Reacties

Gezien op NPO Start. Informatieve documentaire van Sinan Can over de Nederlandse missie in Afghanistan. In het eerste deel gaat het voornamelijk over het mislukken van de opbouw van het land. Heel veel geld wordt daaraan besteed, maar het grootste deel blijft aan de strijkstok van malafide onderaannemers hangen. Ook wordt er met slecht materiaal gewerkt, zodat veel gebouwen niet gebruikt konden worden. Er wordt wel met succes een weg aangelegd, maar die ligt in een vallei die vanaf de bergen door de Taliban beschoten kan worden… hetgeen ook gebeurde. Het tweede deel gaat over de slag om Chorza. Een politieagent raakt in conflict met de Taliban en zijn huis wordt door de Taliban in brand gestoken, waarbij zijn moeder komt te overlijden. In een rapportage die de Nederlandse militairen bereikt, wordt de zaak schromelijk overdreven, waardoor Nederland met een pantserhouwitzer onnauwkeurige beschietingen begint. Australië was het niet eens met die inzet. Het gevolg is dat er vele onschuldige burgerslachtoffers vallen en een flink deel van de gebouwen in puin ligt.

Gezien op NPO Start. Toen ik het woordje 'gate' in de titel van deze documentaireserie zag, moest ik gelijk denken aan de 'gate' in 'Watergate', wat een schandaal aangaf. En in de eerste twee delen was het inderdaad schandalig hoe onze regering steken heeft laten vallen bij de val van Kabul. Gelukkig dat in het derde deel de 'Holland Gate' wel iets positiefs had, want dankzij inventieve militairen konden nog vele Afghanen vluchten. Wat mij opviel, was de enorme inzet van sommige Tweede Kamerleden en vrijwilligers, en als je dat tegenover Ankie Broekers-Knol, staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, zet, die door een dom interview enorme onrust veroorzaakte en later nog klaagt dat haar lunch daardoor in het water viel... Laat ik maar verder zwijgen.

Een paar maanden geleden zag ik de film '13 jours, 13 nuits', die over hetzelfde onderwerp ging, maar dan aan de Franse zijde. Het is een aanrader om zowel deze serie als die film gezien te hebben.

Een puntje van kritiek: in het eerste deel werd getoond dat vele documenten en foto's machinaal verscheurd werden. Dat werd een beetje de stijl van de hele serie. Dat werd ook een beetje gebruikt bij de teksten die in beeld kwamen. Zoiets geeft wat onrust bij het lezen.

Gezien op NPO Start. Laatst zag ik in de film 'Calle Málaga' dat in de Marokkaanse stad Tanger een Spaanse enclave was, maar in deze documentaire waren er ook een stel Amerikaanse schrijvers aanwezig. Waren de Spanjaarden daar aanwezig vanwege de fascistische dictatuur van generaal Franco, de Amerikanen hadden andere motieven: seks en drugs. Het zal er ook wel lekker goedkoop zijn geweest. In deze documentaire stonden de Amerikaanse schrijver Paul Bowles en de Marokkaanse analfabete verhalenverteller Mohammed Mrabet centraal. Mohammed kon ongelofelijk goed verhalen vertellen. Het waren vaak fantasieverhalen die af en toe met AI in beeld gebracht werden. Die beelden deden soms denken aan magisch-realistische schilderijen. Het zal niet ieders smaak zijn. Omdat hij analfabeet was, bewerkte Paul Bowles deze, zodat ze in boekvorm konden worden uitgegeven. De boeken waren een succes. In de documentaire beweerde Mohammed Mrabet er geen cent van te hebben gehad. Verdorie, ben je geneigd te denken: dit is weer het kolonialisme ten top. Maar als je verdergaat in de documentaire, begin je te twijfelen aan die conclusie. Laat ik het voorzichtig zeggen: Mohammed komt niet helemaal eerlijk over. En als je de oude filmpjes en foto's ziet hoe Mohammed staat te pronken met zijn lichaam, begin je je af te vragen of ze niet een relatie hadden op een ander vlak. Tekenend is in ieder geval wel dat Mohammed bij de dood van Paul Bowles onmiddellijk vroeg of hij in het testament voorkwam. Een interessante documentaire die zelf neutraal blijft en de conclusies aan de kijker overlaat. Mooie filmposter.

