Reacties

Gezien op NPO Start. Dit is (voorlopig) de laatste documentaire over hiphop die ik heb gezien, maar wel de interessantste van de drie documentaires over dit onderwerp. Twee Schotse jongemannen uit Dundee namen een 13 uur durende busreis naar Londen om een demonstratie te geven van hun kunnen op hiphopgebied. Hun optreden leidde alleen tot gelach vanwege hun Schotse accent. Zwaar teleurgesteld togen ze terug en kwamen op het idee om het nog eens te proberen, maar dan als Amerikanen uit Californië. Ze leerden zichzelf een Amerikaans accent aan en met veel bluf wisten ze zich een plek in de Londense scene te verwerven. Ze spraken zelfs met dat accent tegen hun vriendinnen. Een van hen zei dat hij zelfs masturbeerde met een Amerikaans accent, maar gelukkig werden daar geen beelden van getoond. Ze werden niet doorzien en kregen een ruim voorschot om een cd op te nemen. Dat het uiteindelijk toch misging, is in deze documentaire te zien. De documentaire is verlucht met grappige animaties. Wat wel opviel, was dat de twee Schotten zich net zo misdroegen in het Londense uitgaansleven als waar jonge Engelse toeristen zo berucht om zijn.

Gezien op NPO Start. Documentaire over het activisme van Neil Young. Ik wist niet dat hij zich voor allerlei lovenswaardige zaken inzette. Dat hij twee gehandicapte zoontjes had, wist ik ook niet. Hij heeft voor hen een mooie treintjesmodelbaan gebouwd. Ik heb nu nog meer waardering voor hem.

Gezien op NPO Start. De uitdrukking 'Het gezin is de hoeksteen van de samenleving' ken ik van een CDA-campagne. En de gevolgen van dat CDA-standpunt worden in deze documentaire besproken. Namelijk dat er een ongelijkheid bij heterostellen ontstaat nadat de vrouw een kind heeft gekregen. Ik behoor niet tot die doelgroep; ik ben wel hetero, maar heb geen kinderen en thuis heb ik totaal niets te vertellen. Komt die vaststelling van ongelijkheid harder bij mij aan doordat het gepresenteerd wordt door een erg knappe vrouw? Er zijn nog geen oplossingen voor deze situatie, al heb ik wel een hele flauwe: het hetero-huwelijk verbieden en alleen een man-man- of een vrouw-vrouw-huwelijk toestaan. Maar zoiets zal niet goed vallen bij het CDA. Bovendien snijd ik mezelf dan in de vingers… Een ding viel me op bij een van de geïnterviewde vrouwen. Allereerst vertelde ze dat ze heel erg gelukkig was met de rol van het moederschap. Maar elke keer dat er bij die vrouw werd teruggekomen, kwamen er meer klachten over haar situatie naar voren. En op een gegeven moment zag ik zelfs stiekeme tranen in haar ogen. Ik ga geen geld inzetten op de lange duur van dat huwelijk.

Gezien op NPO Start. Ik scheld wel eens op de jeugd van tegenwoordig. Vooral als er weer eens een jonge fatbiker op de stoep over mijn tenen rijdt. Hij schreeuwt dan: "De straat is van ons!". En ik antwoord dan: "Ja, maar dit is een stoep." De Jeugd Van Tegenwoordig is anders. Het is een rap-/hiphopgroep. Ik weet nog steeds het verschil niet. Uit nieuwsgierigheid heb ik deze documentaire gekeken om iets meer te weten te komen over deze band. Dat was teleurstellend weinig. Het was een grote 'georganiseerde' chaos. Wel herkende ik Yay van 'Yous & Yay In Het Wild'. Zat ik er toch niet ver naast met mijn inschatting. Ik denk dat als je fan bent van hen en hun muziek kent, het wel enorm leuk is. Zoals ik vroeger kon genieten van de mockumentary 'The Rutles: All You Need Is Cash', als parodie op 'The Beatles'. Toch merk ik op dat de hedendaagse jongeren niet veeleisend zijn:

Iemand roept: Gekke Boys - Publiek juicht.
Nog een keer roept iemand: Gekke Boys - Publiek juicht luider.
Een derde keer: Gekke Boys - Het publiek gaat uit zijn dak.

Ik ga een broodje bakkeljauw bestellen, zonder broodje, zonder peper, warm.

Ach, laat die bakkeljauw ook maar zitten.

