Reacties

Helaas staat de film niet meer op YouTube 😂

De film "Juego de amor prohibido" is uitgebracht toen generaal Franco nog leefde en had daardoor te maken met censuur. Het is al een wonder dat deze film door die censuur is gekomen, want de professor staat symbool voor de fascistische dictatuur en hoe die ten val komt. Helemaal ongeschonden kwam de film niet uit die censuur: er waren 42 fragmenten uit geknipt, zodat er maar 85 minuten aan film overbleven. De professor biedt aan twee studenten onderdak, maar houdt ze daarna gevangen en onderwerpt ze aan sadistische machtspelletjes. Dat zijn machtspositie niet blijvend is, volgt in de film en het wordt ook snel duidelijk dat in die nieuwe situatie misbruik gemaakt wordt van die macht. In de film komen ook homoseksualiteit en biseksualiteit tot uiting en het is ook bijzonder dat dat door de censuur heen is gekomen. Inma de Santishad, die de mooie studente speelde, kwam in 1989 om door een autoongeluk. De student, John Moulder‑Brown, was Engels en zijn stem werd gedubd.

De film "La vita va così" staat geafficheerd als een komedie. In die categorie stelt hij teleur. Als de tussenbaas Mariano, een rol van Aldo Baglio, wagenziek uit de auto hangt, dan is dat niet grappig, maar overdreven theatraal. Als nagespeelde werkelijke gebeurtenis komt de film beter tot zijn recht. Mariano moet van de Milanese vastgoedmagnaat een herder bewerken om zijn huis te verkopen, zodat er een luxueus resort gebouwd kan worden. Het is het enige obstakel voor dat project. De herder, gespeeld door een autochtone herder, verbleef graag met zijn koeien op het werkelijk schitterende strand, en mest op het strand is niet bepaald aantrekkelijk voor het toerisme. De film bestrijkt ruim 12 jaar, maar niemand behalve de kleinkinderen van de herder en vastgoedmagnaat wordt ouder. Ook de koeien verouderen niet. De vastgoedmagnaat is niet de enige tegenstander van de herder. Het plaatsje heeft te maken met een enorme werkloosheid en zo'n project betekent banen en geld, zodat de bevolking zich ook tegen hem keert. De muziek in de film is nogal opdringerig en de film duurt bijna 2 uur. De onderliggende boodschap dat 'vooruitgang' niet per se vooruitgang betekent, spreekt mij echter wel aan. En de omgeving is, zoals ik eerder schreef, prachtig. Beide argumenten tillen mijn eindcijfer toch naar de 6 sterren. In de aftiteling wordt iedereen met naam en al afgebeeld, wat voor mij ook een plus is.

De film begint heftig. Er ligt een bebloed lijk op een claxon in een met kogels doorzeefde auto die ook nog in brand staat. Meerdere slachtoffers worden getoond en een man draagt Joan Collins naar een huis. Tijdens het dragen denkt hij aan vroeger, toen hij haar droeg in romantischere sferen. Vervolgens komt het titelscherm en volgt het verhaal. De Amerikaan George Peppard speelt als John Shay de hoofdrol in deze Koude Oorlog-spionage thriller. Hij speelt een Engelsman die in zijn jeugd naar Amerika is gestuurd vanwege de Tweede Wereldoorlog en nu werkt bij de Engelse geheime dienst. Een operatie in het Oostblok gaat mis. Er vallen slachtoffers en John weet de dans te ontspringen. Hij is ervan overtuigd dat bij de MI6 een mol zit. Vanwege zijn Amerikaanse tijd wordt hij niet serieus genomen door zijn superieuren en op eigen houtje gaat hij obsessief te werk om de dader te ontmaskeren. Dit gaat ten koste van zijn mooie vriendin Polly, een rol van Judy Gleeson. Joan Collins speelt een femme fatale en iedereen valt voor haar. Voor mij onbegrijpelijk; ik zou in alle gevallen voor Judy kiezen. Geen topproductie, maar spannend genoeg om te kijken. Ik geef het een 6,7 (afgerond 7 sterren).

In Nederland uitgebracht onder de titel: 'Verraad loert overal'.