Gezien op NPO Start. Aandoenlijke film die vooral gericht is op jeugdigen. Toch kunnen volwassenen hier ook naar kijken door het enthousiaste spel van de kinderen en kat Kareltje. Dokter Snor zag er wat onverzorgd uit voor een arts.

Aan het gegeven cijfer is te zien dat deze film bepaald geen aanrader is.

Nu mijn cijfer (een 2). Er wordt verschrikkelijk slecht geacteerd, vaak over de top. De dialogen zijn verschrikkelijk. Het lijkt alsof ze vergeten zijn de film te editen; hij kon makkelijk een uur korter. Dan kloppen er een aantal dingen niet. Nu volgt een enorme spoiler: Christie blijkt de dochter te zijn van Johnny en moet dus 40 jaar oud zijn. Dat is ze niet, ze is 30. En ook Becky is wat te jong voor haar rol. Ze had in de eerste film al twee kinderen. Jennifer, die vier moorden op haar geweten heeft, is bij de rechtszaak in New York vrijgesproken. Die moorden waren begaan in een andere staat. Die rechtszaak had daar moeten plaatsvinden. Kevin en Scotty hadden fijne herinneringen aan hun vermoorde familieleden, maar zouden dan ook boven de 40 moeten zijn. Dat zijn ze niet. Het verhaal moet zich afspelen in een klein plaatsje in een afgelegen gebied, maar de begraafplaats is gigantisch. En achter die begraafplaats zie je een drukke verkeersweg. De kruisen op de begraafplaats van de vier vermoorde hillbillies zijn compleet anders dan de overigen. Als Jennifer wanhopig probeert de kerk binnen te komen, blijkt de deur op slot. Christie komt later moeiteloos binnen. Nog een spoiler in de spoiler. Becky neemt wraak op Jennifer door (nogal snel) met een mes haar hoofd eraf te snijden. Als zij het hoofd triomfantelijk omhoog houdt, heeft het haar een andere kleur. Dan komen ook nog de vader en moeder van Johnny voorbij. Hij is doof en zij is een alcoholiste. Met die doofheid blijkt het later mee te vallen, want op het eind hoort hij alles. Ook zij zouden minstens 80 jaar moeten zijn, maar zijn dat niet. Die tengere vader tilde moeiteloos een lijk op en hoewel de dode Jennifer haar hoofd verloren had, telde zij toch vele kilo's. Nog iets wat opviel: als er in de bestelauto gereden wordt, zie je in de achterruit steeds dezelfde auto's. Er wordt dus op een rotonde rondgereden. Dan is het ook onwaarschijnlijk dat de slechteriken altijd heel snel arriveren op de plek van hun slachtoffers, maar dat komt vaak voor in horrorfilms.

De film doet wat de titel belooft Er wordt op een graf gespuugd. Er wordt überhaupt veel gespuugd.
Ik waardeer het dat de actrice van de eerste film ook de rol op zich neemt.
Film is allemaal 'makebelieve', maar Christie moest echt in haar blootje in het bos rondrennen; niet elke actrice leent zich daarvoor. Gelukkig had ze wel laarzen aan.
De opnames zijn allemaal overdag, maar eentje vindt plaats tegen de avond. De lucht geeft een mooi effect aan die scène.

Dan zijn er op de blu-ray de extra's. Eentje kan overgeslagen worden; dat is degene waarin de acteurs over elkaar zeggen hoe goed ze wel zijn. Maar de making-of vind ik altijd wel interessant.

Nu bleek er ook nog een commentaartrack te zijn. Zou ik mezelf opnieuw 2,5 uur laten martelen? Ik gaf het een tiental testminuten. Joe Bob Briggs deed het commentaar. Hij vertelde dat hij ook het commentaar deed bij de eerste film, omdat hij de enige recensent was die positief over de film was. Hij was uitermate grappig, 2,5 uur lang! Zijn commentaar krijgt een 7.