Gezien op Cinetree. De film begint in 1944, Helsinki. Finland is nog in oorlog met de Sovjet-Unie en Tove bevindt zich in een schuilkelder. Later loopt ze in de zwaar gehavende straat naar huis, waarbij je tegelijk een verhaaltje hoort. Waarschijnlijk een verhaal om de kinderen in de schuilkelder rustig te houden. Tove is op dat moment zo'n 30 jaar en woont nog thuis. Haar vader is een bekend kunstenaar, haar moeder is graficus (sterk onderbelicht in de film) en Tove maakt tekeningen. Haar vader vindt dat geen kunst. En Tove vertrekt naar een appartement voor zichzelf. De film is een biografie van Tove Jansson. Zij werd bekend door de stripverhalen over de Moemins. Op de fraaie filmposter is zo'n Moomin als haar schaduw te zien. Tove wordt goed vertolkt door Alma Pöysti; vooral haar gezichtsexpressie valt op. Als biografie valt het tegen. Aan haar jeugd en de laatste 40 jaar van haar leven wordt geen aandacht besteed. De film gaat vooral over haar lesbische relatie met de toneelregisseur Vivica Bandler. Die schuurde, want Vivica was wat vrouwen betreft niet eenkennig. Ook de invloed van haar vader op haar komt aan bod. Cinematografisch is de film best in orde, maar de lesbische relatie is wat braaf verfilmd.

Gezien op NPO Start. Een muzieksoort waar ik weinig van weet, is hiphop, dus hoopte ik met deze 6-delige serie mijn kennis daarover wat bij te spijkeren. Wat ik geleerd heb na drie uren, is helaas weinig. Alles wordt met zo'n snelheid getoond dat veel mij ontgaat. Het is alsof je met 400 km/u door Frankrijk raast en dan denkt Frankrijk te kennen. Wel heb ik gemerkt dat er in Nederland alleen al ontzettend veel rappers zijn. Ik ben de tel kwijtgeraakt. Dat kleding en schoeisel belangrijk zijn, dat kan ik me voorstellen. Wie wil er nou naakt rappen? Wat ik vervelend vind, is dat de muziekfragmenten zo kort zijn. Zo kan ik moeilijk bepalen of de getoonde shit dope is of niet. Heeft het te maken met doekoe? Dat voor langere fragmenten rechten betaald moeten worden? Van alle muziek is alleen 'Spraakwater' en die van de Osdorp Posse me bijgebleven; die klonken wel leuk. Uit de eerste 5 afleveringen zou je de conclusie kunnen trekken dat rappen puur een mannenzaak is. "Vrouwen zijn bitches", heb ik gehoord. Maar gelukkig kwamen in de laatste aflevering ook wat vrouwelijke rappers aan bod. Wat ik verder geleerd heb, is dat het kolonialisme en slavernijverleden nog steeds parten speelt. Ik hoop dat het hoofdstuk vergeving in de toekomst ook eens aan bod komt. Als oude witte man voel ik me schuldig. Verder zag ik in de laatste aflevering dat veel rappers een kort leven hebben gehad. Het moet een gevaarlijk beroep zijn. Wat ik wel grappig vond, was dat een rapper een t-shirt van Motörhead aan had en dat is toch geen rapgroep.

Gezien op NPO Start. En wel de 4 afleveringen van seizoen 1 en 5 afleveringen van seizoen 2. Ik moet bekennen dat ik weinig BN'ers ken. Na mijn gedwongen ontslag heb ik alle abonnementen moeten stopzetten en nadat mijn tv kapotging, heb ik ook het Ziggo-signaal laten stopzetten. Jongere BN'ers zijn me helemaal onbekend. Met het bekijken van deze twee seizoenen hoopte ik een inhaalslag te maken. Toch waren de namen niet helemaal onbekend. Ik had wel eens gehoord van Stien, Monica Geuze en Kees van der Spek, maar wist niet wat ze deden. Halina Reijn was dan weer wel bekend terrein voor me. De twee presentators kende ik niet. Ze hadden altijd dezelfde kleren aan; zelfs als ze zich in een uitzending van een andere outfit voorzagen, bleek die toch hetzelfde te zijn. Toch was het geen eeneiige tweeling. Yous had donkere ogen en een erg kortgeschoren kapsel. Yay had helblauwe ogen, een metalen tand en een kapsel waarmee je in een jaren 70-rockband een goed figuur zou slaan. Het waren frisse, levendige afleveringen en ik weet nu ook wat meer van de gasten. Het viel me wel op dat het merendeel van de gasten zeer tevreden over zichzelf was. Noraly Beyer sprak met een prettige en duidelijke stem de voice-over in. Ik moet bekennen dat ik verschrikkelijk slecht in taal ben. Het schaamrood staat nog steeds op mijn kaken als ik terugdenk aan mijn eerste rapport van de middelbare school. Alle vier de talen waren zwaar onvoldoende. En als ik dacht dat ik niet lager kon zinken: het jaar daarop kreeg ik voor Grieks een -9! Mijn enige troost was dat iemand anders een -13 had. Het was geen onwil van mijn kant, maar onkunde. Taal is een levend iets, heeft iemand mij eens verteld. Het evolueert. En hoewel ik nog leef, evolueert de taal sneller dan ik. Het wordt vervelend als er termen worden gebruikt die ik niet ken. Bij aflevering 2 van seizoen 2 met gast Frenna maakte ik maar notitie van die termen: spitten, faya, die/deze shit, cappen, me catchen, potion, die hele tori, shout-out, pokoe, sick, dipped, je haar is altijd scherp, effortless, je bent nooit laag, praise, op stage, ik ga me niet laten klemmen, matties, solid, noh, watch, in de hood, yo, lijp. Ik vrees dat ik nu zelfs de -13 niet haal…