Het is een hele tijd geleden dat ik de twee afzonderlijke delen van 'Kill Bill' eenmalig in de bioscoop heb gezien. Nu is een film van ruim 4 uur een hele zit, zeker als je je niet helemaal lekker voelt, wat helaas bij mij het geval was. En ik merkte dat bepaalde gedeelten niet meer 'vers' in mijn geheugen zaten. Bepaalde stukken weer wel. Wat me opviel, was dat ik Uma Thurman nu een mooie vrouw vond; destijds vond ik dat niet. Wat ik niet begreep, was dat ze, toen ze eenmaal uit haar coma kwam en naar haar handen keek, gelijk tot de conclusie kwam dat ze 4 jaar in coma had gelegen. Kan je zoiets aan je handen zien? De achtergrond van O-Ren Ishii (Lucy Liu) kwam uitgebreid aan bod met een boeiende anime, maar van de andere daders kwam je weinig te weten. Toen Lucy Liu met haar posse naar een restaurant ging, was de restauranthouder uiterst kruiperig. Het gevecht dat daarna volgde was knap gefilmd, maar nogal over-de-top. Mijn favoriete slechterik was Gogo, pure 'evil'. Op een gegeven moment was Sofie Fatale (Julie Dreyfus) letterlijk een eenarmige bandiet. Dat Uma Thurman een relatie had gehad met de veel oudere Bill was wel duidelijk, maar dat hij haar bij haar achternaam (Kiddo) toesprak, vond ik niet zo passend. Toen de aftiteling verscheen, gingen de lichten aan en verliet de helft van het publiek de zaal (er waren maar 4 bezoekers…) Vervolgens verscheen er nog een tekenfilm van Gogo met Uma Thurman, knap gedaan, maar die ging mij wat te snel. Het is wel een film die je nog eens op je gemak moet zien, want hij is nogal eclectisch en het is een aardige taak om achter alle verwijzingen te komen.

In de bioscoop zijn de documentaires niet ingekort.

Onlangs heb ik Scary Movie 6 in de bioscoop gezien en vond die niet zo grappig. Omdat ik zo'n 25 jaar geleden wel om Scary Movie 2 heb moeten lachen, hield ik rekening met de mogelijkheid dat mijn gevoel voor (dit soort) humor achteruit was gegaan. Toevallig moest ik ergens zijn en kon ik via terugkijken de eerste Scary Movie op tv zien (ikzelf heb geen tv). Die had ik nog niet eerder gezien. En ik heb weer onbedaarlijk moeten lachen om veel grappen. Niet alles sloeg aan. Anna Faris schitterde als comedienne en Shannon Elizabeth was een mooie roodharige. Ik weet niet of de film nog even leuk is als je hem een tweede keer ziet, maar hoeveel films kijk je meerdere keren?

Gezien op NPO Start. De film was heel voorspelbaar en had last van overacting. Niet alleen de Marokkanen waren clichématig, ook de 'witte' mensen. Op een gegeven moment kreeg het van mij de kwalificatie tenenkrommend en naarmate de film voortschreed, kreeg ik steeds meer kramp in mijn tenen. Er had veel meer van gemaakt kunnen worden. Om toch nog wat positiefs te melden: de blauwe Marokkaanse trouwjurk was mooi en dat kan ook gezegd worden van Nora El Koussour, die de politieagente speelde. Gek genoeg staat zij niet vermeld op de hoofdpagina van IMDB, terwijl zij toch geen kleine rol had.

Ik twijfelde om naar deze film te gaan. Zo'n 5 jaar geleden heb ik alleen de eerste Star Wars-film gezien en was ik bang dat ik het niet kon volgen. Vreemd genoeg haalde het lettertype op de filmposter mij over om te gaan. Ik heb de 4DX 3D-versie gezien. Het viel me mee; het was een op zichzelf staand verhaal dat goed te volgen was. Ook de beelden zagen er mooi uit en de muziek bij de film was ook niet slecht. Of de film passend bij vorige delen is, kan ik niet zeggen. Daarvoor heb ik te weinig Star Wars-historie. Een dissonant was dat ik de stem van Martin Scorsese hoorde. Ik waardeer hem zeer in een regisseursrol, maar niet als (stem)acteur.

Een spannende 4-delige Franse policier over een meisje dat 5 jaar geleden spoorloos verdwenen is. Door een AI-gefabriceerd videootje wordt de zaak weer plotseling opgerakeld en raakt het dorp in rep en roer. Er wordt goed geacteerd; vooral de bijrol van de dementerende moeder van de politiechef valt op en als er een kat in voorkomt, is dat voor mij altijd een pre. De vele dronebeelden maken het gebied ook goed aanschouwelijk. Een nadeel is wel dat er nogal veel verhaallijnen in de serie zitten. Mooiste zin komt van de politiechef, die een omschrijving geeft van haar vroegere lerares: "Mijn juf in klas 3. Ze maakte ons bijna analfabeet."