Destijds gezien in de bioscoop, maar om drie redenen nog een keer gezien op Blu-ray. Toen de film in de bioscoop kwam, vond ik hem erg leuk en ik was benieuwd of een tweede kennismaking dat ook was. De tweede reden was Gemma Arterton. Ik was weg van haar, maar toen ik haar jaren later eens op tv zag, sprak ze heel deftig Engels en dat stond me een beetje tegen. Deed ze dat in die film ook al? Hetzelfde heb ik bij Keira Knightley; die hoorde ik ook zo praten. De derde reden is mijn vrouw. Ik was benieuwd naar haar reactie. Meestal krijg ik haar moeilijk mee naar de bioscoop en thuis haar laten meekijken is ook een hele opgave. Maar deze keer lukte dat. Het verhaal is een verfilming van een stripboek. Niet zo'n strip met ballonteksten, maar eentje met mooie illustraties met een stuk tekst. Een bakker uit Normandië die een enorme passie heeft voor literatuur krijgt nieuwe buren. En die buurvrouw is een ontzettend mooie vrouw (Gemma Arterton) met de naam Gemma Bovery en laat die naam nou lijken op de hoofdpersoon van de Franse schrijver Flaubert, namelijk Madame Bovary. Ik heb dat boek niet gelezen, maar Madame Bovary pleegt zelfmoord. En aangezien de bakker helemaal geobsedeerd raakt door die mooie vrouw en ziet dat er parallellen gaan lopen tussen de levens van Madame Bovary en Gemma Bovery, grijpt de bakker in. Met alle gevolgen van dien. Goed, de drie redenen: 1) ik ben nog steeds enthousiast over de film. 2) ik hoorde geen accent en Gemma Arterton is in deze film beeldschoon en 3) de reactie van mijn vrouw. Zoals verwacht vond ze de bakker een viespeuk; hij lijkt op jou, zei ze. Later in de film krijgt Gemma Arterton een verhouding met een student. Mijn vrouw vond die student heel aantrekkelijk en toen kon ik zeggen: wie is hier de viezerik? Wat ik vreemd vond in de film: op een gegeven moment raakt een kostbaar beeldje kapot. Gemma neemt het mee en zowel Gemma als haar man (reparateur van beroep) weten er later niets van als ernaar gevraagd wordt en plotseling komt het beeldje hersteld en wel tevoorschijn. Ook vind ik het raar dat een vrouw haar beha aanhoudt bij een vrijscène. Aan het einde van de film blijkt de bakker niets geleerd te hebben als zijn zoon hem voor de gek houdt.

Gezien op NPO Start. Ik had de film al eerder gezien in de bioscoop toen hij uitkwam. Ik heb ook een drankprobleem. Ik lust geen bier, geen wijn en ook geen sterke drank. Ik krijg het niet weg. Over het verplichte glaasje bubbels met oud en nieuw doe ik bijna een jaar. Nu is het op zich geen probleem, maar in gezelschap is het dat wel. Terwijl je omgeving steeds vrolijker wordt en om steeds flauwere grappen gaat lachen, zit ik nog in dezelfde stemming bij mijn glaasje Spa Rood. En dat trekt de verkeerde aandacht. Het zou handig zijn als ik een rijbewijs heb, maar ook dat 'diploma' ontbreekt bij mij. Toch vind ik het basisgegeven van deze film een mooi gegeven: dat je met 0,05% alcohol in je bloed zelfverzekerder en geslaagder door het leven zou gaan. Als een stel stoute schooljongens besluit de vier hoofdpersonen dit experiment aan te laten gaan en het wordt zelfs wetenschappelijk aangepakt. En als de proef geslaagd blijkt, wordt de grens verlegd. Niets menselijks is hun vreemd. Als grenzen overschreden worden, zijn er ook gevolgen en dat toont de film ook. "Drink met mate" is iets anders dan "Drink met maten". De film is werkelijk fantastisch. Er wordt door iedereen sterk geacteerd, het verhaal is schitterend, en de muziek is mooi. Deze film komt in het rijtje films dat je meer dan twee keer kunt zien.

