, die vaak moest oppassen op weer een kind dat haar moeder op de wereld zette, en Lupe, wiens oudere broer al in de misdaad zat. De film eindigt met het jongetje dat dan een rolstoel zonder oma bij de school duwt. Dit is geen spoiler; de jongen speelt nauwelijks een rol in de film die op ware feiten gebaseerd is.

Gezien op NPO Start. Ik weet helemaal niets van Taylor Swift, dus hoopte ik met deze documentaire bijgespijkerd te worden. De documentaire is gemaakt zonder medewerking van Taylor Swift en vaak betekent dat de muziekfragmenten uiterst kort zijn. En dat is ook het geval bij deze documentaire. Toch een niet onbelangrijk onderdeel bij een singer-songwriter. Er is vaak gebruikgemaakt van zogenaamde talking heads en dat waren vaak enorme Taylor Swift-fans, de zogenaamde Swifties. Eentje sloeg wel erg door door te zeggen dat Taylor Jezus was. Duidelijk werd me wel dat haar muziek het meest aansloeg bij jonge witte vrouwen en dat zij persoonlijke liedjes schrijft. Ook tegenslagen verwerkt ze in muzieknummers. Kanye West ken ik ook niet, maar die kwam niet erg sympathiek op mij over. Een aardige documentaire, ondanks het gebrek aan muziek.

Gezien op NPO Start. Aan het begin van de film weet Brandon een goede beurt te maken bij de jeugdbende van Billy door de politie te hinderen, waardoor Billy en zijn bendeleden kunnen ontsnappen met de buit. Zijn jongere vriendje Stefano wil ook graag indruk maken en gaat samen met Brandon inbreken bij de net gestichte judoclub. Ze worden gesnapt. Stefano weet te ontkomen en Brandon niet. Kai, de eigenaar van de judoclub, geeft Brandon de keuze: lid worden van zijn club of hij wordt afgeleverd bij de politie. In de judozaal, de dojo, maakt hij kennis met een leuk meisje, maar Stefano en Billy blijven aan hem trekken. Het verhaal voelt nogal geforceerd aan. Ik kreeg het idee dat het script in een uurtje was geschreven. De acteurs waren ook niet geweldig. En het gebruik van straattaal begint mij een beetje te irriteren.

Op NPO Start werd de gebarentaal ondertiteld.

Gezien op NPO Start. Het begin van de film is even wennen als je niet weet dat het om een volledig doof meisje draait. Jamie, 12 jaar, verhuist naar een internaat voor dove en slechthorende kinderen. Jamie stond daar niet om te springen. Ze was liever thuisgebleven. Thuis kan iedereen, vader, moeder en oudere zus, communiceren met haar via gebarentaal. Maar haar ouders vinden deze oplossing beter. Op het internaat raakt ze bevriend met de een jaar oudere Imane, die het wel fijn vindt om niet meer thuis te zijn. Ze heeft een voorsprong op Jamie, omdat zij met een apparaatje wel kan horen. Zonder dat apparaatje is ze net als Jamie doof. Ook is Imane een stuk 'mondiger' dan Jamie. Jamie heeft via de telefoon veel contact met haar eveneens dove oma die in Parijs woont. Dan krijgt haar oma een ongeluk en haar familie vertrekt zonder Jamie naar Parijs. Imane krijgt dan het idee om samen met Jamie op eigen gelegenheid naar Parijs te gaan. Vervolgens volgt een roadtrip met de nodige hobbels. Zowel Jamie als Imane acteren heel naturel. De film laat je inleven in de situatie waarin doven verkeren. De regisseur heeft voor een leuke jeugdfilm gezorgd.