Reacties

2023 was een jaar dat ik vanwege gezondheidsredenen weinig naar de bioscoop ben geweest, al stond deze film toen wel op mijn programma. Ik heb hem net gezien op NPO Start en was onder de indruk. De letterlijk zware rol werd met een Oscar beloond. Ondanks zijn destructieve levensstijl stond hij te positief tegenover de medemens, naar mijn gevoel. En tegenover het positieve van hem stond het negatieve van zijn dochter, die soms ronduit gemeen was. De bijrollen van zijn verpleegster en de missionaris waren ook goed vertolkt. Opmerkelijk was de tegenstelling tussen zijn oorspronkelijke slaapkamer en de rest van het huis.

Een documentaire over verschillende vreemde tradities op het Spaanse platteland. Gefilmd in zwart-wit in de periode 1963 tot 1971, toen Spanje nog onder dictator Franco zuchtte. Sumier wordt af en toe iets over de rituelen verteld. Veel van die tradities hadden te maken met het rooms-katholicisme, maar er waren ook gebruiken met dieren. Het walgelijke stierenvechten kent iedereen wel, maar dat een levende ezel van een tientallen meters hoge muur wordt gegooid, is ronduit schokkend. En wat te denken van een race waarbij mensen op uitgehongerde ezels moeten rijden? Als zo'n beest dan halfdood (en soms zelfs werkelijk dood) neervalt, dan proberen ze hem trekkend aan zijn oren overeind te krijgen. Nee, ik ben blij dat ik daar niet ben opgegroeid. Aan het einde van de documentaire wat stadstradities waar de flamencodans mij dan weer wel bevalt. Al hoop ik wel dat mijn Spaanse bovenbuurvrouw die hobby niet gaat oppakken.

De film begint met een landkaart waarop dynamisch de voortgang van de Amerikanen en de Russen wordt aangegeven, plus de routes van de drie transporten met gevangenen, die door de nazi's bedoeld zijn als ruilmiddel. Ik ben dan gelijk geboeid, maar al snel wordt mijn belangstelling minder en minder. Waardoor komt dat? Ben ik dan 2e Wereldoorlogmoe? Normaal gesproken 'vreet' ik documentaires en films over die periode. Nee, afgelopen week heb ik nog volop genoten van 'Hacksaw Ridge' en 'Amrun'. In die twee films was de casting en het acteerwerk stukken beter. En daaraan lag het helaas.

Opmerkelijk detail in de film: een wand van een Duitse slaapkamer had een behang met een hakenkruismotief.

Op NPO Start kun je het met ondertiteling kijken.

Onverwacht komt Sally terug bij haar man na een lange tijd afwezig te zijn geweest. Haar man, kapper, woont samen met zijn stille, mooie 17-jarige dochter Anna Bella. Sally ziet er onmiddellijk geld in om de dochter als model te exploiteren en zelf speelt ze een hoer. Dat doet ze succesvol, ondanks dat ze er niet bepaald appetijtelijk uitziet. Als de dochter en een van de fotografen gevoelens voor elkaar krijgen, raakt alles in een stroomversnelling.

Als je van zwarte komedies houdt, dan is deze film een enorme aanrader.

Als je de poster ziet, hoeft het geen spoiler te zijn dat het vliegtuig 'naar de haaien' gaat. Het waarom van het vliegtuigongeluk wordt nogal duidelijk aangegeven. Er staat nog net geen pijltje bij. De film is toch wel spannend met een aantal spectaculaire beelden, maar laat ook wel wat liggen. Als je tijdens de vlucht een aantal passagiers in beeld hebt, dan wil je ook weten wat met die passagiers gebeurd is en dat gebeurt niet allemaal. Het is wel het soort film dat je eigenlijk in een 4DX-bioscoop verwacht. Maar het is daar dringen.

En dan nog even dit: roken is dodelijk!

Ik kan me de aversie tegen een pauze goed voorstellen:

• zit je net lekker in de film, dan komt net de pauze

  • je bezoektijd wordt met 12 minuten verlengd

  • het pauzemoment wordt soms lukraak gekozen, terwijl je op een dvd de indeling in hoofdstukken ziet

Echter, voor mij komt het wel gelegen. Het autisme in mij zorgt ervoor dat ik de hele film wil zien. Ik zit dan ook tot de hele aftiteling voorbij is en verlaat als laatste de zaal. Nu moet ik bij Pathé meer dan gewoonlijk naar de wc en zat ik, voordat de pauze werd geïntroduceerd, een hele tijd op mijn stoel te huppen. Dat keek niet lekker. Ik kijk met de pauze nu een stuk rustiger en ben er blij mee. Maar nogmaals, ik begrijp die aversie.

