Reacties

Gezien op NPO Start. Het is de eerste film van de Iraanse Tina Farifteh, die op 13-jarige leeftijd naar Nederland kwam. Het is een korte documentaire waarin ze zich afvraagt waarom de ene vluchteling wel welkom is en de andere niet. Het heeft te maken met empathie. Voor de ene persoon heb je empathie en voor de andere niet. Zo vond mijn opa het leuk als mijn zusje bij hem kwam logeren, maar als ik kwam, dan zat hij de dagen luidop af te tellen dat ik weg zou gaan. En als ik dan door mijn ouders werd opgehaald, dan zat hij midden op de weg met een grote vlag te zwaaien. Zo blij was hij dat ik wegging. Gelukkig ben ik geen vluchteling. Tina doet een test met drie proefpersonen. Er moet een keuze gemaakt worden tussen diverse combinaties: een kitten, een jonge blonde vrouw, een baby, een moslima met een hoofddoek en een zwarte jongeman. Dat zijn moeilijke keuzes. Tina zegt dat empathie niet een heel stabiele emotie is en dat medelijden en angst een vijand zijn van empathie. Ook is empathie niet een oplossing voor al je problemen. Maar zonder empathie zijn mensen niet in staat om met elkaar samen te werken. En tenslotte kan empathie ervoor zorgen dat je je kring kunt uitbreiden, maar het kan ook zorgen dat je kring kleiner wordt. Empathie kan bij mensen gemaakt en gebroken worden.

Tenslotte een paar opmerkingen. Een groepje van drie proefpersonen is te klein om algemene conclusies te trekken. Mijn leraar statistiek zei dat zo'n groep uit minstens 30 personen moet bestaan. Het zou ook interessant kunnen zijn of groepen andere keuzes maken, bijvoorbeeld een groep die alleen bestaat uit mannen, of uit vrouwen, of moslims, Aziaten, zwarte mensen, mensen boven en onder dertig. Ik kan me ook voorstellen dat wanneer een camera op iemand gericht wordt, er andere keuzes gemaakt worden. We willen immers toch graag voor dat oog deugen.

De omgeving waarin de keuze gemaakt moet worden is prima; je kan zien dat Tina een kunstenaar is. Toch is het maken van keuzes lastig. Als ik het op mezelf betrek en de poster van deze film zie en een keuze moet maken tussen Tina en het jonge katje, dan zou ik voor Tina kiezen, maar mijn huis is te klein en mijn vrouw zou het niet accepteren. Het jonge katje dan? Maar die moet naar buiten kunnen en dat is weer gevaarlijk. Het is niet makkelijk om keuzes te maken.

Mooi omschreven: een loslopende weduwe

Gezien op NPO Start. Een Franse documentaire over de uiterst productieve Japanse kunstenaar Hokusai. Zijn bekendste werk is De Grote golf van Kanagawa. De verschillende stijlperioden worden in de documentaire alsmede de verschillende namen die hij zichzelf gaf. Vanaf zijn zesde jaar had hij een onstuimige drang om alles wat er om hem heen was te tekenen en later ook te schilderen. Zijn stijl is uniek en hij maakte ook verscheidene leerboeken om zijn kunst aan anderen door te geven. De documentaire is gelardeerd met interessante zwart-witfilmbeelden van vooroorlogs Japan, al moet niet de fout worden gemaakt om te denken dat die uit zijn periode stammen, want Hokusai leefde van 1760 tot 1849. De NPO Start versie is ingesproken door Marijke Beversluis, zij heeft een prettige stem.