Gezien op NPO Start. Aan het einde van deze film wordt vermeld dat het gebaseerd is op werkelijke gebeurtenissen. Wat klopt, is dat hij minimaal 16 vrouwen heeft vermoord (en 13 ervan heeft verkracht). Helaas is de journalist verzonnen. Zeker in Iran zou het mooi geweest zijn als een vrouw de zaak had opgelost. De zaak is aan het rollen gekomen doordat een prostitué wist te ontsnappen. Ik ga deze walgelijke man niet goedpraten maar zijn vrouwenhaat kan mede veroorzaakt zijn door zijn moeder die hem mishandelde. Anderzijds klaagde hij tegen een vriend dat hij geen martelaar kon zijn tijdens de Iran-Irakoorlog en nu kon hij 'een held' zijn voor de samenleving door 'de straten op te ruimen'. Dat hij elke keer de plaatselijke krant belde, geeft dat ook al aan en je ziet zijn teleurstelling als de krant een moord heeft gemist. Over deze zaak is ook een documentaire verschenen: Va ankaboot amad (2003). Deze film geeft goed weer hoe de positie van de vrouw is in Iran en het einde van de film geeft niet bepaald hoop op verbetering.

Op zich is het wel grappig: een Duitse oude vrouw doet een bekentenis op haar sterfbed, een Italiaanse schrijfster maakt er een boek van, een Italiaanse regisseur verfilmt het met Duitse acteurs. Een 'as'-samenwerking. De kleding, de acteurs en de omgeving waren pico bello (laat ik er ook een Italiaanse term uitgooien). Hoewel historici geen bewijs hebben gevonden voor het voorproeven. Helemaal onlogisch is het niet. Vroeger waren heersers doodsbang om vergiftigd te worden en er werd dan ook vaak gebruik van gemaakt. Hitler heeft zelf mensen uit de weg laten ruimen die een bedreiging voor hem waren. Denk aan de 'Nacht van de Lange Messen'. Maar het gegeven is op zich wel wat saai. Het enige waar het om draait, is of het eten vergiftigd is of niet. De meest opvallende gebeurtenis is de aanslag op Hitler, die in een andere film wel spannend verfilmd is. Misschien dat daarom die romance erbij gesleept was. Toen de man van Rosa aan het Oostfront vermist werd, ontstond er een hartstochtelijke verhouding met een nazi. Terwijl ze bij haar schoonouders woonde. Dat is nogal gezocht. Ik ben van plan om het boek nog eens te lezen, dat meer dan 300 pagina's telt. Ik ben benieuwd of daarin ook de achtergrond van de andere voorproefsters wat meer aan bod komt.

Nog iets anders: in het dorpje was op een gegeven moment een tekort aan tabak, maar zag ik het goed? Zat een van de voorproefsters een filtersigaret te roken?

Ik ben blij dat ik niet die kok was. Door mijn abominabele kookkunst zou ik gelijk door Hitler gefusilleerd worden.

Ik moest deze film even een paar dagen laten bezinken. Van de poster en de trailer was ik niet warm geworden. Overigens hing bij Pathé een andere poster dan op deze site te zien is. Op de poster bij Pathé stond Emily Blunt afgebeeld met een silhouet van een vogel. De acteerprestaties zijn goed, vooral die van Emily Blunt. De cinematografie zit ook in uitstekende handen. En de spanning zit er vanaf het begin gelijk in, maar toen de dieren in het verhaal begonnen te komen, haakte ik af. Mijn kat kijkt me ook wel eens zo aan, maar ik blijf eentalig; mijn kat heeft dan gewoon honger. En wat dan volgt is een actiefilm waarin de Amerikaanse overheid alles op alles zet om te zorgen dat hun geheim niet in de openbaarheid komt, met veel autoachtervolgingen. Spannend, dat wel, maar er volgen ook vragen: hoe kan Daniel een auto van de achtervolgers starten? Dat een huis nagebouwd kan worden is mogelijk, maar het hele interieur??? En waarom doet Noah Scanlon (Colin Firth) op het eind niets? Toch een beetje jammer allemaal. Ik geef het een 6, maar die 6 neigt sterk naar een 5.