Van Mel Gibson als acteur ben ik nooit zo enthousiast geweest, maar als regisseur bevalt hij me wel. Jaren geleden heb ik Hacksaw Ridge via Pathé Thuis op een laptop gezien. Ik vond dat een goede film. Nu hij als Classic op een groot scherm bij Pathé te zien was, wilde ik die kans niet voorbij laten gaan. Wederom heb ik me enorm vermaakt met de film. Vince Vaughn glansde in de rol van drill sergeant. Ik vraag me wel af of deze film ook in Japan is uitgebracht.

Niet alles was leuk in Pathé. Nadat de film al 10 minuten aan de gang was, kwamen twee bebaarde Arabische dertigers naast me zitten en begonnen luidruchtig hun nacho's op te vreten, waarbij ze met hun mond als klankkast concurreerden met het geluid van de film. En de hele film waren ze met hun mobieltje in de weer. Ik kijk een film graag in het donker. In de pauze ging er eentje weg en wederom, nadat de film weer 10 minuten bezig was, kwam hij terug om weer druk met zijn mobieltje aan de gang te gaan. Ik begrijp zulk bezoek niet. Waarom gaan die personen naar de film?

Ik besef dat voorgaande alinea niet op Hacksaw Ridge slaat. maar ik moest het even kwijt.

’13 jours, 13 nuits’ is een film die tot het laatste moment spannend is. De film wordt gedragen door de Franse Mo Bida en de Frans-Afghaanse tolk Eva. Allebei weten de angst en wanhoop die er heerste goed over te brengen, want dat die jongens van de Taliban niet bepaald gezellig zijn, wordt wel duidelijk in de film. Er is gebruikgemaakt van een enorme hoeveelheid figuranten en alles is professioneel in beeld gebracht. Aan het einde van de film wordt nog een foto getoond van de echte Mo Bida en een Amerikaanse soldate. Helaas niet van de werkelijke Eva, want Lyna Koudri, die Eva speelde, was bloedmooi.

'Tre Ciotole' betekent drie kommen en slaat op de drie kommen die de hoofdpersoon krijgt bij het inwisselen van haar bonuspunten. Haar partner wilde dat niet en dit meningsverschil was al een kleine voorbode dat hun relatie ging stranden. Het is een verfilming van een boek van Michela Murgia. Aanvankelijk denkt de hoofdpersoon, mooi neergezet door Alba Rohrwacher, dat haar gebrek aan eetlust door die breuk komt, maar ze krijgt de werkelijke reden te horen. De film is een intiem portret van hoe zij daarmee omgaat. Dat wordt nog versterkt door de beeldverhouding die bijna vierkant is. De film bij Pathé had een pauze. Het deel na de pauze was boeiender dan het eerste deel.

Er waren maar 7 bezoekers in de zaal. Veel te weinig voor zo'n boeiende film. En och, ik had enorm te doen met Nanning.

In het verre verleden moet ik de film al gezien hebben op televisie. Het verhaal staat me nog bij, maar van de filmbeelden kan ik me alleen een fietsende René Soutendijk herinneren. Nu de film gerestaureerd is en gedurende twee dagen in Pathé te zien is, heb ik de kans gegrepen. Het eerste wat me opviel, was de grauwheid van de beelden. Het zou mooi zijn als ergens nog het verschil getoond wordt tussen de oude en de gerestaureerde versie. Wat me ook opviel, was het amateurisme bij sommigen van het verzet. Hoewel er in de film ook Duits gesproken werd, was dat niet ondertiteld. Het Duits was niet moeilijk te volgen, maar of dat voor iedereen geldt, vraag ik me af. Bij de aftiteling las ik dat Huub Stapel een NSB'er speelde. Hem was me niet opgevallen, maar het is nu al de vierde keer dit jaar dat hij in Pathé in een film te zien was.

Een korte animatiefilm van zo'n 20 minuten. Alleen vooraf is een tekst te lezen; er is geen gesproken tekst. Het is de enige animatiefilm die in de Sovjetperiode verboden werd. Visueel is het apart. Er worden beelden uit de schilderkunst gebruikt. Ik moest denken aan Magritte, Jeroen Bosch, Dali en Breughel, en misschien heeft Terry Gilliam hier ook wel inspiratie in gevonden. Het is een aanklacht tegen de macht van het geld, maar er zijn ook wel wat antisemitische hints te bespeuren en dat vind ik wat minder. Wat mij bijzonder opviel, was de begeleidende muziek, dus ik lette goed op bij de aftiteling wie de componist was: Alfred Schnittke, geen kleine jongen.

