Reacties

Gezien op NPO Start. Gisèle Freund maakte belangrijke en goede foto's van de protesten tegen de opkomst van het fascisme begin jaren dertig. Maar omdat het voor Joden te gevaarlijk werd, vluchtte ze naar Frankrijk. Daar maakte ze naam door schrijvers te portretteren. Op een gegeven moment ging ze gebruikmaken van kleurenfoto's en maakte daar dia's van. Het grappige was toen ze een aantal schrijvers uitnodigde bij een vertoning van die dia's dat iedereen enthousiast was, behalve bij hun eigen foto. Toen Duitsland Frankrijk binnenviel, ging ze naar het zuidelijke deel van Frankrijk tot het daar niet veilig meer was en vertrok ze naar Argentinië. In Argentinië was Perón aan de macht, samen met zijn vrouw Eva, die populair was bij de arme bevolking (Evita). Een fotoreportage over de rijkdom van Eva Perón leverde een enorm tumult op, zodat zij ook uit Argentinië moest vluchten. Een interessante documentaire over een bijzondere fotografe.

Gezien op NPO Start. Ik kende Marijn Kuipers niet, maar het is een jongedame die heel veel volgers heeft. Ik weet ook niet hoe dat precies werkt, of dat de volgers haar moeten betalen of dat zij inkomsten uit reclame krijgt. Ze kan er in ieder geval een goede boterham door krijgen. Marijn ziet er goed uit en straalt succes uit. Dat zal waarschijnlijk ook de reden zijn dat zij veel volgers heeft. Die willen zich graag spiegelen aan haar en er net zo goed uitzien. Nu is zij niet gelukkig, al heel lang niet, en daarmee houdt ze haar volgers voor de gek. Ze heeft last van vreetbuien en na zo'n maaltijd voelt ze zich dik, steekt een vinger in haar keel en kotst ze alles weer uit. Dat laatste laat ze gelukkig niet zien. Wel laat ze beelden van zichzelf na zo'n vreetbui zien met de conclusie dat ze dik is. Zoiets kan volgens mij niet; het eten moet nog eerst verteerd worden. Misschien heeft ze een bril nodig, want ze ziet er nog steeds fantastisch uit. Om de oorzaak te achterhalen, gaat ze in therapie. In een kringgesprek gaat ze in gesprek met lotgenoten. Een aantal van die lotgenoten is onherkenbaar gemaakt. Marijn ziet er daar weer schitterend uit en er zitten er een paar die zichtbaar een probleem hebben. Ook haar vriend komt bij de therapie en nog steeds durft Marijn de oorzaak niet te duiden. Haar vriend zegt het dan: het komt door de scheiding van haar ouders. Heeft ze daardoor geen contact meer met haar ouders? NEE. Haar vader gaat dan in het buitenland wonen. Verliest ze het contact met haar vader? NEE. Zou ze misschien een beetje aandachtsziek zijn? Je gaat jezelf toch niet huilend filmen… Kom op, meid!

Look at me, I'm Sandra Dee
Lousy with virginity
Won't go to bed till I'm legally wed
I can't, I'm Sandra Dee

As for you, Troy Donahue
I know what you wanna do
You got your crust, I'm no object of lust
(I'm just plain Sandra Dee)

Twee coupletten uit een nummer van de film Grease. Elvis en Doris Day kwamen ook voor in dat nummer; die kende ik, maar de andere twee: Sandra Dee en Troy Donahue, niet. Dat raadseltje is nu opgelost, want het zijn de twee kinderen van twee getrouwde stellen in deze film. Ken, zijn kille vrouw Helen en hun dochter Molly willen de vakantie doorbrengen in een hotel op een eiland waar hij vroeger strandwacht was. De rollen zijn nu omgedraaid: Ken is miljonair en Bart, de eigenaar van het niet goed lopende hotel, heeft die inkomsten hard nodig, maar het liefst weigert hij dat bezoek. Ken was vroeger verliefd op Sylvia, de vrouw van Bart. Zij hebben een zoon, Johnny, die ongeveer even oud is als Molly. Oude gevoelens vlammen op en een melodrama volgt. Het is duidelijk dat de Hayescode zijn 'beste' tijd gehad had, want bepaalde onderwerpen zouden jaren daarvoor niet door de censuur gekomen zijn. Het is geen onaardig melodrama, maar het heeft niet de kwaliteit van een Douglas Sirk. Sandra Dee, die Molly vertolkt, is een knappe verschijning, maar van haar echte leven word je niet vrolijk: jarenlang misbruikt door haar stiefvader en aan de alcohol verslaafd geraakt. Troy Donahue, die Johnny speelt, deed dat nogal houterig. Ik geef de film een 6,4.