Gezien op NPO Start. Naar het boek Dagboek van Etty Hillesum. Helaas heb ik dat boek niet gelezen en kan ik dus geen vergelijking maken. Ik heb het boek wel vroeger bij mijn ouders in de boekenkast gezien. Ik las haar naam op de rug toen verkeerd: Etty Hilversum, maar het is Etty Hillesum. Deze 6-delige serie is naar het heden verplaatst. Aan de ene kant is dat gemakkelijk. Je hoeft als regisseur alleen maar bordjes op te hangen met de tekst "Voor Joden verboden" en klaar ben je. De regisseur heeft nog wel gezorgd voor veel ME-busjes en in het zwart geklede agenten met het SS-teken op de boord. Bovendien hoorde je ook vaak onverstaanbare portofooncommunicatie, wat me deed denken aan de 'The Handmaid's Tale'-serie. Het kostte me dus even moeite om mijn draai in de serie te vinden, want ik hou ervan als alles historisch klopt. Toch ging dat wennen sneller dan ik dacht en dat kwam omdat het meer om het innerlijk van Etty ging en dat werd goed vertolkt door de Weense actrice Julia Windischbauer. Zij had zich in korte tijd de Nederlandse taal eigen gemaakt en haar Nederlands klonk uitstekend. Alleen als zij de voice-over deed, klonk zij wat anders, wat geaffecteerd. Sebastian Koch speelde een uit Berlijn gevluchte psychoanalyticus op wie zij verliefd werd. Hij oordeelde zijn patiënten aan hun handlijnen. Dat vond ik wat zweverig. Gijs Naber speelde Klaas, een socialistische radioman (1, 2, 3, 4, alle immigranten welkom hier), een vriend van Etty. Al met al een boeiende serie.

Gezien op NPO Start. In deze documentaire doet mezzosopraan Nora Fischer uit de doeken wat de reden(en) achter haar stemverlies zouden kunnen zijn. Aan de filmposter kan je zien dat zij zichzelf ook een beetje in de weg zat. Zij heeft daar een theaterproductie van gemaakt. In de getoonde oude familiefilmpjes hoor je ook dat er heel mooi Chopin wordt gespeeld (door vader Iván Fischer?).

Gezien op NPO Start. Het is grappig: bij de film 'Michael' en de documentaire 'The Michael Jackson Story' vroeg ik mij af: "Waar is Janet Jackson?" En in deze documentaire duikt ze plotseling op en leer ik dat ze zichzelf als een tomboy ziet en dat de kleding van Thom Browne haar daarbij goed helpt. Ik kende Thom Browne niet en toch ook een beetje wel. Want als film- en muzieksterren in een vreemde uitdossing op de rode loper verschijnen, dan heb je grote kans dat het een Thom Browne-creatie is. Geen kleding die je naar je werk aantrekt, maar toch wel apart. Zijn modeshows zijn bijzondere visuele performances. Toch doet de documentaire een beetje aan als een reclamefilm voor hem. Wat ik ook opvallend vind, is het interview met Anna Wintour. Zij doet dat binnen met een grote zonnebril op. Het viel me ook op dat op al zijn kleding een rood-wit-blauw merkje zat. Dat zal wel zijn logo zijn.

Meestal kijk ik animatiefilms in de originele versie. Bij deze film had ik geen keuze, omdat hij uit Duitsland kwam. Alleen de Nederlandse versie dus, hoewel er erg veel Vlaamse stemmen te horen waren. Ze deden dat niet slecht. Een Nederlandse stem herkende ik wel. Dat was de acteur die vroeger de teksten bij de reclames van de Jumbo inbrulde; hij sprak de stem van de racistische opa in. Het was de eerste keer dat een boek van de schrijfster Julia Boehme verfilmd werd. Het verhaal staat boven op de website beschreven en is best aardig. Hoogtepunt voor mij was de roofvogel, die de twee woestijnreizigers niet aanviel, maar afwachtte dat ze door de hitte zouden bezwijken. Gelukkig verliep het verhaal redelijk rustig en de tekenstijl stond me ook niet tegen. Toch wel een film die meer voor kinderen bedoeld is.