Gezien op Cinetree, maar eerder ook al in de bioscoop. Aan het begin van de film verschijnt de tekst dat de film gebaseerd is op een min of meer waargebeurd verhaal. Daarna volgt een karaoke-avond in een kroeg. De eerste keer dat ik de film zag, vreesde ik daarom voor het verloop, ten onrechte. Selfmade-miljonair Dave uit Burnley is iemand met een goed hart en leent geld aan mensen die vergeefs bij banken aankloppen. Hij wil het iets groter aanpakken door zelf een idealistische bank op te zetten, maar wordt tegengewerkt door de gevestigde banken. Ook in Engeland moet de overheid banken te hulp schieten die zichzelf daarna dan ruimhartig van bonussen voorzien. Dave roept de hulp in van een Londens advocatenkantoor. De goed gecaste Clarence van dat kantoor stuurt de ietwat sullige Hugh naar het noordelijke Burnley om Dave in te laten zien dat het onmogelijk is. Maar Hugh raakt toch geïnspireerd door de goede bedoelingen van Dave en gaat de confrontatie aan met mensen van het bankierwezen, die ook goed gecast zijn. Er volgt een spectaculaire rechtszaak en het einde laat zich dan ook raden. Uiteindelijk is het een feelgoodfilm. Aangenaam, maar wel eentje die de tegenstellingen tussen Burnley en Londen wat aandikt. Er zullen toch ook in Burney wel slechte mensen wonen?

Vroeger, hier spreekt een oude man, werd me verteld dat 10% van de mensen homofiel of lesbisch was. Je wist niet wie het was, want iedereen zat nog in de kast. Dat was nog in de tijd dat je drie smaken ijs had: vanille, chocola en aardbeien. Na het zien van deze film begin ik te twijfelen: zou het niet omgedraaid zijn? Dat maar 10% van de mensen hetero is? Net zoals het aantal smaken ijs verveelvoudigd is, heb je nu bij mensen ook meer smaken: hetero, homo, lesbisch, non-binair, polyamorie, cisvrouw, cisman, biseksueel, queer en ik zal er vast nog wel een paar vergeten. Ik zie dit dan niet alleen als een film, maar ook als iets waar ik wat van kan leren. Al wordt het wel verwarrend als John Lithgow beweert dat biseksualiteit niet bestaat. Hij deed ook nogal denigrerend over heterovrouwen. Dat zou ik nooit doen. Goed, de film: Hannah (Olivia Colman) wil een film maken over haar vader Jim (John Lithgow), die uit de kast is gekomen en toen zij 13 jaar oud was naar Nederland is vertrokken. Zij heeft moeite om haar film te pitchen, omdat zij beweert dat het een film zonder conflicten is. Zij bezoekt samen met man en kind Frances (Aud Mason-Hyde), die non-binair is, haar vader in Amsterdam. Niet iedereen is eerlijk over zijn of haar motieven en dan is het maar afwachten of er conflicten komen of niet. Het is een interessante film, al duurt hij wat te lang. Colman stelt nooit teleur met het acteren, net als John Lithgow, al geeft hij me in deze film iets te veel bloot. Nog even over non-binair: dat betekent toch dat je noch hij bent, noch zij. Dus in wezen onzijdig. Waarom moet het aangegeven worden met het taalkundig verwarrende 'hen'? Is 'het' dan een betere omschrijving?

Gezien op Cinetree en voorheen ook in de bioscoop. Juniper betekent in het Nederlands jeneverbes en een besje is een oude vrouw. Ik weet niet of dat ook in het Engels opgaat; daarvoor schiet mijn Engels tekort, maar het zou wel een toepasselijke benaming voor Ruth zijn, die door Charlotte Rampling vertolkt wordt. Zij begint de dag met het volgende recept: een halve liter gin, een halve liter water en daar wat vers citroensap bij. De Engelse Ruth is rolstoelgebonden door een behoorlijke beenbreuk en zij verblijft daarom bij haar zoon Robert en kleinzoon Sam in Nieuw-Zeeland, samen met haar verpleegster Sarah. Sam is na de dood van zijn moeder naar een kostschool gestuurd en is nogal depressief. Robert verdwijnt snel voor 'zaken' naar Engeland en daardoor wordt Sam opgedragen om samen met Sarah voor Ruth te zorgen. Ruth is geen makkelijke grootmoeder. Zie haar eens majestueus zitten op de fraaie filmposter! En in het begin botsten die twee dan ook behoorlijk met elkaar. Het verhaal is redelijk voorspelbaar, maar de acteerprestaties zijn goed, vooral die van Charlotte Rampling. Het is de eerste film van de regisseur Matthew Saville, die elementen van zijn eigen leven in de film heeft verwerkt. Toch is er iets raars in de film. Sam ziet op een gegeven moment dat er meer aan de hand is met Ruth. Zoiets moet Sarah weten. Waarom zegt ze daar niets over? Ook zag ik dat in een bepaalde scène het gezicht van Sam onder de puistjes zat, die even later weg waren…