Gezien op NPO Start. Een groep kinderen speelt in een bosrijke omgeving. Ze zijn klaar met de lagere school en gaan na hun vakantie naar de brugklas. Een van hen, Tim, komt niet opdagen en de overige kinderen gaan naar hem op zoek. Een spannende jeugdfilm, die ik, als volwassene, ook als spannend heb ervaren. Alle acteurs waren voor mij onbekend, behalve Anniek Pheiffer, en speelden goed. Het verhaal was bovendien mooi verfilmd. Als je op een film via NPO Start bekijkt dan zie je linksboven de omroep vermeld staan. In de film heeft een jongen twee vader en komt er ook een relatie tussen twee vrouwen voor. Ik was verbaasd dat dit door de EO was uitgezonden. Er is dus toch nog hoop.

Gezien op NPO Start. Het leuke van documentaires bekijken is dat je vaak nieuwe dingen tegenkomt. Zo kende ik Alex Roeka niet. Hij zingt poëtische Nederlandse liedjes en begeleidt zichzelf op akoestische gitaar. Flarden van zijn levensgeschiedenis werden verteld. Zo wilde zijn moeder dat hij priester werd en stuurde ze hem al op 9-jarige leeftijd naar een katholieke kostschool. Dan kon hij alvast wennen. Ik ben gelukkig nooit naar een kostschool gestuurd, maar voelde wel dat ik in die richting gestuurd werd. Alex vertelde over de bevrijding die hij voelde na een biecht. Op dat moment was hij vrij van zonden. Ik heb een ander soort katholicisme meegemaakt. In ons geloof kwam het woord vergeving niet voor. Sterker nog, je werd opgezadeld met de zonden van je voorouders. Erfzonde heette dat. Je hebt dan een rugzak vol slechtheid waar niet tegenaan te bidden valt. Vandaar dat ik misschien zo moeilijk loop. Ondanks dat hij pas op 50-jarige leeftijd met zijn muziekcarrière begon en nu vrij succesvol is, heeft hij zelf het gevoel van mislukking. Hij heeft een broer die wel geslaagd is met studies. En een vermoedelijk autistische zoon die geen contact met hem wil. Het kwam in de documentaire niet naar voren, maar ik zag hem regelmatig trillen. Ik hoop niet dat hij Parkinson heeft.

Gezien op NPO Start. Niet onaardig, maar meer voor de jeugd. De film duurde vrij kort, zo'n 70 minuten, maar het is altijd leuk om Bracha van Doesburgh weer eens te zien. De film had, grappig genoeg, drie raakvlakken met mijn jeugd. Wat opvallend was, was dat het beeld niet scherp was, terwijl mijn computerscherm niet eens erg groot was. Het leek alsof de film 50 jaar oud was. Ik hoop alleen dat ze geen echte verf op de kat gesmeerd hebben.

Gezien op NPO Start. Op 18-jarige leeftijd wilden zowel zijn vader als zijn moeder, die gescheiden waren, hem niet in huis hebben. Sadeck zwierf toen een tijd op straat. Ontdekte breakdancen en ontwierp uiteindelijk een massale dansvorm waarbij vooral de armen gebruikt worden. Kwam zo in de belangstelling dat Shakira hem ontbood om met hem te werken. (Ik zou ook wel met Shakira willen werken, maar helaas, qua dansen ben ik heupeloos…). Hij heeft ook een partituur ontwikkeld voor zijn dansvorm. Hij is niet alleen talentvol met dansen, hij liet ook een paar mooie tekeningen zien. Zijn optredens zijn indrukwekkend. Hij is nu veelgevraagd over de hele wereld. Hij moet alleen opletten om niet opgebrand te raken.