Gezien op Cinetree. "Ik voel dat er 's nachts iets aan mijn tenen kriebelt." "Het wordt tijd om naar mijn laatste rustplaats te gaan, Grootvader Geest". Zo begint de Mongoolse film 'City of Wind'. Een oude man spreekt tegen een 17-jarige sjamaan. "Het moet de bontjas zijn waarin je jezelf wikkelt", antwoordt de sjamaan. De scène speelt zich af in een joert. Eén van de weinige dingen die ik weet van Mongolië. In tien minuten tijd weet de film de situatie te schetsen. De sjamaan houdt zich afzijdig in de schoolklas wanneer veel van zijn medeleerlingen op een mobieltje (waarschijnlijk) porno zitten te kijken. Als de lerares binnenkomt, staat iedereen gehoorzaam op en als er iets onregelmatigs plaatsvindt, schuwt de lerares de harde hand niet. De hulp van de jonge sjamaan wordt ingeroepen door een vrouw, wiens dochter een hartoperatie moet ondergaan. Die dochter gelooft niet in die 'hocus pocus', uit dat ook later, maar ondergaat het wel. De sjamaan kan haar niet uit zijn hoofd zetten en bezoekt haar in het ziekenhuis. Ze krijgen toch een klik. Zij trekt hem het moderne leven in en dat zorgt voor conflicterende gevoelens bij hem. De film is een aangenaam debuut van de regisseur Lkhagvadulam Purev-Ochir. Op rustige wijze toont ze hoe de sjamaan balanceert tussen traditie en het moderne leven. Hoogtepunt voor mij was de blaffende klas.

De film begint met schokkerige beelden met paniekerige stemmen. Dat heet volgens mij 'found footage'. Dat me deed denken aan de 'Blair Witch Project'-films. Gelukkig hield dit op toen de titel van de film verscheen, anders had ik de zaal verlaten en zoiets doe ik niet snel. Wat volgde was beter. Nu kan ik moeilijk gezichten herkennen, maar de acteur die in beeld kwam, had ik niet lang geleden in een andere film gezien. En dat klopte: Chiwetel Ejiofor speelde in 'Eleanor the Great' de nieuwslezer die moeite met het rouwen had. Hier speelt hij een meubelverkoper Clark, die gescheiden is en noodgedwongen in zijn zaak overnacht. Hier schuilt wel een zwakheid in het verhaal, want als je uit financiële noodzaak in je eigen zaak moet overnachten, hoe kan je dan twee medewerkers in dienst hebben? Die meubelzaak straalt ook een enorm goed getroffen triestheid uit. Hij loopt vanwege zijn scheiding bij een psychiater, Mary. En ook bij die psychiater dacht ik: die heb ik onlangs eerder gezien. Ook dat was juist: Renate Reinsve vertolkte in 'Sentimental Value' de dochter van de regisseur. Altijd leuk als een psychiater ook zijn/haar problemen heeft. Zo behoren de romcom 'Frasier' en de strip Sigmund tot mijn favorieten. Zowel Clark als Mary kwamen overtuigend over. Clark ontdekt in de benedenruimte dat je door een wand kan lopen en die leidt tot vele andere ruimtes. De film deed me een beetje denken aan een film die ik een paar maanden terug heb gezien: 'Exit 8', maar ook aan het werk van graficus M.C. Escher. Die andere ruimtes, backrooms, zijn geelgekleurd, divers van vorm en geven een gevoel van vervreemding. Ook de geluiden geven een extra dimensie aan de vervreemding. De film is een fascinerende, aparte soort horrorfilm, maar aan dat soort films kleeft vaak een einde waarbij de verklaring ontbreekt of tekortschiet. En dat is hier ook het geval. Ik moest ook nog denken aan een uitspraak toegeschreven aan Marie-Antoinette.