Vriendinloze student Max ontwikkelt in het universiteitslaboratorium een machine om dieren te klonen. Deze doorbraak zorgt voor een interview met de bloedmooie wetenschapsjournalist Kate. Tijdens dat interview wordt zij gebeten door een hamster en een druppel bloed van haar belandt op het glasplaatje van de kloonmachine. 's Ochtends blijkt er uit die machine een evenbeeld van haar te komen: Repli-Kate, maar haar hoofd moet nog geprogrammeerd worden. Ik zou het wel weten: eenzelfde film- en muzieksmaak en een afkeer van mobiele telefoons, maar Henry, de wat minder serieuze vriend van Max, heeft een ander idee: laat haar van bier, pizza's en voetbal houden en altijd zin in seks. Wat volgt zijn komische verwikkelingen als Kate en Repli-Kate verwisseld worden of elkaar dreigen tegen te komen. De rol van Kate en Repli-Kate wordt voor rekening genomen door Ali Landry. Zij was Miss Louisiana geweest en een model. En ze speelde die beter dan je zou verwachten. Had al geschreven dat ze mooi was? Het verhaal is natuurlijk geen Shakespeare, maar de film is onderhoudend en grappig.

Ik heb niet veel films van Marlon Brando gezien, waarschijnlijk een drietal. Het beeld dat ik van hem had, was dat het een moeilijk persoon was. Deze documentaire laat een onbekende en interessante kant van hem zien en ik realiseer me dat ik nog een hoop films van hem moet zien.

Countrymuziek is niet zo aan mij besteed, maar goed acteerwerk wel. En in deze biopic van de zangeres Loretta Kynn wordt er zeer goed geacteerd, vooral door Sissy Spacek, die daar terecht een Oscar voor ontving. Ik heb de film twee keer bekeken. Een keer met ondertiteling, de tweede keer zonder, maar met audiocommentaar van de Britse regisseur Michael Apted samen met Sissy Spacek. Ik heb die tweede keer erg gelet op het overige acteerwerk en op de omgeving. Dat zat ook goed. Zelfs de kinderen die de broer en zussen van Loretta zijn en de kinderen van Loretta zelf, speelden heel naturel. Ook Tommy Lee Jones met rood haar, die haar man vertolkte, deed dat goed. Niet een echt sympathieke rol, maar zonder haar was Loretta nooit zover gekomen. Zowel Sissy Spacek als Beverly D'Angelo, zij deed Patsy Cline, zongen de nummers zelf. Het nummer van Patsy Cline vond ik wel mooi. Vreemd is wel dat Lorette beweerde dat ze op 13 jarige leeftijd in het huwelijk trad. Terwijl dat 2 jaar later plaatsvond. Nog steeds erg jong.

Gezien op NPO Start. Laat ik eerst met de positieve punten beginnen. Dichter Zaïre Krieger is een mooie vrouw, heeft een leuke vriendin (Sarah), maakt bijzondere en actuele gedichten. De poster van de film is fraai. En het was boeiend om te zien hoe de cover van haar boek Chameleon tot stand kwam. Maar waar de documentaire om draaide, was de acceptatie van haar moeder. Haar moeder houdt van haar, maar houdt meer van Here Jezus. En volgens haar moeder accepteert Here Jezus niet dat ze een vriendin heeft. Triest, maar is dit genoeg voor een documentaire…? Ook hoorde ik Zaïre zeggen dat wij in de meerderheid zijn. En met 'wij' bedoelde ze de biseksuelen. Ik moet mijn wereldbeeld bijstellen, vrees ik.

