Recensie 'De Eetclub'

Met De Eetclub (2026– ) komt Netflix met een gloednieuwe, eigentijdse serie gebaseerd op de bestseller van Saskia Noort. Zestien jaar na de speelfilm verruilen de makers het vertrouwde Gooi voor de exclusieve villawijken van het Noord-Hollandse Bergen en gieten ze het overspelige moordmysterie in een strak, modern jasje. Dat levert een frisse en opvallend meeslepende serie op, al kampt het scenario af en toe met slordigheden in de opbouw.

Het verhaal volgt Karen, die na haar verhuizing met haar gezin al snel wordt opgenomen in de lokale Eetclub: een verleidelijke vriendenkring van vermogende mensen die leven voor luxe en aanzien. De schijnbaar perfecte wereld stort in wanneer een van de villa's in vlammen opgaat en vriend Evert om het leven komt. Terwijl de rook optrekt, ontdekt Karen dat de hechte groep gebouwd is op leugens en diepe geheimen. Door het lopende onderzoek en een reeks onthullingen komt er steeds meer boven water, waarbij de spanningen al snel oplopen.

Visuele klasse en luxe setting

Visueel maakt de serie vanaf het eerste moment indruk. De keuze voor het welgestelde Bergen als decor pakt uitstekend uit. De grote villa's, luxe auto's en stijlvolle kleding stralen van het scherm af en worden door fraai camerawerk goed in beeld gebracht. Ook de overgangsshots dragen sterk bij aan de beleving: losse slowmotionbeelden van vliegende meeuwen, de zee en boswegen geven de serie een stijlvol, esthetisch randje. Met de combinatie van een luxueuze omgeving, onderlinge intriges en een duister mysterie groeit De Eetclub uit tot de Nederlandse Big Little Lies (2017–2019). Hoewel die Amerikaanse serie op cinematografisch en dramatisch vlak nog wel een stapje hoger staat, vormt ook hier de rijke bubbel een sfeervolle achtergrond voor het drama dat zich langzaam ontvouwt.

Moderne accenten

De makers hebben het verhaal ditmaal ook verrijkt met een aantal eigentijdse aspecten. Zo komen actuele thema's voorbij zoals cancelcultuur, verschuivende man-vrouwverhoudingen en vragen over opvoeding. Ook de levensstijl van de vriendengroep is gemoderniseerd: naast de vertrouwde glazen wijn aarzelen de leden van de Eetclub niet om nu ook drugs te gebruiken. Door deze vernieuwingen voelt het bekende verhaal weer meer van deze tijd.

Sterke hoofdcast met wisselvallige bijrollen

Nederlandse series schieten nog wel eens tekort op het gebied van geloofwaardige dialogen en overtuigend acteerwerk, maar De Eetclub staat redelijk sterk in zijn schoenen. Het taalgebruik voelt verfrissend modern aan en het merendeel van de cast levert goed werk af. Acteurs als Loes Haverkort, Teun Luijkx en Rifka Lodeizen dragen de serie en weten de onderlinge spanningen geloofwaardig neer te zetten. Wel is het niveau binnen het ensemble niet overal gelijk. Zo overtuigt Remko Vrijdag in de rol van Ivo niet helemaal en valt ook de vertolking van de vrouwelijke detective wat tegen. Ook enkele bijrollen komen wat houterig over, wat de kijker af en toe helaas weer even uit het verhaal haalt.

Onderhoudend drama en onlogische tijdlijnen

Inhoudelijk wordt het verhaal gaandeweg steeds gecompliceerder en boeiender. De geheimen die langzaam boven water komen houden de kijker goed vast, al wordt het nergens écht spannend. De uitwerking op het gebied van de chronologie schiet af en toe tekort. De tijdlijnen zijn soms niet helemaal goed te volgen; personages beschikken in bepaalde scènes al over kennis waarvan je als kijker op dat moment nog niet verwachtte dat ze die al hadden. Dit zorgt voor inconsistenties in hun gedrag en onderlinge reacties, wat de logica van de plotontwikkeling op enkele momenten verstoort.

Geslaagd drama

Wie voorbij de sporadisch warrige tijdlijn kijkt, krijgt met De Eetclub een stijlvolle en zeer vermakelijke serie voorgeschoteld. Dankzij de fraaie locaties, mooie beelden en moderne aanpak levert Netflix een verrassend geslaagd Nederlands drama af.