Exodus is de verfilming van het boek van Leon Uris met dezelfde naam. Uris zou ook het script doen, maar regisseur Otto Preminger was niet tevreden met het resultaat en liet het door Dalton Trumbo doen. Dat was moedig, want Trumbo was slachtoffer van het McCarthysme en stond op de zwarte lijst, en dat betekende dat grote studio's geen gebruik van hem maakten. Preminger volgde het boek niet helemaal; hij vond dat het boek de Arabieren nogal slecht afschilderde. Toch zal nu ook gezegd worden dat de film nogal pro-Israël is. De film begint in Cyprus. Een groep Joden komt aan en wordt daar door de Britten in een interneringskamp geplaatst. Nogal wrang, je ontvlucht de Holocaust en je komt weer in een kamp terecht. Dov Landau (Sal Mineo) probeert tevergeefs te ontsnappen; hij komt uiteindelijk bij de militante Joden terecht. Ari Ben Canaan, gespeeld door Paul Newman, weet via een trucje 611 personen op een boot te krijgen die hernoemd wordt tot Exodus. Ari hoort meer bij de diplomatieke tak van de Joden. Door een hongerstaking op die boot weten ze vrije doortocht te krijgen naar Palestina. De film eindigt met de stichting van de staat Israël. Het is grappig dat Preminger het boek anti-Arabisch vond. In deze film zit maar één 'goede' Arabier. Ondanks de lange speelduur is het een boeiende film en het geeft goed weer hoe er in die tijd tegen de stichting van de staat Israël werd aangekeken. Groot-Brittannië weigerde medewerking te verlenen aan de film. Zij vonden het verhaal anti-Brits. De 'Britse' soldaten op Cyprus waren Amerikanen. Regisseur Preminger was een potentaat voor zijn acteurs. Na een woordenwisseling tussen hem en Paul Newman weigerde Newman nog met hem te praten. Ook kloppen bepaalde feiten niet. Er zaten geen 611 mensen op het schip, maar 4515. En hoewel ze wel in Haifa aankwamen, ontstond een vuurgevecht met de Britten, wat ertoe leidde dat de Joden in drie gevangenisschepen werden teruggevoerd naar Frankrijk. Uiteindelijk kwamen ze twee maanden later terecht in Hamburg, waar ze in twee kampen werden ondergebracht. Dit leidde tot veel internationale verontwaardiging en in oktober 1947 werden ze vrijgelaten in Duitsland…

Er zijn een aantal actrices waar ik een enorm zwak voor heb. Een daarvan is Marisa Tomei. De eerste keer dat ik haar zag, was in een spin-off van 'The Cosby Show', namelijk 'A Different World'. Die keek ik voor Lisa Bonet, maar toen ik Marisa Tomei zag, was ik 'verkocht'. In 'Untamed Heart' speelt ze Caroline, een serveerster, die moeite met de liefde heeft. Geen vriendje wil lang bij haar blijven. Dat is niet de eerste onwaarschijnlijkheid, want de film begint met de jeugdige Adam, die opgroeit in een weeshuis van nonnen. Een van de nonnen heeft hem wijsgemaakt dat hij een bavianenhart heeft gekregen. Voor de kleine jongen niet onwaarschijnlijk, want zijn vader was avonturier. Adam werkt als afwasser in het restaurant van Caroline en is letterlijk een stille bewonderaar van haar. Doordat hij haar stiekem naar haar huis volgt, weet hij haar te redden van een verkrachtingspoging en daardoor weet hij wel de aandacht van Caroline te krijgen en krijgen ze een verhouding. Het is een mierzoete romantische film. Ondanks mijn zwak voor haar en ik dus wat bevooroordeeld ben, speelt Marisa Tome overtuigend. Christian Slater, die de rol van Adam vertolkt, speelt passend ingetogen. Toch zou hij nu als een stalker worden gezien, want voor die verkrachtingspoging brak hij al in haar huis om in haar slaapkamer naar haar te kijken. Dat is nogal creepy. Ik heb de film twee keer gezien: een keer met ondertiteling en de tweede keer zonder, maar met audiocommentaar van regisseur Tony Bill. Die vertelde dat de studio oorspronkelijk Madonna op het oog had voor de serveerstersrol (gelukkig ging dat niet door) en dat toen de verkrachtingsscène gefilmd werd het stervenskoud was. Marisa klaagde niet. Echt een vrouw naar mijn hart.