Gezien op NPO Start. Gelukkig had de film op NPO Start dezelfde speelduur als bij IMDB aangegeven staat. Ik heb me enorm vermaakt met deze film, al was het tweede deel een beetje wrang als je weet dat de hoofdrolspeler net gestorven is. Je kijkt dan toch een beetje met een dubbel gevoel. Cees Geel droeg de film echt. In diverse buitenlanden zal toch wel een beetje raar zijn aangekeken toen deze film uitkwam: hasjhandel, blote borsten, homohuwelijk, euthanasie en adoptie bij homo's. En bij sommige mensen (JdM) zit het ook mee: een rijke pa en een klein rolletje in de film waarin je met Nadja Hüpscher onder de douche staat…

Gezien op NPO Start. Soms lees ik een naam of een woord verkeerd. Zo las ik verkeerd dat de documentairemaakster Esther Paradijs heette. Een paradijs is wat zweverig. Ze heet Esther Pardijs, maar de documentaire vond ik wel zweverig. "Zwijgen" of "Spreken" is wat zwart-wit gesteld. Je kan zwijgen om 'niet te spreken', maar je kan ook zwijgen omdat je je realiseert niet volledig of voldoende geïnformeerd te zijn. En dan lijkt het of je niet geëngageerd bent. Wat dan niet het geval is.

Gezien op NPO Start. Ik dacht eerst dat het een nepdocumentaire was, maar Roger Stone bleek echt te bestaan. Voor alle duidelijkheid: Roger Stone is geen familie van Oliver Stone of van Sly Stone (hoewel deze laatste wel de voorman was van The Family Stone) en hij was ook geen lid van de Rolling Stones. Hij was een lobbyist, adviseur en strateeg voor de Republikeinse partij en deed dat al vanaf de periode Nixon. In de documentaire vertelde hij dat hij het gezicht van Nixon op zijn rug had laten tatoeëren, zodat hij de enige man was die zowel voor als achter een 'dick' had. Aan het begin van de documentaire vertelt Roger Stone dat hij al vanaf zijn zevende jaar sigaren rookt, terwijl hij een belachelijk grote sigaar opsteekt en zegt dat het hard werken is om de Westerse beschaving te redden. Na de titel van de documentaire beweert Stone dat de documentairemaker al heel ver afstamt van Deense nazi's. Veel later in de documentaire wordt hij een communist genoemd… Roger Stone is behoorlijk grofgebekt. Zegt na zo'n gemaakte opmerking vaak dat het een grap was. Hij is zo glad als een aal. Aan de ene kant charmant en innemend en aan de andere kant een enorme engerd. Al tijdens de eerste presidentsperiode van Donald Trump voorzag hij dat er geen tweede termijn in zou zitten en bedacht hij een list. Hij poneerde de stelling dat de Democraten vuil spel speelden met de verkiezingsstemmen. Met de "Stop the Steal"-campagne wist hij als kundig agitator de Republikeinse meute te mobiliseren, wat uiteindelijk uitmondde in de bestorming van het Capitool onder leiding van de Proud Boys en de Oath Keepers. Als Stone op 6 januari 2021 zich in een hotel in Washington bevindt en blijkt dat hij geen pasje krijgt voor de vip-sectie en ziet dat Rudy Giuliani wel door het Witte Huis wordt opgehaald, dan breekt er iets in hem. Hij kijkt het even aan in zijn hotelkamer en als hij op de tv ziet dat er geschoten wordt, dan smeert hij hem naar zijn woning in Florida. De beste scène komt nog in de auto wanneer hij doorheeft dat hij deze keer geen gratie van Trump zou krijgen.

De kritiek op de documentaire van Gulbrandsen zou kunnen zijn dat hij weinig doorvraagt bij de opmerkingen die Stone maakt. Maar er is ook een fragment waarop Stone woedend uitvalt met "ik zeg toch ook niet hoe je Deense films moet maken?" "Vertel mij dan niets over Amerikaanse politiek". De kwaliteit van Gulbrandsen is het feit dat het hem gelukt is om dicht bij Stone te komen en het daar zo lang mogelijk uit te houden. Het schijnt zo te zijn dat Stone de documentaire heeft gezien en toen hij zag dat de woedescène toch in de documentaire was gekomen, hoopte hij dat die Deen nog een hartstilstand zou krijgen. Wat ik graag nog zou willen weten, is of Donald Trump de documentaire ook heeft gezien en of Roger Stone nog betrokken is geweest bij de verkiezingen van 2024.

