Recensie 'Unabomber'

Met Unabomber (2026) brengt Netflix een biografische misdaadfilm over een van Amerika's beruchtste terroristen: Ted Kaczynski. De verwachtingen waren hoog dankzij de gerenommeerde cast, maar de uitwerking valt op vrijwel alle fronten tegen. Wat een diepgaande psychologische studie had moeten worden naar de ontsporing van een genie, resulteert in een generieke film die op geen enkel moment echt weet te boeien.

Ted Kaczynski

Het verhaal volgt niet alleen de jongere jaren en de transformatie van de briljante wiskundige Ted Kaczynski tot de beruchte bommenmaker, maar belicht ook het grootschalige opsporingsonderzoek. Terwijl de spanningen binnen Kaczynski's familie hoog oplopen en hij steeds verder geïsoleerd raakt van de maatschappij, zet hij zijn eerste stappen op het pad van gewelddadig extremisme. Het drama tracht de kijker mee te nemen in zowel de psyche van Kaczynski als de wanhopige achtervolging van de FBI, maar slaagt er op beide fronten niet in om echte spanning op te bouwen.

Visueel en montagetechnisch ondermaats

Cinematografisch laat de film al snel steken vallen. De montage en editing voelen rommelig aan, waardoor de vertelling nergens een fijne dynamiek krijgt. Ook het camerawerk laat te wensen over: tijdens cruciale dialogen staat de camera regelmatig verkeerd gericht, terwijl de reactie van de tegenspeler op dat moment veel meer spanning of emotie had kunnen opleveren. Door deze regiekeuzes blijft het visuele aspect erg afstandelijk en lukt het de film niet om de kijker echt het verhaal in te zuigen.

Cast blijft steken in matige optredens

Ook van het acteerwerk hoef je weinig spektakel te verwachten. Jacob Tremblay, die eerder nog diepe indruk maakte met zijn gelaagde rollen in Room (2015) en Wonder (2017), levert hier een degelijke, maar standaard prestatie af. Hij krijgt te weinig ruimte om echt te schitteren. Shailene Woodley levert eveneens een prima rol af, al blijft haar optreden ook tamelijk onopvallend. Russell Crowe stelt daarentegen echt teleur. Net als in zijn recente rol in Nuremberg (2025) weet de veteraan niet te overtuigen. Tot slot levert ook Alexander Ludwig een uiterst doorsnee vertolking af. Al met al weet zo niemand uit het ensemble de film echt naar een hoger niveau te tillen.

Oppervlakkige conflicten en gebrek aan spanning

Inhoudelijk schiet het scenario ernstig tekort. Unabomber probeert weliswaar de complexe familiedynamiek en de onderlinge conflicten van de Kaczynski's te belichten, maar ruimt daar simpelweg te weinig tijd voor in. Hierdoor voelen de ruzies geforceerd aan. Het verhaal kabbelt voort zonder dat het ooit echt spannend wordt. Voor een film die zoveel moeite doet om te tonen hoe het menselijk brein werkt en hoe iemand mentaal kan breken, faalt het script op het belangrijkste punt: het wordt nooit écht helder hoe Kaczynski uiteindelijk de stap zet naar het koelbloedig opblazen van onschuldige mensen.

Teleurstellend

Wie hoopt op een beklemmende psychologische thriller, komt met Unabomber bedrogen uit. Door de zwakke montage, een overtuigingsloze cast en een scenario dat de cruciale omslag van het hoofdpersonage niet weet uit te leggen, levert Netflix een teleurstellend en generiek misdaaddrama af.