Van het boek 'The Great Gatsby' van F. Scott Fitzgerald zijn nogal wat verfilmingen gemaakt. Het boek verscheen in 1925 en het jaar daarop verscheen al een film. Het was er eentje zonder geluid en dat exemplaar is verloren gegaan. Ook van de film uit 1949 waren geen exemplaren meer te vinden, maar in 2012 dook er toch eentje op uit de archieven. Daarna verschenen er nog boekverfilmingen in 1974, 2000 en 2013. In het boek vertelt Nick het verhaal over Gatsby. Voordat deze moest deelnemen aan de Eerste Wereldoorlog, kwam hij Daisy op een sjiek feestje tegen en ze raakten verliefd op elkaar, maar aangezien hij geen geld had, bleef het bij die verliefdheid. Bij terugkomst vernam hij dat Daisy getrouwd was met een miljonair. Gatsby verwierf met duistere zaakjes een enorm vermogen, ging aan de overkant van het water tegenover haar wonen in een kast van een huis en hield extravagante feestjes in de hoop dat zij daarop zou verschijnen. Nu was Daisy het nichtje van Nick en Gatsby gebruikte Nick om in contact te komen. In de film is niet Nick het uitgangspunt, maar Gatsby zelf. Ik heb het boek te lang geleden gelezen om te bepalen of het als boekverfilming geslaagd was. Gatsby, vertolkt door Alan Ladd, kwam wel als een 'Gatsby' over op mij. Echter, zijn obsessie voor deze Daisy vond ik stukken minder. Mijn hart zou meer uitgaan naar Carole Mathews, de vrouw van de schipper. Maar smaken verschillen nu eenmaal. Een andere actrice die voor mij bekend was, was Shelly Winters. Zij speelde de vrouw van de monteur waarmee de man van Daisy vreemdging. De verfilming van het boek vond plaats lang voordat het boek populair werd. Halverwege de jaren 50 werd het gezien als een Amerikaans standaardwerk. Ik heb nog een recensie uit 1949 van de film opgezocht. Daar waren ze minder enthousiast over: het verkrijgen van vermogen door bootlegging, het begeren van een andermansvrouw, vreemdgaan. Het woord 'schande' werd nog niet gebruikt. Wel eindigde de recensie met de mededeling dat de film 'strikt voor volwassenen' bedoeld was. En dan nog te bedenken dat de film te maken heeft gehad met de Hayes Code. Elke film kreeg opdracht om onbetamelijke scènes te verwijderen, anders mocht de film niet vertoond worden. Ik heb de film tweemaal gezien, een keer met ondertiteling en een keer zonder, maar met interessant audiocommentaar van filmhistoricus Paul Talbot. Het is wat @jotofim hier al schreef. Eigenlijk zou je het boek nogmaals moeten lezen (en dan in het Engels) en alle versies moeten bekijken.

Geen enkel exemplaar heeft de tand des tijds overleefd, alleen wat foto's van de film, toch maar op mijn watchlist gezet, mocht iemand een exemplaar op zolder vinden....

Gezien op NPO Start. In deze documentaire kijk je naar drie varkens die zich tegoed doen aan het overblijvende voedsel van restaurants en winkels. Mooi, ik hou niet van verspilling. Toch vind ik het moeilijk om over deze documentaire iets te zeggen. Beelden van plassende en poepende varkens zijn nou niet helemaal mijn ding. Er was zelfs een varken dat in de etensbak urineerde… Wat ik te weten kwam, was dat varkens goed kunnen ruiken en met hun neus goed kunnen graven. Als varkens iets intelligenter waren, hadden ze zelfs een tunnel onder het hek kunnen graven om te ontsnappen. Toch was er een varken dat tweemaal een ontsnappingsgat wist te vinden. Ik zou het varken hernoemen tot Steffi McQueen, want het was een vrouwtje. Van lawaai zijn ze ook niet gediend, dat kan ik me goed voorstellen. Hoewel de documentaire niet boeiend was, was de cinematografie wel opvallend. Doordat het op varkensooghoogte was gefilmd, leek het wel of een vierde varken achter de camera stond. Dit is niet beledigend bedoeld, cameraman. Al gaande werd het beeld steeds somberder en volgde een triest einde. Het dikste varken (het roze exemplaar) keek heel menselijk naar de cameraman met vragende ogen: "Word jij nu ook geslacht?". Voor mij worden het een paar weekjes vegetarisch.