Sommige acteurs herken ik qua uiterlijk gelijk; met andere heb ik meer moeite. Toen ik Hugo hoorde praten, dacht ik gelijk dat de vader van Michael Jackson meedeed. En inderdaad, het was Colman Domingo.

In een ver verleden heb ik 'Scary Movie 2' gezien en die film vond ik erg grappig. Ik kan dat helaas niet over deze film zeggen. Nu helpt het niet dat op eerdere dagen twee verschillende trailers werden vertoond. Dat neemt al een flink stuk van de verrassing weg. En het helpt ook niet dat ik heel weinig horrorfilms heb gezien. Want de meeste verwijzingen waren naar dat soort films. Maar ik krijg ook het idee dat het toch allemaal wat minder humoristisch was. In de zaal zaten maar zo'n 10 personen en ik heb niemand uitbundig horen lachen. Ik kan niet zeggen dat ik totaal niet gegrinnikt heb, maar het werd zo saai dat ik op een gegeven moment moeite had om de ogen open te houden. Er zat wel een verschrikkelijk tempo in. Ik kreeg het idee dat er teveel verwijzingen in de film gepropt waren. Maar het kan ook zijn dat ik te oud ben geworden voor dit soort humor. Voor degenen die hier wel van houden: ren niet de bioscoop uit wanneer de aftiteling begint, want er volgen nog twee sketches.

In een ver verleden heb ik 'Lock, Stock and Two Smoking Barrels' en 'Snatch' gezien. Ik kan me er niet veel meer van herinneren, maar ik weet nog wel dat ik me toen enorm vermaakt heb. Beide waren geregisseerd door Guy Ritchie. Met die verwachting ging ik naar deze film. Helaas maakte deze film het niet waar. Eiza González is een mooie vrouw, maar net als de twee andere hoofdpersonen vrij vlak. De meest interessante persoon was de advocaat en dat moet genoeg zeggen. Ook als je te maken krijgt met een enorme hoeveelheid tegenstanders en er dan zonder kleerscheuren van afkomt, is dat erg ongeloofwaardig. Er was wel een leuke uitspraak in de film: het is moeilijker te dealen met een muis in je huis dan met een gorilla in je villa.

De film 'The Birthday Party' is gebaseerd op een boek van Panos Karnezis dat dezelfde naam draagt. Dat boek beschrijft het leven van de ultrarijke scheepsmagnaat Onassis. De film begint met het ongeluk van zijn zoon, die als piloot voor het eiland van Onassis verongelukt. Onassis, gespeeld door Willem Dafoe, was daardoor diep getroffen en het was een lelijke streep door de rekening, want hij zag die zoon als opvolger van zijn imperium. (In werkelijkheid had die zoon daar geen belangstelling voor). Zijn dochter moest dan zijn opvolger worden en daar had hij een plan voor dat uitgevoerd moest worden op zijn fraaie eiland waar haar 25ste verjaardag groots gevierd zou worden. De dochter wordt gespeeld door Vic Carmen Sonne en die ziet er toch wel wat ouder uit dan een 25-jarige. Ook de tweede vrouw van Onassis lijkt totaal niet op Jacky Kennedy en ik kan me totaal niet voorstellen dat die op een feestje alle kleren uittrekt en spiernaakt in het zwembad springt. Misschien omdat de regisseur Miguel Ángel Jiménez een Spanjaard is, dat er allerlei Spaanse dingen in betrokken worden (Spaanse Sahara, generaal Franco-aanhangers), maar van de gasten op het feestje kom je vrij weinig te weten. Vanwege Dafoe, het mooie eiland en de cinematografie neig ik naar een 7, maar vanwege de casting en het mindere acteren neig ik weer naar een 5. Omdat ik toch de hele film geboeid heb zitten kijken, wordt het een 6. Maar het is geen film die je gezien moet hebben.

Ja bezuinigen doen ze niet op de topsalarissen bij de NPO, alleen op de minuten....