Gezien op NPO Start. Het is lastig om schizofrenie en psychose aan jeugdigen uit te leggen, maar ik vond dat deze film er redelijk in slaagt. Een mooie scène vond ik dat de vader een lakei op het water achter een drijvende piano zag spelen en de dochter speelde dat zij het ook zag. Zij ging verder in de fantasie en zei dat ze toen een vrouw met een harp in een rubberbootje zag. Hij zag dat niet. Toen begon de twijfel in haar. Een prettige jeugdfilm waarin goed geacteerd werd. Ik zag alleen geen 'tandarts' in de tandarts.

Gisteren voor de tweede keer deze film gezien. De eerste keer was in 2019, toen die uitkwam. Wat een fantastische film: het acteerwerk van allen, de dialogen, de sfeer, de muziek, de posters, de details (okselhaar bij Pussycat) en de cinematografie. Ik heb deze keer wat meer op de hippies proberen te letten. De eerste die me opviel was Pussycat. Zij kwam me bekend voor (klopt, gezien in 'How to Make a Killing' en in 'The Substance'). De 'bad vibe' die de hippies uitdroegen, was goed weergegeven. En er zaten heel wat bekende namen bij die hippies: Mikey Maddison (Anora), Austin Butler (Elvis) en Sydney Sweeney (The Housemaid). Een topfilm. Als hij nog een keer wordt vertoond in de bioscoop, dan ben ik er weer bij.

Gezien op NPO Start. "Nighthawks", het werk dat wordt afgebeeld op de filmposter, was het enige werk dat ik kende van Edward Hopper. Daarom was deze documentaire een welkome uitbreiding voor mijn kennis van deze schilder. Niet alleen zijn schilderijen zijn fraai, ook zijn illustraties die hij in het begin van zijn carrière maakte, zijn mooi. Het is moeilijk voor te stellen dat er een enorme tijd overheen ging voordat zijn werk verkocht werd. Daar had hij de hulp van zijn vrouw voor nodig, die zelf ook schilderde. In de documentaire wordt Hopper er een beetje op aangekeken dat zijn vrouw door hem geen carrière kon maken, maar als je hun werken naast elkaar legt, zie je duidelijk dat hij meer talent had dan zij. Wat ik opmerkelijk vind, is de mening van 'deskundigen'. In het werk 'Soir bleu' uit 1914 wordt beweerd dat de clown Hopper zelf is. Hoe komen ze erop? Ook in het werk 'Summer interior' wordt gezegd dat het Hopper zelf is. Maar je ziet toch dat het een vrouw is? Ook is er iemand die ervoor gestudeerd heeft en klaagt dat er geen zwarten in zijn schilderijen voorkomen en dat hij niets met de rassenonlusten heeft gedaan in zijn werk. Hopper leefde van 1882-1967 en ging met weinig mensen om. Wat denk je dan? Desondanks is het een interessante documentaire. Je krijgt veel van zijn werken te zien en leert ook het nodige over zijn achtergrond. In de bioscoop schijnt deze documentaire 94 minuten te duren, maar op NPO duurde hij maar 52 minuten. Uit opmerkingen op het internet las ik dat op PBS dezelfde tijdsduur staat. Dus waarschijnlijk is er een bioscoop- en een televisieversie.

Gezien op NPO Start. Er bestaat een uitdrukking die luidt: "te veel van het goede". Omgekeerd moet het dan ook kunnen: "te veel van het slechte". En dat gaat bij deze film ook op. Want wat te denken van een terugkerende fatale kanker en een uitzetting naar een land dat in puin ligt (en geregeerd wordt door die vrolijke jongens van de Taliban)? Bovendien is het ook nog allemaal echt gebeurd. Moreel gezien ben je dan gedwongen een positieve recensie te geven, maar dat doe ik toch niet. Laat ik eerst het positieve benoemen: Sophie Lindner, het zieke meisje Ari, acteerde overtuigend. Rifka Lodeizen, die een kleine rol had, speelde ook gedegen. Toen Ari aan Zahra (het Afghaanse meisje) vroeg: "Wat zou jij doen: zoenen of niet zoenen?" Antwoordde Zahra: "Natuurkunde". Dan het negatieve: het acteerwerk was slecht, net als de dialogen. En wordt er op de middelbare school alleen wiskunde gegeven? De muziek was veel te opdringerig. Nee, het is meer een film voor de onderbouw van een middelbare school dan voor volwassenen.