Gezien op NPO Start. Blue is een zwarte vrouw van 23 jaar. Zij zit onder de tatoeages, aan haar vingers grote ringen en aan haar lichaam zijn talloze ringen bevestigd. Zij is geboren in Londen, maar woont nu in Marseille, waar ze zich vrijer voelt. Haar moeder heeft HIV, kreeg haar toen ze dakloos en tiener was, en haar vader zit regelmatig in de gevangenis. Zijn langste zittijd is 11 jaar geweest. Het zal dus wel iets ergers geweest zijn dan drugs, concludeert ze. Ik weet niet wat de reden is waarom documentairemaakster Amanda van Hesteren Blue als onderwerp had gekozen. Blue oreerde af en toe een gedicht en er stonden foto's op haar laptop. Misschien dat ze daarom bekend is? Het kan ook zijn dat Amanda en Blue gewoon vriendinnen zijn. De beelden waren vaak schokkerig; cameravoering is ook een vak. Blue merkte terecht op dat drugs heel gevaarlijk zijn en dat ze daarom wilde uittesten of ze verslaafd zou raken of niet. Ah, Blue is dus iemand van de praktijk. En ze is ook nog revolutionair: toen ze inbrak op een feestje riep ze op veilige afstand een aantal keren "Fuck the rich". Blue heeft ook last van depressies; niets is interessant. Blue voelt zich dan behoorlijk blue. Om eerlijk te zijn, laat het mij allemaal blauw blauw. Als ik nog VPRO-lid was geweest, had ik mijn lidmaatschap gelijk opgezegd na deze onzin-documentaire.

Gezien op NPO Start. In 1972 werd de Höfner-bas uit de bestelwagen van de Wings-roadies gestolen. Paul McCartney maakte zich er niet zo druk om. Het was de bas die hij in 1961 in Hamburg had gekocht. Hij had er nog een uit 1963. Bovendien maakte hij in Wings van een andere bas gebruik. De Höfner-bas deed hem te veel aan de Beatles denken en hij wilde geen tributeband zijn. Echter, toen hij ging samenwerken met Elvis Costello, vroeg deze waarom hij die bas niet meer gebruikte. Elvis vond die bas meer passen bij het nummer waaraan ze werkten. Toen pas kwam de aandacht weer op die bas en het gestolen exemplaar te liggen. De documentaire gaat over die zoektocht van die verdwenen Höfner-bas. Een mooie documentaire die iets korter had gekund. Voor mij waren de jongere broer van Paul en Klaus Voormann het meest interessant, dat de jongere broer van Paul in beeld kwam. Mike McGear (hij had zijn achternaam veranderd) fotografeerde de Beatles in hun eerste jaren en vertelde daarover. Klaus Voormann had ook te maken met de Beatles in hun Hamburg-tijd. Hij had de hoes van de Revolver-lp ontworpen. De documentaire werd regelmatig opgeleukt met veel fraaie tekeningen van zijn hand. En dan nog even dit: Paul droeg tijdens het interview gele sokken, gele sokken van de Yellow Submarine.

Gezien op NPO Start. Nadat de Amerikanen uit Irak vertrokken, werd de stad Mosul ingenomen door de Islamitische Staat. Daarna verdreef het Iraakse leger de ISIS-troepen uit Mosul. Door beide acties lag Mosul in puin. Op getoonde foto's is te zien dat Mosul een mooie, bloeiende stad was. Dat de ISIS-mensen echte cultuurbarbaren waren, is te zien op een door henzelf gemaakte video waarbij ze alles in een museum kort en klein slaan. Dat zijn schokkende beelden. Op de filmposter zijn drie personen te zien. De achterste krijgt de minste aandacht in de documentaire. Hij had zijn muziekinstrumenten verstopt voor de IS. Die zouden er aan zijn gegaan en nu laat hij zijn instrumenten horen op veel plekken van de verwoeste stad. De twee op de voorgrond krijgen de meeste tijd. De een is een visser, wiens huis totaal verwoest is op één ding na. De gebeeldhouwde latei boven de deur. Het stelt twee leeuwen voor rond een olijfboom. Door het te bedekken heeft het de IS overleefd. De ander is een rasverzamelaar. Hij verzamelt allerlei spullen om Mosul te gedenken en heeft zijn eigen museumpje. Hij heeft zijn oog ook laten vallen op het ornament en wil er ook voor betalen. De visser wil dat niet en heeft de hoop dat zijn huis hersteld wordt. Dat gaat waarschijnlijk niet gebeuren en dan heeft hij ook nog te maken met plunderaars… De verzamelaar is zo vasthoudend voor dat ornament dat ik vreesde dat op een gegeven moment onze rijdende rechter in beeld zou komen. De documentaire eindigde toch hoopvol.