Mama'ku werd voorafgegaan door de korte documentaire Sudah. En dat was een aardige 'appetizer'. De dochter probeerde een volle koffer dicht te krijgen (heel herkenbaar), die ook nog gevuld was met Nederlands etenswaar voor de familieleden in de Molukken waar ze naartoe ging (nog meer herkenbaar). Grappig voorval was dat de enige witte Nederlander last had van het te pittige eten en het probeerde te blussen met water uit een fles die het gezin gebruikte om hun billen mee te spoelen. Een tip voor mensen die last hebben van te spicy eten: gebruik melk in plaats van water. De gesloten moeder ging echter niet mee. Het geluid was echter slecht. Het niet-Nederlands gesproken was ondertiteld, maar het Nederlands zelf was moeilijk te verstaan. Dat was stukken beter in Mama'ku, die dan ook nog eens volledig ondertiteld was. Omdat ik volledig blanco naar de film was gegaan, dacht ik dat de film zou gaan over het onrecht dat de Molukkers is aangedaan in het verleden, maar het ging over een ander conflict, namelijk tussen generaties. Ook in deze film ging Cheroney Pelupessy naar Indonesië en de Molukken, en zij kreeg haar zwijgzame moeder wel mee. Nu ben ik niet zo van de tatoeages, maar die pasten wel bij de mooie Cheroney, die ook heel mooi kon dansen. In Indonesië sprak moeder Laura met haar zus en toen kregen we te horen wat ze had meegemaakt. Ze was ernstig mishandeld door haar stiefvader. Toen ik dat relaas hoorde, brak ik. Ik huil niet vaak bij een film, maar hier was het goed raak. Ik kreeg de indruk dat Cheroney ook te maken had gehad met een gewelddadige relatie, maar dat werd niet uit de doeken gedaan. Het was een ontroerende documentaire die ook goed in elkaar zat.

Deze had ik in de bioscoop willen zien, maar het kwam er toen niet van. Ik had gehoopt dat de originele versie op NPO werd uitgezonden, maar helaas, Nederlands ingesproken...dus niet bekeken.

Gezien op NPO Start. Op IMDB klokt deze documentaire op 93 minuten; bij NPO Start is het maar 52 minuten gegeven. Daar word je niet blij van en het zorgt voor een aftrek in de waardering. Ik kende de schilderes niet. Ze maakte mooie schilderijen, prints en pastels, maar sommige daarvan zijn me wat aan de 'zoete' kant. Waar ik ook niet dol op ben, is dat in zo'n documentaire een actrice haar speelt. Zoiets past in een speelfilm over haar leven, maar niet in een documentaire.

Na het zien van de film heb ik extra bewondering voor de filmposter: een vernielde Rothko en een Bouvier die je maant het niet verder te vertellen.

Gezien op NPO Start. Een zeer boeiende documentaire over een fout persoon die een fout persoon bedriegt. Ik heb eerder al zo'n documentaire over kunsthandel in de bioscoop gezien. Dat ging over een werk dat ook hier besproken werd: The Lost Leonardo.

Het is stuitend te zien dat puissant rijken door allerlei trucjes nauwelijks belasting betalen, met als gevolg een te grote belastingdruk voor de niet-rijken en bezuinigingen op elementaire zaken.

F*ck Drugs

Het is best moedig van Davo, Anthony en Erik om met hun 'hobby' zo in de openbaarheid te treden. Maar ik vraag me wel af hoe hun collega's daarop zouden reageren. Uiterlijk zien ze er niet slecht uit, maar hebben die drugs dan helemaal geen invloed op hun gezondheid? Bij die tussenstukjes ben ik blij dat die mannen, die als palingen door elkaar kronkelen, hun onderbroek hebben aangehouden, maar anderzijds is dat ook weer heel braaf. Nog een vraag: beperkt zich dit tot homo's of zouden lesbiennes ook dit soort events hebben? Zelf ben ik niet zo van de feestjes, maar deze soort laat ik helemaal aan mij voorbijgaan.

Hopelijk krijgt de organisatie 'Femmes for Freedom' door deze documentaire wat meer bekendheid bij vrouwen die in deze situatie zitten. Shirin Musa doet goed werk voor deze organisatie en weet ook aan te kloppen bij overheidsorganisaties.

Gezien op NPO Start. Een hele interessante documentaire van een bijzonder persoon. Helaas wil de maker van deze documentaire het extra 'hip' maken door het heel snel te monteren, waardoor het vrij fragmentarisch en chaotisch wordt. Ik heb ook een hekel aan herhalingen. Hoe vaak heb ik niet die vier schoorstenen zien omvallen? Opvallend was ook dat de afscheidswedstrijd van Cruijff werd genoemd, maar niet dat die in een 8-0-nederlaag eindigde. En waarom die psychoanalyticus erin moest zitten, is me helemaal niet duidelijk. Zonder het bovengenoemde zou de documentaire een nog hoger cijfer van mij krijgen.