Gezien op NPO Start. Dochter Fee vroeg aan haar vader wat hem aansprak toen hij haar moeder voor het eerst ontmoette. Haar blonde krullen, antwoordde hij. Dat was ook het eerste wat in mij opkwam toen ik de videobeelden van haar moeder zag. Fee Janssen, de maakster van deze documentaire, bevraagt een aantal mensen over haar moeder. Dat doet ze niet met 'pratende hoofden', maar met mooie, rustgevende beelden van Zeeland en telefoongesprekken met haar vader en vriendinnen van haar moeder. Haar moeder is 14 jaar geleden overleden door een alcoholverslaving. Echte antwoorden krijgt ze niet, maar wel wordt duidelijk dat haar moeder van haar hield. Ook dat kun je concluderen uit de getoonde videobeelden. Ik kan het me inbeelden, maar als ik naar de ogen van haar moeder kijk, dan zie ik een opgelatenheid. Een opgelatenheid van haarzelf. Ik herken dat gevoel sterk. Halverwege dacht ik: waarom is er geen hulp gezocht? Maar dat bleek wel gedaan te zijn. Geen enkele therapie sloeg aan. De drank was sterker. Toch denk ik dat haar moeder niet blij geweest zou zijn met deze documentaire. Het is meer een film voor kleine kring. De beelden van Zeeland waren wel mooi.

Gezien op NPO Start. Zonder dat ik het doorhad, heb ik toch veel werk van Wim Crouwel en zijn bureau Total Design onder ogen gehad. Bekend van hem zijn zijn cijferpostzegels uit de jaren zeventig en de telefoonboeken. Hij heeft ook een heel alfabet ontworpen, waardoor hij over de hele wereld lezingen moest geven. Het alfabet is weliswaar bijzonder, maar niet zo goed leesbaar en dat is toch wel belangrijk. Ik weet niet of hij autistisch was, maar hij was wel heel dwangmatig, blijkt uit deze interessante documentaire. Hij was continu met ontwerpen bezig. Opmerkelijk is dat ze ook nog bezig zijn geweest met het ontwerpen van een raceauto. In een paar fragmenten was nog achter hem een foto te zien van Miles Davis; kennelijk hield hij ook van zijn muziek.

Gezien op NPO Start. Jip van den Toorn wilde vroeger boekhouder worden. Dan kan je lekker alles ordenen. Jip was wat verder dan ik, want ik dacht vroeger dat een boekhouder iemand was die zijn boek nooit terugbracht naar de bibliotheek. Ze werd geen boekhouder, maar cartoonist. Als ze de kranten doorneemt om op een idee voor een cartoon te komen, leest ze vaak het artikel niet, bekent ze, maar kijkt ze naar de foto's. Iets dergelijks heb ik met muziek. Ik luisterde altijd naar de melodie, vrijwel niet naar de teksten. Als cartoonist is ze succesvol; ze was de jongste winnaar van de Inktspotprijs. Ik kende haar werk niet; ik heb geen Instagram, krant of tijdschrift, maar van de cartoons die te zien waren, zie je wel onmiddellijk dat ze een eigen stijl heeft. Eentje vond ik leuk: die over genocide. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben geen voorstander van genocide. Ze heeft een zwerfhondje geadopteerd dat ze ongelijnd uitlaat op een veldje waar aanlijnen verplicht is. Ik zie al een cartoon voor me: een hondje dat ongelijnd tegen dat bordje aanplast.