Gezien op NPO Start. Documentaire over een stel kunstenaars dat een ongebruikte ruimte in een winkelcentrum in Providence bezet. In het plaatsje Providence in Amerika wordt begin 2000 een gigantisch winkelcentrum gebouwd en Michael Townsend ziet dat er door de vreemde constructie een loze ruimte is. De eerste 25 minuten van de documentaire zijn voor mij niet zo interessant. Op de kaart wordt getoond welke oude gebouwen er verdwijnen en welke activiteiten er plaatsvonden (vrij alternatieve kunstvormen). Maar als tegen het halfuur iemand van hout een maquette van de mall maakt, wordt het interessant. Een groep kunstenaars maakt gebruik van die ruimte om te chillen en dacht er aanvankelijk een week te verblijven, maar het werden vier jaar. De ruimte kwam er steeds meer uit te zien als een gezellige huiskamer. Al is die ingerichte ruimte op zich al interessant en wordt ook getoond dat Townsend 'tape art' maakt. Op wanden van een kinderziekenhuis fabriceert hij met tape fraaie werken en betrekt daar ook de zieke kinderen bij. Daarnaast doet hij hetzelfde voor de slachtoffers van de 9/11-slachtoffers op buitenmuren in Manhattan. Een bijzondere man.

Momenteel gaat het financieel niet zo goed met het winkelcentrum. Ze overwegen er appartementen in te gaan bouwen…

In de binnenlanden van Brazilië reist een driekoppig variétégezelschap van dorp naar dorp om op die manier hun geld te verdienen. Leider van het gezelschap is Lorde Cigano, goochelaar en waarzegger; Salomé, zijn maitresse, een exotische danseres; en Andorinha, een zwarte man die chauffeur en sterke man is. Salomé wordt ook als prostitué gebruikt bij burgemeesters om hun optredens mogelijk te maken. Later sluiten accordeonist Dasdô en zijn hoogzwangere vrouw zich bij hen aan. Regisseur weet er een boeiende roadmovie van te maken waarbij duidelijk wordt dat Brazilië aan een verandering onderhevig is. Voor het gezelschap betekent het steeds minder inkomsten door de opkomst van een ander vermaak: televisie. Ook sluit de film de ogen niet voor de armoede en de veramerikanisering van het land. Onderling verschuiven de verhoudingen ook als Dasdô obsessief verliefd op Salomë wordt. Tot het eind blijft de film boeiend.

De film zou eigenlijk door François Truffaut gemaakt worden, maar hij stierf aan een hersenbloeding, zodat Claude Miller die taak op zich nam. De film begint met zwart-witbeelden waarin een vrouw kaalgeschoren werd. Dat was na de bevrijding van Frankrijk in 1945. Dat gebeurde vaker met vrouwen die met een mof, pardon, een Duitser geheuld hadden. De vrouw verdween en haar dochter, Janine, een rol van Charlotte Gainsbourg, werd door haar tante en oom opgevoed. Die hadden een kleine boerderij in een klein plaatsje. Het verhaal speelde zich af in de jaren 50 en die sfeer kwam in de film goed tot uiting. Janine was doodongelukkig bij haar pleegouders en uitte dat door te gaan stelen. Af en toe leek het redelijk goed te gaan, maar het stelen zat erg in haar bloed. Charlotte Gainsbourg vertolkte de rol uitstekend. Aan de ene kant was ze aandoenlijk, maar aan de andere kant was ze ook een hardcore kleptomane. Zozeer zelfs dat ze niet alleen de show stal, maar ook een beetje mijn hart. Over een scène was ik niet zo enthousiast: als er een granaat naar koeien wordt gegooid, dan roep ik keihard "boe!".

Gekeken op een DVD met Engelse ondertiteling. In een schoonheidssalon in Parijs werken drie schoonheidsspecialisten. Ik ben gaan kijken voor Audrey Tautou. Ze blijft mooi, maar haar rol is niet zo interessant. Ze gaat een relatie aan met een rijke, oude weduwnaar. Mathilde Seigner speelt een opstandig typje. De rol met de meeste inhoud wordt vertolkt door Nathalie Baye, de oudste van het stel. Door slechte ervaringen gaat zij slechts korte relaties aan. En dan is er cliënt Claire Nebout. Slechts gekleed in een jas, zonder iets eronder aan, maakt zij regelmatig gebruik van de zonnebank. Als daar iets niet deugt, loopt ze spiernaakt de winkel binnen, hetgeen veel bekijks geeft. Het is een leuke film. Het deurbelletje dat klinkt als een klant binnenkomt, doet me denken aan vroeger, toen ik boodschappen moest doen voor mijn moeder. Veel winkels hadden zo'n belletje.