Gezien op Cinetree en destijds ook in de bioscoop. De aanmelding van Bernard Jordan (Michael Caine) om de 70ste herdenking van D-Day in georganiseerde vorm bij te wonen kwam te laat, waarop hij besloot op eigen houtje die tocht te ondernemen. Hij en zijn vrouw Rene (Glenda Jackson), beide uitstekend vertolkt, woonden in een verzorgingstehuis aan de Engelse kust. Dat deed hij ongemeld, zodat er al snel alarm werd geslagen, eerst door het personeel en daarna door de politie. De media kregen er ook lucht van, zodat Bernie en zijn vrouw ongewild veel aandacht kregen. Het hele waargebeurde verhaal is sympathiek verfilmd en heeft ook de juiste lengte. Naast Caine en Jackson mogen ook vermeld worden John Standing (Arthur), die in Frankrijk bevriend raakte met Bernard, en Danielle Vitalis, die de sympathieke bejaardenverzorgster Adele speelde. De Duitser in het café was goed gecast. Hij zou uitstekend geschikt zijn voor 'foute rollen'. Wat me verder opviel: ik zag Michael Caine in het verzorgingstehuis de trap nemen. Hadden ze daar geen lift? Vera heeft haar brief nooit gekregen… De jas die de jonge Bernard droeg tijdens de landing in juni 1944, klopte dat? Hij was toch een marinier. En dat de bombardementen op Caen ook tot veel burgerslachtoffers hebben geleid, is pijnlijk om te weten.

Gezien op NPO Start (onder de rubriek Close Up). Het volgende citaat: "Hij snijdt de vrouwen waar hij van houdt graag in stukken" zou van een lustmoordenaar afkomstig kunnen zijn, maar komt van het mooie Arabische model Farida Khelfa. Ze beschrijft daarmee de fotobewerking die Jean-Paul Goude hanteerde om lichamen aan te passen. Dit was nog in de tijd dat er geen Photoshop was. Ik kende Goude niet, al was ik met het vierkante kapsel van Grace Jones wel opgevallen. Dat was ook zijn werk. Hij heeft met veel modellen gewerkt, waar de lucky guy ook vaak een relatie mee had. Hij had een sterke voorkeur voor vrouwen van kleur en zijn werk was spectaculair. Wat ik wel irritant vond, was dat hij constant zat te kauwen tijdens een interview. Tegenwoordig wordt zijn werk door studenten bekritiseerd. Sleutelwoorden die gebruikt worden zijn dan: kolonialisme, racisme, vernedering, gewelddadig en seksisme. Woorden die vaak gebruikt worden door mensen die 'deugen'. Ironisch is wel dat hij ervoor gezorgd heeft dat mensen van kleur op de kaart zijn gezet.

Gezien op NPO Start. Op de filmposter van deze documentaire zijn een enorm aantal stoelen te zien. Het is een beeld van binnen een gebouw van de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed bij Amersfoort. Daar staat nog veel meer opgeslagen meubilair en ander materiaal: kasten, banken, bureaus, borden, bestek, etc. Het is teruggekomen na de Tweede Wereldoorlog en is destijds door Duitsers en NSB'ers van Joden geroofd. Het heeft daar decennialang gestaan, niet wetend van wie die spullen waren. Ik weet niet of er destijds ruchtbaarheid aan is gegeven, want heel wat moeilijkheden die er nu zijn, hadden voorkomen kunnen worden. Door nieuwe technieken is het mogelijk om iets meer oorspronkelijke eigenaars te achterhalen. En dan begint het gedonder. Je moet zo'n ding claimen en met bewijzen aankomen. En aangezien er zo'n 80 jaar voorbij zijn gegaan, kunnen er ook andere erfgenamen zijn. Bovendien moeten juristen worden ingeschakeld om achter testamenten te komen, en die zijn niet goedkoop. In de twee gevallen die gevolgd worden in deze documentaire wordt duidelijk dat de hordes die moeten worden genomen onoverkomelijk zijn. Wat ook duidelijk wordt, is dat er niet empathisch gereageerd wordt door de personen die deze voorwerpen in beheer hebben. Dat doet denken aan de kille ontvangst van de Joden die de concentratiekampen overleefd hadden.

Gezien op NPO Start. Het staat bij de categorie 'Makers van Morgen'. Leuk vormgegeven korte documentaire van Ella Aafjes (die ook leuk is). Op zich niet aan mij besteed, want mijn maximale dagelijkse schermtijd is 7 minuten geweest en dat is twee keer zo hoog als mijn gemiddelde. Na 24 en een halve minuut kan je ook nog zien dat de aarde niet plat, maar rond is. 😉