Gezien op NPO Start. Tim en Aiman zijn al vijf jaar samen, maar hun families hebben elkaar nog nooit ontmoet. Tim komt uit een plaatsje van 500 inwoners in de Achterhoek en Aiman komt uit een Marokkaanse familie. Het doel van de documentaire was om hun families te laten zien hoe mooi de liefde tussen de twee mannen was. En dan was er ook nog Bliksem, een vriendelijke, vaak spinnende poes. Mijn eerste gedachte was: moet daar nou een documentaire voor gemaakt worden? Dat is meer een familiefilm. Maar dan blijkt Tim vreemd te zijn gegaan. Er moet zelfs een soa-test gedaan worden en dan gaat ook nog Bliksem dood. Wat een ellende allemaal! Aiman gaat naar de vaak opvallend lege sportschool en kweekt een sixpack. Sleutels worden uitgewisseld tussen de ex-partners. Gezamenlijke vrienden worden 'ontgroept'. Bloemen worden op het graf van Bliksem gelegd. En Aimans krullen worden ingeruild voor een moderner kapsel en hij komt ook nog nader tot zijn vader. Uiteindelijk is mijn gedachte: moest daar nou een documentaire voor gemaakt worden?

Roy Scheider is een ervaren helikopterpiloot, maar heeft wel een ptss overgehouden aan de Vietnamoorlog. Hij mag een ultramoderne helikopter uittesten, maar krijgt te maken met Malcolm McDowell. En die heeft te maken met zijn ptss. Is er eigenlijk wel een film waarin Malcolm McDowell een sympathieke rol speelt? Het 'fout zijn' staat bijna op zijn gezicht geschreven. Scheider ontdekt vuile spelletjes en er volgt een spannende film. Ik heb de film twee keer gezien: een keer met ondertiteling en een keer zonder, maar met audiocommentaar van o.a. regisseur John Badham.

Kan iemand mij misschien verklaren waarom ik plotseling zin in yoga heb?

Laat je bij deze film niet misleiden door de filmposter, want dan zou je denken dat het een zombiefilm is. Dat is het niet. Het is een thriller. De film begint met een moord op een man in slow motion en de dochter ontdekt (ook in slow motion) dat haar vader levenloos in het zwembad drijft. Vervolgens breken twee jongemannen in een bedrijf van lijkkisten om autobanden te stelen. Waarom er zoveel autobanden liggen, is mij een raadsel. Met een paar ingegooide ramen ziet dat bedrijf er ook niet levendig uit (en misschien wel passend voor een bedrijf dat over lijken gaat). Ze ontdekken een satanisch tafereel, maar dat wordt in de film verder niet uitgewerkt. Een van hen wordt ook vermoord en zo verwordt de film tot een whodunit. Het bedrijf hoort bij het mortuarium en Christopher George (vader) en een jonge Bill Paxton (zoon) werken daar. Allebei leven ze niet meer. Christopher George stierf aan hartfalen nog voor de première van de film. Bill Paxton overleed na complicaties bij een hartoperatie. Hoewel er best wel spannende momenten in voorkomen, ben ik het met @SJoKoReeP eens dat de film een 'net niet'-geval is.

Gezien op NPO Start. De titel van deze documentaire dekt de lading niet, want hoeveel zie je van Kabul? Weinig, moet ik zeggen: je ziet een controlepost op een brug en wat veraf beelden van een markt. En dat is het. Voornamelijk draait het om een jonge talibansoldaat en zijn 14-jarige broertje. Het is wel interessant om te weten wie ze zijn. Verschillen ze werkelijk van West-Europeanen? Zijn ze werkelijk vijanden? Hun manier van denken is wel anders. Een paar voorbeelden: ‘Voor moslims is dit leven de hel en is het hiernamaals het paradijs’, en ‘Voor ongelovigen is dit leven het paradijs; het hiernamaals wordt voor hen echter de hel.’ Voor alle duidelijkheid wordt onder 'ongelovigen' ook elk ander geloof verstaan. ‘Oh Allah, breng de sharia-wetten naar de rest van de wereld’. Ook blijkt het martelaarschap het ultieme streven. Dit zijn voor mij enge gedachten die doen denken aan de ruwe manier van verspreiding van het christendom een paar eeuwen geleden. Het broertje van de talibansoldaat reciteert een stuk uit de Koran. Als hem gevraagd wordt wat hij opleest, dan weet hij het niet. Het is in het Arabisch. Dat doet ook denken aan de missen die vroeger volledig in het Latijn waren. Helaas blijft het gereciteerde onvertaald. Wat ook onvertaald bleef, was de gebarentaal die twee talibansoldaten met elkaar hadden. Het leek over een bomvest te gaan. Wat ik nog wel interessant vond, was dat er beelden waren van een ingenieus complex waar voorheen twee gigantische boeddhabeelden voor stonden. Die beelden waren jaren terug opgeblazen. Dat was een teken van onverdraagzaamheid.