De naam Irvine Welsh kende ik niet, maar hij is de schrijver van het boek 'Trainspotting', dat ook verfilmd is. Die film moet ik ooit gezien hebben, al kan ik me er weinig van herinneren. Iets met Schotse jongeren en drugs. De schrijver blijkt een kleurrijk figuur te zijn die op een bijzondere manier door regisseur Paul Sng in beeld is gebracht. Welsh was ook een gebruiker, maar is er niet aan onderdoor gegaan. In de documentaire bezoekt Welsh een kliniek in Toronto waar hij onder begeleiding het geestverruimende middel DMT gebruikt. Tijdens deze 'trip' worden er beelden getoond van zijn leven. Ook worden door bekende personen (Liam Neeson en Nick Cave onder andere) fragmenten uit zijn boeken voorgelezen. Het zal meer betekenis hebben als je zijn werk kent, maar het nodigt wel uit om zijn boeken te lezen en films te (her)zien. Vaak worden er in dit soort documentaires meningen van andere personen over Welsh getoond, de zogenaamde pratende hoofden. Regisseur Paul Sng maakt daar geen gebruik van en dat is wel zo verfrissend.

De discussie van de twee jongetjes zaten in beide versies.

Ik acht dat niet onmogelijk. Maar zoals ik schreef, het is een aantal maanden geleden dat ik het op Cinetree zag en het conflict duurde niet 38 minuten.

Gezien op NPO Start. Aan de ingang van de school worden de kinderen liefdevol ontvangen. Ze beginnen de dag met een gebed en daarin wordt gezegd: "Ik zweer voor God, de schepper van hemel en aarde, dat ik een geweldloos en vreedzaam iemand zal zijn". Dat is een goed begin. Maar enkele ogenblikken later volgt een conversatie tussen twee jongens van die school: "Ik kan met m'n vinger je ingewanden eruit snijden." Waarop de ander zegt: "Dan sla ik je zo hard dat ik de zevende zenuw uit je hoofd sla." En dan volgt: "Ik sla je zo hard dat je blind wordt." En dat is minder mooi.

@jotofilm Enkele maanden terug had ik de documentaire gezien op Cinetree en ik was benieuwd of ik bij het zien van de uitzending van Omroep Zwart kon herinneren wat er ontbrak. Op Cinetree was er een conflict tussen de roodharige lerares Manar en een medewerker. Dat is eruit geknipt.

De titel van deze film verwijst naar een bekende theorie dat de beweging van een vlindervleugel boven de Atlantische Oceaan een orkaan op de Stille Oceaan kan veroorzaken. In deze film is Irene, een rol van Audrey Tautou, in de metro op weg naar haar werk. Tegenover haar zit een vrouw die haar geboortedag vraagt om haar horoscoop te lezen. En deze zegt dat ze de liefde van haar leven zal vinden. Als ze weggaat naar haar werk, zegt de jongeman naast de vrouw dat hij ook op die dag jarig is. Via talloze toevallige gebeurtenissen vinden de twee elkaar aan het einde van de film. De vele voorvallen zorgen ervoor dat er ook veel personen in voorkomen en die kunnen daardoor niet uitgediept worden. Toch is het een aangename film.

'In Oranje' is een enorm leuke voetbalfilm die zowel door jong als oud bekeken kan worden. De hoofdrol wordt overtuigend gespeeld door Yannick van de Velde, maar ook de volwassenen spelen goed: Thomas Acda speelt de fanatieke voetbalvader, Wendy van Dijk de mooie moeder, Peter Blok het hockeyballetje en Erik van Muiswinkel had een kleine rol als KNVB-coach. Bijzonder was dat 'Garrincha' ook een rol had. Niet velen zullen die nog kennen. Maar het hoogtepunt was voor mij de volgende scène: de hoofdrolspeler kreeg van een klasgenootje tape voor zijn enkel. Haar moeder had een apotheek. Zij was verliefd op hem, deed haar ogen dicht en wilde in ruil daarvoor een kus. Yannick keek even wanhopig naar de camera en gaf haar toen snel een klein kusje, waarop zij zei: "Is dat nou echte liefde?"