Gezien op NPO Start. Kimberley is een mooie 28-jarige zwarte vrouw met Surinaamse roots. Op 17-jarige leeftijd werd haar vader, Kenneth Richards, in zijn eigen woning geliquideerd. Het was niet duidelijk waarom. In "Opsporing verzocht" werd om informatie gevraagd. Het kon vanwege drugshandel zijn, maar een crime passionel werd ook niet uitgesloten. Zijn café heette niet voor niets 'Casanova'. Kimberley woonde niet bij hem; ze woonde bij haar moeder, maar was op haar dertiende uit huis geplaatst. Ze droeg niet de naam van haar vader, ook niet die van haar vader, maar de naam van de man met wie haar moeder destijds getrouwd was. De moeder zei dat ze in die tijd illegaal was. Helemaal duidelijk hoe het zat, werd het me niet. Maar zij wilde graag de achternaam van haar vader hebben. Vele babyfoto's getuigden ervan dat hij wel dol op haar was. Ze ging daarvoor naar een advocaat en het lukte haar die achternaam te krijgen. Dat was niet zo spectaculair. Spectaculair zou het worden: wat de achtergrond van haar vader was en waarom was hij vermoord? En dat kregen we niet te weten, want familie, vrienden en kennissen zwegen allen. Huh, daar een documentaire over maken? Verder had Kimberley nog een leuk, kleurrijk vogeltje dat zelfs voor een open raam niet naar buiten vloog en zelfs even probeerde in haar blouse te komen.

Gezien op Cinetree. De 75-jarige Germain is getrouwd met Lise en is een huiselijk type dat graag op de bank zit. Lise daarentegen heeft als hobby dansen en doet dat bij de Le Ribot-groep en oefent voor een optreden. Zeer onverwacht komt zij in de keuken te overlijden en de hele familie neemt maatregelen om Germain te verzorgen. Zoon Mathieu heeft daartoe een heel schema opgesteld en zelfs de buurvrouw komt elke dag met (te veel) eten. Er wordt niet aan Germain gevraagd of hij de betutteling op prijs stelt en hij is er ook het type niet naar om luid te protesteren. Wat zijn familie niet weet, is dat zij zijn vrouw beloofd heeft haar karwei af te maken en zijn familie zou dat ook zeer afraden gezien zijn kwaaltjes en hoge bloeddruk. Hij stelt het de dansgroep voor en zeer tegen zijn verwachting is de choreografe enthousiast. Daar sta je dan als stijve hark. De dans wordt aangepast en dan begint het nog grotere karwei om de familie buiten het plan te houden. Wat grappige scènes oplevert. Zijn zwarte kat Henri (te zien op de filmposter) en twee grijze buurkatten helpen hem met het vele eten.

Ik heb de film met mijn vrouw gezien en het begin was wat moeilijk in te komen, maar al snel was het een film waar we allebei van genoten. Voor mij ontstond wel een probleem, want je zag Germain steeds soepeler bewegen en zijn bloeddruk ging ook naar beneden. Mijn vrouw probeert mij nu ook naar zo'n groep te krijgen en nu zijn bij mij de poppen aan het dansen…

Gezien op NPO Start. Paradigma, de titel van deze documentaire, is het denkkader dat bepaalt welke aannames we doen en hoe we problemen benaderen. De documentaire begint met de tekst "Traditie is slechts groepsdruk van dode mensen." Vervolgens worden paradigma's van 7 categorieën behandeld aan de hand van archiefbeelden uit het archief van de VRT: geld, rijkdom, orde, democratie, waarheid, groei en succes. Uit die beelden blijkt dat de uitdagingen waar we voor staan niet nieuw zijn. Men doet aan symptoombestrijding zonder de kern van het probleem aan te pakken. Door deze paradigma's zal er niets veranderen en de beelden die getoond worden zijn niet bepaald opwekkend. De makers van de documentaire roepen op om onze eigen paradigma's te herdefiniëren. Alleen als samenleving is verandering mogelijk. Iets anders: de filmposter doet denken aan zo'n voorspellingskaart die een waarzegger op de kermis trekt.

Gezien op NPO Start. Een on-Nederlands goede film vertelt in vier hoofdstukken het verhaal van Liz, puik neergezet door Dakota Fanning. In het eerste hoofdstuk vraag je je af waarom ze niet kan spreken en wat moet je wel niet denken van die priester, vertolkt door Guy Pearce? Hij straalt pure slechtheid uit. Het tweede hoofdstuk gaat een stap terug in de tijd en verklaart het zwijgen van Liz. Dat hoofdstuk doet het meest denken aan een western. Het derde hoofdstuk gaat nog verder terug in de tijd en je komt meer te weten over de priester. In dat hoofdstuk wordt Liz gespeeld door Emilia Jones, die dat ook goed doet. Carice van Houten duikt daar ook op, maar haar vind ik wat minder. Het vierde hoofdstuk is dan een vervolg op het eerste en verklaart ook de allereerste beelden van de film. Het geheel is goed verfilmd en je ziet er niet aan af dat het niet in Amerika gefilmd is. Boeiend van begin tot eind.