Gezien op NPO Start. Ik had de film destijds al gezien in de bioscoop en ook toen vond ik hem mooi en ontroerend. Kleine dingen die me opvielen:

Als Jaap zijn vrouw Maartje op de vluchtstrook streng terugroept, dan noemt hij haar volledige naam: Maria Katarina Vermeiden de Groot!

In het wegrestaurant nam Maartje een kop koffie met een sushi.

Maartje in de auto tegen haar man: Jij bent gewoon een hondenlul, een fijne hondenlul, maar een hondenlul.

Als Jaap verkeerd rijdt op een rotonde, dan gaat hij achteruitrijden….

En Jaap zijn Frans: Est-ce que vous voulez, eh, passer met die ellende?

Schitterend, dat soort details. Anderzijds moet ook een hand in eigen boezem steken: ik zat net zo als Jaap te stumperen met het licht de eerste keer dat ik in een hotel verbleef en net als Jaap heb ik altijd ruzie met het bedienen van apparaten.

Martin van Waardenberg en Leny Breederveld leveren uitstekende acteerprestaties. Ik was onder de indruk hoe Leny al met haar ogen haar gemoedstoestand kon weergeven.

Gezien op NPO Start. De documentaire begint met een aantal cruciale cijfers: In de VS is 11,5% armoede (34 miljoen mensen leven in armoede). En veel lage-inkomensgezinnen moeten in hotels of motels wonen, omdat gebruikelijke huisvesting te duur is. 1 op de 10 kinderen (7,5 miljoen) groeit op in een gezin waarbij een ouder een alcoholprobleem heeft. Dan verklaart Mikal, om wie deze documentaire draait, dat hij er een van is. Schokkende cijfers, maar als je het scenario kent van de documentaire, is het geruststellend dat Mikal het wel heeft gered. De Noorse fotografe Monica Strømdahl filmt de situatie van Mikal vanaf zijn 12de jaar, zo'n 3 jaar lang. Mikal leeft met zijn alcoholische, rokende ouders in een kleine hotelkamer, samen met de kat Smokey. Een geluk bij een ongeluk is dat ze geen kwade dronk hebben, al is de moeder, Tonya, verbaal uiterst vervelend. Ik heb haar tijdens de hele documentaire ook totaal niets zien uitvoeren. De vader, Jason, heeft wel werk, maar het is niet bekend wat voor werk hij doet. Ik zou ook graag willen weten wat hij verdiende en wat zo'n verblijf in zo'n hotel kost. Jason loopt vaak rond in een t-shirt met de tekst "GAY FUCKING PRIDE". Heeft dat nog een betekenis? In de loop der tijd merk je steeds meer onderlinge irritaties tot een dramatische gebeurtenis. Het is een knap gemaakte documentaire, maar niet prettig om naar te kijken. Smokey, de kat, verzachtte de pijn. Ik heb ook nog nooit zoveel holle "ik hou van je"s in 58 minuten gehoord. (Officiële lengte 80 minuten…)

Deze documentaire zou een 'must see' zijn voor ontevreden pubers.

Ik kan me goed voorstellen dat deze film in 1994 insloeg als een bom. En meer dan dertig jaar later is de film totaal niet gedateerd. Het valt alleen op dat sommige acteurs jong zijn. Dat is goed te zien aan Tim Roth en Quentin Tarantino. Ook aan Christopher Walken merkte je nog een zekere 'onrijpheid'. Maar het verhaal van hem waar het gouden horloge verstopt was tijdens hun internering in Hanoi was kostelijk en noodzakelijk voor het verhaal. De hele film klonk er lekkere muziek.