Gezien op NPO Start. Vierdelige serie over het leven op een AZC. Het AZC is in dit geval een cruiseschip, genaamd de Galaxy. Mijn insteek was nieuwsgierigheid naar hoe het eraan toegaat op zo'n schip, maar de serie is voornamelijk gericht op jeugdigen. De kinderen die gevolgd werden zaten in de leeftijdscategorie dat kinderen nog leuk zijn. Ze krijgen scholing, te eten en hebben daar onderdak en vermaken zich voornamelijk met elkaar. Het personeel kwam over als vriendelijk. Sommige kinderen klaagden over een onveilige situatie. Er was beveiliging en bewaking en ze komen toch uit oorlogsgebieden, dat begrijp ik dan weer niet.

De film begint met een predikant die over een rotspad loopt en een gebed of psalm tegen zijn paard prevelt. Opeens slaat een meteoorachtig iets voor hem op aarde. Een eeuw verder zijn we in het nu beland en een vader speelt een trivia-spel met zijn volwassen dochter in een blokhut in dat gebied. De deur wordt opengebroken en een Bigfoot-achtig monster slaat vader buiten westen en neemt de dochter mee. Maanden later komt het neefje samen met wat vrienden. Hij wil weten wat er met zijn oom is gebeurd zonder dat aan de anderen te vertellen. Zijn oom bevindt zich in de rimboe en plaatst overal 'booby traps' om het monster te elimineren. En over 'boobies' gesproken, die zijn uitermate vaak te zien in deze film. Wat volgt is een 'over the top'-situatie waarbij allerlei filmgenres door elkaar komen. Zo'n beetje alle stijlen die populair waren in de jaren 80 zijn dan te zien.

Wat leuk is na het zien van deze bepaald niet hoogstaande film, zijn de extra's op de blu-ray. Om budget te krijgen voor de film moest er een bekende acteur aan meedoen. Nadat diverse acteurs de rol afwezen, was het George Kennedy die ja zei tegen de rol van Bill. Hij had een Oscar gewonnen voor zijn rol in 'Cool Hand Luke'. Hij kreeg $15.000 voor drie dagen werk en hij wilde dat zijn dochter een bijrol kreeg. Zij speelde niet de rol van de dochter, maar die van Tara. Die weigerde echter haar borsten te tonen en kreeg een gruwelijk einde. Het werd haar enige filmrol. Toen de film klaar was, bleek die niet lang genoeg; er moesten nog wat scènes geschoten worden om aan de 90 minuten te komen. Verder waren er interviews met screamqueen Michelle Bauer, die niet beroerd was om haar talenten te tonen, een interview met een acteur, eentje met de componist, de medeschrijver en een item over de special effects. Iemand van de crew ontdekte (gelukkig op tijd) dat een acteur echte kogels wilde gebruiken. Die nam 'method acting' een beetje te serieus.

Gezien op NPO Start. Als in een documentaire oude beelden van treinen, auto's en schepen worden getoond, dan ben ik gelijk al verkocht. Helemaal is als ze ook nog eens goed ingekleurd zijn. De documentaire gaat over Fansi, de grootmoeder van regisseur Tessa Leuwsha. Maar tegelijk wordt ook de geschiedenis van Suriname verteld tot hun onafhankelijkheid in 1975. Het koloniale verleden wordt ingekleurd getoond en het is schrijnend om te concluderen dat Suriname zelf weinig overhield van de bauxietwinning. Fansi was een kind van een witte moeder en een zwarte vader, en zoiets is al dubbel lastig, want als halfbloed hoor je nergens bij. Er wordt niet veel verteld over haar moeder. Er is zelfs een grappig voorval als Fansi zich afvraagt of Koningin Juliana dan misschien haar moeder was als die een bezoek brengt aan Suriname (nee, Bernhard was de schuinmarcheerder). Fansi krijgt een aantal kinderen, eentje zelfs van de buurman, en zegt daarover: "Als je jeuk hebt, dan moet je krabben". Ze gaan allemaal naar Nederland en halen Fansi over om ook te gaan. Zij zullen haar onderhouden. Maar dat valt tegen. De kinderen wonen te ver van elkaar en hebben weinig tijd. Uiteindelijk wordt ze in een verzorgingstehuis geplaatst. Verschrikt roept ze uit: "Jullie gaan me toch niet hier in de koude grond begraven?" "Ik ben geen aardappel!" Het geheel wordt kundig ingesproken door Denise Jannah. Het kan niet anders dan dat zij Surinaamse roots heeft.