Dit was de eerste keer dat ik een 'giallo'-film zag. Een soort misdaadfilm waarin mensen afgeslacht worden en vaak bloot te zien zijn, en op het einde weet je wie de dader is. En afgezien van de vele blote borsten (of dankzij 😉), heb ik me best vermaakt met deze spannende film. Ik heb de film 7 sterren gegeven in plaats van 6 door de acteur Tano Cimarosa, die de sergeant Pantò speelt. Op het eerste gezicht lijkt hij op iemand die zo van straat geplukt is, maar hij draagt de film. Al improviserend zet hij de toon. Volgens de credits bleek hij ook de regisseur te zijn, maar feitelijk deed zijn assistent dat. Een grappig moment was dat hij met getrokken pistool een kleine ruimte inging waarin hij schrok van zijn eigen spiegelbeeld. "Wat een lelijkerd", zei hij toen. De meer bekende Engelse acteur John Richardson speelde daarentegen vlak. Hij moet het van zijn 'looks' hebben. Er viel wel een fout op. De eerste moord vond plaats om middernacht in het donker. Een politieagent probeerde op de wegvluchtende dader te schieten, maar zijn pistool was leeg. Vervolgens kwam versterking en bleek het klaarlichte dag te zijn.

Een sterke film die duidelijk laat zien dat er verschillende soorten autisme zijn. Mooi om te zien dat tegenwoordig mensen met autisme goed begeleid worden. Dat was vroeger niet zo. Autisme werd toen niet herkend en je werd als apart neergezet en je werd aan je lot overgelaten.

Een thriller die van begin tot het einde zeer spannend is. De regisseur zou best wel eens beïnvloed kunnen zijn door het werk van Tarantino, de Coen Brothers en Guy Ritchie, want je ziet hun elementen terug in de film. De film geeft ook goed weer wat alleen al een verdenking van pedofilie met je doet.

Doomed to Die is de vijfde van de zes in de serie met detective Wong. Maar het was de laatste met de Engelse acteur Boris Karloff in de rol van de Chinese speurneus. Gek genoeg verflauwde de belangstelling voor die serie toen een Aziatische acteur in die rol klom. Het is niet een bijzonder goede film, maar ook geen slechte. Het kijkt redelijk aangenaam. Het gekibbel tussen de nieuwsgierige journaliste Bobbie en de commissaris Street geeft wel een paar aardige momenten. Als de veer op haar hoed de commissaris een aantal keren in zijn gezicht komt, dan pakt hij een schaar en knipt die af. Ook grappig is als zij een zelfmoord 'een harry harry' noemt in plaats van hara-kiri en dus kennelijk het verschil tussen een Japanner en een Chinees niet kent.

Het verhaal speelt zich af in Tokyo in 1926. En 1926 was het laatste jaar van de Taishō-periode. Dat tijdperk kende veel vrijheden. Daarna volgde de Shōwaperiode onder keizer Hirohito, die gepaard ging met militarisme. Een voorbode van die nieuwe periode kan de rol van baron Tamawaki zijn, die constant met een geweer rondliep en niet aarzelde dat te gebruiken. Ook wat er op het einde van de film met het theater gebeurde, zou een teken van die nieuwe periode kunnen zijn. Het is een vreemde film met veel mysterie. Het begint met een ontmoeting tussen toneelschrijver Matsuzaki en een getrouwde vrouw die later al dood bleek te zijn. Ook ontvangt Matsuzaki een brief met de opdracht om samen met de vrouw van de baron zelfmoord te plegen. Die brief is helemaal niet verstuurd…

Misschien omdat deze film het tweede van een drieluik is, dat het veel vragen oproept die niet beantwoord worden. (Ik heb het eerste deel nog niet gezien). Aan de andere kant bevat de film veel intrigerende beelden die het werk heel boeiend maken. Zeker een film om later nog eens te zien.

Het is lastig te bevatten dat er in een decennium maar twee volledige concerten van John Lennon zijn geweest. En deze zijn uitstekend samengevat in deze muziekdocumentaire. Lennon had een puike groep musici verzameld die de nummers goed vertolkten. Vooral de saxofonist viel mij op en dan was er ook nog Yoko Ono die af en toe krijste. Zijn liefde voor haar moet groot zijn geweest, want ik had zo iemand voor een niet-aangesloten microfoon gezet. Op het einde kwamen nog een aantal gastmuzikanten die het nummer Give Peace a Chance meezongen. Stevie Wonder maakte daarin de meeste indruk.