Punkachtige documentaire aan de linkerkant van het politieke spectrum. Ik vind dat demonstreren mag, maar een van die muziekbandjes roept op tot vernielen en plunderen en dat gaat mij te ver. Het zou mooi zijn als er over 10 jaar weer een documentaire verschijnt over de drie hoofdpersonen. Ik ben benieuwd waar ze dan staan.

Jaren geleden heb ik een Poolse film gezien, Corpus Christi, die ik erg goed vond. Ik moest daaraan denken toen ik zag dat dit ook een Poolse film was. De film bleek van dezelfde regisseur te zijn. De film is wel omgezet naar een Engelse setting. Ik ging er blanco in. Ik had niet de trailer gezien en ook het bovenstaande plot niet gelezen. En daarom ga ik ook niets over deze film zeggen, behalve dat er goed geacteerd werd en de film 'boeiend' (ha ha) is.

Regisseur John Ford staat bekend om zijn masculiene westerns en dit was zijn laatste film. Je kan dit ook een beetje zien als een western als je de missiepost als een fort ziet dat niet aangevallen wordt door woeste indianen, maar door Mongoolse bandieten. Ook speelt het zich niet af in het Wilde Westen, maar in het Verre Oosten, in het noorden van China. Een Amerikaanse missiepost in 1935 wordt geleid onder de streng christelijke Agatha Leighton, een rol van Margaret Leighton. Een vijftigjarige vrouw, echtgenote van een leraar, is hoogzwanger en klaagt onophoudelijk. Ze zijn in afwachting van de komst van een arts. Groot is de consternatie als blijkt dat de arts een vrouw is, rookt, drinkt, een broek draagt en vloekt als een bootwerker. Bij sommigen valt de arts in de smaak, bij anderen bepaald niet. Er volgen interne conflicten, maar ook buiten loert gevaar, want er is de dreiging van Mongoolse bandieten. Voor een film van 87 minuten gebeurt er erg veel. De film draait om de verhouding tussen het hoofd van de missie en de arts. De arts wordt gespeeld door Anne Bancroft en zij draagt de film. Voor een gelovig regisseur is de uitkomst best opmerkelijk, want de niet-religieuze dokter gedraagt zich meer christelijk dan het hoofd van de missie.

Kate Moss ken ik alleen van naam. Ik weet niet hoe ze eruitziet, maar ik sluit niet uit dat ik haar wel eens op een foto gezien heb. Ellie Bamber heeft een werkelijk fantastisch lichaam en speelde de rol van Kate Moss. De schilder Lucius Freud, kleinzoon van de bekende psychiater, kende ik niet en Kate Moss liet zich door hem naakt portretteren. De rol van Freud was kleiner dan die van Moss en dat was jammer, want Bella Freud, dochter van Lucius, was een vriendin van Kate en de relatie tussen vader en dochter was koeltjes. Dat had toch wat meer aandacht kunnen hebben. Bella kwam op mij wel sympathiek over. Zowel Bella als Lucius zeiden tegen de kettingrokende, alcohol drinkende en drugsgebruikende Kate dat zij een goede moeder zou zijn. Dat vond ik wel grappig. De film was wel boeiend, maar niet spectaculair. Mooie filmposter. Kate Moss was de producer van deze film; zoiets kan ook wel consequenties voor het verhaal hebben gehad.

Gezien op NPO Start. De vrouwelijke filmmaakster Zorba Huisman laat het werk van twee geestelijk verzorgers, Jacob en Omar, zien in een gevangenis in Lelystad. Jacob, die humanist is, geeft zich het meeste bloot. Ze filmt de gedetineerden, die voor zware delicten zitten, terloops, zonder hun gezicht in beeld te brengen. Een gedetineerde draagt twee mooie, gevoelige gedichten voor, een haiku en een wat langere. De muziek die werd gespeeld, was passend.