Gelukkig ben je weer veilig op aarde geland. 😉

Gezien op Cinetree. 'Nice Ladies' is niet alleen de titel van deze documentaire; het is ook de naam van een groep cheerleaders uit Oekraïne. De documentaire begint met een training in de buitenlucht van een aantal 50+-dames onder de straffe leiding van Nadia. Ze zijn al vijfmaal kampioen van Oekraïne geworden, weliswaar in de categorie 35+, maar toch. Ze trainen nu voor het Europees kampioenschap dat in Riga (Letland) gaat plaatsvinden. En dan valt Rusland Oekraïne binnen. Eén van de dames, Sveta, weet met dochter, kleinzoon en kat naar Nederland te vluchten. In Nederland blijft ze haar oefeningen doen. Het 'cheerleaden' is haar lust en haar leven. De leden weten naar Riga te komen om aan het toernooi deel te nemen, maar Sveta mag van Nadia niet meedoen. Dat kwam hard aan. Er is een tweedeling ontstaan tussen de mensen die in Oekraïne gebleven zijn en zij die gevlucht zijn. Nadia zegt dat ze het Sveta niet verwijt, maar tussen de regels door doet ze dat wel. Deze conflictsituatie is goed weergegeven door de eveneens Oekraïense regisseur Mariia Ponomarova. Wat ook conflicteert, is dat de documentaire op Cinetree 91 minuten duurt, en op NPO Start maar 53 minuten… Wat ook opmerkelijk is, is dat op IMDB alleen de naam van de regisseur wordt vermeld.

Gezien op NPO Start. Iedereen kent wel de foto van het Afghaanse meisje met de groene ogen. Deze documentaire vertelt het levensverhaal van de maker van die foto. Na eerst zwart-witfoto's gemaakt te hebben voor lokale kranten, vertrok Steve McCurry naar India, waar hij met kleurenfoto's begon te werken. Hij wist bijzondere kleurrijke taferelen fotografisch te vangen. Maar toen het te heet in India werd, vertrok hij naar het iets minder hete Pakistan. Tegen de grens van Afghanistan trof hij een aantal gewapende mannen die vertelden over een burgeroorlog in hun land en vroegen hem daarvan verslag te doen. Hij maakte daar foto's en stuurde die naar Amerikaanse kranten. Maanden later viel de Sovjet-Unie Afghanistan aan en toen werden die oude foto's hot. Zijn kostje was toen gekocht en hij werd ingezet in oorlogsgebieden. Later lag zijn accent op het laten zien wat oorlog met burgers doet en komen we uit bij dat Afghaanse meisje. Ik zag nu pas dat de rand van haar oog blauw was en het midden groen met wat bruine vlekken. De controverse dat hij zijn foto's manipuleerde kwam ook nog aan bod.

Gezien op NPO Start. Met de uitdrukking 'er is meer tussen hemel en aarde' wordt aangegeven dat er dingen gebeuren die niet te verklaren zijn. In de korte documentaire 'Tussen Hemel en Zalen' wordt aangegeven dat er soms ook vreemde dingen gebeuren in museumzalen. Er worden onder andere wat nachtbeveiligers over deze zaak geïnterviewd. Het zijn geen types die je als 'zwevers' kunt omschrijven. Opvallend wel is dat die verschijnselen niet voorkomen bij moderne kunst, alleen bij oudere kunst. Ik heb de documentaire met een koptelefoon op bekeken, omdat het geluid wat zacht was.