Een film met aardige tegenstellingen. Een verlegen jongen die voor zijn vader het camerawerk, de fotografie en de bewerking ervan doet en zorgt dat het op internet komt. En de vader die rechttoe rechtaan pornoacteerwerk doet. Als hij niet het gewenste resultaat bij een nieuw model bereikt, reageert hij vol onbegrip. Zelfs als het model aangeeft wat hij dan wel moet doen, komt het niet bij hem binnen. Vrouwvriendelijke porno is niet aan hem besteed. Een andere tegenstelling is als de jongen moet samenwerken met een klasgenootje voor een project. Hij weet dan moeilijk met gevoelens en intimiteit om te gaan. De film weet dat goed weer te geven. Er wordt goed geacteerd. Eén scène had van mij niet gehoeven, al was die misschien wel noodzakelijk voor de verhouding tussen vader en zoon

De film Zebraman staat gerubriceerd als komedie en sciencefiction. Sciencefiction is het wel, al is het nogal kinderlijk en goedkoop in beeld gebracht. Bij komedie verwacht ik humor en die heb ik niet kunnen ontdekken, op één uitspraak na: een hoge Japanse militair zei: "zeg hem (Amerikaanse militair) dat Japan geen kernwapens nodig heeft". Een begrijpelijke en grappige reactie met Hiroshima en Nagasaki in het achterhoofd. Gezien het gegeven had ik meer van deze film verwacht

Ik had deze film al eens eerder gezien, maar hij verscheen nu in april als de Mystery Classic bij Pathé. Omdat het verhaal bekend was, kijk je nu meer naar het acteerwerk en dat was bij deze Engelse topacteurs prima in orde. Bovendien is het geen straf om naar Helena Bonham Carter te kijken, zelfs in een nogal stijve rol. Ik heb nou eenmaal een zwak voor haar. Aan de andere kant realiseer ik me na afloop van de film dat ik 2 uur lang heb zitten kijken naar een volwassen man die een lapje tekst staat op te lezen, een koning nog wel.

In mijn jeugd heb ik door mijn vader heel wat jazzmuziek gehoord en gezien zijn stijl van spelen moet daar vast Erroll Garner tussen hebben gezeten. Geweldig hoe die man kan spelen zonder ook maar les te hebben gehad. Je ziet hem gewoon glimmend te chillen achter de toetsen. Hij kijkt geeneens naar zijn handen. Uit de documentaire blijkt dat hij financieel ook heel succesvol geweest. Toch keek hij niet om naar zijn dochter en kocht zijn ex voor zo'n 1000 dollar af. Onbeantwoord in de documentaire blijft waar zijn vermogen is gebleven, want zowel zijn dochter als zijn partner bleven berooid achter.

De film Rakkauden Risti (Cross of Love) is een boeiend melodrama in de stijl van Douglas Kirk. De Finse regisseur Teuvo Tulio is duidelijk beïnvloed door stomme films van vroeger en latere Duitse films. Het is losjes gebaseerd op het korte verhaal De Postmeester van de Rus Aleksandr Poeskjin. Dat korte verhaal heeft meerdere films opgeleverd. Niet alles in film is even natuurlijk. Zo begint de film met een schip dat te lijden heeft van een hevige storm maar als het schip kapseist is duidelijk te zien dat de zee een stuk kalmer is. Als de vuurtoren van boven wordt gefilmd zie je dat het een miniatuur is en ook zijn aan enkele "buitenscènes" te zien dat het studioopnames zijn met een geschilderde achtergrond. De actrice in de film, Regina Linnanheimo, schitterde in vele Finse films tussen 1930 en 1950 en ook hier trok ze op een positieve manier de aandacht. Opmerkelijk feitje is dat de acteur die de schilder speelde in werkelijkheid met één van de zussen van Regina was getrouwd en in 1949 zelfmoord pleegde.

Op de Blue-Ray staat nog een gedeelte van een film die door brand verloren was gegaan. Het derde deel van de 5 delen kwam toch boven water. Het restauratieproces wordt in een item getoond plus het gerestaureerde derde deel.

Kennelijk was er in die tijd (1969) weinig misdaad in Athene want om 's ochtends na een inbraak met 3 politieauto's met zwaailicht en al op de plek van het delict te komen lijkt met ietwat overdreven. Ik wacht al 36 jaar opdat de diefstal van mijn fiets uit mijn berging wordt opgelost. Maar goed, in deze film gaat het om juwelen en niet op een oude fiets. Aangezien de diefstal door een bekende moet zijn gedaan probeert de commissaris achter haar contacten te komen maar daar laat de bestolen vrouw niets over los. De commissaris ondervraagt haar meerdere keren en zet er zelfs een mannetje op en komt op den duur meer te weten over het leven van haar. De hoes van de DVD doet een pikante film beloven, er staat als titel "Lady Desire" op, maar de uitvoering is nogal tam. Cinematografisch en qua muziek is het wel ok maar over het geheel geef ik toch maar 5 sterren.