Een zeer opmerkelijk waargebeurd verhaal. In 1828 werd Kaspar Hauser op een plein in Neurenberg achtergelaten. Hij had zijn hele leven opgesloten gezeten in een kelder en kon vrijwel niets. Er was ook niets van hem bekend; alleen zijn naam stond op een papier geschreven. Op zich is dit een interessant gegeven, want hoe gaat de omgeving met hem om? Wordt hij gepest, belachelijk gemaakt of wordt hij geholpen? Maar ook andersom is het interessant, want Kaspar staat volkomen blanco tegenover de maatschappij. Wat vindt hij ervan? Werner Herzog heeft hier een bijzondere film van gemaakt, die erg boeiend is. Het enige vervelende bij deze film is dat droombeelden van Kaspar worden weergegeven door amateurbeelden van Herzogs broer en die beelden flikkeren erg. De rol van Kaspar Hauser wordt vertolkt door Bruno S. Bruno wilde niet bekend worden, vandaar ook die "S." achter zijn naam. Hij was een straatmuzikant, een ongewenst kind van een prostituee, had vele jaren in psychiatrische inrichtingen doorgebracht en was geen acteur. In de extra's vertelt Herzog hoe de samenwerking met hem was.

Gezien op NPO Start. Een tijdje geleden las ik op internet dat Lieke Marsman, dichter des vaderlands, op 35-jarige leeftijd was overleden. Nu heb ik weinig met gedichten. Op de middelbare school sloeg ik die snel over. Ik ben ook meer een opener dan een dichter en vaak schieten mij woorden tekort. Babs Gons werd de nieuwe dichter des vaderlands en deze documentaire is een mooie introductie van haar. Ik moet zeggen dat zij de dingen mooi verwoordt en het gedicht over stiefvaders dat zij ergens in Zeeland voordroeg was treffend (en ook op haar van toepassing, bleek later). Ook verder in de documentaire sprak haar werk me steeds meer aan. Ik sluit me niet meer af voor poëzie en ben daardoor nog opener.

Werkelijk een parel van een film. Je ziet het leven in Irak door de ogen van een 9-jarig kind. Irak heeft eind jaren negentig te maken met een dictatuur, oorlog met Amerika, VN-sancties en heeft daardoor te maken met een gebrek aan alles. Er werd gebruikgemaakt van niet-professionele acteurs en de film voelde heel naturel aan. Het meisje dat heel goed werd neergezet door Baneen Ahmad Nayyef speelde een glansrol. Heel mooi vond ik toen ze een lift naar de stad kregen van de plaatselijke postbode. Zij vroeg toen wat voor werk hij deed. In plaats van dat hij zei dat hij postbode was, zei hij: voor sommige mensen ben ik een engel, voor anderen een duivel. Waarop het meisje zei: ben jij soms Allah?

Rosi is een meisje dat in Suriname woont en verschrikkelijk veel van voetballen houdt en het ook speelt. Ze is daar overal goed in, behalve met het nemen van penalties. Die mist ze altijd. Met dit gegeven weet je al wat er gaat gebeuren in de film. Vanwege het werk van haar vader moet ze naar Nederland verhuizen en dat geeft aanpassingsproblemen, maar door haar voetbalkwaliteiten weet ze de meeste daarvan te overbruggen. Het is een leuke jeugdfilm waarin aanstekelijk wordt geacteerd. Er wordt ook mooi gefilmd met drones en het voetbalteam waarin Rosi terechtkomt is een leuke mix van verschillende meiden. Na de eerste helft van een belangrijke wedstrijd klonk een beruchte zin (WK74): Zijn we er toch weer ingetuind!

"Calle Málaga" is de naam van de straat waar Maria Angeles, de hoofdpersoon, een appartement heeft. Zij is Spaans, maar geboren en getogen in het Marokkaanse Tanger. In het begin van de film is duidelijk te zien dat zij opgenomen is in de gemeenschap. Na het overlijden van haar man is het huis op naam van haar dochter, Clara, gezet. En Clara, die in Madrid woont, kan na haar scheiding de touwtjes financieel niet meer aan elkaar krijgen. Het bezoek van Clara aan haar moeder is dus allesbehalve spontaan en zij wordt voor het blok gezet: of bij haar in Madrid wonen of in een verzorgingshuis in Tanger. Het wordt het laatste, maar daar is ze ongelukkig en keert stiekem terug naar haar oude huis. Maria Angeles wordt sterk neergezet door de bijna 80-jarige Carmen Maura. Ze is beslist niet een saaie 'oma' en je zou haar die leeftijd ook niet geven. Je krijgt onmiddellijk sympathie voor haar en leeft met haar mee, en daarom is het open einde wat jammer. Je hoopt op een mooie oplossing voor haar. Tangier wordt door de regisseuse Maryam Touzani warm weergegeven. Een ding begreep ik niet in de film. Maria ging vaak bloemen leggen op de begraafplaats, maar op het einde zat ze een gebroken grafsteen als een mozaïek in te plaatsen. Was die grafsteen al gebroken? Of stond die ergens symbool voor?

Gezien op NPO Start. Over deze 3 uur durende documentaire valt veel te zeggen. Het eerste deel (The Rise) valt min of meer samen met de onlangs uitgekomen biopic 'Michael'. Er was toen nog niets aan de hand. Wat mij opviel, was dat de mishandeling door zijn vader Joseph meer indruk op mij maakte in de film dan in de documentaire. En dat komt doordat je in de film de toegediende zweepslagen hoort en in de documentaire wordt door een persoon verteld. Toch neemt dat niet weg dat die mishandelingen enorme gevolgen hebben gehad, zowel voor zijn succes als voor zijn ondergang. De periode van de twee volgende delen (The Reign en The Ruin) zal in het vervolg van 'Michael' aan bod komen. Ik ben zeer benieuwd hoe daarmee zal worden omgegaan, aangezien de familie Jackson daarin een flinke vinger in de pap heeft. Iets wat me helemaal verbaast, is de houding van de ouders. Want het is bekend dat een zedenzaak voor 20 miljoen dollar is afgekocht. Waarom laat je daarna nog je kinderen dan naar Neverland gaan??? Zoiets begrijp ik niet. Ik vond die 2 laatste delen meer Amerikaans aandoen dan dat het van de BBC afkomstig was. Het riep bij mij veel vragen op: Iemand vertelde dat voordat Michael Jackson aan zijn ontbijt ging, hij al 70 miljoen dollar besteed had. Waaraan?? Bij het interview aan Oprah vertelde Michael dat hij een huidziekte had en er daardoor witter uitzag. Maar toen hij in Ierland verbleef, kocht hij zalf om er witter uit te zien…. In een leegstaand pand was een doos gearriveerd met verboden geneesmiddelen. Met die opmerking werd verder niets gedaan. Michael Jackson had een platendeal met Sony van 1 miljard dollar, een megabedrag. Waarom dan zo moeilijk doen over een 6e en laatste album? Bij zijn dood had hij een schuld van 500 miljoen dollar. Aan wie? Hij was gestorven door hartfalen. Waardoor kwam dat hartfalen? Er werd verteld dat het schokkend was dat zijn vader niet in het testament voorkwam? Dat was toch niet schokkend? Ik vond het logisch. In die twee delen kwam zijn familie nauwelijks voor. Hadden die geen invloed? En waar was Janet Jackson? Nee, ondanks de 3 uur was het mij te oppervlakkig.

Bij de titel van deze documentaire moest ik denken aan een quote in een film. Ik heb nog wel eens gezocht naar die quote, maar kon hem en die film niet vinden. Het ging over een jazzmuzikant die stelde dat de namen van alle goede musici met een 'B' beginnen. Hij noemde Bach, Beethoven, Bird (Miles Davis) en Brahms. Waarop de ander vroeg: "En Mozart dan?" De muzikant antwoordde: Bozart ook. Hier hebben we ook de 'B's: Batik, Beats & Bumbu. Op zich heb ik niets met Indonesië, maar deze documentaire was 'b'est 'b'oeiend. De invloed van Indonesië van de derde generatie op hun eten, muziek, mode en dance. En dat was interessant. Het enige wat ik me afvroeg, was: wat doet die vrouwelijke meneer die in een rijstveld danst? Ook dat wordt later verklaard in deze documentaire.